انواع سرطان گلو؛ علل، تشخیص و درمان سرطان حنجره

سرطان حنجره و گلو چیست؟ چه درمان هایی برای آن وجود دارد؟ مراحل پیشرفت سرطان حنجره و گلو چگونه خواهد بود؟ سرطان نوعی بیماری است که سلول های غیر طبیعی در آنها تکثیر می شوند و به طور غیر قابل کنترل در بدن تقسیم می شوند. این سلول های غیر طبیعی با رشد خود تومور را تشکیل می دهند. سرطان گلو به سرطان جعبه صوتی، بند ناف و سایر قسمت های گلو مانند لوزه ها و دهان و حلق اشاره دارد. سرطان گلو اغلب در دو دسته قرار دارد سرطان حلق و سرطان حنجره. در این بخش از بیماری های دکتر سلام به بررسی کامل سرطان گلو و حنجره خواهیم پرداخت.

عفونت گلو

حقایقی در مورد سرطان گلو

سرطان گلو در مقایسه با سایر سرطان ها نسبتاً نادر است. انستیتوی ملی سرطان تخمین می زند بزرگسالان در ایالات متحده:

  1. حدود 1.2 درصد در طی عمر خود به حفره دهان و سرطان حلق مبتلا خواهند شد.
  2. حدود 0.3 درصد در طول زندگی خود به سرطان حنجره مبتلا خواهند شد.

سرطان گلو رشد کنترل نشده سلول در گلو است. متداول ترین سرطان در ایالات متحده، سرطان حلق و حنجره است.

60.7 درصد از مبتلایان به سرطان حنجره و 5/64 درصد از مبتلایان به سرطان حلق بیش از 5 سال پس از تشخیص زندگی می کنند. علائم شامل مشکل در بلع، تغییر صدا و سرفه خونی است.ددرمان شامل رادیوتراپی و شیمی درمانی است.

روش های زیادی برای مدیریت عوارض جانبی درمان سرطان در خانه وجود دارد.

انواع سرطان گلو

اگرچه همه سرطان های گلو شامل توسعه و رشد سلول های غیر طبیعی است، اما پزشک برای تعیین موثرترین برنامه درمانی باید نوع خاص شما را مشخص کند.

دو نوع اصلی سرطان گلو عبارتند از:

سرطان سلولی فلسی:
این نوع سرطان گلو روی سلول های صاف که گلو را لایه برداری می کند، تأثیر می گذارد. این شایع ترین سرطان گلو در ایالات متحده است.

آدنوکارسینوما:
این نوع سرطان گلو روی سلول های غده اثر می گذارد و نادر است.

انواع سرطان گلو عبارتند از:

سرطان حلق: این سرطان در حلق ایجاد می شود، این لوله توخالی است که از پشت بینی شما تا بالای بادگیر شما جریان دارد.
سرطان های حلق که در گردن و گلو ایجاد می شوند عبارتند از:

  • سرطان نازوفارنکس (قسمت بالای گلو)
  • سرطان اوروفارنکس (قسمت میانی گلو)
  •  سرطان هیپوفارنکس (قسمت پایین گلو)

سرطان حنجره: این سرطان در حنجره شکل می گیرد، که جعبه صوتی شماست.

سرطان حنجره , سرطان گلو

علائم سرطان گلو و حنجره

هر نوع سرطان گلو متفاوت است. علائم بستگی به مرحله و محل سرطان دارد.

علائم اولیه اولیه سرطان حنجره و حلق شامل:

  • مشکل در بلع
  • تغییر صدا، به ویژه خشکی یا عدم صحبت صریح
  • گلو درد
  • کاهش وزن غیر قابل توضیح
  • تورم چشم، فک، گلو یا گردن
  • خونریزی در دهان یا بینی
  • سرفه طولانی مدت
  • سرفه کردن با خون
  • توده یا زخمی که بهبود نمی یابد
  • مشکلات خس خس یا تنفس
  • درد هنگام بلع
  • درد گوش

این علائم می تواند از شرایط جدی تری برخوردار باشد، اما مهم است که پزشک آنها را چک کند تا وجود نوعی از سرطان گلو را رد کند.

علل و عوامل خطر در سرطان گلو و حنجره چیست؟

علت خاص سرطان گلو مشخص نیست.

سرطان هنگامی اتفاق می افتد که سلول های طبیعی در گلو تکثیر می شوند و زندگی پس از مرگ سلول های طبیعی ادامه می یابند. نتیجه آن تورم یا توده در گلو است که به عنوان تومور شناخته می شود.

عوامل خاصی وجود دارد که خطر ابتلا به سرطان در گلو را افزایش می دهد ، از جمله:

نوشیدن زیاد الکل

استفاده از محصولات دخانی: از جمله استعمال سیگار یا جویدن تنباکو یا مصرف اسنک

بیماری رفلاکس معده و معده (GERD): شرایطی که اسید معده در آن به داخل لوله غذایی می رود

ویروس( Epstein-Barr (EBV: ویروس شایع گاهی اوقات در بزاق یافت می شود

ویروس ویروس پاپیلومای انسانی (ویروس HPV): ویروس مقاربتی

اگر کسی دارای سندرم های ارثی خاص مانند کم خونی Fanconi باشد، ممکن است به سرطان گلو مبتلا شود.

این نوع سرطان بیشتر در مردان و افراد مسن دیده می شود.

سرطان حنجره , سرطان گلو

تشخیص سرطان حنجره و گلو

دریافت تشخیص اولیه سرطان گلو بسیار مهم است. این احتمال بقا را تا حد زیادی افزایش می دهد. فرد مبتلا به سرطان گلو ممکن است به پزشک معالج به نام انکولوژیست مراجعه شود. این نوع پزشک متخصص در معالجه سرطان است.

ابتدا یک پزشک در مورد علائم سؤال خواهد کرد. اگر به نظر می رسد علائم نشان دهنده سرطان گلو است، پزشک با قرار دادن لوله در گلو، نگاه دقیق تری خواهد داشت.

این لوله دارای یک نور و آینه متصل است تا پزشک بهتر معاینه کند. در برخی موارد، آنها ممکن است نمونه ای از بافت گلو را برای آزمایش سرطان بگیرند.

سایر آزمایش های تصویربرداری ممکن است انجام شود، از جمله اسکن های X-ray ، CT ، MRI یا توموگرافی انتشار پوزیترون (PET).

این تصاویر به پزشک کمک می کند تا میزان سرطان و بهترین راه درمان آن را پیدا کند. درمان با شدت یک سرطان، مرحله بندی نامیده می شود.

مرحله سرطان گلو به شرح زیر است:

مرحله 0: سرطان به بافتهای خارج از گلو گسترش نمی یابد.

مرحله I: تومور كمتر از 7 سانتيمتر (سانتيمتر) است و فقط در گلو ظاهر می شود.

مرحله دوم: تومور کمی بزرگتر از 7 سانتی متر است اما فقط در گلو باقی می ماند.

مرحله سوم: سرطان در بافتها و اندامهای مجاور رشد کرده و گسترش یافته است.

مرحله چهارم: سرطان به غدد گردن، اندامهای دوردست یا هر دو گسترش یافته است.

مرحله سرطان، شدت و طول مدت درمان را تعیین خواهد کرد.

سرطان گلو می تواند شیوع یابد.

سرطان گلو که منشأ سلول های سنگفرشی است می تواند به بافتهای عمیق تر از جمله ماهیچه حمله کند. برخی از انواع سرطان های تیروئید می توانند به سرعت به ساختارهای اطراف، مانند نای حمله کنند. اگر درمان نشود، تومور بزرگ کننده می تواند نای را فشرده کرده و باعث مشکلات تنفسی شود. سرطان گلو ممکن است متاستاز شود (گسترش) در سایر بافتها یا اعضای بدن مانند ریه گسترش یابد.

سرطان حنجره , سرطان گلو

درمان سرطان گلو و حنجره

درمان بستگی به اندازه، نوع و محل سرطان و میزان شیوع آن دارد، اما می تواند شامل موارد زیر باشد:

جراحی: تومور از نظر جراحی برداشته می شود. این ممکن است بسته به محل و اندازه تومور، نیاز به برداشتن جزئی یا کل تیروئید، بافت یا عضله یا کل حنجره (حنجره) یا زبان (گلوکتکتومی) داشته باشد. در صورت شیوع سرطان به این غده ها، ممکن است لازم باشد که غده های لنفاوی نزدیک نیز برداشته شوند.

پرتودرماني:
دوزهاي كوچك و دقيق پرتودرماني را هدف قرار داده و سلول هاي سرطاني را از بين مي برد.

شیمی درمانی:
استفاده از داروهای کشنده سرطان، اغلب در ترکیب با رادیوتراپی استفاده می شوند. شیمی درمانی می تواند در کنترل سرطان هایی که گسترش یافته اند (متاستاز) مفید باشد زیرا تمام بدن درمان می شود.

درمان های چند حالته یا کمکی:
مانند جراحی به دنبال پرتودرمانی، یا شیمی درمانی – خصوصاً در مورد تومورهای بزرگ.

نظارت طولانی مدت:
این ممکن است شامل معاینات منظم و اشعه ایکس برای اطمینان از بازگشت سرطان باشد.

توانبخشی درمانی:
این ممکن است شامل کمک یک متخصص تغذیه، گفتاردرمانگر و فیزیوتراپیست باشد. مددکاران اجتماعی، مشاوران و روانشناسان بالینی می توانند به بیماران کمک کنند تا با تغییرات بعد از عمل در امور مالی، زندگی اجتماعی و حرفه ای و شکل ظاهری خود کنار بیایند.

عفونت گلو

عوارض جانبی درمان سرطان گلو

بسته به اندازه، نوع و محل سرطان و درمان های مورد استفاده، عوارض جانبی شامل موارد زیر است:

حالت تهوع :
برخی از بسیاری از عوارض جانبی کوتاه مدت شیمی درمانی شامل تهوع، استفراغ و ریزش مو است.

زخم و ناهنجاری :
بسته به نوع عمل جراحی مورد نیاز و میزان برداشتن بافت، بیمار ممکن است زخم دائمی و تا حدودی ناهنجاری داشته باشد.

مشکلات گفتاری :
جراحی گلو می تواند به طور موقت یا دائم بر گفتار تأثیر بگذارد. در بعضی موارد، علائم (مانند صدای خشن یا ضعیف) با بهبودی بدن بهبود می یابد، در حالی که در موارد دیگر، تغییرات صوتی دائمی است. صدا درمانی می تواند به بهبود این نتایج کمک کند.

نیاز به سمعک :
در صورت وجود لارنژکتومی کامل برای از بین بردن حنجره، تکنیک های ارتباطی می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • پروتز صوتی سیلیکونی قابل جابجایی که برای تولید گفتار تقریبا عادی درج شده است
  • استفاده از هوا از مری یا گلو برای تولید گفتار
  • حنجره مصنوعی (کمک ارتباطی)، در مقابل گردن یا داخل دهان نگه داشته می شود تا در ارتباطات کمک کند. آسیب شناسان گفتاری به مردم می آموزند که از همه این تکنیک ها استفاده کنند.

مشکلات بلع (دیسفاژی) :
ممکن است یک لوله موقت برای خوردن و آشامیدن در حین بهبودی گلو مورد نیاز باشد. انواع لوله هایی که ممکن است مورد استفاده قرار گیرد عبارتند از:

  • لوله نازوگاستریک (یک لوله نازک که از طریق بینی و گلو به داخل معده پیچیده می شود)
  • گاسترواستومی آندوسکوپی از راه پوست (PEG)

PEG لوله ای است که از طریق شکم به صورت جراحی وارد معده می شود. بعضی اوقات PEG دائمی است. در جایی که مشکلات بلع پس از درمان وجود داشته باشد، آسیب شناسان گفتار می توانند با ارائه تمرینات توانبخشی و پیشنهادهایی برای مدیریت این مشکل کمک کنند.

تراکئوستومی :
در بعضی موارد لازم است که یک سوراخ در گردن به داخل نای ایجاد شود و یک لوله را برای تأمین یک راه هوایی روشن وارد کنید. هنگامی که تورم فروکش کرد، لوله ممکن است خارج شود و برش بسته شود. در مورد لارنژکتومی توتال، یک تراشهوستوم جراحی دائمی (یا استوما) در گردن وجود دارد، اما معمولاً از لوله استفاده نمی شود.

هورمون درمانی:
در مورد سرطان تیروئید، بیماران به عمل جراحی تیروئید مداوم نیاز دارند.

سرطان حنجره , سرطان گلو

ادامه دادن به زندگی با سرطان حنجره و گلو

اینها آمارهای عمومی مبتنی بر گروههای بزرگی از بیماران است. آنها نمی توانند به شما بگویند در مورد بیماری شما چه خواهد شد.

هیچ کس نمی تواند دقیقا به شما بگوید چه مدت زندگی خواهید کرد. بستگی دارد به:

  • نوع و مرحله سرطان
  • وجود سرطان در غدد کشاله ران
  • سطح تناسب اندام شما
  • درمان قبلی

بقا براساس مرحله سرطان

هیچ آماری در سراسر انگلیس برای سرطان بقای حنجره از نظر مرحله وجود ندارد. آمار بقا برای هر مرحله از سرطان حنجره در یک منطقه از انگلیس موجود است.

ارقامی که ارائه می دهیم از سیستم مرحله بندی شماره استفاده می کنند. این سیستم مرحله بندی با مراحل T که پزشکان استفاده می کنند کمی متفاوت است. ما توضیحات مختصری از هر مرحله را برای کمک به شما در یافتن اطلاعات مربوطه ارائه می دهیم. اما اگر مطمئن نیستید، از پزشک یا پرستار خود بخواهید که در درک این اطلاعات به شما کمک کند.

مرحله  1

حدود 90 از 100 بزرگسال (حدود 90٪) بعد از تشخیص سرطان به مدت 5 سال یا بیشتر زنده می مانند.

سرطان حنجره در مرحله 1 فقط در یک قسمت از حنجره است و تارهای صوتی هنوز قادر به حرکت هستند. سرطان به بافتهای اطراف، غدد لنفاوی یا اندامهای دیگر گسترش نیافته است.

مرحله 2

حدود 60 از 100 بزرگسال (حدود 60٪) بعد از تشخیص، 5 سال یا بیشتر زنده می مانند.

مرحله 2 سرطان حنجره از قسمت شروع آن به قسمت دیگری از حنجره گسترش یافته است. در برخی از انواع سرطان حنجره،به تارهای صوتی منتقل شده است و ممکن است اینها قادر به حرکت نباشند. سرطان به غدد لنفاوی یا اندامهای دیگر سرایت نشده است.

مرحله 3

تقریبا 60 از 100 بزرگسال (تقریبا 60٪) بعد از تشخیص، 5 سال یا بیشتر زنده می مانند.

سرطان حنجره مرحله 3 در سراسر حنجره رشد کرده است اما به سایر قسمتهای بدن شیوع پیدا نکرده است. یا حداقل در بند ناف ثابت است و نمی تواند حرکت کند. ممکن است سرطان به غده لنفاوی مجاور نزدیک باشد که از عرض 3 سانتی متر بزرگتر نباشد.

مرحله 4

بیش از 40 از 100 بزرگسال (بیش از 40٪) بعد از تشخیص ، 5 سال یا بیشتر زنده می مانند.

سرطان مرحله 4 ممکن است در بافت خارج از حنجره مانند تیروئید یا لوله غذایی گسترش یابد. این بیماری ممکن است به غدد لنفاوی که از فاصله دورتر و در اندازه بزرگتر هستند گسترش یابد. و ممکن است در قسمت های دیگر بدن نیز گسترش یافته باشد.

سرطان حنجره , سرطان گلو

بقا برای تمام مراحل سرطان

فقط آماری برای مردان در دسترس است. این امر به این دلیل است که تعداد کمی از خانمها مبتلا به سرطان حنجره هستند.

به طور کلی برای مردان مبتلا به سرطان حنجره در انگلیس و ولز:

  • حدود 85 از هر 100 نفر (حدود 85٪) بعد از تشخیص، 1 سال یا بیشتر زنده می مانند
  • از هر 100 (حدود 65٪) 65 نفر بعد از تشخیص، 5 سال یا بیشتر زنده می مانند
  • حدود 55 از هر 100 (حدود 55٪) بعد از تشخیص، 10 سال یا بیشتر زنده می مانند

مراقبت های تسکینی در سرطان حنجره و گلو

بعضی اوقات، سرطان خیلی پیشرفته است و درمان ممکن نیست. مراقبت تسکینی با هدف مدیریت درد و کاهش شدت علائم انجام می شود. برخی از گزینه ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • مدیریت درد متناسب با فرد، که با مشورت پزشکان فرد و متخصصان مراقبت تسکین دهنده تهیه شده است.
  • داروهای تسکین دهنده درد مانند پاراستامول و داروهای افیونی که با توجه به افراد و به حداقل رساندن عوارض جانبی انتخاب می شوند.
  • رادیوتراپی، جراحی، هورمون درمانی و شیمی درمانی نیز در صورت کاهش این تومورها ممکن است درد را تسکین دهند.
  • لوله های معده یا آندوسکوپی دائمی از راه پوست تا فرد بتواند غذا بخورد.
  • مشاوره روانشناختی، معنوی و اجتماعی برای کمک به شخص و اعضای خانواده که با شرایط پایانی خود مطابقت دارند.
  • مراقبت تسکینی را می توان در خانه ارائه داد.

جلوگیری از سرطان حنجره و گلو

هیچ روش اثبات شده ای برای جلوگیری از بروز سرطان گلو وجود ندارد. اما به منظور کاهش خطر ابتلا به سرطان گلو، می توانید:

سیگار را متوقف کنید یا سیگار را شروع نکنید:
اگر سیگار می کشید، ترک کنید. اگر سیگار نمی کشید، شروع نکنید. قطع مصرف سیگار بسیار دشوار است، بنابراین از دیگران کمک بگیرید. پزشک شما می تواند در مورد مزایا و خطرات بسیاری از راهکارهای ترک سیگار مانند داروها، محصولات جایگزین نیکوتین و مشاوره صحبت کند.

الكل را فقط در حد اعتدال بنوشيد:
در صورت وجود اگر نوشیدن الکل را انتخاب کردید، این کار را با اعتدال انجام دهید. برای بزرگسالان سالم، این بدان معناست که حداکثر یک نوشیدنی در روز برای زنان در هر سنی و آقایان بزرگتر از 65 سال و حداکثر دو نوشیدنی در روز برای آقایان 65 ساله و جوان تر است.

رژیم غذایی سالم و پر از میوه و سبزیجات را انتخاب کنید:
ویتامین ها و آنتی اکسیدان های موجود در میوه ها و سبزیجات ممکن است خطر ابتلا به سرطان گلو را کاهش دهند. انواع میوه و سبزیجات رنگارنگ بخورید.

خود را از HPV محافظت کنید:
تصور می شود برخی از سرطان های گلو ناشی از عفونت جنسی پاپیلوم ویروس انسانی (HPV) هستند. شما می توانید با محدود کردن تعداد شرکای جنسی خود و استفاده از کاندوم در هر بار که رابطه جنسی دارید، خطر ابتلا به HPV را کاهش دهید. همچنین از واکسن HPV که در دسترس پسران، دختران و زنان و مردان جوان است، استفاده کنید.

سرطان حنجره , سرطان گلو

هفت غذایی که می تواند به جلوگیری از سرطان حنجره کمک کند

کاسه ای پر از کلم بروکلی بخارپز. شما می گویید “پنبرگر مضاعف کجاست؟” اما می دانید کلم بروکلی برای شما مناسب است، خصوصاً بدون پنیر ذوب شده. سوال اینجاست که چقدر خوب است؟ و نکته دیگر اینکه آیا این، یا هر نوع ماده غذایی، می تواند به جلوگیری از بیماری مانند سرطان کمک کند؟

پاسخ مثبت است – بعضی از مواد غذایی خاصیت های ضد سرطان را نشان داده اند، اگرچه هنوز کسی نتوانسته است یک وعده غذایی یا غذای دیگری را به طول کامل نشان دهد که می تواند از بروز سرطان در مسیرهای آن جلوگیری یا متوقف کند. با این وجود، تحقیقات انجام شده حاکی است که یک رژیم غذایی سالم و مقوی که پر از میوه و سبزیجات رنگارنگ است، کلید اصلی بیماری قلبی، دیابت و احتمالاً سرطان است.

در حقیقت، دانشمندان اطلاعات بیشتری درمورد چه چیزی نخورید – گوشتهای فرآوری شده، غذاهای شور، نوشیدنی های شیرین، گوشت قرمز – و اینکه از میوه ها و سبزیجات استفاده کنید، در دسترس شما قرار داده اند. و آنها این مواد غذایی را مهم می دانند.

یک بررسی جامع از هزاران مطالعه در مورد رژیم غذایی، فعالیت بدنی و وزن انجام شده برای صندوق جهانی تحقیقات سرطان و انستیتوی تحقیقات آمریکایی سرطان به مزایای خوردن بیشتر غذاهای با منشاء گیاهی اشاره کرد. غذاهایی مانند کلم بروکلی، توت و سیر برخی از قویترین پیوندها را برای پیشگیری از سرطان نشان دادند.

آنتی‌اکسیدان چیست و برای بدن شما چه می‌کند؟

آنتی اکسیدان ها، فیتوشیمیایی ها و سرطان

شما در مورد آنتی اکسیدان ها از جمله ویتامین C، لیکوپن و بتاکاروتن که در بسیاری از میوه ها و سبزیجات وجود دارد، شنیده اید. مطالعات نشان می دهد افرادی که وعده های غذایی می خورند که سرشار از میوه و سبزیجات هستند، خطر ابتلا به سرطان کمتری دارند. Jed W. Fahey ، ScD ، MS ، استادیار جانس هاپکینز بلومبرگ می گوید، انواع مواد شیمیایی از گیاهان معروف به فیتوشیمیایی سلول ها را از ترکیبات مضر در مواد غذایی و محیط زیست محافظت می کند، همچنین از آسیب و جهش سلولی جلوگیری می کند. دانشکده بهداشت عمومی و دانشکده پزشکی آن به بررسی چگونگی کمک به سبزیجات در محافظت در برابر بیماری کمک می کند، پرداخته است.

وندی دیمارک-وانفرد ، PhD ، RD، مدیر پیشگیری و کنترل سرطان در مرکز جامع سرطان سرطان دانشگاه آلاباما می گوید، یک رژیم غذایی که می تواند از بروز سرطان جلوگیری کند، متفاوت تر از غذاهای سالمی نیست که باید به هر حال از آنها استفاده کنید. این یعنی از میوه ها و سبزیجات زیادی و همچنین غلات سبوس دار و گوشت بدون ماهی یا ماهی استفاده کنید.

و وزن نیز مهم است. وزن را در یک مقدار سالم نگه دارید و در صورت لزوم مقداری از وزن خود کم کنید. اضافه وزن یا چاقی خطر ابتلا به سرطان مری، سرطان پستان پس از یائسگی، سرطان کولورکتال، سرطان آندومتر، سرطان تخمدان و موارد دیگر را افزایش می دهد.

سیر: نفس بد بو، اما فوق العاده سالم

کسی فکر می کند که نفس سیر برای شما مفید خواهد بود؟ همان ترکیبات گوگردی که باعث بدبو شدن آن می شوند نیز ممکن است از ایجاد مواد ایجاد کننده سرطان در بدن شما جلوگیری کنند، ترمیم DNA سریع شود و سلول های سرطانی را از بین ببرد.

بیشتر می خواهید؟ سیر با باکتری ها از جمله H. پیلوری (یکی از آنها که به برخی از زخم ها و سرطان معده متصل است) مبارزه می کند، و تحقیقات نشان می دهد که خطر ابتلا به سرطان معده، روده بزرگ، مری، لوزالمعده و پستان را کاهش می دهد. برای به دست آوردن بیشترین فواید، سیرها را خرد کنید و بگذارید 15 تا 20 دقیقه قبل از پختن غذا باقی بمانند. کالین دویل، MS ، RD ، مدیر عامل تغذیه و فعالیتهای بدنی در انجمن سرطان آمریکا می گوید، سیر آنزیم ها را فعال کرده و ترکیبات حاوی گوگرد را که بیشترین تأثیر محافظت را دارند، آزاد می کند.

سازمان بهداشت جهانی توصیه می کند که بزرگسالان روزانه تقریباً یک میخک سیر مصرف کنند تا از سلامتی بالایی برخوردار باشند.

برخی تحقیقات نشان می دهند که سیر نیروگاه خانواده آلیوم است، اما پیاز، تره فرنگی، پیاز و پیازچه نیز ممکن است از سرطان معده محافظت کنند.

سرطان حنجره , سرطان گلو

 کلم بروکلی: نیروگاه فیتوشیمیایی

مادرم همیشه می گفت کلم بروکلی بخور. حق با او بود کلم بروکلی و سایر سبزیجات گلبرگ دار مانند کلم، گل کلم حاوی مواد فیتوشیمیایی به نام گلوکوزینولاتها هستند، که آنزیم های محافظتی تولید می کنند و هنگام جویدن سبزیجات خام باعث رها شدن دیواره های سلولی آنها می شوند.

فیحی توضیح می دهد، بدن شما نیز آنزیم ها را در روده تولید می کند، و هنگامی که کلم بروکلی خام یا پخته شده از آن عبور می کند، آنزیم ها فعال می شوند.

یکی از محافظ ترین این آنزیم ها سولفورافان است. فائی که در حال مطالعه سولفورافان در جوانه کلم بروکلی و بروکلی است، می گوید: “کلم بروکلی بهترین منبع این ترکیب خاص است.” دانشمندان در حال تحقیق هستند که چگونه سولفورافان ممکن است خطر ابتلا به سرطان را کاهش دهد، از سم زدایی مواد مضر (مانند دود و سایر آلاینده های زیست محیطی) در بدن گرفته تا به عنوان نوعی ماده ضد میکروبی با حمله به باکتری H. پیلوری عمل می کند.

براساس بررسی صدها مطالعه بالینی که برای صندوق جهانی تحقیقات سرطان انجام شده، کلم بروکلی و خانواده آن در برابر سرطان های پروستات، ریه، روده بزرگ، سینه، مثانه، کبد، گردن، سر، دهان، مری و معده محافظت می کنند. و انستیتوی آمریکایی برای تحقیقات سرطان و طی مطالعات دیگر نیز به این نتیجه دست یافته اند.

پس آنچه مادرم همیشه می گفت را انجام دهید. بخار کلم بروکلی و پرتقال با سیر و روغن زیتون برای یک غذای سالم – بدون سس پنیر چرب را استفاده کنید.

تقویت سیستم ایمنی بدن با مصرف این خوراکی ها

 گوجه فرنگی: سلاح بالقوه علیه سرطان

رنگ قرمز در گوجه فرنگی مقاومت در برابر آبدار و رسیده بودن آن را بسیار سخت می کند – و آنها را به سلاح بالقوه ای در برابر سرطان پروستات و بیماری های قلبی تبدیل می کند. رنگ قرمز آن از یک فیتوشیمیایی به نام لیکوپن، یک آنتی اکسیدان قدرتمند، که بیشتر در گوجه فرنگی متمرکز است، ناشی می شود. مطالعات متعددی نشان می دهد که یک رژیم غذایی غنی از لیکوپن با کاهش خطر ابتلا به سرطان پروستات مرتبط است.

با این حال، محققان هنوز مطمئن نیستند که آیا منابع و انواع لیکوپن بر سلول ها متفاوت عمل می کند یا خیر، آیا سایر رژیم های غذایی و شیوه زندگی در کاهش خطر ابتلا به سرطان پروستات نقش دارند.

در آزمایش های آزمایشگاهی، لیکوپن انواع دیگر سلول های سرطانی از رشد این سلول ها، از جمله پستان، ریه و آندومتر (در پوشش رحم) جلوگیری کرده است. محققان حدس می زنند که لیکوپن سلول ها را از آسیب هایی که می تواند با تقویت سیستم ایمنی بدن منجر به سرطان شود، محافظت می کند. آنها بر این باورند كه لیكوپن با دخالت در رشد غیر طبیعی سلول، رشد تومورها را متوقف می كند.

برای به دست آوردن بیشترین فایده از لیکوپن، گوجه فرنگی پخته شده یا فرآوری شده از جمله آب گوجه فرنگی و سس پیتزا میل کنید. استفاده از این مواد باعث می شود ترکیبات ضد سرطان در بدن شما بیشتر شود زیرا گرما باعث شکستن دیواره های سلولی گیاه می شود. و شامل گوجه فرنگی های فرآوری شده در ظروف با روغن مانند پیتزا و ماکارونی همراه با سس باعث افزایش لیکوپن می شود. بیشتر از این ترکیب می خواهید؟ مقداری هندوانه، گریپ فروت صورتی یا فلفل قرمز استفاده کنید.

توت فرنگی: سرشار از آنتی اکسیدان است

انواع توت ها افتخارات مبارزه با بیماری ها مانند بچه ها در ورزش غنائم را جمع می کنند: آنها فقط تکثیر می شوند. تحقیقات حاکی از محافظت احتمالی در برابر بیماری های قلبی و کاهش حافظه و همچنین سرطان است. در یک مطالعه جدید، عصاره های توت رشد سلول های سرطانی را کند کرد. عصاره توت فرنگی و تمشک سیاه بیشترین تأثیر را بر روی سلول های سرطانی روده بزرگ داشت.

توت فرنگی و تمشک سرشار از آنتی اکسیدان هایی مانند ویتامین C و اسید الاژیک، یک ماده شیمیایی فیتوشیمیایی است. به نظر می رسد در تست های آزمایشگاهی، اسید الاژیک خاصیت ضد سرطانی دارد که آنزیم ها را احیا می کند، این ماده باعث ایجاد مواد سرطان زا شده و رشد تومورها را کند می کند. به نظر می رسد از بروز سرطان های پوست، مثانه، ریه، مری و پستان جلوگیری می کند. آنها همچنین حاوی فلاونوئیدها هستند که آنزیمی را که به DNA آسیب می رساند سرکوب می کند و به سرطان ریه مرتبط است. انواع دیگر توت ها، که سرشار از فلاونوئیدها هستند، سزاوار قرار گرفتن در برنامه غذایی شما هستند شامل: تمشک زغال اخته است. فاوی می گوید: زغال اخته مملو از آنتوسیانین ها است که باعث کاهش التهاب می شود و یکی از آنتی اکسیدان های قدرتمند است. وی انواع توت ها و سبزیجات گلبرگ را قوی ترین مواد محافظتی می داند.

براساس بررسی صدها مورد مطالعه بالینی انجام شده بر روی سرطان، گفت: خوردن میوه (از جمله انواع توت ها و سبزیجات) احتمالاً خطر ابتلا به سرطان ریه را کاهش می دهد و می تواند از بروز سرطان دهان، گلو، حنجره، مری، معده، لوزالمعده و پروستات جلوگیری کند.

هویج: بهترین ماده پخته شده

یکی از بهترین ترین سبزیجات برای دوست داشتن، هویج مملو از مواد مغذی ضد بیماری است. آنها حاوی بتاکاروتن هستند، دانشمندان معتقدند که آنتی اکسیدان ممکن است غشاهای سلولی را از آسیب سموم محافظت کرده و رشد سلول های سرطانی را کند کند. هویج ویتامین ها و فیتوشیمیایی های دیگری را که ممکن است در برابر سرطان های پستان، دهان، حلق، حنجره، مری و معده محافظت می کند، ارائه می دهد.

برخی مطالعات نشان می دهند که هویج از ایجاد سرطان دهانه رحم محافظت می کند، شاید به دلیل اینکه آنتی اکسیدان هایی را تهیه می کنند که می توانند با HPV (ویروس پاپیلوما انسانی) مبارزه کنند، که دلیل اصلی سرطان دهانه رحم است. به علاوه، هویج حاوی فالکارینول، یک سم زدای طبیعی است که ممکن است اثرات ضد التهابی داشته باشد.

دانشمندان در انگلستان دریافتند كه به موشهایی كه فلكارینول داده می شوند احتمال ابتلا به تومورهای سرطانی كمتر است.

براساس گزارشی در ژورنال کشاورزی و شیمی مواد غذایی، هویج پخته شده آنتی اکسیدان بیشتری نسبت به خام تأمین می کند. اگر شما در حال پخت و پز هویج هستید، به طور کامل آنها را بپزید و بعد از اتمام این کار آنها را برش دهید. این باعث از بین رفتن مواد مغذی از جمله فالکارینول می شود و همچنین طعم شیرین تری به آنها می بخشد.

سرطان حنجره , سرطان گلو

اسفناج: یک منبع فوق العاده کاروتنوئید

شاید شنیده باشید که لوتئین، یک آنتی اکسیدان، برای چشمان شما است. تحقیقات به هیچ وجه تأیید نشده است، اما ممکن است در محافظت از سرطان نیز نقش داشته باشد.

اسفناج سرشار از لوتئین و زاكزانتین است، كاروتنوئیدها مولكول های ناپایدار به نام رادیكال های آزاد را قبل از آسیب رساندن به بدن شما حذف می كنند. آنها در اسفناج و سایر سبزیجات برگ سبز تیره یافت می شوند، و برخی از تحقیقات نشان می دهند که می توانند از سرطان دهان، مری و معده محافظت کنند. یک مطالعه NIH / AARP از بیش از 490،000 نفر نشان داد افرادی که بیشتر اسفناج می خورند، کمتر احتمال ابتلا به سرطان مری در آنها وجود دارد. برخی مطالعات نشان می دهد که کاروتنوئیدها در اسفناج و سایر مواد غذایی خطر ابتلا به سرطان تخمدان، آندومتر، ریه و کولورکتال را کاهش می دهند.

فولات و فیبر استفاده کنید، محققان فکر می کنند که ممکن است خطر ابتلا به سرطان های خاص را کاهش دهد، و شما در هر برگ سبز تیره نیروگاه تغذیه ای از این مواد را دارید. فولات به بدن شما کمک می کند سلول های جدیدی تولید کند و DNA را ترمیم کند، و برای خانم های در سن باروری بسیار مهم است زیرا می تواند از نقص لوله عصبی در جنین در حال رشد جلوگیری کند. بیشترین لوتئین را از اسفناج خام یا ملایم پخته دریافت خواهید کرد. آن را در یک سالاد، بخارپز، یا سس شده با سیر و روغن زیتون میل کنید، یا در سوپ ها هم استفاده کنید و لذت ببرید. برای تغییر ، سبزیجات یقه دار، لوبیای سوئیسی یا کاهو رومیایی جایگزین کنید. اما اسفناج بهترین گزینه است. دویل می گوید: “از میان سبزی های برگ دار، اسفناج یکی از مواد مغذی پر چرب است.”

اسفناج

غلات کامل: برای بدن مفید است

دفعه بعد که نانوایی می روید، این را به خاطر بسپارید: نان سفید غلات نمی تواند با طعم و مزه غذایی با گندم سبوس دار کامل رقابت کند. شاید شما در مورد دستورالعملهای اصلاح شده در مورد تغذیه فدرال شنیده باشید که نیمی از غلاتی که شما می خورید – برنج ، غلات و حتی چیپس – باید کامل باشد.

غلات حاوی فیبر زیادی هستند، اما ارتباط رژیم های غذایی حاوی سبزیجات و میوه ها که با کاهش خطر ابتلا به سرطان کولورکتال مرتبط هستند، هنوز مشخص نیست که چگونه اجزای رژیم غذایی مانند فیبر و انواع خاصی از چربی ها بر خطر سرطان روده بزرگ اثر می گذارند. با این وجود، غلات کامل حاوی مواد دیگری هستند که می توانند با سرطان مبارزه کنند، از جمله لیگنان هاف که به عنوان آنتی اکسیدان ها و ساپونین ها عمل می کنند و می توانند سلول های سرطانی را از تکثیر حفظ کنند. به جای نان “گندم کامل”، به دنبال نانی باشید که احتمالاً حاوی دانه های تصفیه شده است. یک نان گندم کامل را که با تخم کتان یا کنجد پاشیده شده است، انتخاب کنید.

لابیاپلاستی چیست؟ خطرات و نتایج و نحوه انجام لابیاپلاستی

لابیاپلاستی چیست؟ لابیاپلاستی برای چه منظور استفاده می گردد؟ عوارض لابیاپلاستی چه می باشد؟ لابیاپلاستی، جراحی کاهش لابیا مینورا، لب های داخلی واژن، یک روش جراحی زیبایی است. زنان از سن نوجوانانی خود، اغلب درمان آنچه را كه می تواند باعث شرم آنها باشد، در نظر می گیرند – بزرگ شدن لب های واژن. هدف از این عمل جراحی کاهش سایز لب های زنانه و ایجاد تقارن بیشتر آنها می باشد تا در صورت عدم بیرون زدگی یا چسبیدن به آن، از لابیا ماژورا آویزان شوند. برای آشنایی بیشتر درباره لابیاپلاستی ادامه این مقاله از دکتر سلام که در زمینه زیبایی می باشد را مطالعه نمایید.

لابیاپلاستی چیست؟

خانم ها اغلب برای جلوگیری از خجالت، عمل جراحی را در نظر می گیرند، ننگ بزرگ شدن لبی که از طریق لباس دیده می شود یا در شرایط روابط جنسی مشاهده می شود، برای راحتی، و برای رابطه جنسی آن را جراحی می کنند. در برخی شرایط، مشکلات روحی – روانی و عملکردی و همچنین ناراحتی جسمی انگیزه هایی برای انجام این روند در خانم ها است. بزرگ شدن آنها ممکن است به دلیل ناهنجاری مادرزادی ارثی، به دلیل پیری، بارداری یا دلایل مختلف دیگر باشد.

لابیاپلاستی

عمل جراحی برای کاهش لب به صورت یک عمل سرپایی انجام می شود و اغلب کمتر از یک ساعت طول می کشد. حداقل ناراحتی همراه با آن وجود دارد و بخیه هایی که استفاده می شوند به خودی خود حل می شوند. به دنبال جراحی، بیماران باید تقریباً یک ماه از رابطه جنسی، فشارهای جسمی قابل توجه و ورزش خودداری کنند. این بیماری به ندرت عود می کند. در شرایط خاص، لب های داخلی واژن علاوه بر کوتاه شدن، می توانند پر شوند تا ظاهری جوانتر به لب ارائه دهند. این عمل با یا بدون عمل جراحی قابل انجام است.

نتایج لابیاپلاستی

labia minora لب های داخلی واژن و لابیا ماورورا لب های بیرونی است. طبیعی است که آنها به هر شکل و اندازه ای در می آیند. بعضی از خانم ها ممکن است با یک لب داخلی واژن بزرگ به دنیا بیایند. با این وجود، ممکن است در طول زندگی نیز اندازه آن افزایش یابد. این ممکن است به دلیل زایمان، پیری یا اثر هورمون ها باشد. در حالی که داشتن لب های کوچک کاملاً طبیعی است، برخی از خانم ها از نحوه ظاهر آن ناراضی هستند. بعضی از خانم ها نیز ممکن است وقتی لباس زیر یا لباس شنا را می پوشاند ، احساس نارضایتی کنند.

علاوه بر این، زنانی که دچار بی حسی بزرگ شده یا کشیده هستند ممکن است احساس ناراحتی یا درد کنند. این ممکن است هنگام پوشیدن لباس خاصی مانند شلوار یوگا، هنگام ورزش یا رابطه جنسی رخ دهد. این تکنیک با اصلاح اندازه و شکل، زیبایی ظاهری لب را بهبود می بخشد. عمل جراحی می تواند به دست آوردن این امر از طریق برداشتن بافت اضافی از لب های داخلی باشد. بنابراین، کاهش اندازه، هرگونه پیچ و تاب یا پیچشی را که برخی از خانم ها با آن دست و پنجه نرم می کنند، برطرف می کند.

بعلاوه، هدف از این عمل جراحی كاهش آن تا حدی است كه لب های داخلی در زیر سطح لب های خارجی آویزان باشد. همچنین می تواند گزینه ای برای خانم ها باشد که یک طرف از طرف دیگر بلندتر باشد و بخواهند این عدم تقارن اصلاح شود. برای نتیجه گیری، بسیاری از زنانی که این عمل جراحی را انجام داده اند، از نتایج بسیار خوشحال هستند! آنها دریافتند که این امر به افزایش عزت نفس آنها و بهبود کیفیت زندگی آنها کمک می کند.

لابیاپلاستی

بهترین افراد برای لابیلاپلاستی کدامند؟

لابیاپلاستی برای خانم هایی که از شکل و اندازه اندازه مینیورا خود راضی نیستند، مناسب است. این به سرعت در حال تبدیل شدن به روشی محبوب است. بهترین کاندیداهای لابیاپلاستی آن دسته از زنانی هستند که مایل به بهبود ظاهر لب هستند. دلایل زیادی برای این امر وجود دارد مانند مشکلات درد، نگرانی های زیبایی و بهبود زندگی جنسی آنها. با این حال ، جراحان ما اظهار داشتند که هیچ شکل استانداردی از دستگاه تناسلی وجود ندارد. طیف عظیمی از موارد عادی در نظر گرفته شده است. طول متوسط ​​لب ها از پایه تا نوک حدود یک اینچ است. برعكس، اگر مال شما بلندتر یا كوتاه تر از این باشد اما باعث می شود شما ناراضی باشید یا احساس نارضایتی داشته باشید، جراحی ممكن است گزینه ای مناسب برای شما باشد. چه خانم هایی می توانند این جراحی را انجام دهند:

  • 18 سال و بالاتر دارند
  • نسبتاً مناسب و سالم هستند
  • BMI سالم داشته باشید
  • شرایط سلامتی جدی نداشته باشید
  • نسبت به اندازه یا شکل احساس نارضایتی و درد دارند
  • از ظاهر لب واژن خود ناراضی هستند
  • یک بی حسی بیش از حد بزرگ داشته باشند
  • از درد در هنگام زایمان رنج می برد که هرگز به طور کامل برطرف نشده است
  • به دلیل کج شدن، ناراحتی را تجربه می کنید
  • داشتن رابطه جنسی دشوار یا دردناک است
  • به دلیل ناراحتی نمی توانید فعالیت های خاصی از قبیل دوچرخه سواری انجام دهید

چرا لابیاپلاستی ؟

انجام عمل جراحی برای بهبود ظاهر دستگاه تناسلی شما فواید زیادی دارد. زنانی که متوجه می شوند لب های واژن داخلی آنها پایین تر از سطح خارجی آنها آویزان است، اغلب احساس ناراحتی و درد می کنند. این ممکن است در حین فعالیت های خاصی از جمله دوچرخه سواری، مقاربت جنسی یا حتی در حالی که شلوار جین تنگ می پوشد، باشد. در نتیجه، این می تواند باعث شود برخی از زنان از عزت نفس و اعتماد به نفس پایینی برخوردار باشند. اگر این مانند آنچه شما تجربه می کنید به نظر می رسد ، جراحان تایید شده ما می توانند به شما کمک کنند. فواید جراحی شامل موارد زیر است:

  • کاهش اندازه لب
  • بهبود هرگونه عدم تقارن در جایی که ممکن است یک لبه واژن پایین بیاید
  • کاهش برجستگی دستگاه تناسلی شما
  • بهبود عزت نفس

خلاصه، اگر از نحوه اندام دستگاه تناسلی خود ناراضی هستید، نباید احساس شرمندگی یا خجالت کنید. مشاوران مراقبت از بیمار ما شما را با یک جراح مطابقت خواهند داد که بتواند نیازهای شما را برآورده کند و در مورد نگرانی های شما به شما کمک کند.

لابیاپلاستی

نحوه انجام لابیاپلاستی

عمل جراحی لابیاپلاستی بین یک تا دو ساعت طول می کشد. در مشاوره اولیه خود با جراحتان ملاقات خواهید کرد. آنها مراحل مربوط به روش لابیاپلاستی را با شما مرور می کنند و به سؤالاتی که ممکن است بپرسید، پاسخ می دهند. آنها همچنین شما را راهنمایی می کنند که چه چیزی را بخورید یا بنوشید و کدام داروها را برای شب قبل از عمل جراحی مصرف کنید.

رضایت

قبل از شروع عمل جراحی باید فرم رضایت نامه را امضا کنید. جراح شما این کار را با شما در روز عمل یا در ملاقات قبل از عمل انجام می دهد. برای اینکه بتوانید این موضوع را امضا کنید، مهم است که از رویه و عوارض احتمالی آن آگاهی داشته باشید. علاوه بر این، شما با متخصص بیهوشی خود ملاقات خواهید کرد که آنها ارزیابی قبل از عمل را انجام دهند.

بیهوشی

لابیاپلاستی را می توان تحت بیهوشی عمومی انجام داد، جایی که شما در آن خوابیدید. همچنین ممکن است با استفاده از بی حسی موضعی انجام شود، ناحیه درمان را بی حس می کنند، بنابراین شما قادر به احساس چیزی نیستید. غالباً اگر متخصص بیهوشی شما از بی حسی موضعی استفاده کند، آرام بخشی به شما می دهند. شما قبل از عمل با جراح خود در مورد بهترین انتخاب بیهوشی برای شما صحبت خواهید کرد.

لابیاپلاستی

برش

هنگامی که در اتاق عمل هستید، جراح شما منطقه درمانی را تمیز کرده و آنرا جدا می کند. این امر برای اطمینان از استریل کردن ناحیه، خطر عفونت را کاهش می دهد. دو روش اصلی وجود دارد که جراح شما ممکن است از آن استفاده کند. آنها در مورد تکنیک های مختلف با شما بحث می کنند و تصمیم می گیرند کدام یک به بهترین وجه با نتایج دلخواه شما مطابقت داشته باشد.

روش اصلاح یا نوار

این ساده ترین تکنیکی است که جراح شما می تواند از آن استفاده کند. جراح شما برش عمودی كوچك را با لیزر در امتداد طول لابیا مینورا ایجاد می كند. در مرحله بعد، جراح شما هرگونه بافت اضافی در این ناحیه را از بین می برد. مناسب ترین بیماران برای این روش، زنانی هستند که به دنبال از بین بردن لبه های بلند و ناهموار لب هستند. علاوه بر این، آن را نیز مناسب برای خانم هایی است که از عدم مطابقت با رنگ پوست خود رنج می برند.

روش گوه

با این تکنیک، جراح شما گوه از بافت اضافی را از واژن خارج می کند. در نتیجه، با استفاده از فلپ ساخته شده از پوستی که باقی مانده است، زخم بسته می شود. این لبه های طبیعی لبیا مینورا را حفظ می کند. به همین دلیل باعث می شود زخم کمتر دیده می شود و نتیجه طبیعی تری به نظر می رسد. جراح شما همچنین ممکن است هر بار اضافی در هود کلیتوری را همزمان کاهش دهد. این روش ممکن است برای زنانی که با بیهوشی نامتقارن دست و پنجه نرم می کنند یا دارای بافت اضافی هستند، مناسب باشد.

بستن برش ها

بعد از اینکه جراح شما عمل را انجام داد ، با استفاده از بخیه های حل شونده یا چسب برش ها را می بندند.

به بخش بازگردید

سرانجام ، پس از پایان عمل جراحی، شما به بخش باز می گردید. بیشتر بیماران قادر به بازگشت به خانه در همان روز هستند. اما بعضی اوقات، ممکن است لازم باشد یک شب در بیمارستان بمانید. ممکن است بعد از عمل کمی احساس گر گرفتگی کنید اما این کار در طی چند ساعت برطرف می شود. علاوه بر این، پرستارانی که به شما کمک می کنند تلاش خواهند کرد تا شما تا حد امکان راحت باشید و در صورت بروز هرگونه درد ، مسکن به شما ارائه می دهند.

لابیاپلاستی

مشاوره لابیاپلاستی

در مرحله اول ، برای مشاوره اولیه با جراح خود ملاقات خواهید کرد. این جلسه به طور کلی بین پانزده دقیقه تا یک ساعت طول می کشد. در این مشاوره، شما در مورد تمام خواسته ها و انتظارات خود از عمل جراحی صحبت خواهید کرد. همچنین زمان آن است که شما از جراح خود در مورد خود عمل جراحی اطلاعات بیشتری کسب کنید. موارد خاصی وجود دارد که لازم است جراح شما نیز در طول مشاوره لابیاپلاستی از شما بپرسد. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • وضعیت بهداشت فعلی شما
  • مشکلات پزشکی یا جراحی قبلی
  • جراحی های قبلی در ناحیه تناسلی
  • داروهای فعلی شما از جمله ویتامین ها و داروهای گیاهی
  • اگر آلرژی دارید
  • وضعیت فعلی مصرف سیگار و مواد مخدر شما چیست
  • در صورت مصرف هرگونه الکل و چه مقدار.

سپس جراح شما برای معاینه دردهای شما، شما را بررسی می کند و ممکن است از سوابق پزشکی عکس های محرمانه بگیرد. علاوه بر این، آنها در مورد اینکه کدام نوع جراحی برای شما مناسب است، تصمیم می گیرند. این بستگی به:

  • شکل و ساختار لب واژن شما
  • علائمی که ممکن است تجربه کنید
  • خواسته ها و نتایج شما

مهم است که با جراح خود صادق باشید. این به آنها این امکان را می دهد بهترین گزینه درمانی را برای شما داشته باشند تا به بهترین نتیجه برسید.

چه سؤالی باید در طول مشاوره لابیاپلاستی خود بپرسید؟

سؤالات مهمی وجود دارد که ممکن است بخواهید در این مشاوره از آنها بپرسید. با دانستن اطلاعاتی در مورد روش قبل از عمل احساس راحتی بیشتری خواهید کرد. شاید ایده خوبی باشد که هرگونه سؤالی را که می توانید در دفترچه یادداشت خود بنویسید، بنابراین فراموش نمی کنید که از آنها بپرسید! در زیر چند سوال کلی وجود دارد که ممکن است دوست داشته باشید از جراح خود بپرسید:

  • آیا شما اعتقاد دارید که آنچه آرزو می کنم برای رسیدن به آن واقع بینانه باشد؟
  • چه کاری می توانم انجام دهم تا بتوانم روند بهبودی را تسریع کنم؟
  • درد زیادی خواهم داشت؟
  • آيا زخمي خواهم داشت؟ این زخم ها در کجای دستگاه تناسلی من خواهند بود؟
  • آیا قبلاً این روش را انجام داده اید؟
  • آیا می توانم قبل و بعد از عکس هایی از جراحی های قبلی از این نوع تصاویر را مشاهده کنم؟

لابیاپلاستی

خطرات و عوارض لابیاپلاستی

قبل از تصمیم گیری در مورد عمل جراحی لابیاپلاستی، مهم است که از خطرات و عوارض احتمالی آن آگاه باشید. به همین دلیل، پس از ملاقات اولیه، جراح شما یک دوره تنفس دو هفته ای به شما می دهد. این زمان شماست که در نظر بگیرید که آیا جراحی چیزی است که واقعاً می خواهید با آن پیش بروید یا خیر. خطرات بالقوه لابیاپلاستی بسیار اندک است. برخی از خطرات احتمالی لابیاپلاستی که ممکن است بعد از عمل ایجاد شوند عبارتند از:

خون ریزی

اگر خونریزی رخ دهد، معمولاً بلافاصله بعد از عمل اتفاق می افتد. بعضی اوقات می توانید چند هفته بعد خونریزی کنید. طبیعی است که بعد از عمل مقدار کمی کبودی داشته باشید. اما اگر خونریزی زیادی در زیر سطح پوست وجود داشته باشد، ممکن است یک هماتوم تشکیل شود و همچنین ممکن است خون از خط بخیه عبور کند. در صورت تجربه این مهم است که به جراح خود بگویید. ممکن است شما نیاز داشته باشید یک شب اضافی را در بیمارستان بگذرانید اما اوضاع برطرف می شود.

زخم

مانند هر عملی که برش ایجاد می شود، شما جای زخم خواهید داشت. با این وجود، در بیشتر موارد،زخم های ناشی از این نوع جراحی حداقل هستند و با گذشت زمان محو می شوند. میزان زخم بستگی به روشی نیز دارد که جراح شما استفاده می کند. اگر جای زخم نگرانی بزرگی برای شما است، با جراح خود صحبت کنید.

لابیاپلاستی

عفونت

انواع عفونت باید بسیار جدی گرفته شود. عفونت های خفیف معمولاً با یک دوره کوتاه مصرف آنتی بیوتیک قابل درمان هستند. ممکن است علائمی مانند بهبود زخم آهسته داشته باشید. به ندرت ممکن است یک عفونت بسیار شدید باشد و نیاز به یک عمل بیشتر داشته باشد. علائم آگاهی از آنها عبارتند از:

  1. تب بالای 38 درجه سانتی گراد
  2. قرمزی در خط برش، ممکن است شروع به گسترش در پوست اطراف کند.
  3. مایع چرک مانند زرد یا ناخوشایند از محل زخم یا محل تخلیه ترشح می شود
  4. افزایش درد یا ناراحتی که مسکن های شما نمی توانند آن را برطرف کنند.

بی نظمی های رنگ پوست

در ابتدا ممکن است تغییراتی در رنگدانه پوست در اطراف ناحیه برش به دلیل کبودی ایجاد شود. با این حال ، اگرچه نادر است، برخی از خانم ها ممکن است تغییرات طولانی مدت در رنگ پوست را تجربه کنند.

نکروز

در حین عمل، خطری وجود دارد که خونرسانی به مناطقی از لبه ها مختل می شود. بنابراین، در نتیجه آسیب به پوست و بافت ها وارد می شود. اگر این اختلال در خون رسانی به اندازه کافی بزرگ باشد، ممکن است منجر به مرگ بافت ها یا از بین رفتن پوست در آن ناحیه شود. مرگ بافت و پوست به عنوان “نکروز بافت” شناخته شده است. احتمال دارد شما نیاز به یک عمل جراحی جزئی برای از بین بردن بافت مرده داشته باشید.

زیبایی

همیشه یک خطر کوچک وجود دارد که شما از نتایج عمل جراحی ناراضی باشید. به همین دلیل ممکن است شما نیاز به جراحی اضافی داشته باشید. بنابراین، ما توصیه می کنیم که همه بیماران ما جراح خود را با دقت انتخاب کرده و مطمئن باشند که خواسته های شما از نتیجه را کاملاً درک می کنند. مهم است که یک جراح با کیفیت و کاملاً واجد شرایط را انتخاب کنید.

کاهش حساسیت دستگاه تناسلی

برخی از خانم ها ممکن است تغییر در احساس در اطراف منطقه درمان را تجربه کنند. این ممکن است شامل بی حسی و درد باشد. اکثراً این احساسات طی یک ماه پس از مراحل عمل حل و فصل می شود. با این حال، یک عارضه بسیار نادر از دست دادن حساسیت در زمان طولانی مدت است که بیش از یک ماه ادامه دارد. این ممکن است به دلیل آسیب عصبی در آن ناحیه باشد.

لابیاپلاستی

عوارض جراحی عمومی لابیاپلاستی

کلیه اقدامات جراحی برخی از عوارض عمومی را به همراه دارد. خطرات کلی لابیاپلاستی شامل موارد زیر است:

  • ایجاد لخته خون
  • خطرات بیهوشی
  • حالت تهوع و استفراغ
  • درد بعد از عمل.

آماده شدن برای لابیاپلاستی

قبل از شروع عمل جراحی ممکن است ایده خوبی باشد که چند مورد را تهیه کنید. این کار باعث می شود که هنگام بازگشت به خانه بعد از انجام عمل ، هنگام کندی کار برای شما راحت تر باشد. جراحتان مشاوره های آمادگی خاصی را ارائه می دهد ، اما ما نکاتی در مورد آماده سازی لابیاپلاستی را ارائه داده ایم که ممکن است به شما در بهبودیتان کمک کند. این شامل:

رانندگی

شما نمی توانید بلافاصله پس از عمل رانندگی کنید. این امر به این دلیل است که شما دچار درد شدید خواهید شد و ممکن است کمی ناراحت کننده باشید. بنابراین، این ایده خوبی است که شخصی ر ا انتخاب کنید که شما را از بیمارستان به خانه ببرد.

فعالیتهای خانگی

ممکن است بخواهید کارهای خانگی خاصی نظیر تمیز کردن خانه، بیرون بردن سطل و لباس شستن را انجام دهید. این به این معنی است که وقتی بعد از عمل خود برگردید، نیازی به نگرانی در مورد این موارد نیست و می توانید روی استراحت تمرکز کنید.

بچه ها و حیوانات خانگی

مراقبت از کودکان خردسال و حیوانات خانگی اغلب می تواند تعداد انگشت شماری باشد! بعد از عمل جراحی لابیاپلاستی ممکن است احساس خستگی بیش از حد کنید. بنابراین، ممکن است شما بخواهید از یک دوست، اقوام یا همسایه خود بخواهید در چند روز اول از فرزندان خردسال یا حیوانات خانگیتان مراقبت کند.

خرید مواد غذایی

قبل از انجام عمل جراحی ممکن است دوست داشته باشید یک فروشگاه بزرگ غذا بخورید. شما باید بدانید که کیسه های سنگین را بلند نمی کنید. همچنین ممکن است ایده خوبی برای طبخ برخی از وعده های غذایی برای فریزر باشد، به این ترتیب دیگر نیازی به آشپزی نخواهید داشت!

خوردن و نوشیدن

بعد از عمل جراحی، باید مقدار زیادی پروتئین، میوه و سبزیجات را در رژیم غذایی خود بخورید. شما باید از مواد غذایی سرشار از سدیم و چربی ها اجتناب کنید. بنابراین، ممکن است شما بخواهید این موارد را قبل از ورود به بیمارستان خریداری کنید. همچنین باید مقدار زیادی آب و مایعات بدون کافئین استفاده کنید.

لابیاپلاستی

سیگار کشیدن

استعمال دخانیات خطر بروز عوارض را افزایش می دهد. همچنین روند بهبودی را کند می کند. بنابراین ، تقریباً همه جراحان توصیه می کنند حداقل 6 هفته قبل و بعد از عمل، سیگار نکشید.

نکات کلی درباره لابیاپلاستی

قبل از مراجعه به بیمارستان باید حوله های بهداشتی را جمع کنید. دلیل این امر است که ممکن است شما برای چند روز اول بعد از عمل خونریزی را تجربه کنید. اینها باید مرتباً تعویض شوند. علاوه بر این، ممکن است در چند روز اول پس از عمل کمی احساس درد کنید. به همین دلیل، بسیاری از افراد با پوشیدن لباس های گشاد و راحت بعد از عمل احساس راحتی می کنند. بنابراین، شما ممکن است مایل باشید که از پوشیدن لباس راحت، به خصوص لباس زیر و شلوار، اطمینان حاصل کنید.

ممکن است به شما توصیه شود چند روز اول را با بالشی در زیر باسن خود بخوابید تا لگن را بالا ببرد. ممکن است بخواهید برای انجام این کار از بالش های اضافی استفاده کنید. در بالا فقط برخی از ایده های نکاتی در مورد آماده سازی لابیاپلاستی است. ممکن است کارهای دیگری وجود داشته باشد که ممکن است قبل از مراجعه به بیمارستان انجام دهید. اما مهمترین چیز برای شما این است که بعد از عمل بتوانید استراحت کنید و بهبود می یابید.

مراقبت های بعد از لابیاپلاستی

در طول مشاوره با جراح، آنها شما را از روند مراقبت از لابیاپلاستی مطلع می کنند. با دانستن اینکه بعد از عمل انتظار چه چیزی را دارید، ممکن است کمی احساس راحتی کنید. آنها در مورد تعدادی از موارد به شما اطلاعاتی می دهند از جمله:

  • زمان لازم برای دست از کار کشیدن و استراحت کردن
  • مدت زمانی که می توانید استراحت کنید
  • زمانی که می توانید به ورزش و تفریح برگردید.

هر جراح برای توصیه های فوق چارچوب زمانی خاص خود را دارد. بنابراین، اطلاعاتی که در زیر ارائه داده ایم فقط زمانبندی تقریبی هستند. شما باید به توصیه های جراح خود گوش فرا دهید. قبل از بازگشت به خانه بعد از عمل، جراح شما قرارهای بعدی را ترتیب می دهد. این معمولاً حدود دو هفته بعد از عمل انجام می شود. هدف از این جلسه بررسی این است که شما به خوبی بهبود می یابید و مراحل بعدی مراقبت شما است. علاوه بر این، قبل از ترک بیمارستان جراح شما برخی از توصیه های مراقبت از لابیاپلاستی را تکرار می کند. مهم است که از توصیه های آنها پیروی کنید.

لابیاپلاستی

بعد از عمل لابیاپلاستی چه حسی خواهم داشت؟

پس از عمل جراحی ، اگر بیهوشی عمومی داشته باشید، ممکن است کمی مضطرب باشید. همچنین ممکن است تمرکز یا به یاد آوردن برخی موارد برای چند روز دشوار باشد. این طبیعی است و بعد از چند روز برطرف می شود. از طرف دیگر، اگر داروی بی حسی موضعی با آرام بخش باشد، ممکن است ناحیه درمان را بی حس احساس کنید. این نیز بعد از چند ساعت برطرف می شود. علاوه بر این ، ممکن است در منطقه درمان برای چند روز اول کمی احساس درد کنید.

آیا در 24 ساعت اول باید کاری انجام دهم؟

در 24 ساعت اول ، به شما توصیه می کنیم که یک فرد بالغ داشته باشید تا در کنار شما بماند. این یک احتیاط ایمنی است اگر احساس سرگیجه یا ناخوشایندی دارید و به کمک نیاز دارید. همچنین به دلیل اینکه قادر به رانندگی نخواهید بود، باید به همراه یک فرد به خانه بازگردید. بنابراین ، توصیه می کنیم یکی از بستگان یا دوستانتان بعد از عمل شما را همراهی کند.

برای مرخصی کار چقدر زمان نیاز دارم؟

این بستگی به شغل شما دارد. اگر شغل بسیار فعالی دارید، باید یک هفته کامل استراحت کنید. در غیر این صورت، حداقل باید دو روز مرخصی بگیرید. این امر برای اطمینان از این است که شما زمان استراحت کاملی داشته اید. در هر صورت، مهم است که استراحت کنید. شما نباید حداقل برای دو روز فعالیتهای روزانه داشته باشید.

لابیاپلاستی

چه موقع می توانم به ورزش و فعالیت برگردم؟

در دو هفته اول استراحت بسیار مهم است. این بدان معنی است که شما نباید در هر ورزش و فعالیتی شرکت کنید. خطر افزایش تورم در اطراف منطقه درمان پس از فعالیت هوازی وجود دارد. بعد از گذشت دو هفته، می توانید فعالیتهای سبک مانند پیاده روی ملایم را شروع کنید. این مهم است که شما هنوز هم از ورزش شدید خودداری کنید. بعد از گذشت یک ماه، همه فعالیت ها باید دوباره امکان پذیر باشند. به دلیل اصطکاک ناشی از اصطکاک ناحیه درمان ممکن است هنوز هم نیاز به جلوگیری از اسب سواری یا دوچرخه سواری داشته باشید. دانستن اینکه چه موقع دوباره می توانید ورزش را شروع کنید، بخش مهمی از مراقبت های بعدی شما است. رعایت نكات ویژه جراح شما مهم است.

چه نکات دیگری را باید در نظر بگیرم؟

پس از عمل جراحی ، مهم است که حداقل یک ماه از مقاربت جنسی خودداری کنید. این امر به دلیل آن است که ممکن است باعث ایجاد لکه های تازه در شما شود. همچنین باید به دلایل مشابه از استفاده از تامپون ها در این مدت خودداری کنید. علاوه بر این، برای بهبود راحتی خود بعد از عمل باید لباس زیر و شلوار راحتی بپوشید. این امر برای کاهش اصطکاک و ساییدن در برابر زخمهای شما است.

علاوه بر این ، حدود یک هفته بعد از عمل مقداری خونریزی را تجربه خواهید کرد. بنابراین ، برای این مدت شما نیاز به پوشیدن حوله های بهداشتی دارید. شما همچنین دچار کبودی و تورم خواهید شد که باید طی دو هفته برطرف شود. با گذشت این مدت، مطمئن شوید که منطقه را تمیز نگه داشته و از ساییده شدن خودداری کنید.

نتایج نهایی بعد از عمل لابیاپلاستی

اگرچه ممکن است نتایج بلافاصله بعد از عمل جراحی قابل توجه باشد، اما ممکن است تورم باقیمانده تا 6 ماه طول بکشد. بنابراین، ممکن است قدردانی از نتایج کامل زیبایی برای شما طول بکشد. اسکارها در چند هفته اول بعد از عمل، صورتی و کمی برافروخته می شوند. در نهایت، آنها محو خواهند شد و خطوط بسیار کم رنگی خواهند بود. برای کمک به بهبود زخم های خود، گوش دادن به دستورالعمل های بعد از عمل جراحی خود بسیار مهم است. به این ترتیب می توانید به نتایج بهینه دست یابید.

لابیاپلاستی

سوالات متداول در مورد لابیاپلاستی

برخی از سؤالات متداول لابیاپلاستی چیست؟

سؤالات زنان دیگری که از این عمل عبور می کنند می تواند کمک کننده باشد. آنها ممکن است سؤالاتی را که حتی فکر نمی کنید بپرسید، پوشش دهند! به همین دلیل ما لیستی از سؤالات متداول لابیاپلاستی را برای شما نوشتیم.

لب های طبیعی واژن چگونه به نظر می رسند؟

جراحان ما تأكید می كنند كه در مورد شکل و اندازه دستگاه تناسلی زن هیچ “طبیعی” و “غیر طبیعی” وجود ندارد. هر فرد منحصر به فرد است و شکل خاص خود را دارد. بنابراین، تفاوت زیادی در شکل ظاهری دستگاه تناسلی زنان وجود دارد. از نظر اندازه و شکل لباس های زن تغییرات زیادی وجود دارد. بنابراین مهم است که خود را با تصاویر زنان دیگر مقایسه نکنید.

آیا بیمه هزینه جراحی لابیاپلاستی من را پرداخت خواهد کرد؟

لابیاپلاستی به دلایل زیبایی معمولاً در بیمه رایگان نیست. با این وجود، ممکن است در صورت ایجاد فشار در شبانه روز و مشکلاتی در نحوه عملکرد روزمره یا ناراحتی و درد قابل توجه توسط بیمه فراهم شود. در صورت بروز این موارد، شاید لازم باشد پزشک معالج خود را ببینید که می تواند در سازماندهی جراحی به شما کمک کند.

چه عواملی باعث بزرگ شدن لب ها می شود؟

در برخی از خانم ها با زایمان بزرگ می شوند یا نامتقارن می گردند. با این وجود، زنان دیگر ممکن است دریابند که زایمان، بارداری، پیری و هورمونها نیز می توانند بر شکل و اندازه لب ها تأثیر بگذارند.

آیا برای جراحی لابیاپلاستی نیاز به مراجعه GP دارم؟

شما معمولاً می توانید بدون مراجعه به پزشک عمومی خود، با یکی از جراحان ما یک جلسه اولیه داشته باشید. اما اگر قصد دارید با جراحی پیش بروید، جراح شما ممکن است تماسی با پزشک معالج شما داشته باشد. این برای اطلاعات در مورد تاریخچه پزشکی شما خواهد بود.

عوارض استعمال دخانیات ، مواد مخدر و الكل در جراحی لابیاپلاستی چیست؟

استعمال دخانیات خطر عوارضی را در حین و بعد از عمل شما ایجاد می کند. این امر باعث کاهش بهبودی زخم و افزایش سرعت عفونت می شود. بنابراین تقریباً همه جراحان پیشنهاد می کنند که حداقل شش هفته قبل و بعد از عمل، کلیه بیماران سیگار و نیکوتین استفاده نکنند. علاوه بر این، نوشیدن الکل، اضافه وزن و مصرف مواد مخدر به دلایل پزشکی یا سایر موارد، خطر عارضه را افزایش می دهد. به همین دلیل، باید سعی کنید قبل از انتخاب عمل جراحی، تا حد ممکن سالم باشید.

عفونت گلو؛ علائم، تشخیص و درمان عفونت لوزه

علائم و تشخیص عفونت گلو چیست؟ درمان عفونت گلو به چه صورت می باشد؟ فارنژیت که به آن عفونت گلو یا حلق نیز گفته می شود، التهاب دردناک قسمت پشتی گلو (حلق) است. فارنژیت می تواند قسمت سوم پشت زبان، کام نرم (سقف دهان) و لوزه ها (بافت گوشتی که بخشی از دفاع ایمنی گلو است) گلو را درگیر کند.شایع ترین علت گلودرد، عفونت باکتری یا ویروس است. از آنجا که عفونت گلو تقریباً همیشه لوزه ها را درگیر می کند، لوزه ها (التهاب لوزه ها) یک نام مشترک برای فارنژیت عفونی است. در ادامه این مقاله اطلاعات بیشتری درباره عفونت گلو که در بخش بیماری های گوش،حلق و بینی از دکتر سلام می باشد کسب کنید.

حقایقی درباره عفونت گلو

حدود 90 درصد عفونت گلو ناشی از ویروس است. اگرچه افرادی که آنفولانزا (آنفلوانزا)، آنفولانزای سرماخوردگی (تبخال دهان یا کام نرم) یا مونونوکلئوز عفونی نیز دارند، معمولاً گلودرد دارند، اما این عفونت های ویروسی علاوه بر درد گلو معمولاً باعث بروز علائم سرایت کننده نیز می شوند. قسمت های مختلفی از گلو شما در اثر عفونت باکتریایی، ویروس یا استنشاق مواد سمی مانند دود تنباکو، می تواند درد را تجربه کند. فارنژیت و لارنژیت دو نوع متداول گلودرد است که به نام قسمتهای التهاب گلو (به ترتیب حلق و حنجره) نامیده می شوند.

عفونت گلو

علائم گلودرد شامل درد همراه با بلع برای فارنژیت و صدای خشن هنگام وجود لارنژیت است. ویروس های سرماخوردگی باعث ایجاد سرفه و آبریزش بینی بیشتر از گلو استرپ می شوند. شما اغلب می توانید با غرغره کردن آب نمک گرم و استفاده از مسکن های بدون نسخه، این علائم را درمان کنید. در بیشتر افرادی که سالم هستند، فارنژیت ویروسی ساده دوام چندانی ندارد، به خودی خود از بین می رود و عوارض طولانی مدت ایجاد نمی کند، اگرچه ناراحتی کوتاه مدت می تواند قابل توجه باشد. در موارد فارنژیت عفونی که ویروسی نیستند، علت آن تقریباً همیشه یک باکتری است – معمولاً یک گروه A استرپتوکوک بتا همولیتیک A، که باعث می شود آنچه که معمولاً به آن گلو استرپ می گویند. مانند فارنژیت ویروسی، می تواند به سرعت و به راحتی در یک جامعه گسترش یابد، به خصوص در اواخر زمستان و اوایل بهار.

در مناطقی که تابستان های گرم و زمستان های خنک دارد، فارنژیت ویروسی به طور معمول در طول زمستان و اوایل بهار افزایش می یابد. این زمانی است که افراد بیشتر در اتاقهای با تهویه نامناسب در کنار هم قرار می گیرند. ویروس های ایجاد کننده فارنژیت به راحتی پخش می شوند. ویروس ها می توانند با آویزان شدن به قطرات سرفه و عطسه از طریق هوا پخش شوند. آنها به دست هایی که در معرض مایعات از بینی یا دهان بیمار قرار گرفته است، می چسبند.

با وجود این، برخلاف اکثر اشکالات فارنژیت ویروسی، گلو استرپت شده درمان نشده می تواند منجر به عوارض جدی شود، مانند گلومرولونفریت (یک بیماری کلیوی) و تب روماتیسمی (یک بیماری بالقوه جدی که می تواند به دریچه های قلب آسیب برساند). یک عفونت استرپ نیز امکان گسترش در بدن را دارد و باعث ایجاد جیب چرک (آبسه) در لوزه ها و در بافت نرم اطراف گلو می شود.

اگر فکر می کنید عفونت گلو ناشی از عفونت باکتریایی دارید، باید با پزشک تماس بگیرید. علائم بیماری عفونت گلو ناشی از باکتریهایی مانند استرپ شامل درد شدید گلو بدون وجود سرفه، تب بالای 101 F، سردرد یا استفراغ است. اگر اخیراً با کسی که مبتلا به گلو استرپس شده است در تماس بوده اید باید به پزشک معالج خود مراجعه کنید.

عفونت گلو معمولاً برای محل آناتومیکی که در آن دیده می شود نامگذاری شده است. حلق، ناحیه گلو به طور مستقیم در پشت دهان و کام نرم، یک گذرگاه مشترک برای غذا، مایعات و هوا است. بلع با اطمینان مواد جامد و مایعات را از طریق مری به معده منتقل می کند. فارنژیت درد و التهاب حلق است. تونسیلیت به طور معمول شامل التهاب لوزه ها (لوزه ها در دو طرف پایه زبان قرار دارند) است.

حنجره، قسمت بالای لوله تنفسی شما (نای) از عملکرد مهمی برخوردار است. اجازه عبور هوا به داخل و خارج از ریه ها (از طریق نای) را می دهد اما ورود مواد جامد و مایعات را مهار می کند. تولید صدا در تارهای صوتی یک کار جانبی مهم حنجره است. لارنژیت درد و التهاب حنجره است (که اغلب با صدای خشن همراه است). كروپ نوعی لارنژیت در كودكان است (معمولاً با سرفه در مواقع استنشاق هوا همراه است).

اپیگلوتیت نوعی نادر از گلودرد است که التهاب اپیگلوت است (یک ساختار نیمه قطبی نیمه بزرگ در هنگام باز شدن حنجره که آن را از پایه زبان جدا می کند). این نوع از مشکل گلودرد در کودکان بیشتر دیده می شود و اضطراری است زیرا ممکن است مجاری هوایی به سرعت مسدود شود.

عفونت گلو

علائم و نشانه های عفونت گلو

علائم گلودرد می تواند علائم عمومی باشد که در بدن مشاهده می شود مانند تب، سردرد، حالت تهوع و ضعف. اینها ممکن است با عفونت ویروسی یا باکتریایی همراه باشند. علائم اختصاصی برای گلو شامل درد همراه با بلع برای فارنژیت و صدای خشن در هنگام وجود لارنژیت است. ویروس های سرماخوردگی باعث ایجاد سرفه و آبریزش بینی بیشتر از گلو استرپ می شوند. علائم گلودرد شامل موارد زیر است:

  • چرک روی سطح لوزه ها (ممکن است باکتری یا ویروس اتفاق بیفتد)
  • قرمزی oropharynx (حلق که هر چند در دهان مشاهده می شود)
  • غده های لنفاوی متورم و التهابی در گردن
  • تنفس دشوار (استنشاق هنگام عبور از حلق یا حنجره برای یک جریان معمولی هوا خیلی باریک می شود).
  • وزیکول ها (حباب های مایع روی پایه قرمز) در حفره دهان یا oropharynx ممکن است وجود ویروس Coxsackie یا ویروس تبخال سیمپلکس را نشان دهد.

دو سوم افراد مبتلا به استرپ،فقط قرمزی دارند و بدون چرکی روی لوزه ها هستند.

علل عفونت گلو

ویروس هایی که باعث سرماخوردگی و آنفولانزا می شوند بیشتر گلودرد را ایجاد می کنند. در اغلب موارد، عفونت های باکتریایی باعث گلودرد می شوند.

عفونت های ویروسی

بیماری های ویروسی که باعث عفونت گلو می شوند عبارتند از:

  • سرماخوردگی
  • آنفولانزا (آنفلوانزا)
  • مونو (مونونوکلئوز)
  • سرخک
  • ابله مرغان
  • كروپ – يك بيماري شايع در كودكان است كه با يك سرفه خشن همراه است
  • سرفه بزرگ (سیاه سرفه)

عفونت های باکتریایی

تعدادی از عفونت های باکتریایی می توانند باعث گلودرد شوند. شایع ترین آن استرپتوکوک پیوژنز (گروه A استرپتوکوک) است که باعث گلودرد می شود.

عفونت گلو

علل دیگر عفونت گلو

سایر دلایل عفونت گلو شامل موارد زیر است:

آلرژی

حساسیت به شوره سر، گرد و غبار و گرده می تواند باعث گلودرد شود. این مشکل ممکن است با قطره پس از باران بیشتر شود، که می تواند گلو را تحریک و التهاب ایجاد کند.

خشکی

هوای خشک داخلی باعث می شود گلوی شما خشن و خراشیده شود. تنفس از طریق دهان – اغلب به دلیل احتقان مزمن بینی – همچنین می تواند باعث گلو درد و خشکی شود.

مضرات

آلودگی هوا در فضای باز و آلودگی داخل خانه مانند دود تنباکو یا مواد شیمیایی می تواند باعث گلودرد مزمن شود. جویدن تنباکو، نوشیدن الکل و خوردن غذاهای تند نیز می تواند گلو را تحریک کند.

فشار عضلانی

می توانید با فریاد زدن، بلند صحبت کردن یا صحبت کردن برای مدت طولانی و بدون استراحت، به ماهیچه های خود در گلو فشار وارد کنید.

بیماری رفلاکس معده (GERD)

GERD نوعی اختلال دستگاه گوارش است که در آن اسیدهای معده به لوله غذایی (مری) منتقل می شود.

علائم یا نشانه های دیگر ممکن است شامل سوزش سر دل، کوفتگی، تغییر مجدد محتوای معده و احساس یک توده در گلو شما باشد.

عفونت HIV

عفونت گلو و سایر علائم شبه آنفلوانزا گاهی اوقات پس از ابتلا به HIV ظاهر می شود. همچنین، فردی که به HIV مثبت است ممکن است به دلیل عفونت قارچی به نام برفک دهانی یا به دلیل عفونت ویروسی به نام سیتومگگالوویروس (CMV) دچار گلودرد مزمن یا عود کننده شود، که در افرادی که دارای سیستم ایمنی پایینی هستند می تواند جدی باشد.

تومورهای سرطانی گلو، زبان یا جعبه صوتی (حنجره) می تواند باعث گلودرد شود. علائم یا نشانه های دیگر ممکن است شامل خشکی، مشکل در بلع، تنفس پر سر و صدا، توده در گردن و خون در بزاق یا خلط باشد. به ندرت، ناحیه آلوده ای از بافت (آبسه) در گلو یا تورم غضروف کوچک “درب” که لوله خنک کننده را پوشش می دهد (اپیگلوتیت) می تواند باعث گلودرد شود. هر دو می توانند راه هوایی را مسدود کنند و مراجعه به پزشک لازم باشد.

عفونت گلو

عوامل خطر عفونت گلو

اگرچه هر کسی می تواند دچار گلودرد شود، برخی از عوامل شما را مستعدتر می کند، از جمله:

  • سن. کودکان و نوجوانان به احتمال زیاد دچار گلودرد می شوند. کودکان 3 تا 15 ساله نیز احتمال ابتلا به گلودرد استرپ، شایع ترین عفونت باکتریایی مرتبط با عفونت گلو است.
  • قرار گرفتن در معرض دود تنباکو. سیگار کشیدن و دود دست دوم می تواند گلو را تحریک کند. استفاده از محصولات دخانی نیز خطر ابتلا به سرطان دهان، گلو و حنجره را افزایش می دهد.
  • آلرژی. آلرژی های فصلی یا واکنش های حساسیتی مداوم به گرد و غبار، ها یا حیوانات اهلی و حیوان خانگی باعث ایجاد عفونت گلو می شوند.
  • قرار گرفتن در معرض مواد محرک شیمیایی. ذرات موجود در هوا از سوختن سوخت های فسیلی و مواد شیمیایی رایج خانگی می توانند باعث تحریک گلو شوند.
  • عفونت های مزمن یا مکرر سینوس. تخلیه بینی شما می تواند گلو شما را تحریک کند یا عفونت را گسترش دهد.
  • یک چهارم پایانی. عفونت های ویروسی و باکتریایی در هر مکانی که افراد جمع می شوند، چه در مراکز مراقبت از کودک، چه در کلاس ها، در مطب ها یا در هواپیما، به راحتی گسترش می یابد.
  • ایمنی ضعیف. اگر مقاومت شما کم باشد، بیشتر در معرض ابتلا به عفونت ها هستید. علل شایع ایمنی کاهش یافته شامل HIV، دیابت، درمان با استروئیدها یا داروهای شیمی درمانی، استرس، خستگی و رژیم غذایی ضعیف است.

تشخیص عفونت گلو

تاریخچه و معاینه جسمی مهمترین ابزار تشخیص هستند. وقتی مشکوک به اپیگلوتیت یا گاهی اوقات کروپ است، ممکن است اشعه X گردن مفید باشد. شمارش خون و آزمایش آنتی بادی ممکن است مفید باشد که به عنوان مونونوکلئوز تشخیص داده شود. سواب گلو برای بررسی عفونت گلو استرپتوپک (گلو استرپو نامی رایج برای فارنژیت استرپتوکوکی است) در موارد منتخب مفید است. آزمایش به اصطلاح “جریان سریع” گاهی غیرقابل اعتماد است، با این حال، اغلب پزشک آنتی بیوتیک ها را بر اساس تاریخ و معاینه به تنهایی تجویز می کند. کشت گلو یک آزمایش قابل اطمینان تر است، اما به دست آوردن نتایج 24 ساعت طول می کشد. درمان با آنتی بیوتیک ها می توانند به صورت تاخیری آغاز شوند یا در صورت شروع بر اساس این نتیجه نهایی، قطع شوند.

عفونت گلو

معاینه بدنی

اگر علائم بیماری فارنژیت را تجربه کرده اید، پزشک معالجه گلو را بررسی می کند. آنها هرگونه لکه های سفید، خاکستری و تورم و قرمزی را بررسی می کنند. همچنین ممکن است پزشک در گوش و بینی شما نگاه کند. برای بررسی گره های لنفاوی متورم، طرفین گردن شما را لمس می کنند.

نمونه برداری از گلو

اگر پزشک شما مشکوک باشد که شما به این بیماری مبتلا هستید، احتمالاً نمونه برداری می کند. این شامل استفاده از سواب پنبه ای برای گرفتن نمونه ای از ترشحات از گلو است. بیشتر پزشکان قادر به انجام تست استریپ سریع در مطب هستند. در صورت مثبت بودن تست استرپتوکوک، این آزمایش طی چند دقیقه به پزشک اطلاع می دهد. در بعضی موارد، سواب برای آزمایش بیشتر به آزمایشگاه فرستاده می شود و نتایج حداقل برای 24 ساعت در دسترس نیست.

آزمایش خون

اگر پزشک شما به علت دیگری از ابتلا به فارنژیت شما مشکوک باشد، ممکن است دستور خون دهد. نمونه کوچکی از خون از بازو یا دست شما گرفته شده و برای آزمایش به آزمایشگاه فرستاده می شود. این آزمایش می تواند تعیین کند که آیا شما مونونوکلئوز دارید یا خیر. ممکن است یک آزمایش کامل برای شمارش خون (CBC) انجام شود تا مشخص شود که آیا نوع دیگری از عفونت دارید.

درمان خانگی گلو درد

مدت زمان عفونت گلو

مدت زمان عفونت گلو به علت آن بستگی دارد. اگر علت تحریک مداوم مانند استنشاق دود سیگار یا ماده سمی دیگر باشد، عفونت گلو تا زمانی که قرار گرفتن در معرض عامل متخلف باشد می تواند دوام داشته باشد. با شروع درمان مناسب با آنتی بیوتیک، عفونتهای باکتریایی مانند گلوگاه استریپت بهبود می یابند. ویروس هایی مانند سرماخوردگی معمولاً گلودرد ایجاد می کنند که از چند روز تا یک هفته یا بیشتر ادامه می یابد. عفونت گلو مونونوکلئوز عفونی می تواند طولانی تر از سرماخوردگی باشد.

مراقبت های پزشکی از عفونت گلو

چه موقع برای عقونت گلو با پزشک تماس بگیریم

وقتی شرایط زیر به احتمال عفونت باکتریایی اشاره دارد، فرد مبتلا باید به پزشک مراجعه کند.

  • عفونت گلو شدید بدون وجود سرفه
  • تب بیش از 101 درجه فارنهایت (38.3 درجه سانتیگراد)
  • سردرد همراه با درد شکم یا استفراغ
  • یکی دیگر از اعضای خانواده یا نزدیکان او اخیراً با گلو استرپک تشخیص داده شده است

اگر به نظر می رسد فرد دچار کمبود آب بدن (خشکی دهان، آبریزش چشم ،ضعف شدید یا کاهش میزان ادرار) می باشد، در صورت نیاز فوری به پزشک مراجعه می شود. علائم کم آبی در بزرگسالان ممکن است با علائم کمبود آب بدن در کودکان متفاوت باشد. اگر درد توسط داروی بدون نسخه تسکین نمی یابد، یا اگر فرد به دلیل درد نمی تواند بخوابد، با یک متخصص مراقبت های بهداشتی تماس بگیرید.

چه موقع برای عقونت گلو باید به بیمارستان برویم

اگر بلع به اندازه کافی صدمه دیده باشد که توانایی آن کاهش یابد، فرد مبتلا باید به اورژانس بیمارستان مراجعه کند. تنفس دشوار از عفونت گلو نیز می تواند نشانه بیماری جدی تر باشد. کم آبی قابل توجه بدن با عدم توانایی نوشیدن مایعات معمولاً در بیمارستان درمان می شود. ز آنجا که مطب پزشک در توانایی آنها برای درمان شرایط جدی در مطب و یا مراجعه فوری به افراد متفاوت است، ممکن است فرد بخواهد با پزشک خود تماس بگیرد تا در مورد اینکه آیا وی به مطب بیاید یا به بخش اورژانس مراجعه کند. به خاطر داشته باشید كه مراكز مراقبتهای ویژه معمولاً از نظر كیفیت برای درمان شرایط جدی مجهز هستند و ممكن است به سرعت بیمار را با آمبولانس به بخش اورژانس بفرستند.

درمان عفونت گلو

درمان گلودرد بستگی به علت دقیق آن دارد. آنتی بیوتیک ها می توانند عفونت های باکتریایی را درمان کنند اما در عفونت های ویروسی مؤثر نیستند. هیچ درمانی برای گلودردهای ناشی از عفونتهای ویروسی وجود ندارد، و مراقبتهای حمایتی معمولاً همان چیزی است که لازم است. افراد مبتلا به اپیگلوتیت معمولاً به آنتی بیوتیک IV و بستری در بیمارستان نیاز دارند. تعداد معدودی از افراد ممکن است به کمک تنفس (لوله گذاری) نیاز داشته باشند.

عفونت گلو

داروهای خانگی برای عفونت گلو

اگر گلودرد دارید، درمان درد اغلب اولویت شماره یک است. برخی از این روش های درمانی خانگی و اقدامات مراقبت از خود ممکن است به کاهش درد ناشی از گلودرد کمک کند.

  • غرغره کردن با آب نمک گاهی مفید است. (فرد ممکن است سعی کند نمک را با آب گرم مخلوط و غرغره کند.)
  • اگرچه ممکن است روی معده تاثیر نامطلوبی داشته باشد ، اما NSAID ها (داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند آسپیرین، ایبوپروفن و ناپروکسن) اغلب تسکین دهنده درد نسبت به استامینوفن (تایلنول) هستند.
  • نوشیدن مایعات فراوان بسیار مهم است.
  • تب می تواند نیاز مایعات را افزایش دهد و بلع دردناک می تواند میزان مصرف مایعات را کاهش دهد.
  • هنگامی که نوشیدن فرد دشوار است، نیاز بدن به مایعات از طریق استراحت و کاهش هرگونه تب بسیار مهم است.
  • درمان درد می تواند به افزایش مصرف مایعات کمک کند.
  • مایعات باکیفیت مانند آبگوشت سوپ (جایگزین غرغره نمک و آب) و محلول های حاوی قند را انتخاب کنید (آنها به بدن کمک می کنند تا مایعات با سرعت بیشتری جذب شود).
  • از مصرف کافئین خودداری کنید زیرا این امر می تواند باعث از بین رفتن آب بدن شود.
  • خواب بیشتر باعث بهبودی سریعتر می شود، به خصوص اگر علت ویروس باشد. Malaise (یک احساس کلی بیماری) نیاز بدن برای استراحت است.

داروهای عفونت گلو

احتمالاً علائم گلودرد را در طول زندگی تجربه کرده اید. خارش و سوزش اصلا جالب نیست، به ویژه اگر همراه با علائم دیگر سرماخوردگی یا ویروس جدی تر باشد. عفونت گلو می تواند کاملاً دردناک باشد. با این وجود، در بیشتر موارد، می توانید بدون مراجعه سریع به پزشک، تسکین پیدا کنید. در اینجا ده روش برای درمان وقتی که یک گلودرد ایجاد می شود وجود دارد:

  • غرغره آب شور
  • کاهش درد بدون نسخه (OTC)
  • عسل
  • اسپری اکیناسه / مریم گلی
  • هیدراتاسیون
  • رطوبت ساز
  • دوش بخار
  • بالا گرفتن سر
  • آنتی بیوتیک ها

عفونت گلو

غرغره کردن با آب نمک

غرغره کردن با آب نمک گرم می تواند به تسکین گلو کمک کند. نمک مخاط را از بافت متورم و ملتهب شما بیرون می آورد و به تسکین ناراحتی کمک می کند. ترکیب 1/4 تا 1/2 قاشق چایخوری نمک را با 4 تا 8 اونس آب گرم ترکیب می کنید. هم بزنید تا نمک حل شود. سپس با آن به مدت چند ثانیه غرغره کنید و آن را تف کنید. هر روز چندین بار غرغره نمک را تکرار کنید.

مکیدن

برخی از داروهای لوزه بدون نسخه (OTC) حاوی منتول، ماده ای هستند که می توانند به آرامی بافت گلو را بی حس کنند. این می تواند به طور موقت از احساس سوزش و درد بکاهد. آب نبات ها نیز می توانند همین اثر را داشته باشند. آب نبات باعث افزایش تولید بزاق شما می شود و به روان شدن گلو کمک می کند. با این حال، آب نبات تا زمانی که لوزه های ملتهب را تسکین ندهند، عفونت گلو شما را تسکین نمی دهند، و ممکن است به زودی دوباره احساس نیاز به تسکین کننده کنید. از دادن آبنبات به کودکان خردسال خودداری کنید. زیرا خطر خفگی وجود دارد.

امداد درد OTC را امتحان کنید

براساس مراکز کنترل بیماری و پیشگیری از منبع معتبر، ویروس ها بیشترین گلودرد را ایجاد می کنند. ویروس ها را نمی توان با آنتی بیوتیک ها درمان کرد، و تنها باکتری ها را می توان از بین می برد. درعوض، ویروس باید مسیر خود را در بدن شما طی کند. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی OTC (NSAIDs) مانند ایبوپروفن (Advil ، Motrin IB) یا ناپروکسن (Aleve) می توانند التهاب و تورم در گلو شما را کاهش دهند. آنها همچنین می توانند درد یا خارش را از بین ببرند. امروز در Amazon.com Advil یا Aleve خریداری کنید »

از یک قطره عسل لذت ببرید

چای گرم و شیرین شده با عسل می تواند به تسکین گلو تحریک شده شما کمک کند. چای همچنین به بدن شما آبرسانی می کند، که این یکی دیگر از اقدامات مهم در درمان عفونت گلو است. شما ممکن است انتخاب یک چای سبز را که به عنوان یک ضد ، ضد درد، و منبع غنی از آنتی اکسیدان ها مفید است، در نظر داشته باشد، که به کاهش التهاب کمک می کند. عسل فواید دیگری نیز دارد. تحقیقات نشان می دهد که این ماده مؤثر تسکین دهنده سرفه است و همچنین همراه با داروهای ضد سرفه OTC موثر است.

اسپری اکیناسه و مریم گلی را امتحان کنید

از چند اسپریتز اسپری حاوی ترکیبی از اکیناسه و مریم گلی استفاده کنید. یک مطالعه در مجله اروپایی تحقیقات پزشکی معتبر، معتقد است که این گیاه دارویی عفونت گلو و همچنین اسپری های آن تسکین دهنده گلو هستند. آب کافی دریافت کنید. هیدراته ماندن قسمت مهمی از درمان عفونت گلو است. هنگامی که دچار کمبود آب می شوید بدن نمی تواند به اندازه کافی بزاق و مخاط ایجاد کند تا گلو شما به طور طبیعی نرم شود. این امر تورم و التهاب را بدتر می کند. آب همانند چای های گرم یا سوپ های گرم نیز انتخاب خوبی است. با این حال، چای داغ یا سوپ داغ ممکن است گلو شما را بسوزاند و مشکل را بدتر کند. از مصرف کافئین و الکل که می تواند بیشتر گلوی شما را خشک کند، خودداری کنید.

از رطوبت ساز استفاده کنید

تنفس در هوای مرطوب می تواند به تسکین بافت متورم در بینی و گلو شما کمک کند. یک مرطوب کننده غبار سرد را روشن کنید تا میزان رطوبت اتاق شما بیشتر شود. در اکثر داروخانه های می توانید دستگاه مرطوب کننده خریداری کنید.

به خودتان بخار دهید

اگر رطوبت ساز ندارید، می توانید از هوای مرطوب استفاده کنید. برای کمک به کاهش تورم و تسکین درد گلودرد از تنفس بخار استفاده کنید. همچنین می توانید با جاری کردن آب بسیار گرم درون سینک بخار ایجاد کنید. یک حوله را روی سر خود بکشید و به سینک تکیه دهید تا در بخار نفس بکشد. برای چند دقیقه نفس عمیق بکشید و در صورت لزوم تکرار کنید تا عفونت گلو خود را کاهش دهد. ممکن است 30 دقیقه جوشاندن مقداری آب در ظرفی روی اجاق گاز باشد تا رطوبت خانه شما بیشتر شود. یک قاشق غذاخوری پماد منتول مانند Vicko VapoRub را به آب در حال جوش اضافه کنید تا هوا با رایحه های معطر دریافت کنید.

سر خود را بلند کنید

هنگامی که احتقان همراه با عفونت گلو دارید،یک بالش اضافی را زیر سر خود قرار دهید. ارتفاع اضافی به شما کمک می کند تا راحت تر نفس بکشید. با برطرف شدن احتقان خود، مجبور نخواهید شد که دهان خود را باز کنید، که می تواند گلو شما را خشک کند و باعث صدمه بیشتر آن شود.

دریافت نسخه

ویروس ها بیشتر گلودرد را ایجاد می کنند، اما بعضی اوقات مقصر این بیماری می تواند باکتری هایی مانند استرپتوکوک باشد که باعث ایجاد گلودرد می شود. اگر گلودرد شما از بین نمی رود یا بدتر می شود، یا تب دارید،به پزشک خود مراجعه کنید تا آزمایش استرپ را انجام دهد. ممکن است به آنتی بیوتیک احتیاج داشته باشید.

اگر پزشک شما آنتی بیوتیک تجویز کرده است، کل دوره را تمام کنید. مصرف دارو را متوقف نکنید، حتی اگر علائم شما از بین رفته و احساس بهتری می کنید. متوقف کردن آنتی بیوتیک می تواند برخی از باکتری ها را باقی بگذارد تا شما را مجدداً آلوده کند، و این باکتری های زنده مانده ممکن است دیگر به آنتی بیوتیک پاسخ ندهند.

عفونت گلو

عفونت گلو در کودکان

عفونت گلو یک بیماری شایع در دوران کودکی است. آنها اغلب در اثر ویروس ها ایجاد می شوند و در چهار یا پنج روز بهبود می یابند. اگر کودک شما تب 101 درجه فارنهایت (38.3 درجه سانتیگراد) یا بالاتر دارد، به پزشک متخصص اطفال مراجعه کنید. تب می تواند نشانه ای از گلو استرپت باشد. از آنجا که استرپ ناشی از باکتری ها است، باید با آنتی بیوتیک درمان شود. می توانید گلودرد کودک را با داروهایی مانند استامینوفن (Tylenol کودکان) یا ایبوپروفن (مشاوره کودکان ، Motrin کودکان) تسکین دهید. کافی است ابتدا کودک زیر شش ماه خود را به پزشک متخصص اطفال برسانید تا او را معاینه کند. به دلیل خطر ابتلا به یک بیماری نادر اما جدی به نام سندرم ریه، آسپیرین (بافرین) را به کودکان کمتر از 18 سال ندهید.

در اینجا چند روش دیگر برای تسکین درد گلو فرزند شما وجود دارد:

  • 1/4 تا 1/2 قاشق چایخوری نمک و 8 اونس آب گرم را مخلوط کنید و فرزندتان آن را غرغره کند. بچه های بالای 6 سال معمولاً به اندازه کافی بزرگ هستند که بدون بلع غرغره کنند.
  • مایعات گرم مانند آبگوشت مرغ یا چای به کودک خود بدهید. بچه های بالای یک سال می توانند از کمی عسل مخلوط شده در چای برای تسکین گلو خود استفاده کنند.
  • بگذارید فرزند شما مانند سرماخوردگی، چیز سرد بخورد.

از استفاده از اسپری های گلودرد بر روی کودکان خودداری کنید. این محصولات حاوی بنزوکائین بی حسی (Anbesol) هستند که می توانند در بعضی از کودکان واکنش آلرژیک ایجاد کنند.

چه زمانی برای عفونت گلو به پزشک مراجعه کنید

لازم نیست عفونت گلو را تحمل کنید. بسیاری از درمان های OTC و داروهای خانگی می توانند به شما کمک کنند تا از درد و ناراحتی رهایی پیدا کنید. اگر درد بهبود نمی یابد، به پزشک مراجعه کنید. همچنین اگر علائم زیر را دارید به پزشک مراجعه کنید:

  • هنگام بلع درد شدید دارید
  • تب شدید ایجاد کنید
  • حالت تهوع یا استفراغ دارید

عفونت گلو

درمان پزشکی برای عفونت گلو

مراقبت از عفونت گلو شامل معالجه درد، کمبود آب بدن یا مشکل در تنفس است (مشکلات مجاری هوایی با کروپ یا اپیگلوتیت همراه است).

  • آنتی بیوتیک ها
  • وقتی ویروس عامل عفونت گلو است، آنتی بیوتیک ها مفید نیستند.
  • بعضی اوقات تشخیص اینکه علت ویروسی یا باکتریایی است دشوار است، بنابراین ممکن است آنتی بیوتیک به عنوان یک احتیاط تجویز شود. به توصیه پزشک خود مبنی بر نیاز به آنتی بیوتیک اعتماد کنید.
  • آنتی بیوتیک ها به طور متوسط ​​تنها در 1.5 روز گلودرد را از بین می برند.
  • آنتی بیوتیک ها در جلوگیری از تب روماتیسمی مفید هستند (یک عارضه غیر شایع اما شدید عفونت استرپتوکوکی، که ممکن است باعث التهاب شدید عضلات قلب و دریچه های قلب شود).
  • کورتیکواستروئیدها می توانند در معالجه چند نوع انتخاب گلودرد مفید باشند. اگرچه آنها عملکرد سیستم ایمنی را مختل می کنند، اما اثر ضد التهابی می تواند بسیار مفید باشد. آنها بیشتر در موارد ابتلا به لوزه های شدید، صرع و یا در موارد کروپ استفاده می شود.

روش های دیگر برای درمان عفونت گلو

مانند سایر بیماری ها، اگر فردی با وجود درمان بدتر شود باید با پزشک معالج تماس بگیرید. گاهی اوقات تعیین اینکه آیا یک وضعیت به دلیل طبیعی بودن بیماری بدتر شده است یا به دلیل عارضه جانبی دارویی که بیمار مصرف می کند می تواند مشکل باشد. (به عنوان مثال، هم عفونت باعث گلودرد و هم واکنش به دارو می تواند باعث حالت تهوع شود.)

جراحی عفونت گلو

در موارد نادر نیاز به جراحی آبسه پشت لوزه (آبسه پیریتونسیل) یا بین ستون فقرات و حلق (آبسه خلفی) است. تونسیلکتومی یا برداشتن جراحی لوزه ها گاهی اوقات برای لوزه ها نشان داده می شود که اغلب (یک بار در ماه) برمی گردد و یا باعث تنفس یا مشکلات خواب می شود.

عفونت گلو

عفونت گلو در بارداری

زنان باردار که دچار عفونت گلو می شوند هنوز هم می توانند این بیماری را درمان کنند. بیماری های ویروسی فقط نیاز به درمان حمایتی دارند و داروهای خانگی و مراحل مراقبت از خود (در بالا توضیح داده شده) به طور کلی در بارداری ایمن هستند. در صورت لزوم با پزشک خود در مورد انتخاب صحیح برای داروهای درد صحبت کنید. برخی از آنتی بیوتیک ها برای زنان باردار بی خطر هستند. اگر شما یک عفونت باکتریایی دارید، پزشک می تواند آنتی بیوتیک هایی را که ثابت شده برای مادر و نوزاد بی خطر است، تجویز کند. بسیار مهم است که از درمان عفونت باکتریایی خودداری کنید. در صورت عدم درمان، عفونت ممکن است عوارض جدی ایجاد کند.

جلوگیری از عفونت گلو

جلوگیری از تماس نزدیک با افراد بیمار می تواند به فرد در جلوگیری از ابتلا به عفونت گلو کمک کند. به نظر می رسد ویروس های سرماخوردگی نسبت به عفونت های استرپتوکوکی به آسانی منتقل می شوند. فقط برخی از اعضای خانواده در معرض استرپتوکوک دچار گلو استرپت می شوند. معمولاً فرد مبتلا به گلو استرپت ظرف 24 ساعت پس از اولین دوز آنتی بیوتیک درمان می شود. دوره نقاهت (مدت زمان قرار گرفتن در معرض میکروبهای استرپ تا شروع بیماری) معمولاً 2-5 روز است. کودکان باید در دوره های عفونی در خانه بمانند و به مدرسه نروند.

هوشیاری در مورد شستشوی دست بهترین راه برای جلوگیری از هر نوع عفونت است. ویروس های زیادی با آلودگی سطوح مشترک قابل انتقال هستند. این مهم است که به کودکان اهمیت شستشوی دست با استفاده از صابون و آب و یا ضدعفونی کننده دستی را یاد دهید. جلوگیری از اشتراک وسایل آشامیدنی و سایر وسایل شخصی نیز می تواند یک اقدام پیشگیرانه مؤثر باشد.

عفونت گلو

پیش آگاهی برای عقونت گلو چیست؟

فقط در موارد بسیار نادر به دلیل شرایط جدی گلودرد وجود دارد. اگرچه نادر است، عوارض گلو استرپت مانند تب روماتیسمی، گلومرولونفریت پس از استرپتوکوکی و اپیگلوتیت می تواند باعث بیماری جدی یا مرگ شود.

عوارض عفونت گلو

به ندرت، عفونت های باکتریایی گلو ممکن است منجر به عوارضی از جمله تشکیل آبسه و گسترش عفونت شود. تب روماتیسمی (وضعیتی که می تواند باعث آسیب به قلب، اعصاب، پوست و مفاصل شود) و گلومرولونفریت poststreptococcal (نوعی التهاب کلیه) از عوارض نادر گلو‌ی استرپ شده درمان نشده است.

جراحی غدد تحت فکی

عملکرد غدد تحت فکی چیست؟ جراحی غدد تحت فکی به چه صورت می باشد؟ جراحی غدد تحت فکی بزاقی را به علت التهاب غدد بزاقی، سنگ غدد بزاقی یا تومور گردن خوش خیم بر می دارند. گاهی با استفاده از سیالاندوسکوپی این روش را انجام می دهند. مهم ترین نگرانی های بیماران از این جراحی زخم های حاصل از جراحی، آسیب به آرواره زیرین و آسیب به عصب های زبانی و زیر زبانی هستند. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره عملکرد غدد تحت فکی و جراحی مشکلات غدد تحت فکی ادامه این مقاله از بخش بیماری ها و گوش،حلق و بینی دکتر سلام را مطالعه نمایید.

غدد تحت فکی بزاقی چیست؟

غدد تحت فکی بزاقی غده بزاقی ای است که تقریبا اندازه یک آلو است و دقیقا در زیر فک قرار گرفته. بزاق از طریق لوله ای که درون دهان در زیر زبان قرار دارد عبور می کند. دلیل اصلی برداشتن این غده این است که گاهی این لوله به علت عفونت مجرای بزاق مسدود می شود. مسدود شدن این مجاری گاهی به علت وجود سنگ اتفاق می افتد.

غدد تحت فکی بزاقی

این غده یکی از سه نوع غده بزاقی است که بزاق دهان را تولید می کنند. دو نوع دیگر غده بزاقی وجود دارند که شامل غدد بزاقی بناگوشی و زیر زبانی هستند. بزاق نقشی اساسی در جویدن مواد غذایی، هضم آن ها و پیشگیری از پوسیدگی دندان ها ایفا می کند. به مشکل برخوردن عملکرد غدد بزاقی سبب تاثیرات منفی روی سلامت دهان و دندان فرد می شود.

آناتومی غدد تحت فکی بزاقی

غدد تحت فکی بزاقی شامل اجزای دهانی و گردنی است. ماهیچه آسیالامی یا عضله میلوهیوئید قسمت دهانی و گردنی این غده را از هم جدا می کند. غدد تحت فکی بزاقی دقیقا در مثلث تحت فکی قرار دارد. قسمت گردنی این غده در ماهیچه پوستی گردن یا عضله پلاتیسما قرار دارد و توسط فاسیای گردن در محفظه ای قرار گرفته است. عضله میلوهیوئید نام یک جفت از عضلات گردن است که سطح صافی دارند. این عضلات در هر سمت از استخوان فک پایین به استخوان لامی متصل می ‌شوند. عضله میلوهیوئید هنگام جراحی غدد تحت فکی بزاقی اهمیت بسیاری دارد چون قسمت پایین دهان را تشکیل می دهد و قسمت گردنی و دهانی غدد تحت فکی را از هم جدا می کند.

عملکرد غدد بزاقی تحت فکی

غدد تحت فکی بزاقی و سایر غدد بزاقی برای بهبود عملکرد دهان و دندان مهم هستند. بزاق آنزیم هایی دارد که قبل از ورود مواد غذایی به معده آن ها را به تکه های کوچک تر تقسیم می کند و با مرطوب کردن مواد غذایی حرکت آن ها در مری را آسان تر کند. علاوه بر این، بزاق شامل مواد معدنی ای است که میزان اسیدهای خطرناکی که در دهان هستند را کاهش می دهد. بدون بزاق، اسید ممکن است مینای دندان را از بین ببرد و سبب پوسیدگی دندان ها شود.

مشکلات عملکرد غدد تحت فکی

گاهی غدد بزاقی تحت فکی متورم و بزرگ می شوند و باعث اذیت شدن فرد می شوند، در این صورت بیمار باید برای معاینه به پزشک مراجعه کند. همان طور که قبلا هم گفته شد، بزرگ شدن این غدد می تواند به علت وجود سنگ اتفاق بیفتد. وجود سنگ در این غده مانع از رها شدن بزاق می شود و با درد و تورم همراه است. سنگ جلوی مجرای بزاق را می گیرد و انسداد و درد ناشی از آن با خوردن و آشامیدن بیشتر حس می شود. با مسدود شدن این غده، باکتری ها می توانند رشد کنند و سبب عفونت شوند. عفونت می تواند از غدد بزاقی تحت فکی به غدد لنفاوی مجاور برسد و آن ها را هم تحت تاثیر قرار دهد. سایر عواملی که سبب بزرگ شدن و درد در غدد بزاقی تحت فکی می شوند شامل سندرم اسجوگرن، HIV، دیابت و آرتریت روماتوئید هستند. در صورت بروز تورم و درد در این غدد برای معاینات بیشتر به پزشک مراجعه کنید.

غدد تحت فکی بزاقی

سونوگرافی غدد تحت فکی

غدد تحت فکی بزاقی دومین غده بزاقی بزرگ است که تحت تاثیر بیماری ها و اختلالات گوناگونی قرار می گیرد و دچار عفونت می شود. پس از به مشکل خوردن فرد و مراجعه او به متخصص، پزشک برای بررسی دقیق این غده از سونوگرافی استفاده می کند. آسان و بدون درد بودن سونوگرافی باعث شده که به روشی مناسب برای بررسی دقیق بسیاری ها از بیماری ها تبدیل شود. در دهه های اخیر استفاده از سونوگرافی برای تشخیص اختلالات مربوط به غدد بزاقی تحت فکی استفاده گسترده ای داشته و روز به روز استفاده از آن بیشتر می شود. با کمک این روش می توان محل آسیب و دلیل آن را تشخیص داد. با انجام سونوگرافی برای تشخیص اختلالات مربوط به غدد بزاقی تحت فکی ممکن است اختلالات دیگری نظیر التهاب غدد بزاقی، سنگ غدد بزاقی و سایر اختلالات نیز مشخص شوند.

تومور در غدد تحت فکی

انواع مختلفی از تومورها می توانند روی غدد بزاقی تاثیر منفی بگذارند. این تومور ها می توانند سرطانی (بدخیم) یا غیر سرطانی (خوش خیم) باشند. دو نوع اصلی این تومورها شامل تومور آدنوم پلئومورفیک و تومور وارتین هستند. تومور آدنوم پلئومورفیک بیشتر روی غده بزاقی بناگوشی تاثیر می گذارد. اما می تواند روی غدد تحت فکی بزاقی هم تاثیر بگذارد. این تومور معمولا بدون درد است و به آرامی رشد می کند. تومور آدنوم پلئومورفیک معمولا خوش خیم است و بین زنان رایج تر از مردان است. تومور وارتین نیز توموری خوش خیم است و روی غده بناگوشی تاثیر می گذارد. تومور وارتین می تواند در دو طرف صورت رشد کند و بیشتر مردان را تحت تاثیر قرار می دهد. با این که بیشتر تومورهای غدد بزاقی خوش خیم هستند اما برخی از انواع آن ها بدخیم هستند. تومورهای بدخیم شامل کارسینوم موکواپیدرموئید، کارسینوم آدنوئید سیستیک، آدنوکارسینوما و انواع دیگری از تومورها هستند.

نئوپلاسم غدد تحت فکی بزاقی

حدود ۱۴ درصد از نئوپلاسم (سرطان) غدد بزاقی در غدد بزاقی تحت فکی صورت می گیرند. که از این میزان حدوداً نیمی از آن ها بدخیم هستند. این نکته در تضاد با غدد بزاقی بناگوشی و زیر زبانی است که تنها ۱۰ درصد از سرطان های آن ها بدخیم هستند. بالاتر بودن امکان بدخیم بودن سرطان در غدد بزاقی تحت فکی باعث شده که دقت در بررسی و معاینه آن ها بالاتر برود. برای تشخیص نئوپلاسم غدد بزاقی هم می توان از سونوگرافی استفاده کرد. علاوه بر این استفاده از نمونه برداری سوزنی هم می تواند موثر و مفید باشد.

غدد تحت فکی بزاقی

درمان عفونت غدد تحت فکی بزاقی

معمولا در مواردی که عفونت در غدد بزاقی تحت فکی خفیف است از درمان های خانگی یا دارو استفاده می کنند و نیازی به درمان با جراحی نیست. اما اگر این عفونت خیلی شدید باشد و سبب تورم و درد غیر قابل تحمل شده باشد در آن صورت پزشک جراحی و برداشتن این غده را پیشنهاد می دهد. بسیاری از عفونت های ایجاد شده در غدد بزاقی تحت فکی به خودی خود درمان می شوند و گاهی حتی احتیاج به دارو هم ندارند. بهترین راه برای انتخاب مناسب ترین نوع درمان عفونت غدد بزاقی تحت فکی این است که دلیل بروز عفونت را تشخیص دهیم. برای مثال اگر این عفونت به علت وجود باکتری به وجود آمده باشد پزشک مصرف آنتی بیوتیک را توصیه می کند. معمولا داروی ضد ویروس خاصی وجود ندارد اما با برخی از داروها می توان ویروس هایی مثل تبخال، آنفولانزا و HIV را کنترل کرد. اگر علت بروز عفونت سنگ یا تومور است، در این صورت پزشک برای حل مشکل جراحی را پیشنهاد می دهد. اگر در مجرای بزاق گره یا پیچی به وجود آمده باشد یا این مجرا باریک شده باشد هم پزشک برای جریان یافتن دوباره بزاق، جراحی را پیشنهاد می دهد. اگر علت بروز عفونت آبسه باشد، پزشک باید دنبال راهی برای خشک کردن آبسه باشد. در صورت جواب ندادن داروها ممکن است پزشک دوز دارو یا خود دارو را تغییر دهد.

جراحی غدد تحت فکی چگونه انجام می شود؟

  • غدد تحت فکی با بیهوشی عمومی برداشته می شود. به این معنی که فرد کاملا بیهوش است و چیزی حس نمی کند. این جراحی شامل ایجاد برشی حدود ۲.۵ اینچ در قسمت بالایی گردن درست در زیر فک است. وقتی غده برداشته شد، برش ایجاد شده را با بخیه می بندند. در آخر جراحی لوله کوچکی باید روی پوست و در جای زخم قرار گیرد تا هر گونه خونی که ممکن است جمع شود را خشک کند. این لوله را معمولا صبح روز بعد از جراحی بر می دارند.
  • اگر به خاطر وجود سنگ در این غده عفونت به وجود آمده باشد باید برای برداشتن آن در دهان برشی ایجاد شود.
  • اگر این جراحی از نوع ساده و غیر پیچیده باشد، برداشتن این غده حدود ۱.۵ ساعت زمان می برد. کل زمانی که بیمار باید در اتاق جراحی و ریکاوری باشد حدود ۶ ساعت است. طول زمان جراحی به شدت مشکل بستگی دارد.

غدد تحت فکی بزاقی

مراحل جراحی غدد تحت فکی بزاقی

بیهوشی:

بیهوشی ای که در این جراحی استفاده می شود نباید سبب فلج عضله ای شود. چون در طی این جراحی بررسی حرکات لب پایینی می تواند موثر باشد.

قرار گرفتن:

بیمار را به حالت طاق باز قرار می دهند، در حالی که سر را به سمت مخالف قسمتی که قرار است روی آن جراحی انجام شود قرار می دهند. پوست قسمت بالایی گردن و قسمت پایینی صورت را ضد عفونی می کنند. معمولا پوشاندن و قرار دادن پارچه را جوری تنظیم می کنند که لب پایین، آرواره پایین و قسمت بالای گردن در معرض دید باشند چون قرار است جراحی روی این قسمت ها انجام شود.

برش پوست و پلاتیسما:

برشی افقی روی پوست انجام می دهند که این برش باید حداقل ۳ سانتی متر باشد. قسمت دقیق این برش زیر فک یا روی استخوان لامی یا استخوان هیوئید است. برش روی پوست، بافت زیر پوستی و پلاتیسما انجام می شود تا کپسول بزاقی غدد تحت فکی، رگ صورت و رگ زیر گلویی در معرض دید باشند. سپس روی کپسول بزاقی غدد تحت فکی با کمک چاقوی مخصوص برش می دهند. این برش بالای استخوان لامی یا استخوان هیوئید صورت می گیرد تا غدد تحت فکی بزاقی در معرض دید قرار بگیرد.

سپس فشاری جهت دار به غدد تحت فکی بزاقی وارد می کنند و برشی با چاقوی مخصوص در زیر کپسول انجام می دهند. برش زیر کپسولی غدد تحت فکی بزاقی برای این انجام می شود تا عصب های آرواره زیرین آسیب نبینند. وقتی پزشک به غدد تحت فکی بزاقی رسید، با هموستات برشی در بافت چربی بالای غده انجام می دهد تا رگ صورت را تشخیص دهد و رگ را فوراً بالای غدد تحت فکی بزاقی قرار می دهند تا آسیبی به عصب های آرواره زیرین وارد نشود.

علاوه بر این، از چاقو در مجاورت عصب های نامبرده استفاده نمی کنند. سپس جراح با روش سوزاندن بافت، برشی ایجاد می کند، در این روش غدد تحت فکی بزاقی را بالاتر از سطح ماهیچه میلوهیوئید قرار می دهند. ساختارهایی که در این مرحله از برش دیده می شوند عصب میلوهیوئید و رگ ها هستند. با سوزاندن بافت به قسمت عقبی عضله میلوهیوئید دسترسی پیدا می کنند. مرحله بعدی برش در عصب میلوهیوئید و رگ ها است.

پزشک با امواج دیاترمی یا قیچی در قسمت عقبی عصب میلوهیوئید برش ایجاد می کند. البته پزشک می داند که رگ های زیر زبانی و عصب های زبانی همه نزدیک عضله میلوهیوئید هستند و با این برش در معرض آسیب قرار دارند. با منقبض کردن میلوهیوئید، عصب زبان و غدد تحت فکی بزاقی دیده می شوند. پس از این موارد و شناسایی عصب ها، مجرای تحت فکی و عصب زبانی را مسدود می کنند و مراقبند که در نزدیکی عصب اصلی گره ایجاد نشود.

اگر جراحی به قصد برداشتن سنگ غدد بزاقی باشد، برش بزرگ تری در دهان ایجاد می کنند تا سنگ را خارج کنند. پس از آن، غدد تحت فکی را از تاندون و سایر قسمت ها جدا می کنند و آن را بر می دارند. سپس قسمت هایی که برش ایجاد شده را بخیه می زنند. گاهی نیز یک لوله درن در محل برش و روی پوست قرار می دهند.

آسیب عصبی غدد تحت فکی

سه عصب در نزدیکی غدد تحت فکی وجود دارند که با برداشتن این غده احتمال دارد که آسیب ببینند. بیشتر آسیب های عصبی به علت این اتفاق می افتند که در طول جراحی آن ها را برای محافظت کنار نگه می دارند. اگر آسیب عصبی صورت بگیرد معمولا این آسیب موقت است. این آسیب ها می توانند نتایج گوناگون داشته باشند مثل:

  • احساس ضعیف شدن لب پایینی و قسمت پایینی صورت، اگر آسیب به عصب ها اتفاق بیفتد می تواند روی حرکات لب پایینی تاثیر بگذارد و سبب کج شدن لبخند شود.
  • احساس بی حسی در زبان هم به ندرت گزارش می شود. این بی حسی شبیه وقتی است که دندانپزشک داروی بی حسی تزریق می کند.
  • حرکات محدود زبان و آسیب به عصب های زیر زبانی هم به ندرت اتفاق می افتد. این عصب سبب حرکت زبان می شود و آسیب به آن می تواند سبب محدود شدن حرکات زبان شود.

خشک شدن دهان در اثر برداشتن غدد تحت فکی

برداشتن یکی از غدد بزاقی می تواند روی توانایی تولید بزاق تاثیر بگذارد. اما هنوز غدد بزاقی دیگری هستند که در اطراف دهان وجود دارند و می توانند آن را مرطوب نگه دارند.

غدد تحت فکی بزاقی

پس از جراحی غدد تحت فکی در خانه

ریکاوری

احتمال وجود ورم و کبودی پس از این جراحی وجود دارد. بهبود زخم ها هم به عمق آن ها و پوست فرد بستگی دارد. اگر پزشک در این جراحی از بخیه برای فرد استفاده کرده باشد باید آن ها را چند روز بعد بکشد. برخی از بخیه ها به خودی جذب می شوند، این بستگی به این دارد که پزشک از چه نوع بخیه ای برای فرد استفاده کرده است. پس حتما از پزشک در این خصوص سوال بپرسید. این نکات به شما کمک می کنند که قبل از جراحی درباره ریکاوری و سایر موارد اطلاع پیدا کنید و بعد از جراحی سریع تر بهبود پیدا کنید. اما این نکته باید ذکر شود که سرعت بهبود افراد با هم متفاوت است. نکات زیر را پس از جراحی دنبال کنید تا با سرعت هر چه زودتر بهبود پیدا کنید.

فعالیت

  • هر زمانی که احساس خستگی کردید استراحت کنید. برای بهبود سریع تر باید خواب کافی داشته باشید. برای ۴ الی ۵ روز پس از جراحی باید سرتان بالا باشد و بخوابید. می توانید از ۲ یا ۳ بالش در زیر سرتان استفاده کنید.
  • تا حد امکان هر روز پیاده روی کنید. هر روز میزان پیاده روی را از روز قبل بیشتر کنید. اما به یاد داشته باشید که باید اندک اندک میزان پیاده روی را افزایش دهید. قدم زدن میزان جریان خود را بالا می برد و از بروز ذات الریه و یبوست پیشگیری می کند.
  • تا یک هفته پس از جراحی یا تا زمانی که پزشکتان تایید نکرده از انجام فعالیت های سنگین مثل دوچرخه سواری، پرش، وزنه برداری و ایروبیک بپرهیزید.
  • تا یک هفته از بلند کردن هر چیز سنگینی بپرهیزید. این می تواند شامل بچه، کیسه های خرید سنگین، قفسه و کمد سنگین، کوله پشتی و هر چیز سنگین دیگری باشد.
  • از پزشک درباره این که چه زمانی می توانید دوباره رانندگی کنید بپرسید.
  • گاهی پس از این جراحی نیاز است که یک هفته از کار مرخصی بگیرید. این به نوع کاری که انجام می دهید و وضعیت جسمی ای که دارید بستگی دارد.
  • موهای قسمت جراحی شده را تا دو هفته اول پس از جراحی یا هر زمانی که پزشکتان گفته، اصلاح نکنید. اما می توانید بقیه صورت و گردن را اصلاح کنید.

برنامه غذایی

  • می توانید بعد از این جراحی یک برنامه غذایی عادی داشته باشید. اما اگر معده تان به هم ریخته است مواد غذایی نرم و کم چرب مثل برنج ساده، مرغ پخته شده، نان تست نرم و ماست را امتحان کنید.
  • برای جلوگیری از کم آبی بدن هر روز به میزان کافی آب بنوشید.
  • بعد از جراحی ممکن است حس کنید که روده تان درست کار نمی کند. لازم نیست بترسید چون این اتفاق متداول است. می توانید برای عملکرد درست روده از مواد غذایی سرشار از فیبر استفاده کنید. در صورت نیاز می توانید از پزشک بخواهید که داروی ضد یبوست برای شما تجویز کند.

غدد تحت فکی

دارو

  • پزشک به شما خواهد گفت که چه زمانی می توانید مصرف داروهایی که قبلا مصرف می کردید را شروع کنید. علاوه بر این ممکن است داروی جدیدی هم تجویز کند.
  • اگر از داروهایی مثل وارفارین (کومادین)، کلوپیدوگرل (پلاویکس) و آسپرین استفاده می کنید حتما پزشک را در جریان قرار دهید. پزشک به شما خواهد گفت که چه هنگامی می توانید مصرف این داروها را دوباره شروع کنید. حتما توصیه های پزشک را رعایت کنید.
  • داروهای مسکن را دقیقا به میزان توصیه شده استفاده کنید. اگر پزشک داروی مسکنی برای شما تجویز نکرده از او بپرسید که آیا می توانید از داروهای بدون تجویز استفاده کنید یا نه.
  • اگر فکر می کنید داروی مسکنی که مصرف می کنید معده تان را دچار آسیب کرده است می توانید این دارو را بعد از غذا مصرف کنید. یا می توانید از دکتر بخواهید که داروی مسکن دیگری تجویز کند.
  • اگر پزشک آنتی بیوتیک تجویز کرده دقیقا به میزان تجویز شده از این دارو استفاده کنید. مصرف آن ها را فقط به خاطر این که حالتان بهتر شده متوقف نکنید. چون باید این داروها را طی یک دوره کامل مصرف کنید.

مراقبت از زخم ها

  • می توانید روی زخم ها را با بانداژ بپوشانید. دستورالعمل های پزشک درباره نحوه مراقبت از این زخم ها و زمان و نحوه عوض کردن بانداژ را جدی بگیرید.
  • پس از این که پزشک تایید کرد که مرطوب کردن زخم ها اشکالی ندارد، قسمت مربوطه را روزانه با آب گرم بشویید و سپس به آرامی خشک کنید. می توانید با گاز بانداژ قسمت مربوطه را بپوشانید تا از اصطکاک آن با لباس و بقیه چیزها پیشگیری کنید. هر روز این بانداژ را عوض کنید.
  • پزشک ممکن است درباره سایر روش های مراقبت از زخم توصیه هایی کند که باید حتما آن ها را رعایت کنید.
  • قسمت زخم را تمیز و خشک نگه دارید.

استفاده از یخ

  • یخ یا کمپرس آب سرد را برای ۱۰ الی ۲۰ دقیقه روی قسمت جراحی شده قرار دهید. تا زمان برطرف شدن کامل ورم ها این کار را هر یک یا دو ساعت یک بار انجام دهید. حتما بین یخ و پوستتان یک پارچه نازک قرار دهید.

دنبال کردن نکات مراقبتی به ریکاوری بهتر و سریع تر کمک می کند. تمام ملاقات هایتان با پزشک را دنبال کنید و هیچ ملاقاتی را از دست  ندهید. در صورت مشاهده هر گونه مشکل با پزشک تماس بگیرید. اگر لازم بود آزمایشی انجام دهید حتما این کار را انجام دهید و لیستی از داروهایی که باید مصرف کنید با زمان مصرف آن ها تهیه کنید.

چه زمانی باید درخواست کمک کنم؟

در صورت بروز مشکلات زیر، خود فرد یا یکی از اعضای خانواده او باید با اورژانس تماس بگیرند:

  • اگر هوشیاری خود را از دست داده اید.
  • مشکل تنفسی دارید و به سختی نفس می کشید.
  • درد ناگهانی در قسمت قفسه سینه را تجربه کردید یا پس از سرفه کردن خون مشاهده کردید.

در صورت بروز مشکلات زیر با پزشک خود تماس بگیرید:

  • معده و روده تان به هم ریخته اند و در دفع به مشکل برخورده اید.
  • دردی دارید که حتی پس از مصرف مسکن هم بهبود پیدا نمی کند.
  • بخیه هایتان باز شده اند یا زخمتان سر باز کرده است.

غدد تحت فکی بزاقی

سوالات متداول درباره غدد تحت فکی

قبل از جراحی غدد تحت فکی چه اتفاقاتی می افتد؟

معاینه قبل از جراحی در مطب پزشک: پزشک و گاهی تیم پرستاران قبل از جراحی آزمایش های مهمی از فرد می گیرند تا مطمئن شوند که این اختلال در او حتما نیاز به جراحی دارد.

اجازه فرد: مسلما این جراحی هم مثل هر جراحی دیگری به اجازه فرد نیاز دارد. علاوه بر آن بیمار می تواند زودتر به بیمارستان برود تا پزشک درباره نوع بیهوشی با او صحبت کند و به سوالات او درباره جراحی و درد بعد از جراحی پاسخ دهد. در صورتی که فرد تمایل داشته باشد تا از جزئیات جراحی مطلع شود، پزشک موظف است که این مراحل را به طور جزئی برای او شرح دهد و او را درباره عوارض و خطرات احتمالی که تهدیدش می کنند، آگاه کند.

پس از انجام جراحی غدد تحت فکی چه می شود؟

بعد از اتمام جراحی بیمار را به اتاق ریکاوری که کنار اتاق عمل است می برند تا او در آن اتاق به هوش بیاید. علاوه بر این از ماسک اکسیژن برای فرد استفاده می کنند. سپس پرستار ضربان قلب، فشار خون و دمای بدن بیمار را بررسی می کند و در صورت لزوم به بیمار مسکن تزریق می کند. بعد از این که فرد به هوش آمد او را به بخش مربوطه می برند و هر وقت پزشک تایید کرد می تواند خوردن و آشامیدن را شروع کند. روز پس از جراحی، پزشک بیمار را معاینه می کند و اگر حال بیمار خوب باشد اجازه مرخص شدن را می دهد. در برخی موارد هم ممکن است بیمار همان روز جراحی از بیمارستان مرخص شود.

غدد تحت فکی بزاقی

پس از جراحی غدد تحت فکی چه انتظاراتی باید داشته باشم؟

بسیاری از بیماران بعد از جراحی باید یک شب در بیمارستان بستری باشند. پس از این جراحی فرد احساس درد زیادی نمی کند اما پزشک مسکن تجویز می کند. پس از برداشتن غدد تحت فکی انتظار کمی ورم را داشته باشید. تمام این برش هایی که در پوست انجام می شوند باعث ایجاد زخم می شوند اما اکثر آن ها با گذشت زمان به طور کامل بهبود می یابند و محو می شوند. محو شدن کامل زخم ها ممکن است چند ماه زمان ببرد.

عوارض احتمالی جراحی غدد تحت فکی چه هستند؟

  • خونریزی از زخم معمولا رایج نیست. اما اگر اتفاق بیفتد معمولا در اولین ۱۲ ساعت پس از جراحی صورت می گیرد.
  • معمولا پس از این جراحی عفونت اتفاق نمی افتد اما اگر جراح احتمال عفونت را بدهد داروی آنتی بیوتیک تجویز می کند.
  • گاهی پس از جراحی، فیستول غدد بزاقی اتفاق می افتد. این مشکل معمولا به خودی خود برطرف می شود اما ممکن است بهبود آن چند هفته زمان ببرد.

پس از جراحی غدد تحت فکی چگونه از خود مواظبت کنم؟

  • برای اولین هفته پس از جراحی حتما مراقب زخم ها باشید.
  • اگر پزشک تایید کند می توانید قسمت های مربوطه را ماساژ دهید.

آیا هیچ گونه محدودیتی در انجام فعالیت ها وجود دارد؟

  • با توجه به شغلی که دارید، برای بهبود پس از انجام جراحی چند روز مرخصی بگیرید.
  • در طول این مدت باید از انجام هر گونه فعالیت سنگینی بپرهیزید.

آیا پس از جراحی غدد تحت فکی هیچ گونه محدودیتی برای برنامه غذایی وجود دارد؟

  • مواد غذایی نرم مثل تخم مرغ پخته شده، ماکارونی، پنیر، پاستا و سوپ مناسب هستند.
  • اگر جراحی شامل ایجاد برشی در قسمت دهان بوده از مصرف مواد غذایی سفت مثل برخی میوه ها و سبزیجات خام بپرهیزید.

چه مراقبت هایی پس از جراحی غدد تحت فکی باید انجام دهم؟

اولین ملاقات با پزشک پس از جراحی، حدود یک یا دو هفته بعد از جراحی انجام می شود. این زمان پس از مرخص شدن از بیمارستان توسط پزشک به بیمار اعلام خواهد شد.

غدد تحت فکی

چه هنگام باید با پزشک تماس بگیرم؟

  • اگر قرمزی، ورم و کبودی در حال افزایش باشند.
  • اگر خونریزی زیاد داشته باشید.
  • اگر دچار درد زیاد در آرواره بالا یا پایین باشید.
  • اگر داروها سبب ایجاد عوارضی مثل دانه های پوستی، حالت تهوع، سردرد، استفراغ، افزایش حساسیت و یبوست شوند.
  • اگر تب دارید.

آیا در حین جراحی غدد تحت فکی و هنگامی که فرد بیهوش است کار دیگری هم انجام می شود؟

اگر غده را به خاطر عفونت ناشی از سنگ در بیاورند گاهی باید برای برداشتن خود سنگ هم در دهان برشی ایجاد کنند تا دیگر نتواند سبب ایجاد عفونت شود.

آیا احتمال آسیب دائم به عصب وجود دارد؟

اکثر آسیب های عصبی موقت هستند اما گاهی بهبود کامل از آن ها چند ماه زمان می برد. البته احتمال آسیب دائم هم وجود دارد.

نتیجه گیری درباره غدد تحت فکی

غدد تحت فکی بزاقی یکی از انواع غدد بزاقی است که عملکرد آن به علت مشکلاتی مثل سنگ، تومور و سایر بیماری ها به مشکل بر می خورد. تشخیص آن با کمک سونوگرافی و یا نمونه برداری سوزنی صورت می گیرد. درمان آن هم با توجه به علت بیماری می تواند شامل مصرف دارو یا جراحی باشد. اقداماتی هستند که برای کاهش احتمال بروز عوارض احتمالی این جراحی می توانید آن ها را در خانه انجام دهید. در صورت انجام دادن جراحی موارد ذکر شده را رعایت کنید تا از بروز عفونت، خونریزی و سایر عوارض ناشی از جراحی جلوگیری کنید.

درمان پا چنبری یا کلاب فوت + راهنمایی کامل

پا چنبری شرایطی است که در آن یک کف پا یا هر دو کف پاهای نوزاد به نظر می رسد که در داخل مچ پا چرخیده است. پا به سمت پایین و به سمت داخل و کف پاها روبروی یکدیگر هستند. اصطلاح پزشکی پا چنبری تالیپس اکینوواروس (TEV) یا تالیپس اکینوواروس مادرزادی (CTEV) است. در 50% موارد، هر دو پا درگیر است. طبق گزارش و آمار مؤسسه ملی بهداشت (NIH)، فقط بیش از 1 نوزاد در هر 1000 نوزاد، با عارضه پا چنبری متولد می شوند. در این مقاله از بخش ارتوپدی دکتر سلام به بررسی پا چنبری می پردازیم.

میزان درگیری پاچنبری در انسان ها

نکته ای که پزشکان در مورد پاچنبری رعایت می کنند این است که آن ها هیچموقع در همان اول کار جراحی را پیشنهاد نمی دهند و سعی می کنند از روش های دیگری بیمار را درمان کنند. پاچنبری نوعی تغییر شکل در پا است که در همان ابتدای تولد در شخص وجود دارد و جلو و عقب پا به سمت داخل کشیده می شوند که یک نوع بد شکلی را در پای انسان به وجود می آورد. نکاتی در مورد پاچنبری وجود دارد که بهتر است با آن ها آشنا شوید.

درمان پا چنبری

  • از هر 1000 تولدی که رخ می دهد یکی از آن ها دچار پاچنبری می شود.
  • میزان رخ دادن پاچنبری در پسر ها حدود دو برابر بیشتر از دختر ها صورت می گیرد.
  • پاچنبری قابلیت یک طرفه یا دو طرفه بودن دارد.
  • پاچنبری با سابقه های فامیلی هم مرتبط است و می تواند به همان علت رخ دهد.
  • اگر خانواده ای یک کودک بیمار داشته باشند، پاچنبری در کودک جدید آن ها رخ نمی دهد و احتمال رخ دادن آن حدود 3 درصد است.

علائم پا چنبری

در عارضه پا چنبری ، تاندون هایی که در قسمت داخلی پا هستند، کوتاه می شوند، استخوان ها شکل غیر معمولی دارند و تاندون آشیل سفت می شود. اگر پا چنبری درمان نشود، ممکن است فرد روی قوزک پا یا دو طرف پای خود راه برود.

در صورت درمان نشدن این عارضه، ممکن است اینطور به نظر برسد که فرد بر روی مچ پا یا بر روی کناره مچ پاهای خود راه می رود.

در یک نوزاد متولد شده با عارضه پا چنبری، علائم زیر دیده می شوند:

  • بالای کف پا به سمت پایین و در داخل حرکت می کند.
  • قوس، بیشتر مشخص است و پاشنه به سمت داخل وارد می شود.
  • در موارد شدید، پا ممکن است برعکس و وارونه به نظر برسد.
  • عضلات ساق پا مقدار کمی توسعه پیدا می کنند.
  • عضلات پا در صورتی که یک پا را تحت تاثیر قرار دهند، معمولا کمی کوتاهتر از پای دیگر است، مخصوصا در پاشنه پا.
  • یک فرد مبتلا به پا چنبری، معمولا در هنگام پیاده روی و راه رفتن، احساس ناراحتی یا درد نمی کند.

یک متخصص مراقبت از سلامتی،معمولا زمانی که نوزاد متولد می شود، متوجه پا چنبری می شود. گاهی اوقات می توان پا چنبری را قبل از تولد شناسایی کرد و تشخیص داد. اکثر کودکان فقط در یک پا دچار پا چنبری هستند و هیچ مشکل دیگری ندارند، اما گاهی اوقات مشکلات دیگری مانند اسپینا بیفیدا اتفاق می افتد.


بیشتر بدانید: پای پرانتزی؛ علت، تشخیص و درمان پای پرانتزی


درمان پا چنبری

انواع پاچنبری

پاچنبری را می توان یکی از قدیمی ترین بیماری های ممکن برای انسان شناخت زیرا این بیماری از قدیم در انسان ها وجود داشته است و انسان ها به خوبی با آن آشنایی دارند. به طور کل بیماری پاچنبری که به آن کلاب فوت هم می گویند دو بخش مختلف دارد که ممکن است شخصی دچار یکی از این بخش ها شود که در بند های زیر هرکدام از آن ها به طور کامل بیان شده است.

  • پاچنبری منفرد یا ناشناخته: معروف ترین و شایع ترین پاچنبری در جهان، پاچنبری منفرد است که اغلب در کودکان رخ می دهد. کودکانی دچار این عارضه می شوند که مشکلات پزشکی دیگری در بدن خود ندارند.
  • پاچنبری غیر منفرد: این پاچنبری خود به تنهایی حضور پیدا نمی کند و در کنار آن بیماری های زیاد دیگری هم مانند اختلالات عصبی-عضلانی، مهره شکاف دار و … هم وجود دارد. هنگامی که این بیماری در کنار یک بیماری دیگری مانند اختلالات عصبی به وجود می آید، نمی توان آن را به همین سادگی درمان کرد زیرا از خود مقاومت نشان می دهد. به همین دلیل زمان درمان بیشتر خواهد بود و در صورت نیاز شخص باید جراحی هم انجام دهد.

عوامل خطر پا چنبری

عوامل خطر برای پا چنبری شامل موارد زیر می شود:

جنسیت

مردان دو برابر بیشتر از زنان با احتمال پا چنبری متولد می شوند.

ژنتیک

والدینی که با عارضه پا چنبری متولد شده باشند، فرزندانشان احتمال بیشتری دارد که شرایطی مشابه با آنها داشته باشند. اگر هر دو والدین این مشکل را داشته باشند،خطرش بسیار بالا خواهد بود. محققان دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن در ایالات متحده، این مشکل را به یک جهش در ژن حیاتی برای رشد و پیشرفت زودرس اندام های تحتانی به نام PITX1، تشخیص دادند.

درمان پا چنبری

علل ابتلا به پا چنبری

پا چنبری عمدتا ایدیوپاتیک است، به این معنی که علتش ناشناخته است. اعتقاد بر این است که عوامل ژنتیکی نقش مهمی ایفا می کنند و برخی از تغییرات ژنی خاص با آن همراه شده اند، اما هنوز به خوبی شناخته نشده است و به نظر می رسد که از طریق خانواده ها منتقل می شود. ولی این به دلیل موقعیت قرار گرفتن جنین در رحم نیست. گاهی اوقات ممکن است آن را به اختلالات اسکلتی مانند اسپینا بیفیدا و یا مشکل رشد در مفصل ران معروف به دیسپلازی مفصل ران (DHH) مرتبط دانست.

ممکن است به علت اختلال در یک مسیر عصبی عضلانی، احتمالا در مغز، نخاع، عصب یا عضله باشد. عوامل محیطی ممکن است نقش داشته باشند. تحقیقات، پیوند و رابطه ای بین شیوع پا چنبری و سن مادر و همچنین اینکه آیا مادر سیگار می کشد یا نه و یا دیابت داشته باشد، پیدا کرده اند. یک ارتباط نیز بین شانس بالایی از بروز پا چنبری و آمینوسنتز زودهنگام قبل از 13 هفتگی بارداری در دوران حاملگی، وجود دارد.

تشخیص پا چنبری

این بیماری بلافاصله در هنگام تولد قابل مشاهده و تشخیص است. همچنین قبل از تولد و توسط سونوگرافی می توان این عارضه را تشخیص داد، به خصوص اگر هر دو پا تحت تاثیر آن قرار گرفته باشند. اگر پا چنبری قبل از تولد تشخیص داده شود، تا زمانی که نوزاد متولد می شود، هیچ درمانی امکان پذیر نیست. اگر این عارضه در دوران بارداری و یا بعد از تولد تشخیص داده شود، پزشکان آزمایشات  بیشتری را برای بررسی سایر مشکلات سلامتی مانند اسپینا بیفیدا و دیستروفی (تحلیل) عضلانی پیشنهاد می کنند. اشعه ایکس نیز ممکن است به مشاهده جزئیات بیشتری از این ناهنجاری و بد شکلی پاها،کمک کند.

درمان پا چنبری

درمان پا چنبری

هدف از درمان این است که درد پا از بین برود و پا عملکرد طبیعی خود را به دست بیاورد، به طوری که بیمار بتواند هنگام راه رفتن و ایستادن کف پای خود را به طور کامل روی زمین بگذارد. یک جراح ارتوپد کودکان، که این شرایط را تجربه می کند، طبیعتا بهترین فرد برای درمان این بیماری خواهد بود. هرچه درمان زودتر انجام گیرد، نتایج بهتری به دست می آید.

روش پونستی برای درمان پا چنبری

درمان اصلی برای پا چنبری، روش پونستی است که در آن یک پزشک متخصص، پای کودک را دستکاری می کند. هدف از این کار این است که حالت خمیده پا اصلاح شود.. سپس، پا از انگشت شست تا ران گچ گرفته می شود تا پا در حالت و موقعیت ثابت خودش قرار بگیرد.

این روش معمولا یک جلسه در هفته انجام می شود. درمان دستی و گچ گیری  بسیار آرام و با احتیاط انجام می شود و کودک نباید متحمل هیچگونه دردی شود.

گچ هر جلسه عوض می شود و وضعیت پا هر بار کمی بیشتر اصلاح می شود. کل این درمان و تعویض گچ ممکن است 4 تا 10 جلسه و با استفاده از 4 تا 10 گچ جدید انجام شود.

یک جراحی کوچک و جزئی نیز ممکن است در صورت لزوم، پس از درمان پونستی انجام شود تا تاندون آشیل آزاد شود. بیمار پس از اصلاح شدن کف پا، باید کفش های مخصوص متصل به بریس را به پا کند تا پا یا پاها در بهترین موقعیت، ثابت بمانند.این کار برای جلوگیری از عود کردن مشکل و برنگشتن به حالت چنبری لازم است.

کودک باید به مدت 2 تا 3 ماه و هر روز به مدت 23 ساعت، این کفش ها را بپوشد. پس از این، تا سن 4 سالگی، فقط در شب و در هنگام چرت روزانه، به پا کند.

روش پونستی یک روش موثر است و  باید آن را خیلی زود و در سن پائین انجام داد و والدین نیز باید دقت داشته باشند که کفش ها را طبق دستورالعمل به کودک خود بپوشانند. در صورتی که دستورات پزشک دقیقا انجام نشوند، پا ممکن است به وضعیت و موقعیت اولیه خود بازگردد و درمان باید دوباره از نو شروع شود. زمانی که پای کودک در گچ است، والدین باید به تغییرات دما یا رنگ پوست توجه کنند زیرا ممکن است گچ بیش از حد سفت باشد.

درمان پا چنبری

روش فرانسوی برای درمان پا چنبری

روش عملکردی فرانسوی شامل کشش روزانه، ورزش و ماساژ می باشد. پا باید با یک نوار غیر ارتجاعی، بدون حرکت نگه داشته شود. هدف این است که پا به آرامی در موقعیت صحیح خود حرکت دهید. در 3 ماه اول، این جلسات درمانی عموما توسط یک فیزیوتراپ انجام می گیرد. بیشترین بخش روند بهبودی نیز در این زمان به دست می آید.

والدین نیز در طول این مدت،آموزش می بینند تا بتوانند برخی از درمان ها را در خانه انجام دهند. چسب زدن و بستن آتل، تا زمانی که کودک 2 ساله است ادامه پیدا می کند. این روش در حال حاضر در بسیاری از نواحی ایالات متحده آمریکا موجود نیست. اگر نوزاد به غیر از پا چنبری مشکل دیگری نداشته باشد،درمان معمولا با موفقیت کامل می شود. حتی اگر نتوان این عارضه را به طور کامل اصلاح کرد، ظاهر و عملکرد پا، به نحو قابل توجهی بهبود پیدا می کند.

عمل جراحی برای درمان پا چنبری

اگر درمان های دیگر موثر نباشد و یا منجر به اصلاح ناقص عملکرد شود، گاهی اوقات به عمل جراحی نیاز است. قبل از گسترده شدن روش پونستی، عمل جراحی شایع تر بود. میزان جراحی به شدت ناهنجاری و بد شکل بودن پا بستگی دارد. معمولا عمل جراحی در سنین 9 تا 12 ماهگی انجام می شود و هدف از انجام جراحی، اصلاح تمام اجزای بد شکل پا ناشی از پا چنبری در زمان عمل جراحی است.

در مورد پاهایی با نوعی از ناهنجاری ها مانند افزایش قوس کف پا(cavus)، نزدیک شدن متاتارس ها و انگشتان پا به سمت داخل(forefoot adductus)، چرخش پاشنه پا به سمت داخل(hindfoot varus) و مچ پا به سمت پائین(ankle equinus)،از یک روش معمول جراحی با عنوان جراحی بازسازی رباط های صلیبی قدامی و خلفی(PMR) استفاده می شود.

این کار از طریق برش در سمت میانی پا و مچ پا انجام می شود، که به صورت خلفی و گاهی اوقات در اطراف جانبی پا گسترش می یابد. در این روش، معمولا رهاسازی (برش) و یا کشیدگی فاسیا پلانتار، چندین تاندون و کپسول ها یا رباط های مفصل مورد نیاز می باشد.

به طور معمول بافت های مهم پا تحت عمل قرار گرفته و به ترتیب آزاد می شوند تا اینکه پا بتواند به پوزیشن مناسب پای صاف (ایستاده روی کف پا) برسد. مخصوصا این خیلی مهم است که پوزیشن قوزک پا و پاشنه، نیوترال باشد (متمایل به طرفین نباشد) و هیندفوت (پشت پا) با میدفوت (پای میانی) در یک ردیف قرار بگیرند (یعنی ناویکولار با تالوس و استخوان تاسی (مکعبی) با استخوان کالکانئوس (استخوان پاشنه) هم راستا باشند). وقتی این مفاصل بتوانند هم راستا با هم قرار بگیرند معمولا سیم های نازکی روی این اتصالات قرار داده می شوند تا آنها را در وضعیت صحیح  نگه دارند.

این سیم ها موقتی بوده و پس از گذشت سه تا چهار هفته از روی پوست برداشته می شوند. وقتی که مفاصل در یک ردیف قرار گرفتند تاندون ها (معمولا تاندون آشیل، تاندون درشت نی خلفی، تاندون فلکسور (خم کننده) بلند شست) قطع شده و طویل می شوند (طولشان تنظیم می شود). برش های ایجاد شده با بخیه های قابل جذب بسته می شوند. سپس پا به مدت ۶ تا ۸ هفته در یک وضعیت صحیح و مناسب، گچ گیری می شود. معمول است که بعد از ۳ تا ۴ هفته گچ تحت بی حسی عوض می شود تا گیره ها برداشته شده و بتوان برای ساختن یک بریس سفارشی AFO یا آرتوز مچ پا-کف پا قالب گیری کرد. تا زمانی که بریس AFO  آماده شود، گچ گیری جدید دور ناحیه عمل انجام می گیرد. وقتی گچ برداشته شد بریسAFO  برای جلوگیری از این که پا به وضعیت سابق خود برگردد پوشیده می شود.

در پاهایی که بدشکلی (دفورمیتی) آن ها با درمان های غیر جراحی به طور جزئی اصلاح شده است ممکن است جراحی وسیعی لازم نباشد و ممکن است فقط قسمت خلفی (پشتی) پا و قوزک تحت عمل قرار گیرد که به آن آزادسازی نسوج خلفی گفته می شود. این عمل با یک برش کوچک تر انجام می شود و شامل آزادسازی فقط کپسول خلفی قوزک پا و مفاصل ساب تالار به همراه طویل کردن تاندون آشیل می باشد.

جراحی، بافت اسکار رزیجوال باقی می گذارد (جای زخم باقی می ماند) و معمولا نسبت به درمان های غیر جراحی، سفتی و ضعف بیشتری به همراه دارد. با رشد پاها این پتانسیل وجود دارد که پاها نامتقارن رشد کنند که می تواند به عود بدشکلی پا منجر شود که بر فورفوت (جلوی پا)، هیندفوت (پشت پا) و میدفوت (پای میانی) تاثیر می گذارد. این روش برای بسیاری از بیماران به خوبی عمل می کند اما در بعضی موارد به جراحی ها و آرتروز های اضافی نیاز می شود. مطالعات بلند مدت روی افراد بالغ دچار مشکل پا چنبری بعد از جراحی، مخصوصا آن افرادی که به چندین جراحی نیاز پیدا می کنند نشان می دهد که ممکن است درمان آنها در دراز مدت به نتیجه نرسد. بر طبق یافته های دکتر داب و همکارانش بعضی از بیماران ممکن است همچنان که سن آنها بالا می رود به جراحی های بیشتری نیاز داشته باشند؛ گرچه با توجه به شیوع بافت اسکار باقی مانده از جراحی های اولیه، در مورد اثربخشی این نوع جراحی اختلاف نظر وجود دارد.

درمان پا چنبری

درمان پا چنبری با تنوتومی آشیل

هنگامی که کودک سعی می کند خود را درمان کند و پاچنبری را از پای خود دور کند، باید گچ گیری کند و تحت درمان قرار بگیرد. حال در همین هنگام پزشک نیاز دارد که یک جراحی سریع به نام تنوتومی که توسط یک چاقوی ظریف انجام می شود، بر روی پای کودک و تاندون آشیل او انجام دهد تا برخی از موارد را در تاندون اصلاح کند. در جراحی تنوتومی تاندون آشیل پا توسط همان چاقوی ظریف بریده می شود و روند طولانی ندارد. هنگامی که این جراحی کوتاه تمام شود، گچ گیری مجددا آغاز می شود.

هنگامی که گچ گیری مجددا انجام می شود تاندون خود را ترمیم می کند و از آن محافظت می شود. زخم به جا مانده از این جراحی به بخیه نیاز ندارد زیرا اندازه آن بزرگ نیست و خود در زمان کوتاهی ترمیم خواهد شد. گچ باید سه هفته بر روی پا بماند و بعد از آن هم ترمیم ادامه دارد و کلاب فوت به طور کامل از بین می رود.

درمان پا چنبری با بریس گذاری

بزرگ ترین مشکل پاچنبری این است که نمی توان به طور دقیق رفع آن را اعلام کرد زیرا ممکن است مجددا باز هم به بیمار بازگردد و پای شخص دچار مشکل شود. به همین علت پزشکان برای کودک یک بریس استفاده می کنند و کودک به مدت چند سال باید از آن استفاده کند تا خطرات پاچنبری به طور کامل رفع شود و دیگر اثری از آن باقی نمانده باشد. استفاده از بریس برای خانواده کمی سخت است اما باید دانست که استفاده از بریس ضروری است زیرا پای کودک را در حالت استاندارد قرار می دهد و از زاویه گیری اشتباه کودک جلوگیری می کند.

کودک در ابتدا باید تمام شبانه روز را به طور مداوم از بریس استفاده کند تا یک دوره حدودا سه ماهه تمام شود. بعد از آن پزشک طبق نظر خود زمان بریس را کمتر می کند و به جایی می رساند که کودک دیگر در طول روز به بریس نیازی نداشته باشد و تنها در هنگام خواب از آن استفاده کند. البته این مدت در چند ماه رخ نمی دهد و حدود سه الی چهار سال ادامه پیدا خواهد کرد تا کودک برای همیشه از بریس خلاص شود.

درمان پا چنبری

درمان پا چنبری با استفاده از چکمه و انواع نوار

یک مرحله دیگر هم بعد از درمان پاچنبری برای کودک وجود دارد که باید آن را هم روی پای خود انجام دهد و آن هم استفاده از نوعی چکمه خاص است. این چکمه ها که طبق نظر پزشک برای کودک معرفی می شود، از یک نوار استفاده می کند که به اندازه عرض شانه است و پای کودک را به طرف بیرون نگه می دارد. وجود این چکمه باعث می شود که پاچنبری یا کلاب فوت مجددا به پای شخص وارد نشود و نوعی محافظ برای پا است.

چکمه ها هم مانند بریس باید به مدت سه ماه تمام روز و شب در پای کودک باشد و فقط یک ساعت می توان آن را از پای کودک خارج کرد که زمان مناسبی برای نظافت کودک است. بعد از گذشت سه ماه کودک تنها در شب باید چکمه ها را بپوشد و در طول روز می تواند از کفش های عادی استفاده کند. کودک شما نباید در حالت سکون قرار بگیرد و مانند تمام کودک های دیگر نیاز به دویدن و بازی دارد. به همین دلیل باید راه رفتن و دویدن را هم در کنار درمان به کودک تان یاد بدهید تا فرم پاهای کودک به خوبی شکل بگیرد. البته دقت کنید که نباید در مدت زمان استفاده از چکمه ها بی دقتی کنید زیرا احتمال بازگشت پاچنبری وجود دارد و بی دقتی شما باعث می شود که روند درمان مجددا آغاز شود.

عوارض جانبی درمان نکردن پا چنبری

یک پا چنبری که خوب درمان شده باشد، نباید یک کودک را در معرض خطر قرار دهد، آنها قادر خواهند بود تا بدوند ومانند سایر کودکان بازی کنند. ولی اگر درمان نشود، عوارض جانبی به همراه خواهد داشت. معمولا تا زمانی که کودک نتواند بایستد و راه برود، هیچگونه درد و ناراحتی نخواهد داشت و راه رفتن روی کف پا سخت خواهد بود. درعوض، کودک مجبور است بر روی قسمت توپی پا، قسمت بیرون پا و یا در موارد بسیار شدید بر روی نوک پا راه برود. سرانجام اینکه خطر بروز آرتریت در طولانی مدت برای کودک وجود دارد.

عدم توانایی در راه رفتن صحیح، می تواند برای حضور کامل فرد در انجام برخی از فعالیت ها، مشکل آفرین باشد. ظاهر غیر معمول پاها ممکن است باعث ایجاد تصور ضعیف فرد درباره بدنش شود. حتی با انجام درمان، پا بین یک تا یک و نیم سایز کوچکتر از پای دیگر خواهد بود و تحرک ممکن است کمی محدود شود و همچنین عضله ساق در پای آسیب دیده نیز از پای دیگر کوتاهتر است.

درمان پا چنبری

پیشگیری از پا چنبری

از آنجایی که علت دقیق بروز پا چنبری فهمیده نشده است، هیچگونه پیشگیری خاصی نیز وجود ندارد. با این حال، نظارت منظم تا زمانی که فرد به بزرگسالی برسد توصیه می شود. تقریبا ۲۰ درصد از کودکان مبتلا به پا چنبری، در 2 تا 3 سال اول زندگی خود، عود مجدد این بیماری را تجربه می کنند و اصلاح مجدد آن اغلب دشوار است. همچنین ممکن است پزشک،  استفاده از کفش های اصلاح کننده و بستن آتل را تا زمانی که کودک به سن بلوغ می رسد را توصیه کند. اما زمانی که درمان، در مراحل اولیه و زود آغاز می شود، بیشترکودکان می توانند از یک زندگی کامل و فعال لذت ببرند.

فواید ورزش های کششی برای مبتلایان به پا چنبری

کشش پای مبتلا به پا چنبری ممکن است به حفظ و بهبود حرکت پا کمک کند. این کار به انعطاف پذیری مچ پا و پا در کودکانی که پا چنبری دارند،کمک می کند. این حرکات خاص در مچ پا و پا می تواند خاصیت ارتجاعی تاندون آشیل در پشت مچ پا و پا را حفظ کند.چرخاندن پا در تمام جهات مختلف می تواند به حفظ دامنه کامل حرکت پا کمک کند.

چه زمانی تمرینات کششی باید انجام شوند؟

به طور کلی، یک روز خاص را باید برای انجام تمرینات کششی کنار بگذارید. توصیه می شود که تمرینات کششی را به صورت روزانه و قبل از استفاده از بریس میچل-پونستی و در هنگام شب انجام دهید. به این ترتیب شما می توانید یک برنامه شبانه برای خانواده خود ترتیب دهید. فیزیوتراپی می تواند به رفع سفتی و یا ضعف باقیمانده در پا کمک کند.

آیا این تمرینات باعث می شوند که پای مبتلا به پا چنبری در کودک مقاوم تر شود؟

اغلب کودکان با انجام فعالیت های روزمره خود در حال افزایش قدرت هستند. تمرینات کششی اگر به درستی انجام شوند، می توانند باعث انعطاف پذیری و تقویت کودک شود. اگر پزشک شما معتقد است که تقویت بیشتری مورد نیاز است، ممکن است کودک را به فیزیوتراپی ارجاع دهد فیزیوتراپ می تواند به رفع سفتی و یا ضعف باقیمانده در پا کمک کند.

چند نمونه تمرین کششی مناسب برای پا چنبری

تمرینات دورسی فلکس ( تغییر شکل) مچ پا

کف دست خود را زیر پای فرزندتان قرار دهید و دست دیگر را روی زانوی خم شده او بگذارید. به آرامی مچ پا را به سمت بالا و پایین خم کنید. این حالت را به مدت ۱۰ ثانیه نگه دارید و ۱۰ بار تکرار کنید.

تمرینات چرخشی مچ پا

یک دست خود را دور ساق پای کودک خود بگذارید و دست دیگر را دور انگشت بزرگ پا قرار دهید. به آرامی، پا را به سمت بیرون بیاورید. این حالت را به مدت ۱۰ ثانیه نگه دارید و ۱۰ بار تکرار کنید.

درمان پا چنبری

معایب پاچنبری

پاچنبری از کودکی در فرد آغاز می شود. حال هنگامی که کودک هنوز قابلیت راه رفتن را به خوبی بلد نیست، این بیماری تاثیری بر روی شخص نخواهد داشت و کودک دردی را احساس نخواهد کرد. حال هنگامی که این بیماری درمان شود، کودک می تواند به طور طبیعی راه رفتن خود را آغاز کند و مشکل زیادی در آن نخواهد داشت اما باز هم عواملی هستند که کودک می تواند در آن ها دچار مشکل شود. این عوامل و یا عوارض به صورت یک لیست کامل در بند های زیر با توضیح مطرح شده اند که می توانید با آن ها آشنا شوید.

  • قابلیت حرکت: کودکانی که دچار پاچنبری بوده اند کمی محدود تر هستند و توانایی های حرکتی آن ها کمتر از دیگر کودک های اطرافیان شان خواهد بود.
  • سایز پا: پایی که پاچنبری بر روی آن صورت گرفته باشد سایز نرمالی ندارد و معمولا حدود یک سایز کوچک تر خواهد بود و در انتخاب کفش کمی دچار مشکل می شود.

موارد بالا در صورت درمان شدن پاچنبری رخ می دهند و نگرانی زیادی را در پی ندارند اما اگر پاچنبری در کودک درمان نشود عوارض شدید تری را به وجود می آورد که در بند های زیر می توانید با آن ها آشنا شوید.

  • آرتروز: احتمال رخ دادن آرتروز در کودکان دچار پاچنبری زیاد است.
  • تصور بد از ظاهر: شخصی که دچار پاچنبری در پای خود است در سنین حساس نوجوانی دائما از خود گله می کند و احساس می کند که ظاهری ناخوشایند و زشت نسبت به بقیه دارد و دچار عدم اعتماد به نفس می شود.
  • رشد های عضلانی: هنگامی که پاچنبری در پا وجود دارد، عضلات ساق پا به درستی رشد نمی کنند یا از رشد آن ها جلوگیری می شود. همین مسئله باعث می شود که شخص زخم های بزرگی را بر روی پای خود احساس کند و به طرز عجیب و ناخوشایندی راه برود که علاوه بر درد و سختی آن، عضلات پا ها هم ضعیف تر خواهند شد.

پاهای پرانتزی

عود و بازگشت پاچنبری

پاچنبری از آن نوع بیماری هایی است که کودک نمی تواند به طور کامل از آن خلاص شود و هر لحظه امکان بازگشت و عود آن وجود دارد. طبق تحقیقاتی که انجام شده است میان هر ده نفر بیمار به پاچنبری، یک الی دو شخص بیماری شان عود کرده است و پاچنبری مجددا به پای آن ها بازگشته است. علت این بازگشت بی دقتی و عدم توجه در استفاده از بریس ها و چکمه ها است و زمانی که به طور دقیق این موارد پیگیری نشود، پاچنبری باز می گردد. حال زمانی که پاچنبری به پا برمی گردد بسیاری از مراحل درمان مانند گچ گیری نیاز است که مجددا انجام شود اما در برخی موارد دیگر این مراحل طی نمی شود و پزشک مستقیما از جراحی برای درمان پاچنبری استفاده می کند که خود کار خطرناکی است.

به همین علت اگر کودک شما به پاچنبری دچار است حتما در درمان های آن دقت کافی داشته باشید و مدت زمان های استفاده از چکمه و بریس را به درستی رعایت کنید و مراقبت های لازم را انجام دهید تا کودک تان به طور کامل مدت درمان خود را طی کند.

پارگی پرده گوش؛ علل، تشخیص، علائم و درمان پارگی پرده گوش

پارگی پرده گوش ، پارگی یا سوراخ در غشای تمپان گوش است (نام پزشکی پرده گوش). پارگی پرده گوش نیز گاهی اوقات پرده گوش سوراخ شده نیز خوانده می شود. پرده گوشی که پاره شده واقعا می تواند صدمه دیده باشد و اگر به طور معمول نمی توانید بشنوید، می تواند بسیار خطرناک باشد. خبر خوب این است که اکثر افرادی که پارگی پرده گوش دارند، سرانجام تمام شنوایی خود را به دست می آورند. در این مقاله از بخش گوش، حلق و بینی دکتر سلام به بررسی درمان پارگی پرده گوش می پردازیم.

پارگی پرده گوش

پارگی پرده گوش

اگر فکر می کنید پارگی پرده گوش دارید، به پزشک مراجعه کنید. پارگی در پرده گوش می تواند باکتری ها را به گوش میانی و گوش داخلی انتقال دهد. اگر این اتفاق بیفتد، عفونت ایجاد می شود که باعث کاهش شنوایی بیشتر می شود.

بیشتر پارگی پرده گوش در طی چند هفته بهبود می یابند. با این وجود، گاهی اوقات، پزشکان برای ترمیم پارگی باید جراحی کنند.

پرده گوش چگونه کار می کند

پرده گوش یک قطعه نازک پوست مانند است که کشیده – مثل طبل – در امتداد دهانه بین کانال گوش و گوش میانی قرار دارد. صدا در قیف گوش بیرونی در مجرای گوش موج می زند و به پرده گوش ضربه می زند و باعث لرزش آن می شود. گوش میانی و گوش داخلی لرزش ها را به سیگنالی تبدیل می کند که مغز به عنوان صداها تعبیر می کند. اگر سوراخی در پرده گوش وجود داشته باشد، نمی تواند مثل همیشه همانطور که باید لرزش کند. این می تواند شنوایی فرد را بدتر کند.

پارگی پرده گوش

واقعیت هایی درباره پارگی پرده گوش

  • پرده گوش (غشای تمپانی) یک لایه نازک و بیضی از بافت در اعماق کانال گوش است که به محافظت از گوش میانی و داخلی از خارج کمک می کند. از آنجا که بسیار نازک است، پرده گوش می تواند پاره یا سوراخ شود و گوش را در معرض آسیب یا عفونت قرار می دهد.
  • علل اصلی پارگی پرده گوش عفونت گوش میانی (اوتیت مدیا) یا تروما به گوش یا سر است.
  • در صورت مشکل در راه رفتن، تغییر در شنوایی، احساس چرخش شدید یا احساس قرار گرفتن سر شما در زیر آب، به پزشک مراجعه کنید. در صورت داشتن تب شدید، “بدترین سردرد زندگی”، بی حسی یا سوزن سوزن شدن، مشکل در صحبت کردن، استفراغ، تغییر دید و یا بیدار ماندن در شب، معالجه اضطراری لازم است.
  • یک متخصص بهداشت و درمان می تواند با استفاده از اتسکوپ، گوش دچار پارگی را معاینه کند، که ابزاری است که از ذره بین با یک چراغ، طراحی شده برای نگاه در گوش است. آزمایش های دیگر ممکن است شامل یک تمپانوگرام (گذاشتن هوا در مقابل پرده گوش) یا یک سمعک (تست شنوایی) باشد.
  • بیشتر اوقات، پارگی پرده گوش به خودی خود ظرف دو ماه بهبود می یابد.
  • در صورت لزوم درمان، ممکن است داروهای ضد درد و آنتی بیوتیک ها تجویز شود. در بعضی موارد، عمل جراحی برای ترمیم پارگی ضروری است.
  • نمی توان از همه موارد پارگی پرده گوش جلوگیری کرد، اما می توانید با درمان عفونت گوش، خطر جلوگیری از پرواز یا غواصی را در صورت داشتن سینوس یا عفونت دستگاه شنوایی فوقانی، قرار دادن چیزی در گوش خود و محافظت صحیح از گوش خود کاهش دهید.
  • بیشتر پارگی های پرده گوش در طی دو ماه بدون علائم طولانی مدت به خودی خود بهبود می یابند. در موارد نادر، عفونت می تواند به مغز یا جمجمه گسترش یابد و نیاز به توجه فوری پزشکی دارد.

پارگی پرده گوش

علل سوراخ شدن پرده گوش

حتماً می دانید که هنگام تمیز کردن گوش، سواب پنبه ای یا چیزهای دیگر را به داخل کانال گوش نچسبانید. اما پرده های گوش می توانند به چندین روش دچار پارگی شوند و همه آنها شامل سوراخ کردن آنها با سواب نیست.

در اینجا مواردی وجود دارد که ممکن است باعث بروز سوراخ شدن پرده گوش در نوجوانان شود:

  • فشار ناگهانی تغییر می کند (باروتروماس). بیشتر اوقات فشار هوا در گوش میانی و فشار در محیط در حال تعادل است. اما در برخی موارد – مانند پرواز در هواپیما، رانندگی در جاده کوهستانی یا غواصی در دریا – می تواند باعث تغییر ناگهانی فشار شود که ممکن است پرده گوش را پاره کند.
  • صداهای بلند (تروما آکوستیک). صداهای واقعاً بلند مانند انفجار می توانند امواج صوتی تولید کنند که به اندازه کافی قوی باشند و باعث آسیب به پرده گوش شوند. خوشبختانه، این اتفاق اغلب نمی افتد. صدای بلند همچنین می تواند باعث آسیب موقتی یا دائمی به حلزون گوش شود.
  • اشیاء خارجی. مانند سواب پنبه ای یا پین های بابی ممکن است در صورت فشار زیاد ممکن است پرده گوش شما را پاره کند.
  • ضربه به سر. ضربه مستقیم به گوش یا صدمه شدید به سر از چیزی مانند تصادف رانندگی می تواند استخوان جمجمه را بشکند و پرده گوش را پاره كند.
  • تروما مستقیم به پینه و مجرای گوش خارجی. سیلی زدن بر روی گوش با دست باز یا چیزهای دیگر که به گوش فشار می آورد می تواند پرده گوش را پاره کند.
  • عفونت گوش. عفونت گوش میانی یا گوش داخلی می تواند باعث ایجاد چرک یا مایع در پشت پرده گوش شود. این می تواند باعث پارگی پرده گوش شود.

پارگی پرده گوش

علائم پارگی پردا گوش چیست؟

اولین نشانه پارگی پرده گوش احتمالاً درد خواهد بود. این چیزی است که ممکن است شخص بعد از پارگی پرده گوش متوجه شود:

  • درد خفیف تا شدید که ممکن است قبل از کاهش ناگهانی پس مدت زمانی افزایش یابد
  • ترشح از گوش که شفاف، پر از چرک یا خون است
  • از دست دادن شنوایی
  • زنگ زدن یا وزوز گوش
  • سرگیجه یا سردرد (احساس اینکه اتاق در حال چرخش است) که می تواند باعث تهوع یا استفراغ شود.
  • ضعف در عضلات صورت (این اتفاق زیاد رخ نمی دهد)

اگر علامت پارگی پرده گوش را دارید، با والدین خود صحبت کنید یا فوراً با پزشک تماس بگیرید. در صورت ادامه علائم بعد از شروع درمان پارگی پرده گوش، باید به پزشک نیز مراجعه کنید. اگرچه بیشتر پارگی ها به خودی خود بهبود می یابند.

اگر علائم شدید دارید فوراً به اورژانس بروید. نمونه هایی از علائم شدید ترشحات خونین از گوش شما، درد شدید، کاهش شنوایی در یک گوش یا سرگیجه است که باعث استفراغ می شود.

تشخیص پارگی پرده گوش

برای بررسی پارگی پرده گوش، پزشک به احتمال زیاد کانال گوش شما را با یک وسیله روشنایی به نام اتوسکوپ معاینه می کند. غالباً پزشک می تواند پارگی را ببیند و حتی ممکن است استخوانهای ریز گوش میانی را ببیند. بعضي اوقات به دليل تخليه مايع از گوش، بطور كامل دیدن پرده گوش دشوار است.

پزشک ممکن است آزمایشات اضافی را انجام دهد. برخی از این موارد برای چک کردن پرده گوش برای پارگی است، برخی دیگر به پزشکان کمک می کنند تا درباره کاهش شنوایی اطلاعات بیشتری کسب کنند. پزشک ممکن است از شما بخواهد که معاینه شنوایی شناسی را انجام دهید تا میزان شنوایی در نقاط مختلف را بررسی کند.

در صورت وجود ترشح مایعات از گوش، نمونه ای از مایعات در آزمایشگاه آزمایش می شود. این می تواند به پزشکان کمک کند تا تصمیم بگیرند که کدام آنتی بیوتیک برای درمان عفونت مفید است.

پارگی پرده گوش

درمان پارگی پرده گوش چیست؟

معمولاً پارگی پرده گوش در طی چند هفته و بدون هیچ گونه درمانی، به خودی خود بهبود می یابد. در حالی که پرده گوش در حال بهبود است، تسکین دهنده درد بدون نسخه می تواند به سهولت هرگونه درد کمک کند. از متخصص بهداشت بخواهید که یک از داروهای تسکین دهنده دردی که برای شما مناسب است را تجویز نمایند.

برای جلوگیری از عفونت (یا درمان هرگونه عفونت موجود)، پزشک ممکن است آنتی بیوتیک تجویز کند. آنتی بیوتیک ها معمولاً قرصی هستند که شما می بلعید، اما بعضی اوقات می تواند قطره گوش باشد.

در اینجا سه ​​مورد برای جلوگیری از انجام عمل در صورت پارگی پرده گوش وجود دارد:

  1. هرگز از قطره های گوش بدون نسخه استفاده نکنید مگر اینکه پزشک به طور خاص به شما بگوید. در صورت وجود پارگی در پرده گوش، برخی از انواع قطره گوش می توانند وارد گوش میانی یا حلزون گوش شوند و مشکلاتی ایجاد کنند.
  2. از ریختن آب در داخل کانال گوش خودداری کنید. پزشک ممکن است توصیه کند که در حین انجام فعالیتهای آبی، گوش خود را خشک نگه دارید تا در هنگام بهبودی پرده گوش از ایجاد عفونت جلوگیری شود. این کار می تواند با قرار دادن آرام بند ضد آب یا توپ پنبه ای که با ژله نفتی در گوش شما هنگام دوش گرفتن یا استحمام قرار دارد، به آرامی انجام شود.
  3. گوش خود را تمیز نکنید و بینی خود را به زور تخلیه نکنید. صبر کنید تا پرده گوش شما به طور کامل بهبود یابد.

اگر گوش خود به خودی خود بهبود نیابد، یک متخصص گوش (گوش و حلق و بینی) ممکن است یک لاله گوش را توصیه کند. در طی این روش، پزشک یک تکه کاغذ را روی سوراخ قرار می دهد. ممکن است پزشکان چندین بار این عمل را انجام دهند تا زمانی که پرده گوش کاملاً بهبود یابد.

در صورت عدم موفقیت سایر روش های درمانی، متخصص گوش و حلق و بینی ممکن است مجبور به انجام نوعی جراحی باشد که به عنوان جراحی تمپانوپلاستی شناخته می شود. جراح یک تکه کوچک از بافت را به شما متصل می کند تا پارگی را در گوش شما ببندد.

پارگی پرده گوش

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک برای درمان پارگی پرده گوش

اگر علائم یا نشانه های پارگی پرده گوش دارید، احتمالاً با مراجعه به پزشک خانواده یا پزشک عمومی شروع می کنید. با این حال، پزشک ممکن است شما را به یک پزشک در اختلالات گوش، بینی و گلو (گوش و حلق و بینی) (پزشک گوش و حلق و بینی) یا متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع دهد.

در اینجا برخی موارد به شما کمک می کند تا برای قرار ملاقات خود آماده شوید.

آنچه شما می توانید انجام دهید

  • قبل از موعد لیستی تهیه کنید که می توانید با پزشک خود به اشتراک بگذارید. لیست شما باید شامل موارد زیر باشد:
  • علائمی که تجربه می کنید، از جمله مواردی که به نظر می رسد ارتباطی با کم شنوایی، ترشح مایعات یا سایر علائم مربوط به گوش داشته باشد.
  • وقایع مرتبط با مشکلات گوش شما، مانند سابقه عفونت گوش، صدمات اخیر یا مسافرت هوایی اخیر
  • داروها، از جمله ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید

سؤالاتی که از پزشک خود دارید

اگر فکر می کنید علائم یا نشانه های پارگی پرده گوش دارید، ممکن است بخواهید از پزشک خود سؤالات زیر را بپرسید.

  • آیا من دچار پارگی پرده گوش شده ام؟
  • چه چیز دیگری می تواند باعث کم شنوایی و علائم دیگر شود؟
  • اگر من پارگی پرده گوش دارم، برای محافظت از گوشم در طی فرایند بهبودی چه کاری باید انجام دهم؟
  • چه نوع قرارهای پیگیری لازم خواهم داشت؟
  • در چه مقطعی باید درمان های دیگر را در نظر بگیریم؟
  • از پرسیدن سؤالات دیگری که دارید دریغ نکنید.

از پزشک چه انتظاری دارید

احتمالاً پزشك شما سؤالاتی از شما خواهد پرسید ، از جمله:

  • چه زمانی برای اولین بار این علائم را تجربه کردید؟
  • آیا علائمی مانند سردرد یا سرگیجه دارید؟
  • آیا شما عفونت گوش دارید؟
  • آیا شما در معرض صداهای بلند قرار گرفته اید؟
  • اخیراً شنا یا غواصی کرده اید؟
  • اخیراً پرواز کرده اید؟
  • آیا مصدومیت سر دارید؟
  • آیا برای تمیز کردن آن چیزی در گوش خود قرار داده اید؟

کاری که می توانید انجام دهید

اگر فکر می کنید پرده گوش پاره شده دارید، مراقب باشید گوش های خود را خشک نگه دارید تا از عفونت جلوگیری شود. حمام نکنید برای اینکه در هنگام حمام گرفتن یا شنا کردن آب به گوش وارد می شود،از گوشواره سیلیکونی ضد آب استفاده کنید و یا یک توپ پنبه ای پوشیده از ژله نفتی را در گوش خارجی خود قرار دهید.

قطره های دارویی را در گوش خود نریزید، مگر اینکه پزشک آن را به طور خاص برای عفونت مربوط به پارگی پرده گوش شما تجویز کند.

پارگی پرده گوش

جلوگیری از پارگی پرده گوش

بعضی اوقات شما نمی توانید از پارگی پرده گوش جلوگیری کنید (مثلاً وقتی پرده گوش به دلیل عفونت پارگی دارد). اما بسیاری از پارگی های پرده گوش 100٪ قابل پیشگیری هستند.

برای اینکه احتمال پارگی بسیار بعید باشد:

  • در صورت مشاهده هرگونه علائم عفونت گوش، فوراً با پزشک تماس بگیرید.
  • هرگز چیزی را به گوش خود وارد نکنید، حتی برای تمیز کردن آن. اگر چیزی در گوش شما گیر کرده است، آن را توسط یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خارج کنید – سعی نکنید آن را در خانه بیرون بیاورید زیرا این ممکن است به گوش شما آسیب برساند.
  • در صورت ابتلا به سرماخوردگی یا سینوس، سعی کنید از پرواز در هواپیما خودداری کنید. اگر مجبور به پرواز هستید در هنگام برخاستن و فرود آمدن مقداری آدامس جوید. همچنین می توانید با خمیازه کشیدن یا بلعیدن فشار در گوش های خود را یکسان کنید. اما سعی نکنید که در هنگام بسته شدن سوراخ گوش، ترفند دمیدن بینی خود را امتحان کنید. پزشکان این را توصیه نمی کنند.
  • اگر قصد دارید به غواصی بروید، حتما یاد بگیرید که چگونه فشار را در گوش خود مساوی کنید. در صورت ابتلا به عفونت گوش، عفونت سینوس یا سرماخوردگی، غواصی نکنید.
  • پارگی پرده گوش در ابتدا نمی تواند خطرناک باشد، بنابراین به یاد داشته باشید که بهبودی به خودی خود می تواند انجام شود. اما اگر شما هنوز هم می خواهید می توانید به پزشک مراجعه کنید و مشاوره صحیحی در مورد چگونگی تحقق این امر دریافت کنید.

آیا ممکن است شخص با پارگی پرده گوش پرواز کند؟

پرواز با هواپیما در هنگام داشتن پارگی پرده گوش ایمن است. با این حال، اگر اخیراً برای ترمیم پارگی پرده گوش جراحی کرده اید، ممکن است پزشک به شما توصیه کند تا بهبودی کامل، پرواز نکنید.

جراحی پارگی پرده گوش چگونه انجام می شود؟

اگر پرده گوش شما پاره شده باشد و در عرض چند هفته بهبود نیابد، ممکن است شما نیاز به عمل جراحی داشته باشید تا پارگی پرده گوش خود را ترمیم کنید. نوع عمل جراحی شما مییرینگوپلاستی نامیده می شود. جراحی ترمیم پرده گوش معمولاً در بیمارستان تحت بیهوشی عمومی انجام می شود.

پارگی پرده گوش

در طول جراحی پارگی پرده گوش

  • یک برش کوچک درست در جلوی یا پشت گوش شما ایجاد می شود و یک تکه کوچک از بافت از زیر پوست شما وارد می شود – این جای زخم کوچکی خواهد بود که معمولاً توسط موهای شما پوشانده می شود.
  • از وسایل جراحی کوچک برای چسباندن سوراخ در پرده گوش با این قطعه بافت استفاده می شود – این کار ممکن است از طریق باز شدن گوش شما یا از طریق یک برش کوچک ساخته شده در کنار گوش شما انجام شود.
  • سپس در گوش شما قرار می گیرد تا قطعه را در جای خود نگه دارد و ورود آب و میکروب ها را در آن متوقف کند – این معمولاً حدود دو یا سه هفته در محل خود باقی می ماند.
  • پانسمان پوش نخی را روی گوش شما قرار داده و با بانداژ در جای خود نگه می دارند
  • برش (های) پوست شما با بخیه بسته می شود
  • بیشتر افراد می توانند در همان روز یا روز بعد از عمل به خانه بروند.

بهبودی پس از جراحی پارگی پرده گوش

معمولاً چند هفته طول می کشد تا پرده گوش شما بهبود یابد.

قرار ملاقات پیگیری برای حدود دو یا سه هفته پس از عمل شما قبل از ترک بیمارستان ترتیب می یابد.

بعد از جراحی پارگی پرده گوش

  • اطمینان حاصل کنید که شخصی 24 ساعت اول مراقب شما بماند – در این مدت رانندگی نکنید و الکل ننوشید
  • هر روز پنبه گوش خود را تعویض کنید (اما پانسمانی را که در گوش شما عمیق تر است، بگذارید)
  • از مرطوب شدن گوش خود جلوگیری کنید – هنگام دوش گرفتن، پشم پنبه ای را که در ژله های نفتی (مانند وازلین) پوشانده شده است در گوش خود قرار دهید.
  • ممکن است شما نیاز داشته باشید که حدود یک هفته از انجام کار (یا مدرسه) خودداری کنید – اگر شغل شما شامل حرکت یا خم شدن زیاد باشد، ممکن است مدت طولانی تری این کار را انجام ندهید.
  • بعد از گذشت حدود یک هفته، در مورد برداشتن بخیه های خود با پزشک جراح خود صحبت کنید.

پارگی پرده گوش

تا زمان ملاقات با پزشک خود، از:

  • پرواز
  • شنا کردن
  • سیگار کشیدن
  • تماس نزدیک با افراد بیمار – شما ممکن است به عفونت گوش دچار شوید
  • فعالیت های ورزشی و دیگر فعالیت های شدید
  • دمیدن بینی – اگر نیاز به عطسه دارید، سعی کنید دهان خود را باز نگه دارید تا فشار در گوش شما کاهش یابد

پزشک یا پرستار شما به شما توصیه می کند که چه زمانی به فعالیت های عادی بازگردید.

چه موقع پس از جراحی باید به پزشک مراجعه کنید:

طبیعی است که برای چند روز اول بعد از عمل، مقداری ناراحتی، سرگیجه ، سر و صداهای غیرمعمول در گوش خود و کمی خونریزی داشته باشید.

اگر این موارد شدید بود با بیمارستان یا پزشک معالج خود تماس بگیرید:

  • مایعات یا خون زیادی از گوش شما خارج می شود، به ویژه اگر مایعات بوی بد بدهند
  • دردی دارید که شدید است و با مسکن ها تسکین نمی یابد
  • احساس سرگیجه می کنید و سرگیجه در طی چند روز بهبود نمی یابد
  • گوش شما قرمز، متورم و خارش دار است

خطرات جراحی پارگی پرده گوش

جراحی ترمیم پارگی پرده گوش معمولاً هیچ مشکلی جدی ایجاد نمی کند.

اما خطرات احتمالی شامل موارد زیر است:

  • عفونت زخم، که می تواند باعث درد، خونریزی و ترشح مایعات شود – در صورت داشتن این علائم با بیمارستان یا پزشک معالج خود تماس بگیرید
  • زنگ زدن یا وزوز گوش – این معمولاً به موقع بهبود می یابد، اما بعضی اوقات می تواند دائمی باشد.
  • تغییر در طعم و مزه – اینها معمولاً موقتی هستند، اما بعضی اوقات می توانند دائمی باشند
  • ناشنوایی یا کاهش شنوایی بیشتر – اگرچه شنوایی دائمی نادر است
  • عدم توانایی در حرکت دادن عضلات در بخشی از صورت – این ممکن است به مرور زمان بهتر شود، اما در موارد نادر می تواند دائمی باشد

قبل از جراحی، در مورد مزایا و خطرات احتمالی عمل با جراح خود صحبت کنید.

پارگی پرده گوش

مراقبت در خانه پس از جراحی پارگی پرده گوش

  • اگر پزشک آنتی بیوتیک تجویز کرده است، آنها را طبق دستورالعمل تعیین شده مصرف کنید. اگر احساس بهتری دارید نیز مصرف آنها را متوقف نکنید. شما باید دوره کامل آنتی بیوتیک ها را طی کنید.
  • در صورت نیاز یک داروی بدون نسخه درد مانند استامینوفن (تیلنول)، ایبوپروفن (Advil ، Motrin) یا ناپروکسن (Aleve) مصرف کنید. تمام دستورالعمل های موجود در جعبه را بخوانید و انجام دهید.
  • دو یا چند داروی درد را همزمان مصرف نکنید مگر اینکه پزشک به شما گفته باشد. بسیاری از داروهای درد دارای استامینوفن هستند که تیلنول است. استامینوفن بیش از حد (تیلنول) می تواند مضر باشد.
  • برای کاهش درد، یک دستمال گرم یا یک پد گرمکن را روی گوش خود بگذارید. ممکن است گوش شما کمی ترشح داشته باشد.
  • در مصرف داروهای ضد سرماخوردگی یا آنفولانزا و تیلنول به طور همزمان مراقب باشید. بسیاری از این داروها دارای استامینوفن هستند که تیلنول است. برچسب ها را بخوانید تا مطمئن شوید که بیشتر از دوز توصیه شده مصرف نمی کنید. مصرف خیلی زیاد تیلنول می تواند مضر باشد.
  • گوش های خود را خشک نگه دارید.
  • حمام نروید تا زمانی که پزشکتان بگوید دوباره می توانید دوش بگیرید.
  • هنگام شستن موهای خود، از پنبه ای که به آرامی با ژله نفتی پوشیده شده است، به عنوان ضدآب گوش استفاده کنید. از گوشواره های پلاستیکی استفاده کنید.
  • تا زمانی که پزشک به شما اجازه ندهد شنا نکنید.
  • اگر در گوش خود آب دارید، سر خود را به هر اطراف بچرخانید و گوش را به جهات مختلف بکشید. این به خروج آب کمک می کند. اگر گوش های شما هنوز خیس است، از سشوار تنظیم شده روی کمترین حرارت استفاده کنید. خشک کن را 8 تا 10 سانتی متر دورتر از گوش خود نگه دارید.
  • چیزی را در کانال گوش خود قرار ندهید. به عنوان مثال، برای تمیز کردن قسمت داخلی گوش خود از سواب پنبه ای استفاده نکنید. این می تواند به گوش شما آسیب برساند. اگر فکر می کنید چیزی درون گوش خود دارید، از پزشک خود بخواهید که آن را بررسی کند.

پارگی پرده گوش

سؤالات متداول در مورد پارگی پردا گوش

آیا پارگی پرده گوش نیاز به مراجعه اورژانسی دارد؟

تنها زمانی که ممکن است اورژانسی در نظر گرفته شود، زمانی است که تروما به سر وارد شده است و خون از گوش خارج می شود، زیرا ممکن است شکستگی جمجمه را نشان دهد.

چه مدت پارگی پرده گوش طول می کشد تا بهبود یابد؟

بیشتر موارد پارگی پرده گوش بعد از چند هفته بهبود می یابد.

چگونه متوجه شویم پارگی پرده گوش داریم؟

بیشتر افراد درد گوش یا ناراحتی گوش، افت شنوایی را تجربه می کنند و بعضی اوقات مایعاتی از گوش خارج می شوند.

آیا می توانیم بعد از پارگی پرده گوش شنوایی خود را دوباره بدست آوریم؟

بله – بیشتر ضایعات شنوایی که پارگی پرده گوش شده اند معمولاً موقتی هستند و نباید روی شنوایی بلندمدت شما تأثیر بگذارد.

چه آزمایشاتی در هنگام تشخیص پارگی پرده گوش انجام می شود؟

پزشک همچنین ممکن است شنوایی شما را معاینه کند تا بفهمد چه اتفاقی برای پرده گوش شما افتاده است. او ممکن است از یک دستگاه تنظیم برای آزمایش آن استفاده کند. پزشک همچنین ممکن است تست شنوایی انجام دهد، که از یکسری از آزمایشاتی که با هدفون به آنها گوش می دهید برای تعیین میزان شنوایی شما استفاده می شود. بیشتر کم شنوایی ها به دلیل پارگی پرده گوش موقتی است. شنوایی طبیعی معمولاً پس از بهبودی پرده گوش برمی گردد.

پارگی پرده گوش چگونه بر شنوایی تأثیر می گذارد؟

پرده گوش به هم متصل شده و استخوان ها را در گوش میانی که سیگنال هایی را به اعصاب و سایر ساختارها می فرستد منتقل می کند. پارگی پرده گوش امکان حرکت طبیعی پرده گوش را به عنوان پاسخ به صداها نمی دهد. معمولاً هرچه پارگی پرده گوش بزرگتر باشد به معنای بدتر شدن شنوایی شما است. اگر پارگی بسیار بزرگ باشد، ممکن است پرده گوش شما هیچگونه موج صوتی را در استخوان های گوش میانی انتقال ندهد، که منجر به کم شنوایی می شود.


بیشتر بدانید: کری ناگهانی یا سکته گوش چیست؟ + علل، علائم و درمان


آیا پارگی پرده گوش باعث درد می شود؟

سوراخ شدن یا پارگی پرده گوش بسته به علت اصلی پارگی یا سوراخ ممکن است ایجاد درد نکند. علاوه بر این، اندازه سوراخ و جایی که در آن سطح پرده گوش قرار دارد ممکن است در درد پرده گوش یا عدم وجود آن نقش داشته باشد. عفونت ها علت اصلی پارگی گوش است. معمولاً اگر عفونتی وجود نداشته باشد، این بیماری باعث درد نمی شود.

پارگی پرده گوش

چگونه می توانم بفهمم که پرده گوشم پاره شده است؟

بیشتر پارگی های پرده گوش توسط وتوسکوپی روتین توسط پزشکان مراقبت های اولیه، پزشکان طب اورژانس و / یا متخصص گوش و حلق و بینی و یا توسط متخصصان پزشکی در لارنگولوژی با وتوسکوپ تشخیص داده می شوند. ممکن است برای یافتن پارگی های کوچک یا سوراخ کوچک به اتومیکروسکوپی احتیاج باشد. آزمایش غربالگری (تمپانومتری غربالگری) شواهدی از پارگی را نشان می دهد. با این حال، آزمایش غربالگری با معاینه فیزیکی گوش باید تأیید شود. بیشتر پزشکان برای ثبت میزان ضعف شنوایی، شنوایی سنجی انجام می دهند. این آزمایش قبل از انجام اقدامات درمانی بسیار توصیه می شود.

چه مدت طول می کشد تا پارگی پرده گوش درمان شود؟

به طور متوسط، پارگی پرده گوش می تواند ظرف حدود دو ماه بهبود یابد. پارگی های کوچک ممکن است سریعتر بهبود یابد. بعضی از سوراخ ها بسیار بزرگ و گاهی اوقات، بعضی از آنها کوچکتر نمی شوند. برای رفع این مشکلات، یک پزشک چشم، گوش، بینی و گلو (جراح ENT، گوش و حلق و بینی) ممکن است از پیوند چربی، ماهیچه یا مواد دیگر مانند یک کاغذ برای بستن سوراخ استفاده کند و اجازه دهد تا پرده گوش بهبود یابد (میرینگوپلاستی ، تمپانوپلاستی. )

آیا در صورت پارگی پرده گوش، شنوایی خود را از دست خواهم داد؟

اگرچه یک پرده گوش سوراخ شده یا پاره شده می تواند باعث مشکلات شنوایی شود، به این معنی نیست که شما شنوایی خود را از دست خواهید داد. با این حال، تا زمانی که پرده گوش بهبود نیابد، ممکن است شما در توانایی شنوایی دچار کاهش شدید شوید. با پارگی های شدید، ممکن است برخی از افراد توانایی شنوایی خود را از دست دهند و ممکن است کاندید عمل جراحی پرده گوش باشند. این افراد ممکن است با کمک سمعک بتوانند شنوایی خود را تقویت کنند.

پارگی پرده گوش

آیا می توانم بعد از پارگی پرده گوشم شنا کنم؟

اکثر پزشکان و ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی که با افراد مبتلا به پارگی پرده گوش روبرو می شوند، به بیماران خود توصیه می کنند تا زمانی که پرده گوش بهبود نیافته است، شنا نکنند. پرده گوش به جلوگیری از ورود ویروس ها، باکتری ها و سایر آلاینده ها به گوش داخلی کمک می کند. شنا می تواند باعث ایجاد فشارهایی شود که می تواند آلودگی ها و باکتری ها را از طریق غشای پارگی عبور دهد و مشکلاتی مانند عفونت گوش داخلی را ایجاد کند. این وضعیت به ویژه برای افرادی که دوست دارند غواصی کنند صادق است. شما و پزشکتان باید در مورد این که چه زمانی قادر به بازگشت به شنا و فعالیتهای دیگری مانند غواصی هستید، صحبت کنید.

چگونه می توان از ایجاد پارگی پرده گوش جلوگیری کرد؟

  • یكی از اولین راه های جلوگیری از پارگی پرده گوش، معالجه عفونت گوش میانی به محض رشد است.
  • اگر در حال پرواز هستید، باید با تساوی فشار با استفاده از تکنیک هایی مانند خمیازه کشیدن، جویدن آدامس یا به آرامی سعی کنید بینی خود را در حالی که بینی خود را می گیرید و دهان خود را بسته نگه دارید، هوا را از گوش خود خارج کنید.
  • وسایل کوچکی را که کودکان ممکن است از آنها برای گوش خود استفاده کنند دور از دسترس نگه دارید. علاوه بر این، اگر کودک به اندازه کافی بزرگ است، می توانید با قرار دادن وسایل در گوش آنها، آسیب هایی را که می تواند ایجاد شود به آنها یاد دهید.
  • بزرگسالان هرگز نباید با استفاده از سواب های پنبه ای، گیره های کاغذی، آرایش موها و یا اشیاء دیگر که می توانند به راحتی سبب پارگی گوش شوند، سعی در از بین بردن موی گوش کنند.
  • از قرار گرفتن صدا در سطوح بالا (ماشین آلات صنعتی، تیراندازی با اسلحه) و تغییرات شدید فشار اتمسفر (انفجار) بدون استفاده از گوشواره های محافظ جلوگیری کنید.

پارگی پرده گوش – که به عنوان یک پرده گوش سوراخ شده یا سوراخ شدن غشای تمپان نیز شناخته می شود – می تواند منجر به عوارضی مانند عفونت گوش میانی و کم شنوایی شود. همچنین ممکن است نیاز به عمل جراحی برای ترمیم آسیب پرده گوش باشد. اما به طور معمول، به خصوص اگر از گوش خود محافظت کنید، پارگی پرده گوش به خودی خود و بدون درمان ظرف چند ماه بهبود می یابد.

درمان افتادگی رحم چیست؟ علل، علائم و پیشگیری

افتادگی رحم زمانی اتفاق می افتد که ماهیچه ها و رباط های کف لگن کشیده و ضعیف می شوند و طولی نمی کشد که دیگر پشتیبانی کافی برای رحم را ندارند. در نتیجه، رحم به داخل یا خارج واژن افتادگی پیدا می کند. افتادگی رحم در زنان در هر سنی ممکن است اتفاق بیفتد اما اغلب بر روی زنانی که یائسه شده اند و یک یا دو زایمان واژینالی داشته اند، تاثیر می گذارد. در این مقاله از بخش زنان و زایمان و بیماری های دکتر سلام، افتادگی خفیف رحم معمولا نیاز به درمان ندارد. اما اگر افتادگی رحم باعث ناراحتی شما می شود و زندگی عادی شما را مختل کرده است، می توانید با درمان های مختلف آن را برطرف کنید.

افتادگی رحم چیست؟

افتادگی رحم توسط کشیده شدن رباط ها و ماهیچه های به وجود می آید که از اندام های لگن پشتیبانی می کنند و باعث می شود که آن اندام ها به پایین کشیده شوند. کلمه افتادگی به معنای واقعی کلمه یعنی ” از جای خود سقوط کردن یا پایین آمدن” است.

افتادگی رحم

رحم شما به طور معمول در داخل لگنتان با ماهیچه ها، بافت ها و رباط ها جای گرفته اند. به دلیل بارداری، زایمان و کارهای سخت، این ماهیچه ها در بعضی زنان ضعیف می شوند. همچنین، با پیر شدن زنان و از دست دادن هورمون استروژن طبیعی، رحم آن ها در کانال واژن فرو می رود و شرایطی را به وجود می آورد که افتادگی رحم شناخته می شود.

ضعیف شدن یا شل شدن ماهیچه ها ممکن است به رحم شما اجازه دهد تا در مراحل مختلف ضعیف شود یا به طور کامل از بدن خارج شود:

  • اولین مرحله: دهانه رحم به درون واژن سقوط می کند.
  • دومین مرحله: دهانه رحم فقط در قسمت باز واژن سقوط می کند.
  • سومین مرحله: دهانه رحم در خارج از واژن است.
  • چهارمین مرحله: کل رحم خارج از واژن است. به این حالت پرولاپسوس می گویند. این زمانی اتفاق می افتد که همه ماهیچه های پشتیبان ضعیف شوند.

حالت های دیگر معمولا با افتادگی رحم همراه است. آن ها ماهیچه هایی را که رحم را در جای خود نگه می دارد را ضعیف می کنند.

  • سیستوسل: ایجاد فتق ( بیرون زدگی) دیواره فوقانی واژن جایی که بخشی از مثانه در واژن باد می کند. این ممکن است باعث تکرر ادرار، فوریت، احتباس و بی اختیاری ( از بین رفتن ادرار) شود.
  • انتروسل: ایجاد فتق در دیواره فوقانی عقب واژن جایی که قسمتی از روده کوچک در واژن برآمده می شود. ایستادن منجر به احساس کشش و کمردرد می شود که در هنگام خواب تسکین می یابد.
  • رکتوسل: ایجاد فتق در دیواره پایینی عقب واژن جایی که رکتوم در واژن برآمده می شود. این برآمدگی حرکات روده را مشکل می کند، نکته این است که برای اینکه روده را خالی کنید باید به دورن واژن خود فشار بیاورید.

افتادگی رحم

دلایل افتادگی رحم

شرایط زیر باعث به وجود آمدن افتادگی رحم می شود:

  • بارداری/ زایمان با روش طبیعی یا سزارین
  • ضعیف شدن ماهیچه های لگن با افزایش سن
  • ضعیف شدن و از بین رفتن کیفیت بافت بعد از یائسگی و از دست دادن استروژن طبیعی
  • شرایطی که منجر به افزایش فشار در شکم می شود مانند سرفه مزمن( با برونشیت یا آسم)، کرنش( همراه با یبوست)، تومورهای لگن(نادر) و یا تجمع مایعات در شکم. افزایش وزن و چاقی با فشار اضافی بر روی عضلات لگن، همراه است.
  • جراحی های عمده در ناحیه لگن باعث از بین رفتن پشتیبانی های خارجی می شود.
  • سیگار کشیدن

دیگر عوامل خطرآفرین عبارت است از:

  • بلند کردن اجسام سنگین
  • سفید پوست بودن
  • سابقه خانوادگی

علائم افتادگی رحم

موارد خفیف افتادگی مثانه و رحم معمولا هیچ علائمی ندارد. افتادگی اگر شدید باشد، علائم زیر را دارا می باشد:

  • ناراحتی در واژن، لگن، شکم تحتانی، ران یا کمر. ناراحتی همراه با افتادگی اغلب به عنوان احساس کشش و درد توصیف می شود. این می تواند در هنگام مقاربت جنسی یا قاعدگی بدتر باشد.
  • سنگینی یا فشار در ناحیه واژن. بعضی از زنان حسی مانند اینکه چیزی در حال خارج شدن از واژن است، دارند.
  • برآمدگی بافت صورتی رنگ واژن. این بافت ممکن است تحریک شود و باعث خارش یا زخم های کوچکی شود که می تواند خونریزی کند.
  • نشت ادرار که می تواند با بلند کردن اجسام سنگین، سرفه کردن، خندیدن یا عطسه کردن بدتر شود.
  • تکرر ادرار
  • عفونت های مکرر مجرای ادراری، زیرا زمانی که ادرار می کنید، مثانه به طور کامل خالی نمی شود.
  • نیاز است که با انگشتان به داخل واژن، به داخل رکتوم، یا برخلاف پوست نزدیک به واژنتان فشار وارد کنید تا مثانه شما خالی شود و روده شما به حرکت در بیاید.
  • مشکل در حرکات روده
  • درد در هنگام مقاربت جنسی، نشت ادرار در هنگام رابطه جنسی و عدم توانایی در رسیدن به ارگاسم
  • ترشح مرطوب که لباس زیر شما را لکه می کند.

افتادگی رحم

چه زمانی نیاز به دنبال کردن مراقبت های پزشکی برای افتادگی رحم است؟

اگر هر کدام از علائم زیر را تجربه کردید، پزشک مراقبت های پزشکی تان را مطلع کنید:

  • دهانه رحم را در نزدیکی کانال واژن یا فشار در کانال واژن احساس می کنید و حس این را دارید که چیزی از واژن شما خارج می شود.
  • از چکه چکه بودن ادرار یا وادار کردن حرکات روده ( فوریت رکتال) احساس ناراحتی می کنید.
  • شما کمر درد ادامه داری با مشکل در راه رفتن، ادرار کردن و حرکات روده خود دارید.

با تجربه هر کدام از علائم زیر، شما باید مراقبت های پزشکی فوری را دنبال کنید:

  • انسداد یا مشکل در ادرار و حرکات روده
  • افتادگی کامل رحم( رحم شما از واژن خارج می شود).

جلوگیری از افتادگی رحم

برای کاهش خطر مبتلا شدن به افتادگی رحم، موارد زیر را امتحان کنید:

  • مرتبا تمرینات کگل را انجام دهید. این تمرینات عضلات کف لگنتان را تقویت می کند. مخصوصا بعد از تولد نوزاد بسیار مهم است.
  • یبوست را درمان کرده و از آن جلوگیری کنید. مایعات زیاد بنوشید و غذاهایی مانند میوه، سبزیجات، لوبیا و غلات که دارای فیبر بالا هستند را استفاده کنید.
  • از بلند کردن اجسام سنگین خودداری کنید و بلند کردن صحیح را یاد بگیرید. زمانی که چیزی را بلند می کنید، از پاهایتان به جای کمر و پشت استفاده کنید.
  • سرفه خود را کنترل کنید. سرفه های مزمن و برونشیت خود را درمان کنید و سیگار نکشید.
  • از افزایش وزن خودداری کنید. با پزشکتان صحبت کنید تا وزن ایده آل شما را مشخص کند و اگر به استراتژیک راهکارهای کاهش وزن نیاز دارید، از آن ها مشاوره بگیرید.

افتادگی رحم

تشخیص افتادگی رحم

  • پزشکتان برای تشخیص افتادگی رحمتان از سابقه پزشکی و آزمایشات پزشکی لگن استفاده می کند.
  • پزشک ممکن است که شما را در حالت ایستاده و خوابیده بررسی کند و از شما بخواهد که سرفه کنید یا کشش بدهید تا فشار را بر روی شکمتان افزایش دهد.
  • شرایط خاص، مانند انسداد مجرای ادراری به دلیل افتادگی کامل، ممکن است به پیلوگرام داخل وریدی یا سونوگرافی کلیوی نیاز داشته باشد. رنگ به رگ های شما تزریق می شود و یک سری از پرتوهای ایکس گرفته می شود تا پیشرفت آن را از طریق مثانه شما مشاهده کنند.
  • انرژی شعاعی مکانیکی ممکن است برای رد کردن دیگر مشکلات لگن مورد استفاده قرار بگیرد. در این آزمایش، ابزاری از شکم شما عبور می کند یا در واژن شما وارد می شود تا تصویرهایی را با امواج صوتی ایجاد کند

معاینات، روش ها و آزمایشات برای تشخیص افتادگی واژن

به طور کلی، قابل اطمینان ترین روشی که پزشک می تواند به طور قطعی هر نوع افتادگی رحم را تشخیص دهد، پیشینه تاریخی و از طریق معاینات جسمانی است. این معاینات به این صورت است که پزشک هر بخش واژن را به صورت جداگانه بررسی می کند تا نوع و میزان افتادگی را تعیین کند و تصمیم بگیرد که کدام درمان مناسب تر است. در طول معاینه جسمانی، زنان ممکن است که به حالت راست بنشینند و بدنشان را کشش بدهند تا بافت های افتادگی بیشتر آشکار شود. بعضی از انواع افتادگی واژن مانند سیستوسل یا رکتوسل در طول معاینه جسمانی نسبت به انواع دیگر مانند افتادگی طاق واژن یا انتروسل به راحتی قابل تشخیص هستند.

معاینه لگن

تشخیص افتادگی رحم به طور کلی در معاینه لگن رخ می دهد. در طول معاینه لگن، پزشک از شما می خواهد که:

  • اگر دچار حرکات روده هستید، تحمل کنید. تحمل کردن به پزشک کمک می کند تا ارزیابی کند که رحم تا چه حد در واژن فرو رفته است.
  • زمانی که جریان ادرار را متوقف می کنید، عضلات لگنتان را محکم کنید. این آزمایش استحکام عضلات لگنتان را ارزیابی می کند.
  • ممکن است شما پرسش نامه ای را پر کنید که به پزشکتان کمک خواهد کرد تا ارزیابی کند افتادگی رحم چقدر بر روی کیفیت زندگی شما تاثیر گذاشته است. این اطلاعات به تصمیم گرفتن برای درمان نیز کمک خواهد کرد. اگر شما بی اختیاری شدید دارید، پزشکتان ممکن است آزمایشی را برای اندازه گیری عملکرد مثانه شما انجام دهد( آزمایش ادرودینامیک).

افتادگی رحم

آزمایشاتی که پزشکان برای ارزیابی افتادگی رحم استفاده می کنند

از آنجا که زنان مبتلا به افتادگی واژینال، بی اختیاری ادرار دارند، این آزمایشات می تواند آناتومی و عملکرد کف لگن را بیشتر ارزیابی کند.

آزمایش Q-tip

در این آزمایش تشخیص، پزشک یک وسیله کوچک پنبه ای را که با ژل بی حسی روان کرده است، وارد مجرای ادراری زنان می کند. سپس پزشک از زن می خواهد که کشش بدهد. اگر وسیله 30 درجه یا بیشتر بلند شود، این بدان معنی است که مجرای ادراری در هنگام کشش پایین می آید و یک عامل پیش بینی کننده موفق برای جراحی ضد بی اختیاری است.

آزمایش عملکرد مثانه:

این شامل یک روش تشخیصی به نام ادرودینامیک است. این آزمایش توانایی مثانه برای ذخیره و تخلیه ادرار ( یعنی ادرار کردن) و دفع آن را آزمایش می کند. اولین مرحله این آزمایش یوروفلومتری نام دارد که شامل اندازه گیری مقدار و نیروی جریان ادرار می باشد. دومین مرحله، سیستومتروگرام نام دارد. در این مرحله، سوند در مثانه وارد می شود. مثانه سپس با آب استریل پر می شود. حجمی که در آن بیمار فوریت و پر شدن را  تجربه می کند، ثبت می شود. فشار مثانه و مجرای ادراری اندازه گیری می شود و از بیمار خواسته می شود تا سرفه کند یا با افتادگی که به آن فشار وارد شده است، نشت خود را تحمل کند. این اطلاعات بالینی مهمی است که می تواند به جراح در نوع انتخاب صحیح جراحی کمک کند.

استحکام کف لگن:

در طول آزمایش لگن، پزشک استحکام کف لگن زنان و ماهیچه اسفنکتر او را آزمایش می کند. پزشک همچنین استحکام ماهیچه ها و رباط هایی را که از دیواره ی واژینال، رحم، رکتوم، مجرای ادراری و مثانه پشتیبانی می کنند را نیز ارزیابی می کند. از طریق این یافته ها پزشک می تواند مشخص کند که زنان با استفاده از چه ورزش هایی می توانند استحکام ماهیچه های کف لگن خود را به حالت اولیه برگردانند.( به عنوان مثال، ورزش های کگل).

افتادگی رحم

آزمایشات تصویربرداری

اسکن تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی:

این ابزار مغناطیسی از یک آهنربای قدرتمند برای تحریک بافت های لگن استفاده می کند. این بافت ها سیگنالی را تولید می کنند که توسط کامپیوتر تجزیه و تحلیل می شود. تصویر 3 بعدی از لگن سپس با استفاده از این سیگنال ها بر روی صفحه کامپیوتر تولید می شود.

ماوراء صوت:

این ابزار تشخیصی از امواج صوتی استفاده می کند. امواج صوتی زمانی که با ساختارهای نسبتا متراکم مانند بافت فیبری یا دیواره های رگ های خونی برخورد می کنند، منعکس می شوند. این انعکاس امواج صوتی سپس به تصویر ساختارهای داخلی تبدیل می شود و مورد بررسی قرار می گیرد. با وراء صوت، پزشک ممکن است کلیه یا مثانه را در زنان با بی اختیاری ادرار یا عضلات اطراف مقعد زنان را با بی اختیاری مقعدی تجسم کند.

سیستروتروسکوپی:

سیستروتروسکوپی که ابزاری کوچک و لوله ای است با ژل بی حسی کننده روغن کاری می شود و وارد مجرای ادراری می شود. سیستروتروسکوپی دارای نور و دوربین است که امکان تجسم فضای داخلی مثانه و مجرای ادراری را بر روی صفحه تلویزیون می دهد. با این روش، پزشک می تواند درون مثانه و مجرای ادراری را ببیند. سیستوتروسکوپی برای زنانی که علائم فوریت ادرار، تکرر، درد مثانه و خون در ادرار را دارند، بسیار باارزش است. این عمل با استفاده از بی حسی موضعی در مطب قابل انجام است.

آیا افتادگی رحم خطرناک است؟

خطر مبتلا شدن به افتادگی رحم در زنانی که سنشان بالا می رود و سطح استروژن آن ها کاهش می یابد، بسیار بالا است. استروژن هورمونی است که کمک می کند تا عضلات لگن مستحکم بمانند. آسیب عضلات و بافت لگن در طول بارداری و زایمان باعث افتادگی می شود. زنانی که بیشتر از یک زایمان طبیعی داشته اند یا دچار یائسگی شده اند، بیشتر در خطر ابتلا به افتادگی هستند. هر فعالیتی که به عضلات لگن شما فشار بیاورد، خطر ابتلا به افتادگی را افزایش می دهد. عوامل دیگری که می تواند خطر ابتلا به افتادگی را افزایش دهد، عبارت است از:

  • چاقی
  • سرفه مزمن
  • یبوست مزمن

عوارض افتادگی رحم

افتادگی رحم اغلب با افتادگی دیگر اندام های لگن همراه است. شما ممکن است موارد زیر را تجربه کنید:

افتادگی قدامی (سیستوسل): ضعیف شدن بافت همبند جدا کننده مثانه و واژن باعث می شود تا مثانه در داخل واژن برآمده شود. افتادگی قدامی افتادگی مثانه نیز نام دارد.

افتادگی واژن خلفی (رکتوسل): ضعیف شدن بافت همبند جداکننده رکتوم و واژن باعث می شود که رکتوم در واژن برآمده شود. شما ممکن است دچار مشکل در حرکات روده شوید.

افتادگی رحم

درمان افتادگی رحم

درمان براساس شدت افتادگی رحم است. پزشکتان ممکن است روش های درمانی زیر را پیشنهاد کند:

اقدامات مراقبت از خود:

اگر افتادگی رحمتان با علائم کم یا هیچ علائمی همراه نیست، اقدامات مراقبت از خود ممکن است باعث تسکین شود و به جلوگیری از بدتر شدن افتادگی کمک کند. اقدامات مراقبت از خود شامل انجام ورزش های کگل برای مستحکم کردن عضلات لگن، کم کردن وزن و درمان یبوست است.

پساری واژینال

پساری وسیله قابل انعطاف است که می تواند برای پشتیبانی از رحم وارد واژن شود. اشکال و سایزهای مختلفی از پساری وجود دارد که می تواند توسط یک متخصص بهداشتی و دارای مهارت مناسب تجویز و نصب شود. زنان می توانند آموزش ببینند که مانند تامپون، پساری را بردارند و دوباره نصب کنند. با این حال، بررسی های منظم با پزشک متخصص زنان و زایمان ضروری است. پساری های واژینال یکی از موثر ترین راه ها برای کاهش علائم افتادگی است اما آن ها برای همه مناسب نیستند. همراه با تمرینات کف لگن، آن ها ممکن است یک راه حل غیر جراحی را برای مدیریت افتادگی رحم ارائه دهند.

پساری واژینال یک حلقه پلاستیکی یا لاستیکی است که وارد واژنتان می شود تا از بافت های برآمدگی پشتیبانی کند. برای تمیز کردن، پساری باید مرتبا برداشته شود.

جراحی افتادگی رحم

در موارد متوسط تا شدید، افتادگی ممکن است با جراحی درمان شود. در جراحی لاپاروسکوپی، ابزارها از طریق ناف وارد می شوند. رحم به حالت اولیه خود باز می گردد و به رباط های پشتیبانی وصل می شوند. این عمل همچنین می تواند با برش شکم نیز قابل انجام باشد. جراحی ممکن است با شکست مواجه شود و افتادگی بازگشت پیدا کند اگر به دلایل اصلی افتادگی مانند چاقی، سرفه یا عطسه توجه نشود. برای کمک به این امر با فیزیوتراپ لگن خود مشورت کنید.

پزشکتان ممکن است جراحی را برای درمان افتادگی رحم پیشنهاد کند. حداقل تهاجمی (لاپاروسکوپی) یا جراحی واژینال ممکن است گزینه ای از طرف پزشکان باشد. جراحی شامل موارد زیر است:

بازسازی بافت های ضعیف شده کف لگن:

این جراحی به طور کلی از طریق واژن انجام می گیرد اما گاهی اوقات از طریق شکم نیز انجام می شود. جراح ممکن است برای پشتیبانی از اندام های لگنتان، بافت اهدا کننده یا یک ماده مصنوعی را بر روی ساختارهای ضعیف لگن پیوند بزند.

برداشتن رحمتان (هیستروکتومی):

هیستروکتومی ممکن است برای افتادگی رحم در موارد خاص توصیه شود. هیستروکتومی به طورکلی بسیار امن است، اما هر جراحی ای خطرات و عوارضی دارد.

با پزشکتان درباره ی گزینه های درمانیتان صحبت کنید و مطمئن شوید که خطرات هر کدام را متوجه شده اید و سپس درمانی را که برایتان مناسب است را انتخاب کنید.

افتادگی رحم

تحریک الکتریکی

از تحریک الکتریکی برای مهار کردن رفلکس ادراری و انقباض عضلات کف لگن استفاده می شود. استفاده از ردیاب واژینال یا مقعد، تحریک الکتریکی باعث انقباض عضله بالا برنده انی می شود. تحریک الکتریکی براساس تئوری ای استفاده می شود که جریان های الکتریکی سطح پایین ممکن است کف لگن را مجددا تحریک کنند و نسبیت فیبرهای عضلانی کند به سریع را تغییر دهد.

تحریک الکتریکی در درمان بی اختیاری استرس، تقویت اسفنکتر پیرورترال و بی اختیاری ادرار استفاده می شود و همچنین باعث مهار عضلات دفع کننده فعال می شوند. در اینجا هیچ عوارض جانبی به جز بعضی ناراحتی ها وجود ندارد اما مصرف این دستگاه برای بارداران، مبتلایان به عفونت واژن، احتباس و یا کسانی که دارای کاشت دستگاه ضربان ساز هستند، منع شده است.

کره کلپکسین

کره کلپکسین یک وسیله داخل حفره ای است که از عضله کف لگن پشتیبانی می کند و کمک می کند تا برآمدگی از تمرینات موثرتر عضلات کف لگن بهره ببرد. کره کلپکسین صاف و گرد است که از پلاستیک پلی کربنات درجه پزشکی با یک رشته نایلون بافته شده برای برداشتن آسان ساخته شده است. این مزایای دوگانه را برای مدیریت افتادگی اندام های لگنی و بهبود ضعیف شدن عضله های کف لگن فراهم می کند. کره کلپکسین تنها با تجویز قابل دسترسی است. این به خصوص برای کسانی مفید است که مبتلا به بی اختیاری ادرار به همراه افتادگی رحم هستند. این وسیله برای داوطلبانی مناسب است که رویکرد محافظه کشی را برای مدیریت افتادگی کف لگن و بی اختیاری ادرار ترجیح می دهند.

درمان افتادگی رحم با بیوفیدبک

بیوفیدبک برای تشخیص و تقویت اتفاقات و شرایط فیزیولوژیکی داخلی است که با استفاده از یک ابزار نظارتی انجام می شود. این آموزش به گسترش کنترل آگاهانه بر روی این فرآیندهای بدن کمک می کند. هدف آن، کمک به بیماران برای آگاهی بیشتر و کنترل داوطلبانه بر کنترل عضلات و انقباض است.

این امر امکان کنترل دقیق عضلات کف لگن را برای تمرین عملکردی فراهم می کند. این تکنیک از یک صفحه نمایش ویدیوی رنگی که به یک واحد کامپیوتری متصل است استفاده می کند تا براساس انتخاب عضلات، بر روی کانال های مختلف با استفاده از ردیاب داخل واژینالی یا الکترودهای سطحی نظارت کند.

شناسایی بالا برنده آنی با انقباض در تمرین های کگل از اهمیت بسیاری برخوردار است. اگر آن ها ضعیف یا غایب باشند؛ درمان جسمانی نمایان می شود.


بیشتر بدانید: اطلاعات کامل درباره افتادگی رحم‌ و راههای درمان


سبک زندگی و درمان خانگی افتادگی رحم

براساس شدت افتادگی رحم ، اقدامات مراقبت از خود باعث تسکین می شود. موارد زیر را امتحان کنید:

  • ورزش های کگل را انجام دهید تا عضلات لگن را تقویت شود و بندهای ضعیف شده نیز پشتیبانی شوند.
  • از تحمل کردن حرکات روده خود جلوگیری کنید.
  • از بلند کردن اجسام سنگین جلوگیری کنید.
  • سرفه های خود را کنترل کنید.
  • اگر چاق هستید یا اضافه وزن دارید، وزنتان را کم کنید.

تمرینات کف لگن

به طور خاص با تمرینات عضلات کف لگن می توان به افتادگی رحم در مرحله اول و دوم کمک کرد اما آن ها باید به درستی انجام شوند و به اندازه کافی طولانی باشد تا به تقویت عضلات کمک کند. اگرچه اطلاعات زیر ممکن است ایده هایی درباره ی نحو انجام تمرینات PF به شما بدهد، اما در صورت داشتن افتادگی باید از یک فیزیوتراپ متخصص لگن کمک بگیرید. آشنایی با عضلات واژن، مجرای ادراری و مقعد شانس بهتری برای انجام صحیح تمرینات به شما می دهد. برای شناسایی عضلات کف لگن، موارد زیر را امتحان کنید:

  • یک یا دو انگشت را داخل واژن ببرید و آن ها را فشار دهید.
  • تصور کنید که در حال دفع ادرار هستید و تلاش کنید که جریان را متوقف کنید( این کار را هنگام ادرار کردن نکنید).
  • ماهیچه های داخل مقعد را جوری فشار دهید که گویی در تلاش هستید که خود را از شکست باد متوقف کنید.

با دکتر یا فیزیوتراپ متخصص لگن خود مشورت کنید تا مطمئن شوید که این کارها را به درستی انجام می دهید.

افتادگی رحم

می توانید این تمرینات را درازکش، نشسته یا ایستاده انجام دهید. در حالت ایده آل، زمانی که کامل آن را یاد گرفتید. روزی پنج تا شش بار انجام دهید. بعد از اینکه درک خوبی از نحوه انجام تمرینات به دست آورید، روزی سه بار کافی است. قبل از اینکه شروع کنید، تمرکز خود را بر روی عضلات کف لگن بگذارید. سعی کنید عضلات شکمی، باسن و ماهیچه های پا را شل کنید. تحمل نکنید و نفس خود را نگه ندارید. مجرای ادراری، واژن و مقعد را فشار دهید و کشش دهید و به مدت سه ثانیه اگر می توانید کشش را نگه دارید. سپس کاملا رها کنید و بعد تمریناتی که در زیر آمده است را انجام دهید:

  • درحالی که به طور عادی تنفس می کنید؛ به مدت 5 تا 10 ثانیه با قدرت هر چه تمام تر به آرامی فشار دهید، بکشید و نگه دارید. آرام رها کنید. 10 بار این کار را انجام دهید. 5 تا 10 ثانیه بین هر بار انجام دادن استراحت کنید.
  • فشار را آرام، کوتاه و قوی انجام دهید. 10 بار تکرار کنید.
  • یادتان باشد هر زمانی که سرفه می کنید، عطسه می کنید، میخندید یا چیزی را بلند می کنید، عضلاتتان را فشار و کشش دهید.

این خوب است که وقتی عضلات کف لگن منقبض می شود، شما احساس سفتی در شکم خود می کنید.

تمرینات کگل

تمرینات کگل عضلات کف لگنتان را تقویت می کند. کف لگن قوی پشتیبانی بهتری از اندام های لگن می کند، از بدتر شدت افتادگی جلوگیری می کند و عائم مرتبط با افتادگی رحم را تسکین می بخشد. برای انجام تمرینات کگل:

  • عضلات کف لگنتان را طوری سفت کنید که انگار می خواهید جلوی عبور گاز را بگیرید.
  • انقباض را پنج ثانیه نگه دارید و سپس پنج ثانیه شل کنید. اگر سخت است، با انقباض دو ثانیه ای و شل کردن دو ثانیه ای شروع کنید.
  • برای انقباض ده ثانیه ای به طور همزمان کار کنید و تلاش کنید.
  • هر روز این سه تمرین را ده بار انجام دهید.

تمرینات کگل ممکن است زمانی که توسط یک فیزیوتراپ آموزش داده شود و با استفاده از بیوفیدبک تقویت شود، بسیار موفقیت آمیز باشد. بیوفیدبک شامل استفاده از دستگاه های نظارتی است که به شما اطمینان می دهد سفت شدن ماهیچه ها برای بهترین زمان طولانی است. پس از یادگیری روش صحیح، شما می توانید تمرینات کگل را با احتیاط هر زمان که دوست دارید انجام دهید، چه بر روی میز کار خود نشسته باشید و چه بر روی نیمکت درحال استراحت کردن باشید.

افتادگی رحم

مخروط واژن

این تمرین به عنوان مکمل تمرینات انقباضی کف لگن استفاده می شود. بیمار مخروط های وزنه دار را وارد واژن می کند و باید جای مخروط وزنه دار حفظ شود. این روش بازخورد اختصاصی را برای انقباض پایدار لگن فراهم می آورد. تصور می شود این امر از طریق انقباض فعال و پایدار عضله، فشار نرمال را بهتر می کند.

اصلاح رفتاری

این تکنیک برای جلب توجه به فعل و انفعالات احتمالی بین علائم بیمار و محیط آن ها و ارائه تکنیک های اصلاح رفتاری استفاده می شود. این تکنیک شامل تهویه، تنظیم مصرف مایعات و استفاده از دستگاه ها است. آموزش مثانه، تمرینات ناشی از مثانه، آموزش عادت مثانه و بازآموزی مثانه برای بیمارانی که به بی اختیاری مبتلا هستند، استفاده می شود. در بازآزمایی مثانه، بیمار باید فعالیت تخلیه را بیشتر از سه روز ثبت کند و به تدریج میزان ادرار را به فاصله زمانی سه ساعت افزایش دهد. بیمار سعی می کند با فشردن کف لگن و عضلات اسفنکتر تا زمان ادرار کردن، به ادرار خود مقاومت کند.

درمان های دیگر

اگر شما نمی خواهید که جراحی کنید یا کاندید ضعیفی برای جراحی هستید، ممکن است تصمیم بگیرید که در حمایت از افتادن رحم، دستگاه پشتیبانی به نام پساری را در کانال واژن خود قرار دهید. شما می توانید از این دستگاه به صورت موقت یا دائم استفاده کنید. آن ها در شکل و سایزهای مختلف وجود دارند و باید متناسب با شما باشد. اگر افتادگی شما شدید است، پساری برای شما گزینه مناسبی نیست. همچنین، پساری ها می توانند در داخل واژن شما تحریک کننده باشند و باعث ایجاد ترشحات همراه با شوند.

آماده شدن برای مراجعه به دکتر به منظور درمان افتادگی رحم

شما باید به متخصص زنان مراجعه کنید. در اینجا یک سری اطلاعات وجود دارد که می تواند به شما برای آمادگی در روز مراجعه کمک کند.

کاری که شما باید انجام دهید:

  • علائمی را که دارید را با مدت زمان آن ها لیست کنید.
  • همه داروها، ویتامین ها و مکمل هایی را که مصرف می کنید را با دوز آن ها بنویسید.
  • اطلاعات شخصی و پزشکی خود را مانند شرایط دیگر، تغییرات زندگی اخیر و عوامل استرس زا را بنویسید.

سوال های خود را درباره ی افتادگی رحم از دکترتان آماده کنید. سوال های اصلی که از پزشکتان باید بپرسید عبارت اند از:

  • برای کاهش علائم چه کاری می توانم در خانه انجام دهم؟
  • اگر من کاری نکنم، تغییراتی که باعث بدتر شدن افتادگی می شود، چیست؟
  • چه روش درمانی را پیشنهاد می کنید؟
  • اگر من تحت درمان جراحی قرار بگیرم، احتمال اینکه افتادگی رحم دوباره بازگشت کند، وجود دارد؟
  • جراحی چه عوارضی دارد؟
  • در طول قرار مراجعه، از سوالات دیگری که به ذهن شما می رسد دریغ نکنید.

افتادگی رحم

دکترتان از شما تعدادی سوال می پرسد که شامل سوالات زیر می باشد:

  • چه علائمی را تجربه کردید؟
  • اولین بار کی متوجه علائم شدید؟
  • آیا با گذشت زمان آن ها بدتر شدند؟
  • آیا لگن درد دارید؟
  • آیا تا حالا نشت ادرار داشته اید؟
  • آیا سرفه های شدید و مداوم دارید؟
  • آیا سرکار یا در فعالیت های روزانه اجسام سنگین بلند می کنید؟
  • آیا حرکات روده را تحمل می کنید؟
  • آیا کسی در خانواده شما مبتلا به افتادگی رحم یا دیگر مشکلات لگن است؟
  • چند تا بچه به دنیا آورده اید؟ آیا زایمان شما طبیعی است؟
  • آیا قصد دارید در آینده بچه بیاورید؟

افتادگی واژن و رحم چقدر شایع است؟

بیشتر از یک سوم زنان در ایالات متحده نوعی افتادگی ناحیه لگن را دارند. تنها 25%  از آن ها برخی از علائم این بیماری را احساس می کنند. 11% از خانم ها برای رفع افتادگی نیاز به جراحی دارند.

افتادگی رحم

تاثیر فیزیوتراپی و آموزش برای پیشگیری و درمان افتادگی رحم

آموزش جنبه مهمی از درمان، به ویژه آموزش در مورد مواضع تحریک کننده و مدیریت درد است. آموزش نقش مهمی در طول تمرینات و بحث درباره ی روابط جنسی با موقعیت های تحت تاثیر گرانش ایفا می کند. خوابیدن به پشت با بالش پشتیبانی زیر لگن می تواند موقعیت مفیدی برای استراحت، عملکرد تمرینات کف لگن و در حین مقاربت باشد.

آموزش همچنین برای کمک به بیمار برای اینکه بداند چرا حفظ وزن ایده آل بدن فشار شکم را در قسمت کف لگن محدود می کند، بسیار مهم است. بیماران همچنین آموزش می بینند که هنگام بلند کردن یا کشش، فشار بیاورند و انقباض کگل را انجام دهند. بحث درباره ی عادات روده در جایی که بیمار هنگام استفاده از کف لگن از کشش استفاده نمی کند،

بسیار مهم است مخصوصا زمانی که حرکات روده یکی از مهم ترین جزء های بازآموزی حرکات روده است. زنان باید از وضعیت صحیح بدن برای پیشگیری از فشار عضلات کف لگن کمک بگیرند. در حال حاضر، هیچ پروتوکل درمانی وجود ندارد که اثربخش باشد.

بیشتر فیزیوتراپیست ها که افتادگی اندام های لگن را درمان می کنند، از تمرینات عضلات کف لگن استفاده می کنند که از لحاظ آناتومی وفیزیولوژی، به عنوان توضیح کلامی از تکنیک تمرین عضلات کف لگن در ترکیب با مواد آموزشی، بیوفیدبک و تحریک الکتریکی تعریف شده است.

بیشتر پیامدهای اقدامات شامل علائم گزارش شده توسط بیمار، استحکام عضلات کف لگن و کیفیت زندگی است. تعداد کمی از فیزیوتراپیست ها از سیستم درجه بندی افتادگی نسبت به پیامدهای اقدامات ذکر شده در لیست بالا استفاده می کنند.

با تمرینات تقویتی عضلات کف لگن می توان افتادگی جزئی رحم یا مثانه را اصلاح کرد. زمانی که افتادگی به مرحله پیشرفته تری برسد، بدون درمان جراحی و پساری بدتر و ادامه دار می شود. افتادگی خفیف تا متوسط بعید است که عواقب پزشکی قابل توجهی داشته باشد و ممکن است نیازی به درمان نداشته باشد. افتادگی های پیشرفته، شدید و کامل معمولا نیاز به پساری پشتیبانی و درمان جراحی دارد تا مشکلات بی اختیاری ادرار، احتباس ادرار، زخم واژینال، اختلال عملکرد جنسی و دیگر مشکلات مربوط به حرکات روده را به حداقل برساند.

بهترین تورهای آسیایی: از استانبول و دبی تا چین!


بهترین تورهای آسیایی: از استانبول و دبی تا چین!

این روزها سفرهای خارجی بین ایرانیان رواج پیدا کرده است.

سفر به کشورهای آسیایی به دلیل نزدیکی فرهنگی و مسافتی و هم چنین پایین تر بودن هزینه های سفر نسبت به کشورهای اروپایی و آمریکایی موجب شده تا ایرانیان به کشورهای آسیایی بیشتر سفر کنند.

در این بین کشورهایی هستند که نسبت به سایر کشورهای آسیایی از محبوبیت بیشتری برخوردارند.

کشور ترکیه، امارات و چین از جمله کشورهایی آسیایی هستند که انتخاب گردشگران ایرانی بسیار زیادی می باشند. صحت این حرف آمار فروش بالا بلیط هواپیما خارجی مقاصد آسیایی این سه کشور نسبت به دیگر کشور ها می باشد.

بهترین تورهای آسیایی

ترکیه- استانبول:

شهر استانبول ترکیه از جمله شهرهای پر جاذبه و دیدنی آسیایی است که سالانه گردشگران زیادی به این شهر سفر می کنند.

در این شهر می توانید انواع بناهای تاریخی متعلق به دوران عثمانی را ببینید که شکوه و عظمت امپراطروی آن دوران را نمایش می دهد.

از میدان سلطان احمد تا کاخ توپقاپی و قصر غرق شده یا باسیلیکا تا تنگه ی بسفر همگی از مکان های دیدنی و بسیار خاص این شهر زیبا به شمار می روند.

از طرفی دوران امپراطوری عثمانی مرکز جهان اسلام به شمار می رفته و به همین دلیل می توانید شاهد حضور تعداد زیادی مسجد در این شهر باشید که معروف ترین آن ها از نظر معماری، مسجد آبی یا مسجد سلطان احمد و مسجد حاجی بایرام است که بازدید از آن ها حال و هوای دوران عثمانی را برای شما زنده می کند.

جاذبه ی دیگر این شهر آن است که نیمی از این شهر در قاره آسیا و نیم دیگرش در قاره اروپا واقع شده است و می توانید تفاوت موجود در این دو بخش را در دهکده ببک تماشا کنید، که محل خانه های ییلاقی ثروتمندان استانبول است. این بخش در سمت اروپایی استانبول واقع شده است. این دهکده قبلاً محل زندگی ماهیگیران رومی بوده است.

اگر این شهر انتخاب شما برای سفر می باشد، می توانید تمامی تورهای استانبول را اینجا https://www.tahagasht.com/tours/istanbul-tour  مشاهده کنید.

ترکیه- استانبول

امارات- دبی:

شهر دبی واقع در کشور امارات از جمله شهرهای پر طرفدار بین مردم آسیایی است که جاذبه های گردشگری و تفریحی فراوانی را در دل خود جای داده است.

در این شهر می توانید پیشرفت و مدرنیته را در خاورمیانه ببینید. از برج العرب گرفته که لوکس ترین هتل خاورمیانه به شمار می رود تا برج خلیفه که مرکز تفریحی بزرگ این شهر محسوب می شود.

فواره ی موزیکال و نورپردازی اطراف برج خلیفه بر جذابیت این ساخته ی بشری مرتفع می افزاید.

جاذبه ی دیگری که در دل این شهر کویری وجود دارد، جزیره پالم جمیرا است که تماماً ساخته ی دست بشر می باشد.

برای ساخت این نخل عظیم الجثه که برخی معتقدند از فراز زمین نیز قابل مشاهده است، هزینه ی گزافی شده است و تماماً از مواد و مصالح داخلی امارات استفاده شده است.

دبی به اندازه ای جاذبه مطرح دارد که نمی توانیم در چند پاراگراف آن را توصیف کنیم و تنها شرکت در تور دبی https://www.tahagasht.com/tours/dubai-tour می تواند کاملاً شما را با این ویژگی ها آشنا کند.

این جزیره به دو بخش پالم جبل علی و پالم دیره تقسیم می شود و انواع باشگاه ها، چشمه های آب معدنی و کلوب ها و… در این جزیره قرار دارد.

هم چنین در بالاترین نقطه ی این نخل مسجد جمیرا قرار دارد که معماری بی نظیر این مسجد جاذبه ای منحصر به فرد محسوب می شود. تصویر این مسجد را می توانید روی اسکناس های۵۰۰ درهمی دبی نیز مشاهده کنید.

امارات- دبی

چین:

نام چین همواره اجناس بی کیفیت داخل ایران را به یاد می آورد اما باید گفت که کشور چین در واقع یکی از زیباترین کشورهای آسیایی برای سفر به شمار می رود.

این کشور با برخورداری از طبیعتی بی نظیر مقصد مناسبی برای علاقه مندان به طبیعت به شمار می رود. از جمله این مناطق می توان به

  • رودخانه لی و حومه یانگشو (Li River and Yangshuo Countryside)
  • کوه زرد (The Yellow Mountains)
  • دره Tiger Leaping
  • چمنزار هولونبویر (Hulunbuir Grassland)
  • چمن زارهای کوه Qilian

اشاره کرد.

علاوه بر جاذبه های طبیعی کشور چین کشوری پر از جشنواره و فستیوال است که حضور در آن ها میتواند کمک شایانی به شما برای آشنایی با فرهنگ و رسوم مردم این کشور کند. از جمله این فستیوال ها می توان به فستیوال فانوس یوانشیا جی، مجسمه های یخی در چین و سال نو چینی اشاره کرد.

تور چین

سعی کنید اگر قصد شرکت در تور چین را دارید، زمان سفر خود را با فستیوال های این شهر تنظیم کنید.

یکی از سرگرمی های هر سفری رفتن به مراکز خرید جایی است که به آن سفر کرده اید. در ادامه شما را با برخی بازارهای این کشور آشنا می کنیم تا راحت تر بتوانید سوغاتی های مربوط به کشور چین را تهیه کنید.

  • بازار پن جیا یوان پکن
  • بازار یاشو پکن
  • مرکز خرید پلازای شرقی یا ارینتال پلازا
  • مرکز خرید تیمال گوانجو

کشور چین یکی از کشورهایی است که قوانین خاصی در خصوص فرهنگ خود دارد مانند ایران که توریست ها باید حجاب اسلامی را رعایت کنند.

در چین نیز از جمله این قوانین می توان به این مورد اشاره کرد که نباید به مقدسات و اشخاص مهم آن ها توهین کنید. هم چنین برای صدا کردن افراد باید نام فامیلی آن ها را بیان کنید.

کوچک کردن نوک پستان + راهنمایی کامل

کوچک کردن نوک پستان چگونه انجام می شود؟ چه نکاتی را باید قبل از عمل جراحی کوچک کردن نوک پستان رعایت کرد؟ برخی افراد ممکن است از سایز نوک پستان خود راضی نباشند، مثلا نوک پستانشان بلند یا پف باشد. آن ها ممکن است به دلیلِ زیباییِ نوک پستان ناراضی باشند یا ممکن است نوک پستان شان آن ها را با مشکلاتی مواجه کرده باشد. برخی نیز ممکن است نوک پستان های نامتقارن داشته باشند، یعنی یکی از آن ها از دیگری بزرگ تر باشد. در این مقاله از بخش زیبایی دکتر سلام به توضیح بیشتر در مورد کوچک کردن نوک پستان و ماموپلاستی خواهیم پرداخت.

کوچک کردن نوک پستان

نوک پستان و هاله پستان چیست؟

نوک پستان نقاط برجسته ای از پوست است که معمولا در وسط سینه یافت می شوند. هاله پستان، دایره ی گرد تیره رنگِ اطراف نوک پستان است؛ که در شکل زیر نیز نمایش داده شده است:

کوچک کردن نوک پستان


بیشتر بخوانید: هر آنچه باید در مورد نوک پستان و هاله آن بدانید!


جراحی کوچک کردن نوک پستان چیست؟

جراحی کوچک کردن سینه، یک روش جراحی است که با کاهش اندازه و برجستگی سینه و بازیابی تقارن می تواند این نگرانی ها را برطرف کند. این روش به خودی خود می تواند طی 30 تا 60 دقیقه انجام شود و اغلب با می تواند با تعدادی از عمل های مختلف پستان ادغام شود؛ عمل هایی مانند:

  • کوچک کردن هاله ی پستان
  • کوچک کردن سینه در زنان
  • کوچک کردن سینه در مردان
  • لیفت سینه
  • کوچک کردن سینه
  • بزرگ کردن سینه

کوچک کردن هاله ی سینه چیست؟

به همین سان، برخی افراد ممکن است از اندازه و تقارن هاله ی سینه ی خود ناراضی باشند. عمل جراحی کوچک کردن هاله ی سینه یک روش جراحی است که اندازه ی هاله های بزرگ یا بیش از حد کشیده شده را کاهش می دهد.

این جراحی معمولا بین 30 تا 60 دقیقه طول می کشد و می تواند با جراحی کوچک کردن نوک سینه یا جراحی های سینه که در بالا ذکر شد، ادغام شود.

کاندیدهای جراحی کوچک کردن نوک سینه

آیا همه ی افراد می توانند عمل جراحی کوچک کردن نوک پستان یا جراحی کوچک کردن هاله ی پستان را انجام دهند؟ بهترین کاندیدها برای انجام جراحی کوچک کردن نوک سینه و هاله ی سینه مردان و زنانی هستند که در صدد بهبود اندازه و تقارن نوک پستان و هاله ی پستان خود هستند.

کاندید ایده آل نیز باید قبل از عمل از سلامتی مناسبی برخوردار باشد؛ یعنی داشتن رژیم سالم، عدم استعمال دخانیات و حفظ وزن سالم.

در نهایت، بهترین کاندیدها برای جراحی کوچک کردن نوک سینه و کوچک کردن هاله ی سینه، انتظارات واقع بینانه درباره نتیجه این روند داشته باشد. در طول مشاوره خود با جراح پلاستیک و زیبایی، حتما درباره ی محقق شدن هدف خود صحبت کنید.

کوچک کردن نوک پستان

جراحی کوچک کردن سینه در مردان

بسیاری از مردان ممکن است از ظاهر نوک سینه ی خود ناراضی باشند و بگویند که نوک پستانشان پف است. بافت اضافی سینه، بزرگ شدن غدد سینه یا تغییر وزن ممکن است باعث بیرون پریدن نوک سینه شوند. ظاهر نوک پستان های پف ممکن است باعث خجول شدن آنان شود و بر نحوه ی ظاهر شدن آن ها در بعضی مجامع مانند استخر که باید برهنه باشند، تاثیر بگذارد.

جراحی کوچک کردن نوک پستان در زنان

بسیاری از زنان مشکلات متعددی با نوک پستان خود داشته اند از جمله شکل یا اندازه نامتقارن سینه ها. این عدم تقارن، ممکن است هنگام پوشیدن برخی لباس ها، باعث درد، ناراحتی و سایش شود. اندازه و شکل نوک سینه می تواند بر چیزهای دیگری نیز تاثیر بگذارد؛ از جمله: افزایش یا کاهش وزن و تغییرات سینه بعد از بارداری یا شیردهی.

کوچک کردن هاله ی سینه مردان

بعضی از مردان ممکن است به دلیل سایز یا تقارن هاله ی سینه خود خجالت بکشند و بخواهند که یک عمل کوچک کردن هاله ی سینه انجام دهند تا اندازه هاله را کاهش داده و یا هر دو را با یکدیگر متقارن کنند. هنگام شرکت در مشاوره، جراح اطلاعات بیشتری در اختیار شما قرار خواهد داد.

جراحی کوچک کردن هاله ی سینه در زنان

بیشتر زنان از اندازه هاله ی سینه خود ناراضی هستند و ممکن است بعد از کاهش شدید وزن یا بارداری و شیردهی، هاله ی سینه شان کشیده شده باشد.

جراحی کوچک کردن نوک پستان چه مشکلاتی را حل نمی کند؟

عمل کوچک کردن نوک پستان فقط مشکلات مربوط به اندازه و شکل نوک پستان را برطرف می کند. نوک پستان قسمت مرکزی و برجسته ی سینه است. این عمل جراحی ظاهر هاله ی پستان که مناطق گرد و تیره تر اطراف نوک پستان هستند را تغییر نمی دهد. اگر نگران اندازه و شکل هاله ی نوک پستانِ خود هستید، به جراحی کوچک کردن هاله ی پستان فکر کنید.

بسته به نگرانی های خود می توانید جراحی کوچک کردن هاله ی پستان را به جایِ ( یا همزمان با) جراحی کوچک کردن نوک پستان انجام دهید. در صورت لزوم هر دو عمل می توانند همزمان انجام شوند. با جراح خود درباره ی تغییرات دقیقی که می خواهید روی سینه ی خود انجام دهید، مشورت کنید. در این صورت آن ها بهترین جراحی مناسب برای شما را پیشنهاد می کنند.

کوچک کردن نوک پستان

روند انجام جراحی کوچک کردن نوک پستان چگونه است؟

روشی که جراح برای کوچک کردن نوک پستان های بلند یا پف شما در نظر می گیرد بستگی به این دارد که آیا شما این جراحی را به تنهایی انجام می دهید یا همزمان با دیگر انواع جراحی سینه.

در زیر یک مرور کلی بر روند انجام جراحی کوچک کردن نوک سینه از شروع تا پایان، آورده شده است.

رضایت

قبل از این که عمل جراحی کوچک کردن نوک پستان آغاز شود، باید رضایت خود را نسبت به این عمل اعلام کنید. این کار با امضاء یک فرم در روز جراحی تان انجام پذیر است. حتما درباره نحوه انجام عمل، مزایای این عمل، خطرات و عوارض آن، به دقت و در فرصت مناسب با پزشک خود مشورت کنید. اگر ابهامی درباره عمل دارید حتما قبل از امضاء رضایت نامه، آن را با پزشک خود مطرح کنید. هنگامی که کاملا نسبت به انجام عمل راضی بودید، جراح ممکن است خطوط برش جراحی را با یک ماژیک جراحی روی ناحیه تحت معالجه بکشد.

بیهوشی

در مرحله بعد متخصص بیهوشی تان را در اتاق بیهوشی می بینید. متخصص بیهوشی، پزشکی است که داروی بیهوشی را تزریق می کند. برای عمل ساده ای مانند کوچک کردن نوک پستان، بیهوشی موضعی خواهید داشت که باعث می شود ناحیه درمان، بی حس شود و دیگر طی فرآیند چیزی احساس نکنید. متخصص بیهوشی ممکن است یک داروی آرام بخش نیز به شما دهد تا به آرامش شما کمک کند. این دارو طی کلِ عمل جراحی شما را به خواب می برد اما به خاطر داشته باشید که این نوع بیهوشی کلی خطرات بیشتری به دنبال دارد.

برش ها

شما به اتاق عمل منتقل می شوید که در آن جا جراح شما را برای عمل حاضر می کند. او با پاکسازی ناحیه جراحی شروع می کند و یک لایه استریل روی آن ناحیه می اندازد. سپس یک برش ایجاد می کند. برای عمل جراحی کوچک کردن نوک پستان، معمولا برش دور تا دورِ هاله ی پستان زده می شود.

این برش دور تا دورِ مرکز نوک پستان را در بر می گیرد. سپس جراح بافت های اضافی را خارج کرده و بقیه نوک سینه را به داخل سینه فرو می کند. نتیجه کاهش طول نوک پستان است.

بستن برش ها

جراح برای محکم کردن نوک پستان در جای جدید خود، بخیه می زند و برش را می بندد. وی ممکن است از بخیه های قابل جذب و غیرقابل جذب استفاده کند. آنها سپس از یک پانسمان سبک برای حفاظت از ناحیه تحت معالجه استفاده می کنند.

بازگشت به بخش

هنگامی که جراح، فرآیند را تمام کرد به اتاق ریکاوری منتقل می شوید. طی چند ساعت آینده، بیهوشی بتدریج از بین می رود. پرستاران بخش راحتی و آسایش شما را فراهم خواهند کرد.

کوچک کردن نوک پستان

برای جراحی کوچک کردن هاله سینه چه برش هایی زده می شود؟

همانند جراحی کوچک کردن نوک پستان روشی که جراح برای کاهش اندازه یا پف هاله سینه استفاده می کند، بستگی به این دارد که آیا این عمل را به تنهایی انجام می دهید یا همزمان با عمل دیگری از جمله کوچک کردن نوک پستان یا دیگر جراحی های سینه، انجام می دهید.

در عمل جراحی کوچک کردن هاله ی پستان دو برش زیر زده می شود:

  • دور مرکز نوک پستان
  • دور ناحیه ی بیرونی هاله ی پستان

بعد از اینکه جراح این دو برش را زد، قسمت اضافی هاله ی پستان را جدا کرده و پوست باقی مانده با بخیه به یکدیگر می چسبند.

اگر هاله ی پستان خیلی بزرگ باشد، یک برش اضافه نیز ممکن است از ناحیه مرکز پستان به سمت مرز بیرونی هاله، زده شود. که در این صورت عمل کوچک کردن هاله ی بزرگ نامیده می شود و جراح می تواند پوست اضافه ی بیشتری را خارج کند.

هنگام مشاوره کوچک کردن نوک سینه باید چه انتظاراتی داشت؟

اگر به فکر کوچک کردن نوک سینه یا هاله ی سینه هستید و فکر می کنید برای شما مناسب است، قدم اول مشاوره ی اولیه است. و باید با یکی از جراحان زیبایی و پلاستیک ملاقات کرده و با اون درباره روند عمل صحبت کنید. این کار تقریبا 15 دقیقه تا یک ساعت طول می کشد.

کوچک کردن نوک پستان

هنگام مشاوره کوچک کردن نوک سینه، باید درباره تغییراتی که قصد دارید در سینه و نوک پستان خود ایجاد کنید صحبت کنید. باید درباره نگرانی ها و انتظاراتتان کاملا واضح صحبت کنید تا جراح هدف دقیق شما از این جراحی را بداند. سپس به شما می گویند که آیا با این عمل به هدف خود می رسید یا خیر. در عوض ممکن است به شما روش دیگری مانند جراحی کوچک کردن هاله ی پستان را انجام دهید البته اگر این جراحی را برای شما مناسب تر بدانند.

جراح شما درباره ی خطرات و عوارض این عمل جراحی با شما صحبت خواهد کرد. آن ها احتیاج دارند سوالاتی از شما بپرسند تا ارزیابی کنند که آیا این جراحی برای شما مناسب است. برای مثال ممکن است بپرسند:

  • آیا مبتلا به بیماری دیگری هستید؟
  • آیا در گذشته مبتلا به بیماری ای بوده اید؟
  • آیا در گذشته جراحی ای انجام داده اید؟
  • آیا در حال مصرف دارویی هستید؟ از جمله داروهای گیاهی و بدون نسخه.
  • هر هفته چند پیک مشروب می نوشید؟
  • آیا دخانیات استعمال می کنید؟
  • آیا به دارویی حساسیت دارید؟

باید به تمام این سوالات صادقانه پاسخ دهید و اطلاعات کافی در اختیار جراح قرار دهید.

حین کوچک کردن نوک سینه باید چه سوالاتی بپرسیم؟

مشاوره کوچک کردن نوک پستان (و یا هاله ی پستان) نیز فرصتی است برای اینکه از جراح خود تمام ابهامات خود را بپرسید. بهتر است قبل از شروع جلسه مشاوره تمام سوالات خود را بنویسید. برخی از سوالات مورد نیاز شما عبارتند از:

  • آیا عمل کوچک کردن نوک پستان، برای تغییری که مد نظر من است، مناسب می باشد؟
  • آیا تصویری از قبل و بعد از انجام عمل های قبلی خود دارید؟
  • شکاف ها از کجا خواهد بود؟ و چقدر بزرگ هستند؟
  • دوره ی نقاهت چه مدت است؟
  • بعد از عمل چه مدت طول می کشد تا دوباره به سر کار برگردم؟
  • آیا نوک پستان هایم بعد از عمل درد خواهند داشت؟
  • نتایج نهایی را بعد از چند مدت می بینم؟

جراح تا جایی که بتواند به سوالات شما پاسخ خواهد داد. اکثر جراحان دو هفته فاصله دوره بین مشاوره و عمل توصیه می کنند. این زمان برای این است که مطمئن شوند زمان کافی برای فکر کردن به همه چیز و دانستن اینکه این عمل بهترین انتخاب برای شما است، در نظر گرفته می شود.

کوچک کردن نوک پستان

خطرات و عوارض اصلی عمل کوچک کردن نوک پستان چیست؟

خطرات و عوارض جانبی کلی که می تواند در هر عمل جراحی رخ دهد عبارتند از:

  • تهوع و استفراغ بعد از عمل
  • ایجاد لخته خون در پا و ریه ها
  • واکنش آلرژیک به بیهوشی
  • درد بعد از عمل

کبودی و خون ریزی

اکثر افراد بعد از عمل کمی خون ریزی و کبودی دارند. کبودی اطراف ناحیه تحت درمان، عادی است و تا دو هفته طول می کشد تا کاملا از بین رود. بعد از عمل خون ریزی جزیی نیز در پانسمان دیده می شود و طبیعی است. اما اگر زخم شما بیش از حد معمول خونریزی کند، ممکن است مجبور به ماندن در بیمارستان باشید تا وقتی این مشکل برطرف شود. در صورت مشاهده هر گونه خون ریزی از زخم ها، پزشک خود را مطلع سازید.

عفونت

اگر باکتری ها حین یا پس از عمل، وارد زخم شوند، احتمال عفونت وجود دارد. علائم عفونت که باید از آن ها آگاه باشید عبارتند از:

  • دمای بیش از 38 درجه سانتی گراد
  • قرمزی خط برش که بعد از 48 ساعت از قسمت برش زده شده پخش می شود.
  • ماده چرک مانند و بد بو که از قسمت برش زده شده بیرون می آید.
  • درد یا ناراحتی زیاد موضع که با داروهای مسکن نیز تسکین نمیابد.

در صورت مشاهده هر یک از این علائم ، جراح خود را فوراً مطلع کنید تا عفونت به موقع درمان شود. عفونت های خفیف را می توان با آنتی بیوتیک درمان کرد. به ندرت پیش می آید که اگر عفونت بیشتر گسترش یابد، ممکن است شما نیاز به یک عمل بیشتر داشته باشید.

زخم

زخم در هر عمل جراحی قابل انتظار است. اما کوچک کردن نوک پستان یک عمل جزئی است پس زخم آن نیز جزئی و کم است. شما می توانید درباره اندازه و محل زخم با پزشک خود بحث کنید. زخم به مرور از بین می رود. توصیه های مخصوص پزشکتان درباره نحوه مراقبت از زخم را جدی بگیرید. این کار فرآیند بهبودی را تسریع بخشیده و زخم را به حداقل می رساند.

بی حسی یا کم حسی

ممکن است متوجه تغییراتی در احساس نوک پستان خود شوید که شامل بی حسی، سوزن سوزن شدن یا درد در نوک پستان یا اطراف آن می شود. معمولا این تغییر در احساس موقتی است و در نهایت برطرف می شود. اما در برخی موارد، ممکن است نوک پستان برای همیشه بی حس شود.

کوچک کردن نوک پستان

ناتوانی در شیردهی

یک عمل کوچک کردن نوک پستان ممکن است بر توانایی شیردهی شما تاثیر بگذارد. با جراح خود درباره این که آیا مایلید در آینده شیردهی داشته باشید یا خیر صحبت کنید. جراح شما ممکن است به شما توصیه کند در صورتی که قصد شیردهی دارید، خانواده ی خود را تکمیل کنید و سپس تحت این عمل جراحی قرار بگیرید.

زیبایی

همیشه امکان نارضایتی از نتیجه ی عمل وجود دارد و ممکن است به دلیل زخم یا عدم تقارن باشد. معمولا به دلیل بی تجربگی یا ناتوانی جراح نیست. برخی بی نظمی ها در زخم یا تغییر رنگ ممکن است به دلیل توانایی بدن برای بهبودی رخ دهد. علاوه بر این، اگر باردار شوید یا وزنتان خیلی تغییر کند، شکل نوک پستان نیز تغییر خواهد کرد. با صحبت درباره ی اهداف زیبایی خود از این عمل، احتمال نارضایتی خود نسبت به نتایج را به حداقل برسانید.

برای کوچک شدن نوک پستان و هاله ی پستان چه مقدماتی لازم است؟

اگر چه عمل کوچک شدن نوک پستان یا هاله ی پستان یک فرآیند نسبتا ساده و کوتاه است ولی آمادگی برای آن ضروری است. به خاطر داشته باشید حتی تغییرات کوچک در سبک زندگی می تواند تغییرات چشم گیری در نحوه ی درمان و بهبودی عمل داشته باشد. حتما چند هفته قبل از عمل، دخانیات مصرف نکنید، رژیم سالم داشته باشید و در صورت امکان کمی ورزش کنید. برای این که با آمادگی بیشتری این عمل را انجام دهید، ما چند نکات اضافه برای آمادگی انجام عمل کوچک کردن نوک پستان یا هاله ی پستان در زیر لیست کرده ایم. انجام این نکات قبل از عمل، به آسان تر کردن فرآیند و بهتر شدن نتایج کمک می کند.

کارهای خانه

برای این که بعد از عمل وقتی به خانه بر می گردید، راحت باشید، بهتر است برخی کارهای خانه را از پیش انجام دهید یا انجام آن را به عضو دیگری از خانواده محول کنید. برای مثال ممکن است شما بخواهید خانه را تمیز کنید. هم چنین بهتر است آشغال ها را قبل از عمل بیرون بگذارید، در این صورت دیگر مجبور نیستید که کیسه های سنگین و پر از آشغال را بعد از عمل بلند کنید.

خرید

توصیه می کنیم یک یا دو روز قبل از عمل، غذاهای زیادی خرید کنید و مواد غذایی مورد نیاز خود برای یک هفته بعد از عمل را جمع آوری کنید. این بدان معناست که دیگر نیاز ندارید روزهای بعد از عمل به سوپرمارکت بروید چون در روزهای بعد از عمل اصلا حالتان برای ترک خانه مساعد نیست.

کوچک کردن نوک پستان

کودکان خردسال و حیوانات

اگر بچه یا حیوانی دارید، بهتر است از دوست، اقوام یا پرستار کودک بخواهید که طی دوران بهبودی از آن ها مراقبت کند. بعد از عمل ممکن است انرژی قبل را نداشته باشید پس با این کار، کمی فشار کار ها از روی دوش شما برداشته می شود. هم چنین باعث می شود کاملا راحت باشید و استراحت کنید تا بهبودی کامل را به دست آورید.

رانندگی

تاثیرات بیهوشی کلی ممکن است باعث شود تا چند ساعت بعد از عمل، احساس خستگی داشته باشید یا بی حال باشید. بنابراین برای امنیت خودتان تا 24 ساعت اجازه ی رانندگی ندارید. با یک دوست یا عضوی از خانواده هماهنگ کنید تا بعد از جراحی به بیمارستان آمده و شما را به خانه ببرند. بسته به حالی که دارید، ممکن است از آن ها بخواهید حداقل آن شب کنار شما بماند. اگر جز شما کسی در منزل نیست این امر بسیار مهم است. دیدن چهره ای آشنا بعد از جراحی، حال شما را بهتر می کند.

رژیم

رژیم سالم بخش بسیار مهمی از آمادگی های هر گونه عملی است. داشتن یک رژیم متعادل چند هفته قبل از عمل، باعث می شود بدنتان در وضعیت بهتری برای انجام جراحی قرار بگیرد. میوه و سبزیجات مغذی زیاد بخورید در کنار غذاهای غنی از پروتئین مانند مرغ، ماهی یا توفو. مصرف کافئین و نمک را در غذاهای خود به حداقل برسانید و آب زیاد بنوشید.

چه نکاتی را باید بعد از عمل کوچک کردن نوک پستان رعایت کنم؟

تا اینجا به بررسی روند جراحی و مراقبت های قبل از عمل پرداختیم. در ادامه خواهید آموخت چه نکاتی را باید بعد از جراحی رعایت کنید.

لباس

بعد از عمل جراحی کوچک کردن نوک پستان بهتر است لباس های گشاد بپوشید تا لباس به موضع نمی چسبد و در نتیجه درد نمی گیرد. بنابراین، قبل از روز عمل، حتما لباس مناسب برای دوران نقاهت خود آماده کنید. ما به شما تی شرت های نازک و گشاد و شلوار های شل و راحت را پیشنهاد می کنیم.

خواب

هفته ی قبل از عمل، سعی کنید هر شب خواب کافی داشته باشید. استراحت کافی بدن را برای انجام عمل جراحی آماده تر می کند. هم چنین بالش های کافی برای بعد از عمل حاضر کنید. استراحت روی بالش، بالاتر از سطح زمین می تواند به کاهش هر گونه تورم ممکن اطراف موضع کمک کند.

در حالی که این نکات آمادگی شما برای این عمل را بیشتر می کند ولی باید توصیه های مخصوص پزشکتان برای آمادگی قبل از عمل را نیز دنبال کنید.

کوچک کردن نوک پستان

بعد از انجام عمل کوچک کردن نوک پستان چه انتظاراتی باید داشت؟

آگاهی از این انتظارات مهم است زیرا با آمادگی بیشتری این جراحی را انجام می دهید. برخی از جنبه های مهم مراقبت های بعد از عمل وجود دارند که باید دنبال کنید تا موضع به خوبی بهبود یابد. برخی از آن ها مرخصی کاری، اجتناب از ورزش شدید، شستشو و مراقبت کامل از زخم ها است. در زیر برخی از اصول مراقبت های بعد از عمل کوچک کردن نوک پستان را آورده ایم، اما جراحتان توصیه ها و اطلاعات بیشتری را در اختیارتان قرار خواهد داد تا تبعیت کنید.

بعد از جراحی چه احساسی خواهم داشت؟

بعد از جراحی، زخم های شما با پانسمان پوشانده می شوند. این پانسمان ها تا چند روز باقی می مانند و سپس برداشته می شوند. ابتدا ممکن است موضع کمی حساس و دردناک باشد. هم چنین ممکن است متوجه تورم یا کبودی جزئی اطراف زخم شوید. جراح ممکن است پیشنهاد کند مسکن بخورید تا دردتان از بین رفته و تورم کم تر شود. از آن جایی که کوچک کردن نوک پستان یک عمل جزئی است، می توانید همان روز مرخص شده و به خانه بروید. اما اگر بیهوشی شما کلی بوده باشد، ممکن است لازم باشد یک شب در بیمارستان بمانید. هم چنین ممکن است به خاطر این بیهوشی، احساس خستگی و سرگیجه داشته باشید.

آیا طی 24 ساعت اول لازم است کاری انجام دهم؟

بهتر است تا 24 ساعت بعد از عمل، یک فرد بالغ در کنار شما بماند. به خصوص اگر بیهوشی کلی داشته اید، ممکن است احساس خستگی یا سرگیجه داشته باشید بنابراین بهترین کار این است که یک نفر در کنارتان باشد. اگر هنگام بهبودی یک دوست یا آشنا در کنار شما باشد، می تواند در کارهایی مانند پخت و پز و شست و شو به شما کمک کند تا کاملا بهبود یابید.

رفتن به سر کار پس از کوچک کردن نوک پستان

مدت زمان مرخصی شما از کار بعد از عمل بستگی به کارتان دارد. اگر کارتان فعالیت زیادی می طلبد یا باید سرپا بایستید، حداقل یک هفته استراحت به شما پیشنهاد می کنیم. اما اگر کارمند هستید تنها چند روز مرخصی لازم است. جراح مدت زمان دقیق را به شما اعلام خواهد کرد.

چه زمانی می توانم ورزش خود را دوباره شروع کنم؟

بلافاصله بعد از عمل، حتما خوب استراحت کنید تا بدن کاملا بهبود یابد. فعالیت های بدنی شدید به خصوص در هفته ی اول می تواند تورم را افزایش داده و بهبود شما را به تاخیر بیندازد. به تدریج می توانید بعد از گذشت چند هفته فعالیت های بدنی خود را ادامه دهید. با پیاده روی سبک شروع کنید سپس به تدریج ورزش هایی که تحرک زیادی لازم ندارند را انجام دهید؛ ورزش هایی مانند دوچرخه سواری. بعد از 4 تا 6 هفته می توانید رژیم تناسب اندام خود را از سر بگیرید.

کوچک کردن نوک پستان

چه نکات دیگری را باید در نظر بگیرم؟

تورم و کبودی

ممکن است بعد از عمل کوچک کردن نوک پستان، تورم کمی اطراف نوک پستان به وجود آید. هم چنین ممکن است متوجه کبودی خفیفی اطراف موضع شوید. این اتفاق عادی است و به طور کلی بعد از سه تا چهار روز برطرف می شود. طی چند هفته ی اول از فعالیت هایی که تورم را بیشتر می کند، نظیر ورزش شدید، بلند کردن اشیاء سنگین، یا استفاده از سونا و وان های گرم پرهیز کنید. به موضع خیلی دست نزنید، به پشت بخوابید تا از فشار به نوک سینه جلوگیری کنید.

زخم

بعد از جراحی کوچک کردن سینه زخم های کوچکی خواهید داشت. طی چند هفته ی اول، زخم ها صورتی و برجسته می شوند. با گذر زمان ناپدید شده و به خطوطی نازک و محوی تبدیل می شوند. مراقبت از زخم ها با مرطوب کردن آن ها و محافظت از آن ها در برابر نور خورشید می تواند به فرآیند بهبودی کمک کند.

لباس

حداقل تا 2 هفته باید از پوشیدن لباس هایی که سینه را تحت فشار می گذارند، مانند لباس های تنگ، جذب و سینه بندهایی که باعث اصطکاک با موضع می شوند، اجتناب کرد. بنابراین بهتر است طی دوران نقاهت، لباس های راحت و گشاد بپوشید.

نتایج نهایی را چه زمانی می بینم؟

احتمال زیاد دارد که بلافاصله بعد از عمل تغییرات قابل توجهی در نوک پستان هایتان ملاحظه کنید. اما صبور باشید زیرا بروز نتایج کامل زیبایی تا 6 هفته بعد از عمل ممکن است طول بکشد. در این مدت هر گونه کبودی و تورم  برطرف شده و زخم ها محو می شوند. بعد از عمل، جراح برای حفظ نوک پستان در موقعیت جدید خود، موضع را با باند یا پانسمان پوشش می دهد و به شما می گوید که تا چه زمانی این پانسمان باید باقی بماند. برای رسیدن به نتایج مطلوب از جراحی، بعد از عمل توصیه های جراح را حتما گوش داده و دنبال کنید. به عنوان یکی از مراقبت های بعد از عمل، قرار ملاقاتی با جراحتان تنظیم خواهند کرد. جراح زخم تان را بررسی می کند تا مطمئن شود به خوبی درمان شده و در صورت نیاز، بخیه ها را می کِشَد.

سوالات متداول در مورد جراحی نوک پستان

در ادامه به چند مورد از سوالات شما در مورد جراحی نوک پستان پاسخ خواهیم داد.

کوچک کردن نوک پستان

برخی از سوالات متداول درباره کوچک کردن نوک پستان یا هاله ی پستان کدام اند؟

باید قبل از انجام عمل کوچک کردن نوک پستان یا هاله ی پستان، تمام سوالاتی که در ذهن تان است از جراح خود بپرسید. برخی از سوالات متداول این جراحی ها عبارتند از:

اگر نوک پستان من سوراخ (پیرسینگ) باشد، آیا می توانم این عمل جراحی را انجام دهم؟

تا وقتی که پیرسینگ شما تازه نباشد و کاملا بهبود یافته باشد، مانعی برای انجام این عمل شما نیست. اما جراح باید طی جلسه ی مشاوره، نوک سینه هایتان را معاینه کند و تنها او می تواند به شما بگوید که آیا این عمل امکان پذیر است یا خیر. حتما می دانید که قبل از جراحی باید پیرسینگ خود را خارج کنید.

آیا بعد از جراحی کوچک کردن نوک پستان یا هاله ی پستان، می توانم شیر دهم؟

امکان شیردهی بعد از جراحی نوک پستان یا هاله ی پستان ممکن است. اما به تعداد عوامل موجود از جمله روش مورد استفاده ی جراح، بستگی دارد. بنابراین، معمولا توصیه می شود در صورتی که قصد شردهی در آینده را دارید، این عمل را به تعویق بیندازید. بهتر است در باره نحوه تاثیر این عمل بر توانایی شیردهی و مناسب ترین گزینه برای خودتان، با جراح مشورت کنید.

اگر به تازگی بچه دار شده اید و در حال شیردهی هستید، جراحتان ممکن است از شما بخواهد 3 تا 6 ماه عمل کوچک کردن پستان خود را به تعویق بیندازید. به این ترتیب سینه و نوک پستان هایتان می توانند قبل از عمل آماده شوند.

آیا روشی غیر از جراحی برای کوچک کردن نوک پستان وجود دارد؟

در حال حاضر گزینه ی درمانی دیگری به جز جراعی برای کاهش اندازه نوک پستان وجود ندارد. جراح شما بهترین روش و روند مناسب برای شما برای رسیدن به نتایج مطلوب و مورد رضایتتان را به شما خواهد گفت.

تا رسیدن به نتایج نهایی چه مدت زمانی طول می کشد؟

در حالی که ممکن است تغییر ظاهری نوک پستان را بلافاصله بعد از عمل مشاهده کنید، ولی دیدن نتایج نهایی

مستلزم زمان است. می تواند تا 6 هفته طول بکشد تا نتایج زیبایی نهایی حاصل شود. تا آن زمان هر گونه تورم و کبودی برطرف شده و زخم ها کم کم محو می شوند.

کوچک کردن نوک پستان

تاثیرات دخانیات، مواد مخدر و الکل بر عمل نوک پستان چیست؟

دخانیات و نوشیدنی ها خطرات و عوارض عمل را افزایش می دهند. هم چنین دوره بهبودی شما را طولانی تر می کنند زیرا استعمال دخانیات، فرآیند بهبود پوست و بافت را تحت تاثیر قرار می دهد. بنابراین توصیه اکید داریم که استعمال دخانیات را از حداقل 6 ماهع قبل از عمل متوقف کنید. هم چنین باید مصرف الکل را محدود کنید. علاوه بر این، اگر دارو یا مکملی را مرتب مصرف می کنید، پزشک خود را مطلع سازید. ممکن است تاثیری بر روند جراحی داشته باشد. در صورت نیاز جراح ممکن است توصیه کند قبل از جراحی مصرف آن ها را متوقف کنید.

درمان تومور بینی چیست؟ + راهنمایی کامل

تومور بینی و سینوس های آن چیست؟ علائم سرطان بافت بینی را می شناسید؟ چه درمان هایی برای تومور بینی وجود دارد؟ تومور بینی و سینوس تومورهای خوش خیم یا سرطانی هستند که در بینی یا سینوس ها ایجاد می شوند. تومور بینی سرطانی یا سینوس نادر هستند و هر سال فقط در حدود 2،000 مورد در آمریکا تشخیص داده می شوند. برای یافتن پاسخ سوالات خود در مورد تومورهای بینی با این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام همراه باشید.

نکات کلیدی در مورد تومور بینی

  •    تومور بینی سرطانی یا تومورهای سینوسی نادر هستند و فقط سالانه در حدود 200000 نفر در ایالات متحده تشخیص داده می شوند.
  •   مردان بیشتر از زنان به سرطان سینوس مبتلا می شوند.
  •   شایع ترین سن برای تشخیص بیماری در دهه 50 و 60 است.
  •   استعمال سیگار عامل اصلی خطر سرطان بینی و سینوس است. قرار گرفتن در معرض مواد و بخارات مختلف نیز ممکن است نقش داشته باشد.
  •   این سرطان ها با پرتودرمانی، شیمی درمانی و جراحی تحت درمان قرار می گیرند که بسته به اندازه تومور می تواند از نظر جزیی تهاجمی باشد.

تومور بینی

انواع تومور بینی و سینوس های آن

شصت تا 70 درصد از این نوع تومورها در سینوس ماگزیلا در گونه رخ می دهد، در حالی که 20 تا 30 درصد در حفره بینی و 10 تا 15 درصد در سینوس های اتموی در هر دو طرف بینی هستند. سرطان در سینوسهای اسفنوئیدی در پشت سینوس های اتموئید و سینوس های پیشانی در پیشانی بسیار نادر است.

چندین نوع سرطان می تواند در حفره بینی یا سینوس ها ایجاد شود ، از جمله:

  •  کارسینوم سلول سنگفرشی (حدود 70 درصد چنین سرطان هایی) در مجاری تنفسی رخ می دهد.
  •   آدنوکارسینوما (حدود 10 تا 20 درصد) در آستر سینوس رخ می دهد.
  •   لنفوم ها (حدود 5 درصد چنین سرطانهایی) در اثر سلول های سیستم ایمنی یا لنفاوی ایجاد می شوند.
  •   ملانوما (حدود 3 درصد) از سلولهایی که در پوشش سینوس وجود دارد حاوی رنگدانه است و بسیار تهاجمی هستند.
  •   Esthesioneuroblastoma از اعصاب در پایه جمجمه، جایی که وارد حفره بینی می شود و حس بویایی ایجاد می کند، رشد می کند.

همچنین انواع مختلفی از تومورهای غیر سرطانی وجود دارد که اگرچه گسترش نمی یابند،در صورت عدم درمان ممکن است باعث آسیب شوند.

استئوم معمولاً هیچ علامتی ایجاد نمی کند، اما می تواند سینوس های فرونتال، اتمویید یا ماگزیلار را مختل کند. اگر استئوم باعث ایجاد چنین انسدادی شود، باید جراحی خارج شود.

عفونت های ویروسی می توانند باعث پاپیلوما، رشد زگیل در بینی یا سینوس شوند. اگرچه حدود 10 درصد سرطانی است، اما بیشتر خوش خیم هستند.

تومور بینی غیر سرطانی و سینوس های پارانازال

تومور غیر سرطانی یا خوش خیم حفره بینی یا سینوس های پارانازال رشدی است که در سایر قسمت های بدن گسترش نمی یابد (متاستاز می شود). تومورهای غیر سرطانی معمولاً تهدید کننده زندگی نیستند. آنها معمولاً با عمل جراحی برداشته می شوند و معمولاً به همان اندازه تومورهای سرطانی باز می گردند (یا عود می کنند).

پولیپ بینی

پولیپ بینی شایعترین تومور بینی غیر سرطانی و سینوس های پارانازال است. آنها از نظر رشد غیرطبیعی و مخاط بینی و سینوس ها هستند. بعضی اوقات بسیاری از پولیپ ها به طور هم زمان رشد می کنند. این حالت به پولیپ بینی سینوزیت مزمن گفته می شود.

پولیپ بینی می تواند باعث ایجاد موارد زیر شود:

  •   بینی چرکی، مسدود
  •   از بین رفتن بو
  •   از بین رفتن طعم و مزه
  •   سردرد
  •   فشار در سر

بیشتر پولیپ های بینی هنگامی ایجاد می شوند که آلرژی، عفونت یا سایر شرایط باعث لکه بینی مخاط بینی یا سینوس های پارانازال شود. پولیپ بینی نیز ممکن است در افراد مبتلا به آسم ایجاد شود.

پولیپ بینی معمولاً هنگام شروع علائم درمان می شود. درمان ها شامل اسپری های استروئیدی بینی، داروهای کورتیکواستروئید خوراکی، داروهای آلرژی و گاهی آنتی بیوتیک ها است. داروهای استروئیدی و حساسیت می توانند به کوچک شدن پولیپ کمک کرده و از رشد مجدد آنها جلوگیری کنند. از آنتی بیوتیک ها برای درمان عفونت استفاده می شود. در صورت بزرگ بودن یا عدم مصرف دارو، بعضی از افراد ممکن است برای برداشتن پولیپ به عمل جراحی نیاز داشته باشند.

وارونگی پاپیلوما

پاپیلوما معکوس رشد زگیل است که بیشتر در مردان بین 40 تا 70 سال مشاهده می شود. برخی تحقیقات نشان می دهد که پاپیلومای معکوس با عفونت با ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) مرتبط است.

این نوع تومور بینی غیر سرطانی محسوب می شود، اما یک پاپیلوما معکوس می تواند خطرناک باشد. این می تواند استخوان اطراف را از بین ببرد یا عمیقاً در بافتهای نزدیک سینوسها از جمله مغز رشد کند.

در 5٪ – 15٪ موارد، پاپیلوما معکوس ممکن است به کارسینوم سلول سنگفرشی (SCC)،که یک تومور سرطانی است، تبدیل شود. درباره تومورهای سرطانی در حفره بینی و سینوس های پارانازال اطلاعات بیشتری کسب کنید.

از آنجا که برگشت پاپیلومای معکوس می تواند خطرناک باشد و ممکن است سرطانی شود، پزشکان معمولاً با استفاده از آندوسکوپ آنها را با جراحی از بین می برند. پیگیری شامل آندوسکوپی برای یافتن علائم عود است. این امر به این دلیل انجام می شود كه پاپیلوما معكوس در حدود 10 تا 20٪ موارد به بافت های اطراف باز می گردد یا رشد می كند.

تومور بینی

علل ایجاد تومور بینی و سینوس چیست؟

مردان بیشتر از زنان به سرطان سینوس مبتلا هستند. شایع ترین سن برای تشخیص بیماری در دهه 50 و 60 است. استعمال دخانیات مهمترین عامل خطر سرطان بینی و سینوس و سایر سرطانهای دستگاه تنفسی است. قرار گرفتن در معرض گرد و غبارهای چوب، چرم یا پارچه و همچنین استنشاق بخارات حاصل از چسب، فرمالدئید، حلال ها، نیکل، کروم، مالش الکل و رادیوم به نظر می رسد خطر ابتلا به چنین سرطان هایی را افزایش می دهد.

جلوگیری از قرار گرفتن در معرض این عوامل خطرزا می تواند خطر ابتلا به سینوس یا سرطان بینی را کاهش دهد، به خصوص جلوگیری از دود سیگار. اگرچه علت تومور بینی و سینوسی ناشناخته است، اما هنگامی رخ می دهد که ژن هایی که رشد سلول را کنترل می کنند نقص پیدا کنند.


بیشتر بخوانید: تاثیر دخانیت در بروز سرطان


علائم تومور بینی و سینوس چیست؟

اگرچه بسیاری از  تومور بینی یا سینوسی هیچ علائمی را نشان نمی دهند، برخی از علائم طولانی مدت ممکن است نشان دهنده سرطان باشد، از جمله:

  •   احتقان مداوم بینی بخصوص از یک طرف
  •   درد در پیشانی، گونه، بینی یا اطراف چشم یا گوش
  •   خونریزی بینی مکرر و مداوم
  •   دید مضاعف یا تاری
  •   از دست دادن حس بو یا مزه
  •   درد یا بی حسی در صورت یا دندان ها
  •   رشد تومور در صورت، بینی، کام یا گردن
  •   آبریزش چشمان
  •   مشکل در باز کردن دهان
  •   عفونتهای مکرر گوش
  •   مشکل شنیداری

تومور بینی

علائم سرطان حفره بینی و سینوس پارانازال

سرطان در حفره بینی یا سینوس پارانازال معمولاً در مراحل اولیه آن هیچ علامت یا علائمی ایجاد نمی کند. دلیل این امر این است که حفره بینی و سینوس های پارانازال فضاهای بزرگی هستند که باعث رشد تومور می شوند. علائم اغلب با رشد تومور در بافت ها و اندام های اطراف ظاهر می شود.

علائم و نشانه های حفره بینی و سرطان سینوس پارانازال بسته به محل شروع تومور می تواند کمی متفاوت باشد. سایر شرایط بهداشتی می توانند همین علائم را ایجاد کنند. در صورت بروز این علائم به پزشک مراجعه کنید.

یکی از شایع ترین علائم سرطان در حفره بینی یا سینوس پارانازال، بینی پرزدار، مسدود شده یا آبریزش است. معمولاً در یک طرف بینی اتفاق می افتد و مدت طولانی ادامه می یابد حتی اگر سرماخوردگی یا حساسیت ندارید. این علائم ممکن است به تدریج بدتر شود.

علائم دیگر عبارتند از:

  •   خون دماغ
  •   ترشح مخاط از بینی
  •   مخاط از پشت بینی به گلو تخلیه می شود
  •   رشد توده روی صورت، روی سقف دهان یا داخل بینی
  •   سردرد
  •   درد سینوس
  •   درد بالای چشم یا زیر چشم
  •   آبریزش چشم که باعث ریزش اشک گونه می شوند
  •   بی حسی، درد و تورم روی صورت، به خصوص ناحیه گونه فوقانی
  •   دندانهای شل یا بی حسی و یا تغییر در نحوه قرارگیری دندان ها
  •   گره های لنفاوی متورم در گردن
  •   از بین رفتن حس بویایی
  •   برآمدگی یک چشم
  •   از دست دادن یا تغییر دید
  •   درد یا فشار در یکی از گوش ها
  •   از دست دادن شنوایی
  •   مشکل در باز کردن دهان
  •   تغییر در گفتار

تومور بینی

 

عوامل خطر در ابتلا به تومور بینی سرطانی و سینوس پارانازال

یک عامل خطر چیزی است که خطر ابتلا به سرطان را افزایش می دهد. این می تواند یک رفتار، ماده یا شرایط باشد. بیشتر سرطان ها نتیجه قرار گرفتن در معرض عوامل خطر هستند. قرار گرفتن در معرض گرد و غبار چوب مهمترین عامل خطر برای ایجاد سرطان حفره بینی یا یک سینوس پارانازال است.

سرطان حفره بینی یا سینوس پارانازال نادر است، بنابراین نمی توان تشخیص داد چه چیزی خطر ابتلا به این نوع سرطان را افزایش می دهد. این بیماری بیشتر در افراد بالای 40 سال دیده می شود. بیشتر مردان در مقایسه با زنان به این نوع سرطان مبتلا می شوند، احتمالاً به این دلیل است که مردان بیشتر در صنایع کار می کنند که آنها را در معرض عوامل خطر قرار می دهد.

عوامل خطر به طور کلی به ترتیب از مهمترین و کمترین موارد ذکر شده است. اما در بیشتر موارد، رتبه بندی آنها با قطعیت مطلق غیرممکن است.

  • گرد و غبار چوب
  • گرد و غبار چرم
  • استعمال دخانیات
  • ترکیبات نیکل
  • وارونگی پاپیلوما
  • تولید الکل ایزوپروپیل
  • ویروس Epstein-Bar (EBV)
  • پرتودرمانی برای رتینوبلاستوما

شواهد قانع کننده ای وجود دارد مبنی بر اینکه عوامل زیر خطر ابتلا به سرطان حفره بینی یا یک سینوس پارانازال را افزایش می دهد.

گرد و غبار چوب:

قرار گرفتن در معرض مقادیر زیادی گرد و غبار چوب، یک عامل خطر مهم در ایجاد سرطان حفره بینی یا یک سینوس پارانازال، به ویژه آدنوکارسینوما است. این ریسک در صنایعی مانند مبلمان و ساخت کابینت، کارخانجات اره و نجاری زیاد است.

گرد و غبار چرم:

افرادی که در ساخت کفش و چکمه کار می کنند، خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان حفره بینی یا سینوس پارانازال دارند، به خصوص هنگامی که در معرض گرد و غبار چرم هستند.

استعمال دخانیات:

استعمال دخانیات خطر ابتلا به سرطان حفره بینی یا یک سینوس پارانازال را افزایش می دهد.

تومور بینی

ترکیبات نیکل:

قرار گرفتن در معرض گرد و غبار یا مواد شیمیایی از ترکیبات خاص نیکل (سولفیدهای نیکل و اکسید) در صنعت پالایش نیکل، خطر ابتلا به سرطان حفره بینی یا سینوس پارانازال را افزایش می دهد.

وارونگی پاپیلوما:

پاپیلوما معکوس نوعی رشد غیر سرطانی بر روی آستر حفره بینی یا سینوس های پارانازال است. برخی از پاپیلوما های معکوس ممکن است به سرطان مبتلا شوند، بنابراین اغلب با جراحی از بین می روند.

تولید الکل ایزوپروپیل:

مطالعات نشان می دهد که کارگران در معرض فرایند اسید قوی و مواد شیمیایی مورد استفاده در ساخت الکل ایزوپروپیل (مالیدن الکل) خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان حفره بینی یا سینوس پارانازال دارند.

ویروس Epstein-Bar) EBV):

عفونت با ویروس Epstein-Barr) EBV) باعث ایجاد نوعی نادر از لنفوم غیر هوچکین (NHL) به نام لنفوم اکسترانودال NK / T سلول، از نوع بینی می شود. این شکل از NHL می تواند بر حفره های بینی و سینوس های پارانازال تأثیر بگذارد.

پرتودرمانی برای رتینوبلاستوما:

رتینوبلاستوما یک سرطان چشم است که در کودکان بروز می کند. کودکانی که از نظر ارثی مبتلا به رتینوبلاستوما هستند، خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان های دوم دارند. درمان رتینوبلاستوما با پرتودرمانی خطر ابتلا به سرطان حفره بینی یا سینوس پارانازال را بعداً افزایش می دهد.

عوامل خطر احتمالی

عوامل زیر با حفره بینی و سرطان سینوس پارانازال مرتبط بوده است، اما شواهد کافی برای اثبات اطمینان از عوامل خطر وجود ندارد. برای روشن شدن نقش این عوامل در حفره بینی و سرطان سینوس پارانازال تحقیقات بیشتری لازم است.

  •   کروم
  •   فرمالدئید
  •   عفونت ویروس پاپیلومای انسانی (HPV)
  •  توتون بدون دود
  •   گرد و غبار نساجی

تومور بینی

تشخیص تومور بینی سرطانی و سینوس پارانازال

سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی سر و گردن اولین قدم برای تشخیص مشکوک به سرطان بینی یا سینوس است. یک دامنه کوچک فیبر نوری ممکن است مورد استفاده قرار گیرد تا داخل حفره بینی و سینوس ها مشاهده شود. در صورت ایجاد شک به سرطان، ممکن است از اسکن MRI ، CT یا PET برای تشخیص بیماری استفاده شود.

آندوسکوپ می تواند برای بیوپسی توده مشکوک، یا با استفاده از بی حسی موضعی یا عمومی استفاده شود. نمونه برداشته شده توسط آسیب شناس مورد بررسی قرار می گیرد تا مشخص شود که آیا سرطانی است.

تشخیص سرطان در حفره بینی یا سینوس پارانازال معمولاً با مراجعه به پزشک خانواده شما شروع می شود. پزشک در مورد هرگونه علائمی که وجود دارد از شما سؤال خواهد کرد و یک معاینه بدنی را انجام می دهد. براساس این اطلاعات، پزشک شما را برای بررسی سرطان در حفره بینی یا سینوس پارانازال یا سایر مشکلات سلامتی، شما را به یک متخصص ارجاع می دهد.

روند تشخیص ممکن است طولانی و ناامیدکننده به نظر برسد. نگرانی طبیعی است، اما سعی کنید به یاد داشته باشید که سایر شرایط سلامتی می توانند علائم مشابهی مانند حفره بینی و سرطان سینوس پارانازال ایجاد کنند. این مهم است که تیم بهداشت و درمان قبل از تشخیص حفره بینی و سرطان سینوس پارانازال دلایل دیگری را برای یک مشکل بهداشتی رد کند.

آزمایش های زیر معمولاً برای رد یا تشخیص سرطان در حفره بینی یا سینوس پارانازال استفاده می شود. بسیاری از همان آزمایشاتی که برای تشخیص سرطان استفاده می شود برای کشف مرحله استفاده می شود، یعنی پیشرفت سرطان تا چه حد است. پزشک ممکن است آزمایشات دیگری را نیز برای بررسی سلامت عمومی شما و کمک به برنامه ریزی در مورد درمان شما انجام دهد.

تومور بینی

تاریخچه سلامت و معاینه بدنی

سابقه سلامتی شما سابقه ای از علائم، عوامل خطر و تمام وقایع پزشکی و مشکلاتی است که در گذشته داشته اید، است. در هنگام گرفتن سابقه بهداشت، پزشک در مورد این موارد سؤال می کند:

  •   علائمی که نشان دهنده سرطان در حفره بینی یا سینوس های پارانازال است
  •   نوع شغل شما (قرار گرفتن در معرض شغل در معرض چوب، چرم و گرد و غبار نیکل عوامل خطر برای سرطان های حفره بینی و سینوس های پارانازال هستند)
  •   سابقه شخصی استعمال سیگار
  •   قرار گرفتن در معرض تابش

معاینه فیزیکی به پزشک شما امکان می دهد که هرگونه علائم سرطان در حفره بینی یا سینوس های پارانازال را جستجو کند. در طی معاینه فیزیکی، پزشک ممکن است:

  •   از نزدیک بینی، گونه ها و چشم ها و داخل دهان را به دقت بررسی کند تا ببیند که آیا تغییری، برآمدگی یا تورم ایجاد شده است؟
  •   صورت را برای هر مناطقی که احساس خستگی وجود دارد بررسی کند
  •   به دنبال هر گونه برآمدگی روی سقف دهان یا دندانهای شل شده فوقانی باشد
  •   گردن را برای هرگونه توده یا تورم لمس کند
  •   به داخل قسمت پشت بینی با یک آینه بلند و باریک که در دهان قرار دارد یا یک لوله و نور قرار داده شده در داخل سوراخ بینی (به نام رینوسکوپی) نگاه کند.
  •   تغییرات بینایی را بررسی کند
  •   معاینه عصبی را انجام دهد تا بررسی شود که آیا مغز، نخاع و اعصاب به طور عادی کار می کنند
  • اطلاعات بیشتری در مورد معاینه بدنی کسب کنید.

شمارش کامل خون (CBC)

CBC تعداد و کیفیت گلبول های سفید، گلبول های قرمز و پلاکت ها را اندازه گیری می کند. CBC برای بررسی سلامت عمومی شما انجام می شود. پزشکان همچنین می توانند از CBC برای اندازه گیری پایه استفاده کنند که می توانند از آنها برای مقایسه شمارش خون در طول و بعد از درمان استفاده کنند.


بیشتر بخوانید: شمارش کامل خون (CBC)


آزمایشات شیمی خون

آزمایشات شیمی خون برخی مواد شیمیایی موجود در خون را اندازه گیری می کند. آنها نشان می دهند که اندام های خاصی مانند کلیه ها چگونه کار می کنند. آنها همچنین می توانند در یافتن ناهنجاری هایی مانند سرطان که در مناطق دیگر بدن گسترش یافته است، کمک کنند.


بیشتر بخوانید: آزمایشات شیمی خون


تومور بینی

آندوسکوپی تومور بینی

آندوسکوپی روشی است که از یک آندوسکوپ (ابزاری نازک مانند لوله با نور و لنز) برای معاینه یا معالجه اعضای بدن یا ساختارهای بدن استفاده می کند. در حین تشخیص، پزشکان آندوسکوپی را برای بررسی داخل بینی، نازوفارنکس و قسمت تحتانی گلو انجام می دهند. آنها همچنین می توانند نمونه های بافتی را در حین آندوسکوپی جمع آوری کنند. انواع آندوسکوپی زیر ممکن است انجام شود.

آندوسکوپی بینی به پزشک اجازه می دهد داخل بینی، نازوفارنکس و گلو را نگاه کند. آندوسکوپی بینی معمولاً در مطب متخصص گوش، بینی و گلو انجام می شود. پزشک (که به آن متخصص گوش و حلق و بینی نیز گفته می شود) ممکن است قبل از آندوسکوپی بینی، بی حس کننده موضعی را روی بینی اعمال کند. در طول عمل، پزشک از طریق بینی و پایین به داخل گلو، آندوسکوپ انعطاف پذیر را قرار می دهد. بعد از آندوسکوپی بینی، پزشک ممکن است به شما بگوید تا زمانی که بی حسی از بین نرفته است، نخورید و ننوشید. این معمولاً حدود 1 ساعت طول می کشد.

پاناندوسکوپی تومور بینی

پاناندوسکوپی روشی است که ترکیبی از آندوسکوپی بینی، لارنگوسکوپی، مری و بعضی اوقات برونکوسکوپی است. لارنگوسکوپی برای بررسی حنجره از یک آندوسکوپ استفاده می کند. برای معاینه مری از آندوسکوپ استفاده می کند. برونکوسکوپی برای بررسی مجاری هوایی موجود در ریه ها از یک آندوسکوپ استفاده می کند.

پزشکان از پاندنوسکوپی برای نگاه کردن به داخل بینی و تمام ساختارهای موجود در گلو استفاده می کنند. معمولاً به عنوان بخشی از آزمایش سرطان های سر و گردن انجام می شود.

پاناندوسکوپی معمولاً تحت بیهوشی عمومی در اتاق عمل انجام می شود. این به پزشک اجازه می دهد تا گلو را به طور کامل معاینه کند و ناراحتی از بیدار ماندن در طول عمل را برای شما جبران کند. بعد از عمل، شما مجاز به خوردن یا نوشیدن حدود 1 ساعت نخواهید بود. تیم درمانی شما اگر گلودرد داشتید، داروهای تسکین دهنده درد به شما می دهند.

درباره آندوسکوپی بیشتر بدانید.

بیوپسی تومور بینی

در طی بیوپسی، پزشک بافتها را از بدن خارج می کند تا در آزمایشگاه آسیب شناسی آزمایش شوند. گزارش از آسیب شناس تأیید خواهد کرد که آیا سرطان در نمونه وجود دارد، نوع سرطان و درجه (که توصیف می کند سرطان چقدر تهاجمی است) در چه حدی است.

انواع بیوپسی زیر برای تشخیص سرطان حفره بینی و سینوس پارانازال استفاده می شود.

بیوپسی آندوسکوپی

پزشکان می توانند طی آندوسکوپی بینی بیوپسی از حفره بینی و گلو انجام دهند. بیوپسی آندوسکوپی یا در مطب پزشک با بی حسی موضعی یا در اتاق عمل تحت بیهوشی عمومی انجام می شود.

تومور بینی

سوزن ریز

در طی یک آسپیراسیون سوزن نازک (FNA)،پزشک از یک سوزن و سرنگ بسیار نازک برای از بین بردن (آسپیرات) مقدار کمی مایعات یا سلول ها استفاده می کند. FNA ممکن است برای جمع آوری نمونه از تومور استفاده شود. همچنین ممکن است از این وسیله برای بررسی توده در گردن استفاده شود تا ببیند آیا سرطان به غدد لنفاوی در گردن گسترش یافته است (به نام غدد لنفاوی گردنی).

بیوپسی ترانسورال

بیوپسی ترانسورال از طریق دهان انجام می شود. پزشک با استفاده از این روش می تواند یک تکه بافت را از توموری که در دهان رشد کرده است از حفره بینی یا سینوس های پارانازال خارج کند.

درباره بیوپسی و جراحی سرطان در حفره بینی یا سینوس های پارانازال اطلاعات بیشتری کسب کنید.

سی تی اسکن

اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) از تجهیزات ویژه اشعه ایکس برای ساخت تصاویر 3 بعدی و مقطعی از اندام ها، بافت ها، استخوان ها و رگ های خونی در بدن استفاده می کند. یک کامپیوتر تصاویر را به تصاویر دقیق تبدیل می کند. تیم بهداشت و درمان ممکن است قبل از اسکن سی تی، یک رنگ (به نام یک ماده حاجب) را به داخل ورید تزریق کند. این رنگ می تواند به پزشک کمک کند تا ساختارهای بدن را بهتر از بدون آن ببیند. اگر در گذشته واکنش آلرژی به محیط کنتراست داشته اید، به پزشک یا کارمندان رادیولوژی بگویید.

سی تی اسکن برای یافتن تومور در حفره بینی یا سینوس های پارانازال استفاده می شود. پزشکان همچنین از سی تی اسکن استفاده می کنند تا ببینند تومور به استخوانهای اطراف سینوس های پارانازال یا پایه جمجمه رشد کرده است. سی تی اسکن همچنین می تواند سرطانی را پیدا کند که به ریه ها یا غدد لنفاوی سرایت کرده است.

پزشکان همچنین می توانند از سی تی اسکن برای اندازه گیری پاسخ به درمان استفاده کنند و بررسی کنند که سرطان دوباره به وجود آمده است یا عود کرده است.

اشعه ایکس

اشعه ایکس برای ایجاد تصویری از ساختارهای بدن روی فیلم از دوزهای کوچک اشعه استفاده می کند. گاهی اوقات برای معاینه سینوس ها استفاده می شود تا ببیند انسداد یا عفونت وجود دارد یا خیر. سینوس های پارانازال معمولاً با هوا پر می شوند. اگر چیز دیگری در سینوس ها وجود داشته باشد، اشعه ایکس نشان می دهد.

شما همچنین ممکن است اشعه ایکس قفسه سینه داشته باشید تا ببینند سرطان به ریه ها سرایت کرده است یا خیر.

از اشعه ایکس کمتر برای بررسی سینوسها استفاده می شود. این امر به این دلیل است که اسکن CT در دسترس تر است و جزئیات بهتری از سینوس ها نشان می دهد.

تومور بینی

MRI

تصویربرداری با استفاده از رزونانس مغناطیسی (MRI) از نیروهای مغناطیسی قدرتمند و امواج رادیویی فرکانس برای ایجاد تصاویر مقطعی از اندام ها، بافت ها، استخوان ها و رگ های خونی استفاده می کند. یک کامپیوتر تصاویر را به تصاویر دقیق تبدیل می کند. تیم بهداشت و درمان ممکن است قبل از MRI ​​یک رنگ (به نام یک ماده حاجب) به داخل ورید تزریق کند. این رنگ می تواند به پزشک کمک کند تا ساختارهای بدن را بهتر از بدون آن ببیند. MRI از یک کنتراست متفاوتی نسبت به اسکن CT استفاده می کند. اگر در گذشته واکنش آلرژی به محیط کنتراست داشته اید، به پزشک یا کارمندان رادیولوژی بگویید.

MRI برای یافتن تومور در حفره بینی یا سینوس های پارانازال استفاده می شود. بعضی اوقات پزشکان حتی می توانند تفاوت بین تومور سرطانی و غیر سرطانی را از MRI ​​تشخیص دهند.

پزشکان همچنین می توانند از MRI ​​استفاده کنند تا ببینند تومور به ساختارهای دیگر اطراف سینوسها، پایه جمجمه، اعصاب و رگهای خونی نزدیک، چشم، مغز یا پوششهای مغزی (که به آن لپتومینژس گفته می شود) آسیب رسانده است یا خیر. همچنین می تواند سرطانی را پیدا کند که به غدد لنفاوی سرایت کرده است.

اسکن استخوان

اسکن استخوان برای ایجاد تصویری از استخوان از مواد رادیواکتیوی استخوانی (به نام رادیو دارویی) و رایانه استفاده می کند. از آن استفاده می شود که ببیند آیا سرطانی که در حفره بینی یا سینوس های پارانازال شروع شده است به استخوان ها سرایت کرده است.

درباره اسکن استخوان اطلاعات بیشتری کسب کنید.

اسکن PET

اسکن توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) از مواد رادیواکتیو به نام رادیو دارویی برای جستجوی تغییر در فعالیت متابولیکی بافت های بدن استفاده می کند. کامپیوتر الگوهای رادیواکتیو را تجزیه و تحلیل می کند و تصاویر رنگی 3 بعدی از منطقه را اسکن می کند.

اسکن PET ممکن است در مواردی مورد استفاده قرار گیرد که به دنبال سرطانی باشد که در مناطق دیگر بدن گسترش یافته است.

تومور بینی

نکات مهم در کاهش خطر ابتلا به تومور بینی

در ادامه به چند مورد از نکاتی که تاثیر زیادی در کاهش خطر ابتلا به سرطان بینی دارد؛ اشاره می کنیم.

دستورالعمل های بهداشت و ایمنی شغلی را دنبال کنید:

قرار گرفتن در معرض گرد و غبار چوب، گرد و غبار چرمی و سایر انواع گرد و غبار یا دود ناشی از مواد شیمیایی خاص مهمترین عامل خطر سرطان حفره بینی یا سینوس پارانازال است. اقدامات بهداشتی و ایمنی شغلی را دنبال کنید و از تجهیزات مناسب برای کاهش ریسک خود استفاده کنید.

دوری از دخانیات:

استعمال دخانیات یک عامل خطر برای سرطان حفره بینی یا یک سینوس پارانازال است. استفاده از دخانیات را به هر شکلی (سیگار، توتون یا لوله) شروع نکنید. اگر در حال حاضر از دخانیات استفاده می کنید، برای ترک کردن آن تلاش کنید. ترک ترک دخانیات خطر ابتلا به سرطان حفره بینی یا یک سینوس پارانازال را کاهش می دهد. مصرف کنندگان سابق دخانیات نسبت به کاربران فعلی خطر کمتری دارند. پس از ترک مصرف دخانیات، خطر ابتلا به سرطان کاهش می یابد.

رژیم غذایی مناسبی داشته باشید:

مصرف غذای ماهی شور و ناسالم را محدود کنید. به ویژه مهم است که این غذاها را به بچه های خیلی کم دهید.

تومور بینی

چه راه های دیگری برای کاهش خطر ابتلا به سرطان توصیه می کنید؟

موارد زیر ممکن است به کاهش خطر ابتلا به سرطان کمک کند:

  1.   برای دستیابی و حفظ وزن سالم، یک رژیم غذایی سالم را انتخاب کنید. بیشتر سبزیجات، میوه ها و غلات سبوس دار میل کنید و گوشت قرمز و فرآوری شده (مثل، بیکن، سوسیس، هات داگ) را کمتر میل کنید. این اقدامات ممکن است خطر ابتلا به بسیاری از انواع سرطان و همچنین سایر بیماری ها را کاهش دهد.
  2.  به طور منظم ورزش کنید.
  3.   درمورد خطرات و مزایای تصویربرداری پزشکی، مانند سی تی اسکن، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود صحبت کنید تا از قرار گرفتن در معرض اشعه یونیزان غیرضروری خودداری کنید. این امر به ویژه برای کودکان بسیار مهم است.
  4.   در مورد غربالگری سرطان توصیه شده با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی صحبت کنید.

توموری بینی

درمان تومور بینی و سینوس

ممکن است از جراحی، پرتو درمانی و شیمی درمانی برای درمان تومور بینی یا سینوس ها استفاده شود. اگر تومور كوچك باشد، اغلب با استفاده از روش آندوسكوپی و با حداقل تهاجم قابل برداشتن است. اگر یک تومور به گونه، چشم، مغز، اعصاب یا سایر ساختارهای کلیدی در جمجمه گسترش یافته باشد، اغلب به یک روش جراحی باز نیاز است. جراحان مرکز Cedars-Sinai Sinus در هر دو روش جراحی آندوسکوپی و باز بودن این سرطان ها متخصص هستند.

سوالات خود را بپرسید!

نکاتی برای کمک به شما در استفاده بیشتر از مراجعه به ارائه دهنده خدمات درمانی:

  •   دلیل بازدید خود و آنچه را که می خواهید رخ دهد بدانید.
  •   قبل از ملاقات، سؤالاتی را که می خواهید پاسخ دهید بنویسید.
  •   شخصی را با خود بیاورید تا به شما در پرسیدن سؤال کمک کند و آنچه را که ارائه دهنده شما به شما می گوید بیاد آورد.
  •   در ملاقات، نام تشخیص جدید و هرگونه داروی جدید، درمان یا آزمایش را بنویسید. همچنین هر دستورالعمل جدیدی را که ارائه دهنده شما به شما می دهد را انجام دهید.
  •   بدانید که چرا یک دارو یا درمان جدید تجویز می شود و چگونه به شما کمک می کند. همچنین بدانید عوارض جانبی چیست.
  •   سؤال کنید که آیا وضعیت شما با روش های دیگر قابل درمان است.
  •   بدانید که چرا یک آزمایش یا روال توصیه می شود و نتایج چه می تواند معنی داشته باشد.
  •   اگر دارو را مصرف نکنید یا آزمایش یا عمل انجام دهید، بدانید که چه اتفاقی می افتد.
  •   اگر قرار ملاقات پیگیری دارید، تاریخ، ساعت و هدف آن بازدید را بنویسید.
  •   اگر سؤال دارید چگونه می توانید با ارائه دهنده خود تماس بگیرید.