آیا تزریق بوتاکس به درمان میگرن می انجامد؟

امروزه درمان میگرن همچنان دغدغه بسیاری از افراد است . بسیاری از بیماران مبتلا به میگرن که انواع روش های دارویی و غیر دارویی و درمانهای خانگی میگرن را امتحان کرده اند وقتی بر شدت و تعداد حمله های میگرنشان افزوده میشود دنبال راه حل دیگری برای درمان میگرن میگردند و احتمالا در جستجوی خود به مطالبی درباره درمان میگرن با بوتاکس برخورده اند

تحقیقات نشان داده اند که تزریق بوتاکس میتواند 50% بیماران مبتلا به میگرن مزمن تعداد حملات و شدت آنها را به میزان قابل ملاحظه ای کاهش دهد . این میزان در تزریق سوم به 70% می رسد.

طبق تعریف کرایتریای بین المللی سردرد (IHS) میگرن مزمن به میگرنی گفته می شود که تعداد روزهای سردرد بیماربیش تر از 15 روز در ماه باشد و حداقل 8 حمله میگرن در ماه را تجربه کند.

حدود 85% مبتلایان به میگرن مزمن را زنان تشکیل می دهند. عوامل هورمونی و مصرف قرصهای ضد بارداری هورمونی می تواند توجیه کننده آن باشد.

میگرن مزمن تنها یک سردرد نیست بلکه یک بیماری نورولوژیک است که می تواند فرد را از زندگی روزانه باز دارد بسیاری از بیماران مبتلا به میگرن مزمن بخاطر مصرف روزانه مسکن وتریپتانها دچار سردردهای وابسته به مسکن در میانه هم می شوند که درمان میگرن را سخت تر می کند . در این شرایط فرد حتما باید با روشی مثل تزریق بوتاکس تخصصی میگرن از این سیکل معیوب بیرون بیاید و بنابراین تشخیص و درمان آن ضروری است .

آیا تزریق بوتاکس میگرن با بوتاکس زیبایی متفاوت است ؟
بعد از تحقیقات فراوان و گرفتن تاییدیه FDA تزریق بوتاکس برای درمان میگرن پروتکلی بر اساس تریگر های مهم درد در میگرن ارایه شد که در آن پزشک متخصص مغز و اعصاب باید در 31 نقطه از عضلات سروگردن و شانه ها بوتاکس را تزریق کند که در مجموع با محلهای زیبایی متفاوت است . گاهی پزشک شما بر اساس الگوی follow the pain در مناطقی که درد بیشتری احساس میکنید تزریق بیشتری انجام می دهد .

در ضمن مقدار داروی مصرفی در تزریق بوتاکس تخصصی میگرن بسیار بیشتر از مقدار مصرف شده برای درمان چین و چروک و زیبایی است

البته تزریق بوتاکس در 2 نقطه خط اخم پیشانی و 4 نقطه بالای پیشانی با زیبایی مشترک است و تا حدودی به از بین بردن چین و چروک پیشانی هم کمک می کند و هدف ما در اینجا تزریق بوتاکس با گرایش درمان میگرن است که مکانیسم اثر آن چیزی فراتر از شل کردن عضلات سروگردن است و توصیه می شود این کار برای نتایج بهتر درمان حتما توسط متخصص مغز و اعصاب دوره دیده که از آناتومی عروق منطقه سروگردن اطلاع دارد انجام شود نه توسط همکاران پوست و زیبایی در واقع بوتاکس مانع آزاد شدن نوروترانسمیتر درد از پایانه اعصاب اطراف عروق مغز و گردن شده و بنابراین حمله میگرن آغاز می شود. لازم به توضیح است که سیستم عصبی افراد مبتلا به میگرن نسبت به افراد نرمال حساس تر و تحریک پذیرتر بوده و در مواجهه با محرکهای معمولی محیطی مثل نور، صدا، گرما، سرما، بو، گرسنگی، بدخوابی و … نوروترانسمیترهای درد را آزاد کرده و حمله میگرن شروع می شود این نوروترانسمیترها اثر تنگ کنندگی روی رگ های مغز و گردن دارند و پس از آن عروق گشاد شده و افزایش جریان خون در عروق مغز باعث شروع سردرد ضربان دار می شود. در واقع نقش بوتاکس مداخله در این چرخه درد است و با مهار کردن آزاد شدن این نوروترانسمیترها به کاهش تعداد حملات و شدت آنها کمک می کند. اگر شما هم از سردردهای هر روزه میگرن خسته شده اید خوب است که با پزشک متخصص مغز و اعصاب خود راجع به تزریق بوتاکس میگرن به عنوان یکی از روش های درمان میگرن مشورت کنید .

کلینیک تخصصی سردرد دکتر اسفندیاری شما را در این راه همراهی می کند .

هپاتیت چیست؟ + راهنمایی کامل

هپاتیت چیست؟ علائم بیماری هپاتیت چیست؟ انواع این بیماری را می شناسید؟ هپاتیت نوعی بیماریست که باعث التهاب کبد می شود. کبد ارگان مهمیست که در قسمت راست شکم واقع شده و وظایف مهمی از جمله پردازش مواد مغذی، متابولیز داروها و پاکسازی سموم از بدن را به عهده دارد. اکثر موارد ابتلا به هپاتیت ناشی از آلوده شدن به ویروس هپاتیت اتفاق می افتد. هپاتیت های ویروسی عبارتند از: هپاتیت A، B، C، D و E. در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام راجع به انواع مختلف بیماری هپاتیت ، علائم و پیشگیری از آن می پردازیم.

هپاتیت

هپاتیت های غیر ویروسی

هپاتیت های غیر ویروسی نیز از عوامل زیر سرچشمه می گیرند:

  • عفونت باکتریایی
  • آسیب کبدی ناشی از سموم
  • آسیب کبدی ناشی از قطع جریان خون طبیعی به کبد
  • ترومای شکمی در ناحیه کبد
  • هپاتیت خود ایمنی یا حمله سیستم ایمنی بدن به کبد
  • سایر مشکلات و اختلالات مربوط به کبد

در این مطلب ما به بررسی انواع مختلف هپاتیت، علائم و نشانه ها و همچنین روش های درمانی موجود برای هر یک از آنها می پردازیم.

هپاتیت A

هپاتیت A نوعی عفونت کبدی بسیاری مسری است که در اثر آلوده شدن به ویروس هپاتیت A ایجاد می شود. این ویروس یکی از چندین نوع ویروس هپاتیت است که روی کبد تاثیر منفی می گذارد و عملکرد آن را با مشکل مواجه می کند. ویروس هپاتیت A از طریق آب یا غذای آلوده و همینطور تماس نزدیک با شخص یا شئ آلوده به ویروس منتقل می شود.

موارد خفیف ابتلا به این نوع هپاتیت به درمان نیازی ندارد و معمولا اکثر افراد مبتلا به طور کامل بهبود پیدا می کنند و دچار هیچ نوع عارضه دائمی در کبدشان نمی شوند. رعایت بهداشت شخصی و شستشوی مکرر دست ها با آب و صابون بهترین راه پیشگیری از ابتلا به هپاتیت A محسوب می شود. افرادی که بیشتر از سایرین در معرض ابتلا به این بیماری هستند نیز می توانند واکسن هپاتیت A دریافت کنند.

هپاتیت A چه علائمی دارد؟

این نوع هپاتیت تا زمانی که چند هفته از ابتلا به ویروس نگذشته باشد علامت خاصی از خودش نشان نمی دهد. با این حال ممکن است در برخی موارد فرد دچار علائم زیر شود:

  • خستگی
  • حالت تهوع و استفراغ ناگهانی
  • احساس درد و ناراحتی در شکم به خصوص زیر دنده ها و قسمت فوقانی و راست شکم
  • مدفوع به رنگ خاک رس
  • بی اشتهایی
  • تب
  • ادرار تیره
  • درد مفاصل
  • زردی پوست و چشم
  • خارش شدید

ممکن است این علائم خفیف باشند و ظرف چند هفته برطرف شوند اما در برخی موارد هم هپاتیت A بیماری جدی و مهمی تلقی می شود و درمان آن چند ماه طول می کشد.

هپاتیت

چه عواملی باعث بروز هپاتیت A می شوند؟

در صورتی که از آب یا غذای آلوده به ویروس هپاتیت A استفاده کنید به این بیماری دچار می شوید. علاوه بر این ویروس هپاتیت A از راه های زیر نیز منتقل می شود:

  • میوه ها، سبزیجات و هر نوع ماده غذایی آلوده به ویروس هپاتیت A
  • صدف خام آلوده به ویروس هپاتیت A
  • بلعیدن یخ آلوده به ویروس هپاتیت A

هپاتیت A چطور تشخیص داده می شود؟

اگر مشکوک به این بیماری باشید پزشک برای تشخیص هپاتیت از آزمایش خون و بررسی آنزیم های کبدی استفاده می کند. علاوه بر این برای تشخیص هپاتیت A پزشک از آزمایش خون شما برای بررسی وجود آنتی بادی های خاص استفاده می کند.

آیا هپاتیت A اثرات و عوارض طولانی مدتی دارد؟

معمولا ویروس هپاتیت A هیچ نوع مشکل یا عارضه طولانی مدتی ایجاد نمی کند اما برآوردها نشان می دهند که حدود 10 تا 15 درصد مبتلایان به این بیماری ممکن است علائم طولانی مدتی را تجربه کنند یا بعد از 6 تا 9 ماه بیماری شان مجددا عود کند. در موارد نادری هم بیمار به نارسایی کبد دچار می شود و باید پیوند کبد انجام بدهد.

هپاتیت A چطور درمان می شود؟

هیچ داروی خاص و معینی برای درمان هپاتیت A وجود ندارد. پزشک پس از تشخیص بیماری علائم شما را درمان می کند و از شما می خواهد که تا زمان بهبودی کاملتان تحت نظر او باشید. علاوه بر این برای اطمینان از عملکرد درست کبدتان باید طی این مدت آزمایشاتی نیز انجام بدهید. در طول پروسه درمان بیماری می توانید از موارد زیر برای تسریع روند درمان استفاده کنید:

استراحت کنید

استراحت کافی احساس خستگی، کسالت ناشی از بیماری و انرژی از دست رفته تان را جبران می کند.

هپاتیت

از مواد غذایی مناسب استفاده کنید

حالت تهوع ناشی از هپاتیت A غذا خوردن را با مشکل روبرو می کند. اگر مدام دچار تهوع و استفراغ می شوید سعی کنید میان وعده های سبک و زود هضم مصرف کنید. علاوه بر این برای جبران آب از دست رفته بدنتان از مایعات مثل آبمیوه های طبیعی استفاده کنید.

از مصرف مشروبات الکلی خودداری کنید

پردازش الکل و داروها برای کبد دشوار است مخصوصا اگر به هپاتیت A هم مبتلا باشید. نوشیدن مشروبات الکلی در طول این بیماری می تواند آسیب های کبدی تان را افزایش بدهد. علاوه بر مشروبات الکلی، پزشکتان را در جریان هر داروی بدون نسخه ای که قبلا مصرف می کردید قرار بدهید.

چطور می توان از بروز هپاتیت A پیشگیری کرد؟

بهترین راه پیشگیری از این بیماری واکسیناسیون است. واکسن هپاتیت A برای 95 درصد از افراد بزرگسال سالم و 85 درصد کودکان موثر است و بین 15 تا 20  سال می تواند از شما در برابر ابتلا به این بیماری محافظت کند. این واکسن در 3 نوبت مجزا تزریق می شود. از طرف دیگر رعایت بهداشت نیز یکی از روش های مهم پیشگیری از ابتلا به این بیماری محسوب می شود. بعد از هر بار استفاده از دستشویی دست هایتان را کاملا با آب و صابون بشویید، از نوشیدن آب های مشکوک یا ناسالم و خوردن غذاهای خام نیز خودداری کنید.

هپاتیت B

هپاتیت B نوعی عفونت کبد است که باعث زخم شدن، نارسایی و سرطان کبد می شود. اگر این هپاتیت درمان نشود می تواند کشنده باشد. ویروس هپاتیت B از طریق تماس با خون، زخم باز و مایعات آلوده به بدن فرد سالم منتقل می شود.

این بیماری در بزرگسالان قابل درمان است و اگر بیمار تحت نظر پزشک درمان شود می تواند بقیه عمرش را بدون مشکل سپری کند و دیگر به هپاتیت B دچار نمی شود. اما اگر نوزاد با هپاتیت B به دنیا بیاید بعید به نظر می رسد که بتوان آن را درمان کرد.

هپاتیت

هپاتیت B چه علائمی دارد؟

علائم هشدار دهنده این بیماری عبارتند از:

  • زردی پوست و چشم ها
  • ادرار تیره رنگ
  • مدفوع روشن
  • تب
  • احساس خستگی برای هفته ها یا ماه ها
  • مشکلات مربوط به معده مثل بی اشتهایی، تهوع یا استفراغ
  • شکم درد

این علائم ممکن است 1 تا 6 ماه بعد ورود ویروس به بدن بروز کنند. در واقع حدود یک سوم افراد آلوده به ویروس هپاتیت B خودشان از این مساله بی اطلاع هستند و فقط آزمایش خون می تواند آن را تشخیص بدهد.

هپاتیت B از چه راه هایی منتقل می شود؟

متداول ترین و اصلی ترین راه های انتقال هپاتیت B شامل موارد زیر است:

رابطه جنسی

در صورت برقراری رابطه جنسی محافظت نشده با فرد مبتلا به هپاتیت B و یا تماس با خون، بزاق، منی و یا مایعات واژن آلوده به این ویروس شما هم به هپاتیت B مبتلا می شوید.

استفاده از سرنگ مشترک

ویروس هپاتیت B به راحتی از طریق سرنگ آلوده مشترک به افراد مختلف انتقال پیدا می کند.

فرو رفتن تصادفی سرنگ آلوده در پوست

در صورتی که به طور اتفاقی و تصادفی سرنگ آلوده به ویروس هپاتیت B در بدن فرو رود به احتمال زیاد فرد به این بیماری مبتلا می شود. کارمندان بیمارستان ها و هر کس دیگری که با خون انسان سر و کار داشته باشد بیشتر در معرض این نوع ابتلا به هپاتیت B قرار دارند.

از طریق مادر به فرزند

زنان باردار مبتلا به هپاتیت B می توانند ویروس این بیماری را هنگام زایمان به نوزاد نیز منتقل کنند اما خوشبختانه واکسن هپاتیت B برای جلوگیری از ابتلا نوزادان به این بیماری وجود دارد.

هپاتیت

هپاتیت B چطور تشخیص داده می شود؟

برای تشخیص این بیماری از آزمایش خون استفاده می شود. پزشک از طریق بررسی نتایج آزمایش خون شما می تواند التهاب کبد و همین طور سطح آنزیم های کبدی و آنتی ژن ها و آنتی بادی های مرتبط با هپاتیت B را ارزیابی کند. اگر به هپاتیت B مزمن مبتلا شده باشید ممکن است پزشک از نمونه برداری یا بیوپسی کبد برای بررسی میزان پیشرفت بیماری استفاده کند.

هپاتیت B چطور درمان می شود؟

اگر فکر می کنید که به ویروس هپاتیت B آلوده شده اید باید هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کنید. هر چه زودتر روند درمان بیماری شروع شود نتایج بهتری نیز دریافت می کنید. پروسه درمان هپاتیت B با تزریق واکسن و شات گلوبولین ایمنی هپاتیت B که نوعی پروتئین برای تقویت سیستم ایمنی و مقابله با عفونت موجود در بدن است شروع می شود.

ضمن اینکه پزشک از شما می خواهد  کاملا استراحت کنید تا درمانتان سریعتر اتفاق بیفتد. علاوه بر این در طول روند درمان باید از مصرف چیزهایی که به کبدتان آسیب می زنند مثل الکل و داروهایی مثل استامینوفن خودداری کنید. قبل هر مصرف داروی دیگری نیز باید پزشکتان را در جریان قرار بدهید چون برخی از داروها می توانند به کبد صدمه بزنند. از این گذشته باید از یک رژیم غذایی سالم نیز پیروی کنید تا بدنتان زودتر به درمان پاسخ بدهد.

وقتی عفونت از بین رفت پزشک اعلام می کند که شما یک حامل غیر فعال هستید؛ این مساله به این معناست که ویروس ها از بین رفته اند اما اگر آزمایش های آنتی بادی انجام بدهید مشخص می شود که در گذشته به هپاتیت B مبتلا بوده اید اما اگر این عفونت 6 ماه طول بکشد شا دچار هپاتیت B مزمن شده اید. برای درمان هپاتیت B مزمن پزشک از داروهای زیر استفاده می کند:

  • انتکاویر (Entecavir): این دارو جدیدترین داروی درمان هپاتیت است که به صورت قرص یا شربت در اختیار بیمار قرار می گیرد.
  • تنوفوویر (Tenofovir): این دارو به شکل پودر یا قرص عرضه می شود. معولا پزشک قبل از تجویز تنوفوویر برای بیمار شرایط را کاملا بررسی می کند و مطمئن می شود که دارو به کلیه های او آسیب نمی رساند.
  • لامیوودین (Lamivudine): لامیوودین داروییست که به شکل شربت و قرص در دسترس است و یک بار در روز باید آن را مصرف کرد. اغلب موارد مصرف دارو مشکلی ایجاد نمی کند اما ممکن است در صورت مصرف طولانی مدت آن ویروس در برابر دارو مقاوم شود.
  • آدفوویر دیپیوکسیل (هپسرا): این دارو به شکل قرص موجود است و برای کسانی که به لامیوودین پاسخی نمی دهند مناسب است. مصرف دوزهای بالای هپسرا می تواند باعث بروز مشکلات کلیوی شود.
  • اینترفرون آلفا (Interferon alfa): داروی اینترفرون آلفا سیستم ایمنی بدن بیمار را تقویت می کند و حداقل برای 6 ماه باید مصرف شود. این دارو هپاتیت را درمان نمی کند بلکه فقط به کاهش التهاب کبد و درمان بی اشتهایی ناشی از بیماری کمک می کند.

هپاتیت

عوارض ابتلا به هپاتیت B چیست؟

هپاتیت B مزمن می تواند منجر به ابتلای بیمار به موارد زیر شود:

  • سیروز یا زخم کبدی
  • سرطان کبد
  • بیماری های کلیوی
  • مشکلات مربوط به عروق خونی

چطور می توان از بروز هپاتیت B پیشگیری کرد؟

بهترین روش ها برای پیشگیری از ابتلا به هپاتیت B شامل موارد زیر است:

  • واکسینه شوید
  • در روابط جنسی تان از کاندوم استفاده کنید
  • اگر مجبورید ملحفه، لباس یا وسایل شخصی فرد مبتلا به این بیماری را لمس یا تمیز کنید حتما از دستکش استفاده کنید
  • همه بریدگی ها و زخم های بازتان را بپوشانید تا از ورود ویروس به آنها جلوگیری شود
  • تیغ، مسواک، ناخن گیر و وسایل شخصی تان را با دیگران به اشتراک نگذارید
  • اگر قصد انجام تتو، خالکوبی و یا مانیکور دارید حتما مطمئن شوید که از وسایل استریل و یکبار مصرف برای شما استفاده می شود

آیا ممکن است از طریق دریافت خون در بیمارستان به هپاتیت B مبتلا شد؟

احتمال این اتفاق بسیار کم است چون همه خون های اهدا شده از نظر وجود بیماری های ویروسی بررسی می شوند و در صورت وجود مشکل خون آلوده دور ریخته می شود.

هپاتیت

هپاتیت C

هپاتیت C یا HCV نوعی بیماریست که باعث التهاب و صدمات جدی کبد می شود و عامل ایجاد آن ویروس هپاتیت C است. این ویروس از طریق خون و مایعات و ترشحات بدن منتقل می شود و ممکن است بدن در شروع آلودگی هیچ علامت خاصی از خودش نشان ندهد.

مراحل مختلف ابتلا به هپاتیت C

دوره نهفتگی یا کمون

این زمان در واقع فاصله بین آلوده شده به ویروس هپاتیت C تا زمان بروز علائم بیماری است که بین 14 تا 80 روز طول می کشد اما معمولا دوره کمون این بیماری 45 روز است.

هپاتیت C حاد

این نوع هپاتیت کوتاه مدت است و از زمان ورود ویروس به بدن بیمار تا پایان بیماری 6 ماه طول می کشد. برخی از مبتلایان به هپاتیت C بعد از این مدت خودبخود بهبود پیدا می کنند.

هپاتیت C مزمن

اگر بدن بیمار بعد از 6 ماه ابتلا به هپاتیت C ویروس را از بین نبرد این بیماری به یک عفونت طولانی مدت و مزمن تبدیل می شود که می تواند منجر به مشکلات جدی تری مثل سرطان یا سیروز کبدی شود.

سیروز کبدی

در این حالت سلول های سالم کبد جایشان را به بافت زخم یا اسکار می دهند. معمولا بین 20 تا 30 سال طول می کشد تا این اتفاق بیفتد اما در صورتی که بیمار به ویروس HIV مبتلا باشد یا مشروبات الکلی مصرف کند این اتفاق سریعتر رخ می دهد.

سرطان کبد

سیروز کبدی احتمالا ابتلا به سرطان کبد را افزایش می دهد. سرطان کبد در مراحل اولیه علامت خاصی ندارد بنابراین در صورت ابتلا به هپاتیت C به طور منظم آزمایشات غربالگری سرطان را انجام بدهید.

هپاتیت

هپاتیت C چه علائمی دارد؟

بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری هیچ علامتی را تجربه نمی کنند. با این حال در برخی موارد هم 2 تا 6 هفته پس از ورود ویروس به بدن علائم زیر ظاهر می شوند:

  • مدفوع به رنگ خاک رس
  • ادرار تیره رنگ
  • تب
  • خستگی
  • زردی پوست و چشم
  • درد مفاصل
  • بی اشتهایی
  • حالت تهوع
  • دل درد
  • استفراغ

این علائم معمولا 2 تا 12 هفته ادامه دارند.

هپاتیت C چطور منتقل می شود؟

ویروس هپاتیت C از طریق تماس با خون و مایعات آلوده وارد بدن و جریان خون شما می شود. علاوه بر این در موارد زیر نیز می توانید در معرض خطر انتقال ویروس قرار بگیرید:

  • استفاده از سرنگ مشترک برای تزریق
  • رابطه جنسی محافظت نشده
  • انتقال از طریق مادر به فرزند
  • به اشتراک گذاشتن وسایل شخصی مثل تیغ، مسواک، ناخن گیر و یا وسایل مربوط به تتو و مانیکور

 به خاطر داشته باشید که هپاتیت C از روش های زیر منتقل نمی شود:

  • شیر مادر ( مگر اینکه سینه مادر ترک خورده و خونریزی داشته باشد)
  • تماس ها و لمس های عادی و معمولی
  • بوسیدن
  • بغل کردن
  • دست دادن
  • نیش پشه
  • استفاده از ظروف مشترک برای غذای خوردن
  • عطسه کردن

هپاتیت

هپاتیت C پیشرفته چه علائمی دارد؟

با گذشت زمان و پیشرفت بیماری علائم زیر ظاهر می شوند:

  • آسیت یا تجمع مایعات در شکم
  • سنگ کیسه صفرا
  • از دست رفتن عملکرد صحیح مغز
  • نارسایی کلیه
  • کبودی و خونریزی راحت اندام ها
  • خارش شدید
  • کاهش بافت عضلانی
  • مشکلات مربوط به حافظه و تمرکز
  • استفراغ خونی
  • کاهش وزن

هپاتیت C چطور تشخیص داده می شود؟

برای تشخیص این بیماری از آزمایش خون استفاده می شود. پزشک برای دستیابی به نتیجه مورد نظر نتایج آزمایش خون شما را از نظر وجود آنتی بادی های ضد HCV بررسی می کند. این آنتی بادی ها پروتئین هایی هستند که بدن هنگام ورد ویروس هپاتیت C تولید می کند و معمولا 12 هفته بعد از عفونت قابل مشاهده در خون هستند.

به طور معمولا تشخیص هپاتیت C بین چند روز تا یک هفته طول می کشد. نتایج آزمایش خون دو حالت را نشان می دهند:

  • منفی یا غیر واکنشی: این نتیجه به این معناست که شما هپاتیت C ندارید اما اگر در 6 ماه گذشته در معرض ابتلا به بیماری قرار گرفتید دوباره باید آزمایش بدهید.
  • مثبت یا واکنشی: این نتیجه نشان می دهد بدن شما آنتی بادی هپاتیت C تولید کرده است و احتمالا به این بیماری مبتلا شده اید. برای اطمینان بیشتر پزشک از شما می خواهد که دوباره آزمایش بدهید.

هپاتیت C چطور درمان می شود؟

از روش های زیر برای درمان هپاتیت C استفاده می شود:

داروهای ضد ویروسی

عفونت هپاتیت C با مصرف داروهای ضد ویروس درمان می شود. هدف از این درمان این است که حداقل 12 هفته بعد از پایان درمان ویروس هپاتیت C در بدن مشاهده نشود.

هپاتیت

پیوند کبد

اگر بیمار دچار عوارض جدی هپاتیت C شده باشد احتمالا به پیوند کبد نیاز خواهد داشت. طی جراحی پیوند کبد، پزشک قسمت های آسیب دیده کبد را جدا و آن را کبد سالم پیوند می زند. البته در بیشتر موارد پیوند کبد به تنهایی نمی تواند هپاتیت C را درمان کند و همچنان به مصرف داروهای آنتی ویروس نیاز است.

واکسیناسیون

اگر چه واکسنی برای هپاتیت C وجود ندارد اما پزشک به بیمار توصیه می کند که واکسن هپاتیت A و B را دریافت کند چون در صورت ابتلای او به این هپاتیت ها وضعیت کبد وخیم تر می شود.

چطور می توان از بروز هپاتیت C پیشگیری کرد؟

با رعایت نکات زیر می توانید از ابتلا به هپاتیت C در امان بمانید:

  • مصرف مواد مخدر را ترک کنید مخصوصا اگر به صورت تزریقی مواد مصرف می کنید.
  • اگر قصد خالکوبی و تتو کردن دارید حتما مطمئن شوید که از سوزن های یک بار مصرف و استریل استفاده می کنند.
  • رابطه جنسی ایمن و محافظت شده داشته باشید. از برقرار کردن رابطه جنسی با شرکای جنسی متعدد خودداری کنید و حتما از وسایل محافظت کننده مثل کاندوم استفاده کنید.

هپاتیت D

هپاتیت D که گاهی اوقات با نام هپاتیت دلتا نیز شناخته می شود نوعی عفونت ویروسی است که بر اثر ویروس هپاتیت D ایجاد می شود کبد را ملتهب می کند. طبق امار سازمان جهانی بهداشت (WHO) حدود 5 درصد از مبتلایان به هپاتیت B یعنی 15 تا 20 میلیون نفر در سراسر جهان به هپاتیت D نیز مبتلا هستند.

هپاتیت D چه علائمی دارد؟

دو نوع هپاتیت D وجود دارد: حاد و مزمن. هپاتیت D حاد با علائم زیر همراه است:

  • خستگی
  • بی اشتهایی
  • درد در قسمت فوقانی و بالای شکم
  • ادرار تیره رنگ
  • مدفوع روشن
  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • زردی پوست و چشم

افراد مبتلا به هپاتیت D مزمن ممکن است تا سال ها هیچ علامتی را تجربه نکنند اما با گذشت زمان علائم ناشی از آسیب کبدی بروز می کنند. این علائم عبارتند از:

  • خستگی
  • کاهش وزن غیر طبیعی
  • ضعف
  • خارش پوست
  • تورم شکم
  • تورم مچ پا
  • زردی پوست و چشم

هپاتیت

چه عواملی باعث بروز هپاتیت D می شوند؟

ویروس هپاتیت D از طریق تماس با ترشحات و مایعات بدن فرد آلوده منتقل می شود. با این حال فقط کسانی می توانند به این بیماری مبتلا شوند که ویروس هپاتیت B در بدنشان وجود داشته باشد چون ویروس هپاتیت D برای تکثیر به این ویروس نیاز دارد. عواملی که می توانند شما را معرض ابتلا به این بیماری قرار دهد عبارتند از:

  • رابطه جنسی محافظت نشده
  • استفاده از سرنگ مشترک برای تزریق
  • تماس با خون آلوده به ویروس
  • هنگام زایمان و از طریق مادر به فرزند

هپاتیت D چطور تشخیص داده می شود؟

برای تشخیص این بیماری پزشک سابقه بیمار و همه علائم او را به طور کامل بررسی می کند. آزمایش خون می تواند نشان بدهد که ویروس هپاتیت D در بدن فرد وجود دارد یا نه. علاوه بر این پزشک برای بررسی میزان آسیب دیدگی کبد از آزمایشات دیگری مثل سونوگرافی یا بیوپسی کبد نیز استفاده می کند.

هپاتیت D چطور درمان می شود؟

در حال حاضر هیچ درمان خاصی برای هپاتیت D وجود ندارد و روش های درمانی موجود فقط به کنترل علائم بیماری کمک می کنند. برای مبتلایان به هپاتیت D مزمن اغلب از دارویی به نام اینترفرون آلفا استفاده می شود که می تواند خطر وخیم تر شدن اوضاع بیمار را کاهش بدهد.

علاوه بر این از آنجایی که ممکن است بیماران مبتلا به این نوع هپاتیت نیاز به درمان هپاتیت B نیز داشته باشند، در پروسه درمانشان از داروهای ضد ویروسی و تقویت سیستم ایمنی بدن نیز استفاده می شود. در موارد شدید که بیمار دچار نارسایی کبدی می شود نیز بیمار باید پیوند کبد انجام بدهد.

هپاتیت

هپاتیت E

هپاتیت E نوعی هپاتیت است که در اثر ویروس هپاتیت E ایجاد می شود و کبد را ملتهب می کند. بیشتر مبتلایان به هپاتیت E طی چند ماه بهبود پیدا می کنند و این بیماری برخلاف سایر هپاتیت ها باعث آسیب دائمی کبد نمی شود. البته اگر زنان باردار و یا کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند مثل افراد مسن یا بیمار به هپاتیت E مبتلا شوند شرایط می تواند برایشان خطرناک باشد.

هپاتیت E چه علائمی دارد؟

معمولا 2 تا 6 هفته بعد از آلوده شدن به ویروس هپاتیت E علائم زیر بروز می کنند:

  • تب خفیف
  • احساس خستگی شدید
  • بی اشتهایی
  • احساس ناراحتی در معده
  • استفراغ
  • شکم درد
  • تیره شدن پوست
  • ادرار تیره
  • مدفوع روشن
  • بثورات پوستی یا خارش پوست
  • درد مفاصل
  • زردی پوست و چشم

چه عواملی باعث بروز هپاتیت E می شوند؟

هپاتیت E از طرف تماس با مدفوع آلوده به ویروس و یا خوردن و نوشیدن مواد غذایی آلوده منتقل می شود. این بیماری معمولا در برخی نقاط دنیا که نکات بهداشتی رعایت نمی شود و شستن دست ها مرسوم نیست و یا آب سالم در دسترس افراد نیست بیشتر دیده می شود.

هپاتیت E چطور تشخیص داده می شود؟

برای تشخیص هپاتیت E از آزمایش خون یا آزمایش مدفوع استفاده می شود.

هپاتیت E چطور درمان می شود؟

در بیشتر موارد هپاتیت E بعد از حدود 4 تا 6 هفته خود به خود از بین می رود. موارد زیر نیز به درمان هر چه سریعترتان کمک می کند:

  • استراحت کردن
  • مصرف غذاهای سالم و مقوی
  • نوشیدن آب زیاد
  • خودداری از مصرف الکل

علاوه بر موارد گفته شده قبل از مصرف استامینوفن و هر داروی دیگری با پزشکتان در این خصوص مشورت کنید.

هپاتیت

چطور می توان از بروز هپاتیت E پیشگیری کرد؟

این بیماری در کشورهای کمتر توسعه یافته آسیا، خاور میانه، آفریقا و آمریکای مرکزی متداول تر است. با این که هیچ واکسنی برای پیشگیری از ابتلا به هپاتیت E وجود ندارد اما با رعایت موارد زیر می توانید احتمال ابتلا به این بیماری را کاهش بدهید:

  • اگر از سلامت آب آشامیدنی یا یخ مطمئن نیستید از آنها استفاده نکنید.
  • از مصرف گوشت خام و مشکوک خودداری کنید.
  • قبل از خوردن غذا و بعد از استفاده از دستشویی حتما دست هایتان را با آب و صابون بشویید.

نکات مهم برای جلوگیری از پیشرفت بیماری هپاتیت

از آنجایی که هپاتیت C خطرناک ترین نوع هپاتیت محسوب می شود مواد غذایی و داروهای مصرفی شما تاثیر زیادی روی وخیم تر شدن عملکرد کبدتان در طول این بیماری دارند. بنابراین اگر به این بیماری دچار هستید برای جلوگیری از بروز مشکلات بیشتر اکیدا توصیه می کنیم که موارد زیر را رعایت کنید:

از مصرف مواد مخدر، سیگار و مشروبات الکلی خودداری کنید

مشروبات الکلی تخریب سلول های کبدی شما را تسریع می کند، مواد مخدر باعث ایجاد زخم در کبد می شود و سیگار کشیدن نیز شما را در معرض ابتلا به سرطان کبد قرار می دهد.

قبل از مصرف هر دارویی با پزشکتان مشورت کنید

اگر به خاطر ابتلا به هپاتیت C دچار سیروز کبدی هم شده اید باید درباره مصرف داروها بسیار محتاط و مراقب باشید. دوز مصرفی برخی داروها در چنین شرایطی باید تحت کنترل پزشک قرار بگیرد و از مصرف برخی داروها، مکمل ها و داروهای گیاهی هم باید اجتناب کرد. داروهایی که نباید در این شرایط مصرف شوند عبارتند از:

هپاتیت

از مصرف مواد غذایی مضر پرهیز کنید

به طور کلی تغذیه مناسب می تواند به تشکیل سلول های جدید کبد کمک کند. اگر به هپاتیت C مبتلا هستید از مصرف مواد غذایی زیر خودداری کنید:

  • صدف خام: چون می تواند باعث بروز عفونت باکتریایی در بدن شود
  • غذاهای چرب و شیرین: چون در کبد رسوب می کنند و فشار و تنش روی کبد را بیشتر می کنند
  • غذاهای شور: اگر به خاطر ابتلا به هپاتیت C دچار تجمع مایعات در پاها و شکم شده اید نباید از غذاهای شور استفاده کنید.

بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD)؛ علائم، عوارض، تشخیص و درمان

بیماری مزمن انسدادی ریه که به اختصار به آن COPD می گویند گروهی از بیماری های پیش رونده ریوی است. رایج ترین انواع این بیماری آمفیزم و برونشیت مزمن هستند. خیلی از افرادی که بیماری انسدادی ریه را دارند به هر دو نوع این اختلالات دچار هستند. آمفیزم به آرامی کیسه های هوا در ریه ها را نابود می کند و در بیرون دادن جریان هوا دخالت می کند. برونشیت هم سبب التهاب و تنگی لوله های برونش می شود که این لوله ها در تولید مخاط نقش دارند. در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام راجع به بیماری مزمن انسدادی ریه صحبت خواهیم کرد.

بیماری انسدادی ریه

بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) چیست؟

اصلی ترین دلیل بروز بیماری مزمن انسداد ریه یا COPD کشیدن تنباکو است. قرار گرفتن به مدت طولانی در برابر محرک های شیمیایی می تواند سبب COPD شود. این بیماری در مدت طولانی پیشرفت می کند. تشخیص COPD شامل آزمایش های تصویر برداری، تست خون و تست عملکرد ریه است.

هیچ درمانی برای COPD وجود ندارد اما برخی روش های درمانی به کاهش علائم، کم کردن ریسک عوارض جانبی و بهتر شدن کیفیت زندگی فرد کمک می کنند. دارو، اکسیژن درمانی و جراحی برخی از انواع رایج درمان هستند. اگر COPD درمان نشود می تواند سبب پیشرفت بیماری، بیماری قلبی و عفونت های تنفسی شود. طبق تخمین ها ۳۰ میلیون نفر در آمریکا از COPD رنج می برند. نصف این افراد از مشکلی که دارند مطلع نیستند.

علائم بیماری مزمن انسدادی ریه چه هستند؟

این بیماری تنفس را برای بیمار سخت تر می کند. علائم آن می توانند در ابتدا خفیف باشند و با سرفه و قطعی نفس شروع شوند. با پیشرفت این بیماری، علائم ادامه دار می شوند تا جایی که نفس کشیدن برای فرد خیلی دشوار می شود.

ممکن است علائمی همچون خس خس سینه، فشار روی قفسه سینه و افزایش تولید مخاط را تجربه کنید. افرادی که COPD شدید دارند علائم سخت تری دارند. در ابتدا علائم این بیماری خفیف هستند تا جایی که ممکن است فرد آن ها را با سرماخوردگی اشتباه بگیرد.

علائم اولیه این بیماری شامل این مواردند:

  • قطع شدن موقت نفس مخصوصا بعد از ورزش
  • سرفه خفیف اما مکرر
  • نیاز به پاک کردن گلو در صبح ها به دلیل تجمع خلط

علاوه بر این باید یک سری تغییرات جزئی ایجاد کنید: از جمله پرهیز از بالا و پایین رفتن مداوم از پله ها و سعی در کاهش فعالیت های فیزیکی. علائم این بیماری می توانند پیشرفت کنند و وخیم شوند. با آسیب بیشتر به ریه ها ممکن است علائمی مثل این موارد را تجربه کنید:

  • وقفه در تنفس حتی بعد از تمرین های خفیف مثل بالا رفتن و پایین آمدن از پله ها
  • خس خس سینه که نوعی از نفس کشیدن همراه با صدا است، به خصوص هنگام باز دم
  • احساس سنگینی روی قفسه سینه
  • سرفه مزمن همراه و یا بدون مخاط
  • نیاز به پاکسازی هر روزه مخاط از ریه ها
  • سرماخوردگی، آنفولانزا و سایر عفونت های تنفسی مکرر
  • از دست دادن انرژی

بیماری انسدادی ریه

در مراحل آخر COPD، علائم آن می توانند شامل این موارد باشند:

  • ورم قوزک، ساق پا و خود پا
  • از دست دادن وزن
  • در صورت مشاهده موارد زیر به مراجعه فوری به پزشک نیاز است:
  • کبود به نظر رسیدن لب ها و ناخن های دست، که نشان دهنده سطح پایین اکسیژن در خون است.
  • اگر در نفس کشیدن به مشکل برخورده اید و به همین علت نمی توانید حرف بزنید.
  • احساس گیجی و ضعف
  • اگر قلب تان خیلی تند می زند

اگر خودتان سیگار می کشید یا مدام در معرض دود سیگار هستید، احتمال بدتر شدن علائم وجود دارد.

چه چیزی سبب بیماری مزمن انسدادی ریه می شود؟

در کشورهای توسعه ‌یافته همچون ایالات متحده آمریکا اصلی ترین دلیل بیماری مزمن انسدادی ریه سیگار کشیدن است. حدود ۹۰% از افرادی که دچار COPD هستند افرادی هستند که سیگار می کشند یا قبلا سیگار می کشیدند. حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد از افرادی که به مدت طولانی سیگار می کشند دچار COPD می شوند و بعضی از آن ها دچار اختلالات ریوی و کاهش عملکرد ریه می شوند.

بسیاری از افرادی که دچار انسداد ریوی هستند حداقل ۴۰ سال دارند و سابقه سیگار کشیدن داشته اند. هر چه بیشتر سیگار بکشید، احتمال بروز COPD بالاتر می رود. علاوه بر استعمال تنباکو، سیگار و پیپ، قرار گرفتن در معرض دود این مواد هم سبب COPD می شود. اگر آسم داشته باشید و سیگار بکشید احتمال بروز COPD در شما بالاتر می رود.

اگر در محیط کار در برابر دودها و گازهای شیمیایی قرار بگیرید احتمال بروز COPD در شما بالا می رود. قرار گرفتن به مدت طولانی در برابر آلاینده های هوا و گرد و غبار هم یکی دیگر از دلایل بروز بیماری انسدادی ریه است.

در کشورهای در حال توسعه، سیستم تهویه خانه ها ضعیف است و افراد بیشتر در معرض دود سوخت هایی که برای گرما و غذا درست کردن استفاده می شوند قرار می گیرند، که این خود دلیلی برای بروز بیماری انسدادی ریه در نظر گرفته می شود. علاوه بر این، بیماری انسدادی ریه می تواند زمینه ژنتیکی داشته باشد.

حدود ۵% از افرادی که دچار بیماری مزمن انسدادی ریه هستند دچار کمبود پروتئینی به نام آلفا ۱ آنتی تریپسین هستند. این کمبود سبب وخیم شدن اوضاع ریه ها می شود و روی کبد هم تاثیر می گذارد. باید به یاد داشته باشید که بیماری انسدادی ریه مسری نیست.

بیماری انسدادی ریه

تشخیص بیماری مزمن انسدادی ریه

برای تشخیص آن تنها یک راه وجود ندارد. تشخیص دقیق این اختلال به علائم، آزمایش فیزیکی و نتایج آزمایش های تشخیصی بستگی دارد. هنگامی که به پزشک مراجعه می کنید حتما تمام علائم تان را ذکر کنید. در صورت داشتن شرایط زیر پزشک را مطلع کنید:

  • اگر سیگار می کشید یا قبلا سیگار می کشیدید.
  • اگر در محیط کار در معرض محرک های ریوی قرار دارید.
  • اگر در معرض دود سیگار هستید (اما خودتان سیگار نمی کشید)
  • اگر سابقه خانوادگی در بیماری مزمن انسدادی ریه دارید
  • اگر دچار آسم یا سایر اختلالات تنفسی هستید
  • اگر از داروهای بدون نیاز به نسخه استفاده می کنید

در طی آزمایش فیزیکی، پزشک از استتوسکوپ برای شنیدن صدای ریه های شما در هنگام تنفس استفاده می کند. با توجه به شرایط شما، پزشک بعضی از این آزمایش ها را برای به دست آوردن تصویری کامل از مشکلی که دارید استفاده می کند:

  • اسپیرومتری یک آزمایش غیر تهاجمی برای بررسی عملکرد ریه است. در طی این آزمایش باید نفس عمیق بکشید و درون لوله دستگاه اسپیرومتر بدمید.
  • آزمایش های تصویر برداری نظیر آزمایش اشعه ایکس و سی تی اسکن که این آزمایش ها به بررسی دقیق ریه ها، رگ های خونی و قلب می پردازند.
  • آزمایش گازهای خون شریانی، این آزمایش شامل برداشتن نمونه خون از یکی از شریان ها و بررسی اکسیژن خون، کربن دی اکسید و سایر موارد است.

این آزمایش ها در تشخیص این که آیا فرد به COPD دچار است یا این که به اختلالات دیگری همچون آسم، بیماری های ریوی و نارسایی قلبی دچار است به پزشک کمک می کنند.

درمان بیماری مزمن انسدادی ریه

درمان می تواند به رهایی از علائم، پیشگیری از عوارض جانبی و کاهش روند پیشرفت بیماری کمک کند.

داروها

برونکودیلاتورها داروهایی هستند که به شل شدن ماهیچه های اطراف مجاری تنفسی، باز شدن مجاری تنفسی و تنفس راحت تر کمک می کنند. گلوکو کورتیکواستروئیدها می توانند با برونکودیلاتورها استفاده شوند و به کاهش التهاب در مجاری تنفسی کمک کنند. برای کاهش ریسک سایر عفونت های سیستم تنفسی از پزشک بپرسید که آیا می توانید واکسن آنفولانزا، واکسن پنوموکوک و کزاز را دریافت کنید.

بیماری انسدادی ریه

اکسیژن درمانی

اگر اکسیژن خون تان خیلی پایین است می توانید اکسیژن مکمل دریافت کنید. این کار توسط ماسک اکسیژن و کانولای بینی انجام می شود و به فرد این امکان را می دهد که راحت تر نفس بکشد.

جراحی

جراحی برای آن دسته از بیمارانی پیشنهاد می شود که آمفیزم شدید دارند و مصرف دارو به تنهایی برای آن ها تاثیر گذار نیست. گزینه ‌های جراحی که در دسترس هستند شامل این مواردند:

جراحی کاهش حجم ریه

در این نوع جراحی، جراح گروه ‌های کوچکی از بافت های آسیب‌ دیده‌ ریه را از قسمت فوقانی ریه بر می دارد. این کار سبب افزایش فضا در حفره‌ قفسه‌ سینه می شود و قسمت باقیمانده‌ و سالم ریه می تواند گسترش پیدا کند و دیافراگم می تواند عملکرد بهتری داشته باشد. در بعضی افراد، این عمل سبب تقویت کیفیت زندگی می شود.

پیوند ریه

برای انجام پیوند ریه فرد باید شرایط خاصی داشته باشد. پیوند ریه توانایی فرد برای نفس کشیدن و فعال بودن را افزایش می دهد. اما این جراحی هم خطراتی به دنبال دارد که از جمله خطرات آن می توان به پس زدن پیوند اشاره کرد. علاوه بر این فرد باید به مدت خیلی طولانی داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی مصرف کند.

بولکتومی

وقتی دیواره کیسه های هوایی موجود در ریه ها تخریب می شود، فضای زیادی در ریه ها به وجود می آید. این فضاها بزرگ و بزرگ تر می شوند و سبب بروز مشکلات تنفسی می شوند. در بولکتومی، پزشک این فضاها را بر می دارد تا به جریان یافتن هوا کمک کند.

تغییرات در سبک زندگی

تغییرات در سبک زندگی به کاهش علائم و رهایی از آن ها کمک می کند.

  • اگر سیگار می کشید آن را ترک کنید، پزشک راه های مناسبی برای این کار را پیشنهاد می دهد.
  • تا حد امکان از این که در برابر بوهای شیمیایی و دود سیگار باشید دور بمانید.
  • مواد مغذی ای که بدن تان به آن ها نیاز دارد را دریافت کنید. از پزشک یا متخصص تغذیه بخواهید که یک برنامه غذایی سالم برای شما در نظر بگیرد.
  • درباره این که چه میزان ورزش برای شما مناسب است با پزشک مشورت کنید.

بیماری انسدادی ریه

داروهای مناسب برای بیماری مزمن انسدادی ریه

داروها به کاهش علائم کمک می کنند. ممکن است که پیدا کردن دارو و دوز مناسب شما کمی زمان بر باشد. برخی از انواع دارو که برای این اختلال تجویز می شوند شامل این مواردند:

برونکودیلاتورهای استنشاقی

برونکودیلاتورها به شل کردن ماهیچه های سفت مجاری تنفسی کمک می کنند. اثر برونکودیلاتورهایی که تاثیر کوتاه دارند بین ۴ تا ۶ ساعت ماندگار هستند و سبب رهایی موقت از علائم می شوند. اما برای علائم ماندگار باید از داروهایی با تاثیر بلند مدت استفاده کنید. این داروها تا ۱۲ ساعت ماندگاری دارند.

برخی از انواع برونکودیلاتورها شامل آگونیست بتا ۲ و آنتی کولینرژیک ها هستند. این برونکودیلاتورها با شل کردن ماهیچه های سفت مجاری تنفسی و عبور بهتر هوا عمل می کنند. علاوه بر این به پاکسازی مخاط در ریه ها هم کمک می کنند.

کورتیکو استروئیدها

برونکودیلاتورهایی که تاثیر طولانی مدت دارند را معمولا همراه با گلوکو کورتیکو استروئیدها استفاده می کنند. گلوکوکورتیکواستروئیدها می توانند التهاب مجاری تنفسی را کم کنند و تولید مخاط را پایین بیاورند. کورتیکواستروئیدها در قالب قرص در دسترس هستند.

مهارکننده ‌های فسفودی ‌استراز ۴

این نوع دارو نیز در فرم قرص در دسترس است و به کاهش التهاب و شل کردن ماهیچه های تنفسی کمک می کند. این دارو برای COPD شدید و برونشیت مزمن توصیه می شود.

تئوفیلین

این دارو به کاهش احساس سنگینی روی قفسه سینه و کم کردن تنگی نفس کمک می کند. این دارو نیز به صورت قرص در دسترس است. تئوفیلین دارویی قدیمی است که برای شل کردن ماهیچه های مجاری تنفسی استفاده می شود و ممکن است عوارض جانبی خاصی داشته باشد.

آنتی بیوتیک و داروهای ضد ویروس

داروهای آنتی بیوتیک و ضد ویروس هنگامی تجویز می شوند که فرد دچار برخی عفونت های سیستم تنفسی باشد.

واکسینه شدن

بیماری مزمن انسدادی ریه احتمال بروز سایر مشکلات تنفسی را بالا می برد. به همین خاطر پزشک پیشنهاد می دهد که سالانه واکسن آنفولانزا، واکسن پنوموکوک و واکسن سیاه سرفه دریافت کنید.

بیماری انسدادی ریه

پیشنهاد های برنامه غذایی برای افرادی که بیماری مزمن انسدادی ریه دارند

هیچ برنامه غذایی خاصی برای افرادی که بیماری انسدادی ریه دارند وجود ندارد اما برنامه غذایی سالم برای حفظ سلامتی فرد ضروری است. هر چه بدن تان قوی تر باشد بهتر می توانید از عوارض جانبی و سایر مشکلات پیشگیری کنید. از بین گروه های غذایی زیر مواد غذایی متنوعی انتخاب کنید:

  • سبزیجات
  • میوه ها
  • غلات
  • پروتئین
  • لبنیات

به میزان کافی مایعات بنوشید. روزانه حداقل ۶ تا ۸ اونس نوشیدنی غیر کافئینی مصرف کنید تا به رقیق شدن مخاط کمک کنید. علاوه بر این، این کار سرفه کردن را هم راحت تر می کند. مصرف نوشیدنی های کافئین دار را کاهش دهید چون سبب تداخل در تاثیر داروها می شوند. اگر مشکلات قلبی داشته باشید ممکن است که نیاز باشد که مایعات کمتری مصرف کنید، در این خصوص با پزشکتان مشورت کنید.

داشتن وزن متناسب اهمیت زیادی دارد. هنگامی که COPD دارید تنفس به انرژی زیادی نیاز دارد و به همین علت ممکن است که به دریافت کالری بیشتری نیاز باشد. اما اگر اضافه وزن داشته باشید، عملکرد ریه ها و قلب به مشکل بر می خورد. به طور کلی، COPD سیستم ایمنی تان را ضعیف می کند و روی توانایی بدن در مقابله با عفونت تاثیر منفی می گذارد. علاوه بر این پر بودن معده هم سبب قطع تنفس می شود.

اگر چنین اتفاقی افتاد، این روش ها را امتحان کنید:

  • لقمه های کوچک تری از غذا درست کنید که جویدن و بلع آن ها آسان تر باشد.
  • مصرف ۳ وعده در روز را با ۵ یا ۶ وعده کوچک و سبک تر تعویض کنید.

زندگی با بیماری مزمن انسدادی ریه

بیماری مزمن انسدادی ریه به کنترل طولانی مدت نیاز دارد. این به این معناست که باید توصیه های تیم پزشکی را جدی بگیرید و عادات سالمی را در زندگی خود دنبال کنید. از آن جایی که ریه هایتان ضعیف شده اند، از هر چیزی که به آن ها فشار وارد می کند دوری کنید.

اولین چیزی که باید از انجام آن بپرهیزید سیگار کشیدن است. اگر برای ترک سیگار به مشکل برخورده اید، درباره برنامه ترک با پزشک خود صحبت کنید. از قرار گرفتن در معرض دود سیگار، گازهای شیمیایی، آلودگی هوا و گرد و غبار بپرهیزید. ورزش روزانه می تواند به سالم ماندن شما کمک کند. درباره این که به چه میزان ورزش نیاز است با پزشک صحبت کنید.

برنامه غذایی ای سرشار از مواد مغذی داشته باشید. از مصرف مواد غذایی فرآوری شده بپرهیزید چون این مواد غذایی سرشار از کالری و نمک هستند و هیچ ارزش غذایی ای ندارند. اگر در کنار COPD، سایر بیماری های مزمن (از جمله دیابت و بیماری قلبی) هم دارید باید آن ها را هم کنترل کنید.

بیماری انسدادی ریه

مراحل بیماری مزمن انسدادی ریه چه هستند؟

یکی از راه های تشخیص COPD از طریق اسپیرومتری است. مراحل بیماری مزمن انسدادی ریه شامل این موارد هستند:

  • مرحله اول: خفیف
  • مرحله دوم: متوسط
  • مرحله سوم: شدید
  • مرحله چهارم: خیلی شدید

با پیشرفت بیماری، بیشتر در معرض عوارض جانبی ای همچون این موارد قرار می گیرید:

  • عفونت های سیستم تنفسی، از جمله سرماخوردگی، آنفولانزا و ذات الریه
  • مشکلات قلبی
  • فشار خون بالا در شریان های ریوی (فشار خون بالای ریوی)
  • سرطان ریه
  • افسردگی و اضطراب

آیا بین بیماری مزمن انسدادی ریه و سرطان ریه ارتباطی وجود دارد؟

بیماری مزمن انسدادی ریه و سرطان ریه جزو رایج ترین مشکلات در سرتاسر دنیا هستند. این دو بیماری در برخی موارد به هم شباهت دارند. بیماری انسدادی ریه و سرطان ریه چندین عامل مخاطره آمیز مشترک دارند. اولین عامل مخاطره آمیز برای هر دوی این مشکلات سیگار کشیدن است. اگر در معرض دود سیگار و گازهای شیمیایی و سایر انواع دود قرار بگیرید بیشتر در معرض هر دوی این مشکلات هستید. علاوه بر این زمینه ژنتیکی هم در پیشرفت هر دوی این مشکلات نقشی اساسی ایفا می کند. به علاوه، ریسک بروز هر دوی آن ها با بالا رفتن سن افزایش میابد.

در سال ۲۰۰۹ به این نتیجه رسیدند که ۴۰ تا ۷۰ درصد از افرادی که سرطان ریه داشتند بیماری مزمن انسداد ریه هم داشتند. این مطالعه به این نتیجه رسید که بیماری انسداد ریه یکی از عوامل مخاطره آمیز برای سرطان ریه است. مطالعه ای که در سال ۲۰۱۵ انجام شد نشان داد که شاید این دو اختلال دو جنبه متفاوت از یک بیماری باشند و ممکن است که بیماری انسدادی ریه یکی از عواملی باشد که سبب سرطان ریه می شود.

در برخی شرایط، تا زمانی که تشخیص داده نشود که فرد دچار سرطان ریه است ممکن است که وی متوجه نشود که بیماری انسداد ریه دارد. اما داشتن بیماری انسداد ریه لزوما به این معنا نیست که دچار سرطان ریه می شوید. بلکه یکی از عواملی است که خطر سرطان ریه را بالا می برد. به همین خاطر است که توصیه می شود اگر سیگار می کشید حتما آن را ترک کنید.

بیماری انسدادی ریه

آمار و ارقام مربوط به بیماری مزمن انسدادی ریه

تخمین زده شده که در سرتاسر جهان حدود ۶۵ میلیون نفر از بیماری مزمن انسدادی ریه متوسط تا شدید رنج می برند. تشخیص داده که حدود ۱۲ میلیون فرد بالغ در آمریکا بیماری انسدادی ریه دارند. علاوه بر این ۱۲ میلیون نفر دیگر در آمریکا بیماری انسدادی ریه دارند اما از این که به این بیماری دچارند مطلع نیستند. بسیاری از افرادی که از COPD رنج می برند بالای ۴۰ سال هستند. اکثر کسانی که COPD دارند یا سیگار می کشند یا در در گذشته سیگار می کشیدند.

سیگار کشیدن مهم ترین چیزی است که سبب بیماری انسدادی ریه می شود و با ترک آن می توان از این بیماری پیشگیری کرد. بین ۲۰ تا ۳۰ درصد از کسانی که سیگار می کشند دچار بیماری انسدادی ریه همراه با علائم و نشانه های مشهود می شوند. اما چیزی بین ۱۰ تا ۲۰ درصد از افرادی که دچار بیماری انسدادی ریه هستند، افراد سیگاری نیستند.

در بیش از ۵ درصد از افرادی که بیماری انسدادی ریه دارند، اختلالات ژنتیکی همچون نقص آلفا ۱ آنتی تریپسین سبب این بیماری شده است. بیماری انسدادی ریه دلیل اصلی بستری شدن در کشورهای صنعتی است. در ایالات متحده آمریکا، بیماری انسدادی ریه سبب مراجعه های مکرر به بیمارستان و بستری شدن شده است. در بین کسانی که سرطان ریه دارند، حدود ۴۰ تا ۷۰ درصد بیماری انسدادی ریه هم دارند.

در ایالات متحده آمریکا سالانه حدود ۱۲۰,۰۰۰ نفر در اثر COPD از دنیا می روند. این بیماری سومین عامل مرگ و میر در ایالات متحده آمریکا شناخته شده است. بیشتر زنان در اثر این بیماری جان خود را از دست می دهند تا مردان. تخمین زده شده که تعداد کسانی که COPD دارند از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۳۰ تا ۱۵۰ درصد افزایش میابد. تعداد زیادی از آن ها افرادی با سن بالا هستند.

درمان های گیاهی و سایر روش های درمانی برای بیماری مزمن انسدادی ریه

اگر به COPD دچارید، از دارو، درمان ریه و گاهی جراحی برای کنترل علائمی که دارید استفاده می شود. اما گاهی درمان های گیاهی و سایر مکمل ها هم می توانند تا حد زیادی به درمان شما کمک کنند. اگر چه داروهای گیاهی و مکمل ها نمی توانند علائم تان را درمان کنند اما مطالعات نشان داده اند که مصرف آن ها سبب کاهش علائم می شود. قبل از مصرف این موارد حتما با پزشک مشورت کنید.

 N – استیل سیستئین (NAC)

سرفه مداومی که تولید مخاط می کند یکی از علائم COPD است. افرادی که بیماری مزمن انسدادی ریه دارند همیشه دنبال روش هایی برای رهایی از این سرفه ها هستند. NAC یک مکمل آنتی اکسیدان است. برخی تحقیقات نشان داده اند که NAC به ریه ها کمک می کند که بهتر کار کنند و علاوه بر این سبب این موارد هم می شود:

  • رقیق کردن مخاط
  • کاهش بیحالی فرد
  • رهایی از سرفه

مطالعات در این زمینه گوناگون هستند و سایر مطالعات نشان داده اند که NAC روی این موارد تاثیر کمی دارد. اما می تواند تا حدی از شدت علائم کم کند.

بیماری انسدادی ریه

جینسینگ

این گیاه معروف سالیان طولانی است که استفاده می شود. مطالعات نشان داده اند که جینسینگ می تواند علائم بیماری مزمن انسدادی ریه را کاهش دهد. افرادی که جینسینگ دریافت کردند، می توانستند راحت تر نفس بکشند و ورزش کنند. سایر تحقیقات نیز به این نتیجه رسیدند که افرادی که بیماری انسدادی ریه داشتند و جینسینگ دریافت کردند می توانستند بهتر نفس بکشند و ریه هایشان عملکرد بهتری نسبت به آن هایی که درمانی دریافت نکرده بودند، داشتند.

ویتامین D

وقتی دچار COPD می شوید ویتامین D کافی دریافت نمی کنید. کمبود ویتامین D می تواند احتمال عفونت سیستم تنفسی فوقانی را افزایش دهد و علائم انسدادی ریه را تشدید کند. البته پزشکان مطمئن نیستند که میزان زیاد ویتامین D سبب کاهش علائم شود و به عملکرد بهتر ریه ها کمک کند. در برخی از مطالعات مصرف ویتامین D سبب کاهش علائم میشد و در برخی مطالعات باعث کاهش علائم نمیشد.

ممکن است که پزشک سطح ویتامین D افرادی که بیماری انسدادی ریه دارند را بررسی کند و اگر سطح ویتامین D زیر میزان نرمال باشد پزشک مصرف مکمل را پیشنهاد می دهد.

مریم گلی

مریم گلی دارویی است که به مدت طولانی در طب چینی استفاده می شده است. برخی تحقیقات نشان داده که مصرف مریم گلی به مراقبت از ریه ها در برابر علائم بیماری مزمن انسدادی ریه کمک می کند.

سرخارگل (اکیناسه، اکیناشا)

بسیاری از افراد از این مکمل برای کاهش علائم سرماخوردگی استفاده می کنند. تحقیقات نشان داده اند که مصرف سرخارگل وقتی سرما خورده اید به کاهش دوره سرماخوردگی کمک نمی کند بلکه مصرف آن هنگامی که در حال بهبود هستید از مریض شدن دوباره شما پیشگیری می کند.

برخی از تحقیقات نشان داده اند که مصرف سرخارگل در کنار سایر مکمل ها (مثل زینک، سلنیوم و ویتامین C) هنگامی که فرد دچار بیماری انسدادی ریه است از علائم او کم می کند.

ملاتونین

بدن به طور طبیعی ملاتونین تولید می کند که به تقویت خواب کمک می کند. خیلی از افراد هنگامی که برای خوابیدن به مشکل بر می خورند از مکمل های ملاتونین استفاده می کنند تا بتوانند بهتر استراحت کنند. اگر دچار بیماری مزمن انسدادی ریه باشید در خوابیدن به مشکل بر می خورید.

مطالعات متفاوتی در خصوص کارآمد بودن ملاتونین انجام شده اند. برخی از مطالعات اظهار کرده اند که ملاتونین تنفس را راحت تر می کند و به همین علت است که فرد می تواند بهتر بخوابد.

بیماری انسدادی ریه

مکمل ها

مکمل هایی که به افرادی که بیماری مزمن انسدادی ریه دارند پیشنهاد می شوند شامل این مواردند:

اسیدهای چرب امگا ۳

این مکمل ها تاثیرات ضد التهابی دارند.

اسیدهای آمینه ضروری

اسیدهای آمینه ضروری همچون ال کارنیتین به تقویت عملکرد شناختی، کیفیت زندگی و تقویت ماهیچه ها به خصوص در افرادی که کمبود وزن دارند کمک می کند.

ویتامین های آنتی اکسیدان

مکمل هایی همچون ویتامین های آنتی اکسیدان A، B و E هنگامی که با امگا ۳ ترکیب می شوند برای تقویت عملکرد ریه در افرادی که بیماری انسدادی ریه دارند استفاده می شوند.

اگر می خواهید به برنامه غذایی تان مکمل بیفزایید حتما با پزشک در این باره صحبت کنید. چون برخی از مکمل ها سبب تداخل با بعضی از داروها می شوند.

کوآنزیم Q10 و کراتین

کوآنزیم Q10 و کراتین مواد طبیعی هستند که برای سلول های بدن انرژی فراهم می کنند. مطالعه ای در سال ۲۰۱۳ انجام شد و روی این تحقیق کرد که آیا ترکیب کراتین و کوآنزیم Q10 می تواند علائم نقص سیستم تنفسی را کاهش دهد یا نه. بعد از دو ماه افرادی که ترکیب کراتین و کوآنزیم Q10 را دریافت کرده بودند توانایی تحمل ورزش بالاتری داشتند و قطعی نفس آن ها کاهش یافته بود و به طور کلی کیفیت زندگی در آن ها ارتقاء پیدا کرده بود.

روغن های اسانسی

می توانید از روغن های اسانسی برای باز کردن مجاری تنفسی و پاک کردن مخاط از ریه ها استفاده کنید. می توانید این روغن ها را استنشاق کنید یا آن ها را روی پوست استعمال کنید. روغن های اسانسی که برای بیماری مزمن انسدادی ریه استفاده می شوند شامل این مواردند:

روغن اکالیپتوس

روغن اکالیپتوس حاوی ترکیبات طبیعی از جمله اوکالیپتول است. اوکالیپتول برای افرادی که بیماری انسدادی ریه دارند این مزایا را دارد:

  • خاصیت آنتی اکسیدان و ضد التهاب
  • باز کردن مجاری هوا در ریه ها
  • کاهش تولید مخاط
  • پاک کردن مخاط از ریه ها
  • پیشگیری از شدیدتر شدن COPD

طبق نتایج یک مطالعه می توانید ۱۲ قطره روغن اکالیپتوس را به ۱۵۰ میلی لیتر آب در حال جوشیدن اضافه کنید و سه بار در روز آن را استنشاق کنید.

بیماری انسدادی ریه

روغن میرتول

روغن میرتول نوعی روغن اسانسی است. مطالعه اخیری که انجام شد نشان داد که استفاده از این روغن برای افرادی که برونشیت مزمن و بیماری مزمن انسدادی ریه دارند درمانی موثر است.

تقویت کیفیت هوا در خانه

محرک های خاصی در خانه می توانند نفس کشیدن را برای افرادی که بیماری مزمن انسدادی ریه دارند سخت کنند. برخی از این محرک ها شامل این مواردند:

  • بوی رنگ و لاک
  • محصولات پاک کننده شیمیایی
  • حشره کش
  • استعمال تنباکو
  • گرد و غبار

می توانید با انجام این کارها کیفیت هوا در خانه خود را بالا ببرید:

  • محدود کردن ارتباط با مواد شیمیایی در خانه
  • باز کردن پنجره برای افزایش جریان هوا
  • استفاده از سیستم تهویه هوا: استفاده از سیستم تهویه هوا از رشد قارچ و کپک های مضر پیشگیری می کند.

دیابت قندی چیست؟ + انواع دیابت، علائم، تشخیص و پیشگیری

دیابت قندی یک اختلال سوخت و سازی(متابولیک) در بدن است. در این بیماری توانایی تولید هورمون انسولین در بدن از بین می‌رود یا بدن در برابر انسولین مقاوم شده و بنابراین انسولین تولیدی نمی‌تواند عملکرد طبیعی خود را انجام دهد. نقش اصلی انسولین پایین آوردن قند خون توسط سازوکارهای مختلف است. دیابت دو نوع اصلی دارد. در دیابت قندی نوع یک، تخریب سلول‌های بتا در پانکراس منجر به نقص تولید انسولین می‌شود و در نوع دو، مقاومت پیش رونده بدن به انسولین وجود دارد که در نهایت ممکن است به تخریب سلول‌های بتای پانکراس و نقص کامل تولید انسولین منجر شود. در دیابت نوع دو عوامل ژنتیکی، چاقی و کم ‌تحرکی نقش مهمی در ابتلای فرد دارند. در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام به دیابت قندی می پردازیم.

دیابت قندی

دیابت قندی چیست؟

دیابت قندی نوعی بیماری است که بدن شما را از استفاده کامل انرژی غذایی که می خورید منع می کند. دیابت قندی مانع از جذب کامل انرژی بدن از غذای شما می شود.

 دیابت در یکی از شرایط زیر رخ می دهد:

لوزالمعده عضوی در پشت معده ی شما است که انسولین کمی تولید می کند یا اصلا انسولین تولید نمی کند. انسولین یک هورمون طبیعی است که توسط سلولهای بتا لوزالمعده تولید می شود و به بدن کمک می کند تا از قند برای انرژی استفاده کند.

یا

لوزالمعده انسولین ایجاد می کند، اما انسولین ساخته شده آنطور که باید عمل نمی کند. این حالت مقاومت در برابر انسولین نامیده می شود.

برای درک بهتر دیابت قندی ، (فرایندی به نام متابولیسم) کمک می کند تا در مورد نحوه استفاده بدن از مواد غذایی برای انرژی اطلاعات بیشتری کسب کنید.

بدن شما از میلیون ها سلول تشکیل شده است. برای ایجاد انرژی، سلول ها به شکلی بسیار ساده به غذا نیاز دارند. هنگام خوردن یا نوشیدن، بسیاری از مواد غذایی شما به یک قند ساده به نام گلوکز تجزیه می شوند. گلوکز، انرژی مورد نیاز بدن شما برای فعالیت های روزانه را تأمین می کند.

رگ های خونی و خون بزرگراه هایی هستند که قند را از جایی که یا در آن گرفته شده است (معده) یا ساخته شده (در کبد) به سلول هایی که در آن استفاده می شود (عضلات) یا جایی که در آن ذخیره می شود (چربی) انتقال می دهند. قند به خودی خود نمی تواند وارد سلول شود. لوزالمعده، انسولین را در خون آزاد می کند که به عنوان یاور یا “کلید” عمل می کند و قند را در سلول ها می گذارد تا به عنوان انرژی استفاده شود.

هنگامی که قند، جریان خون را ترک کرده و وارد سلولها می شود، سطح قند خون پایین می آید. بدون انسولین یا “کلید” ، قند برای استفاده به عنوان انرژی، نمی تواند وارد سلول های بدن شود. این امر باعث افزایش قند می شود. به مقدار زیاد قند در خون “قند خون” (قند خون بالا) گفته می شود.

دیابت قندی

دیابت قندی چقدر شایع است؟

دیابت قندی یک مشکل بهداشت عمومی در سراسر جهان است. در سال 1980 ، تعداد 108 میلیون بزرگسال (4.7٪ از جمعیت جهانی) در سراسر جهان مبتلا به دیابت قندی بودند. تا سال 2014 این تعداد به 422 میلیون بزرگسال (8.5٪ از جمعیت جهانی) رسیده است.

پیش بینی می شود تا سال 2040 این تعداد 642 میلیون بزرگسال باشد. در انگلیس تخمین زده می شود بین 3 تا 4 میلیون نفر مبتلا به دیابت وجود داشته باشد. دیابت نوع 2 بیش از 90٪ کل بیماران مبتلا به دیابت قندی را تشکیل می دهد.

آیا دیابت قندی موروثی است؟

این بستگی به نوع دیابت دارد. دیابت نوع 2، و در موارد کمی دیابت نوع 1، ممکن است در خانواده ها موروثی باشد. اگروالدین مبتلا به دیابت باشند، فرزندان آنها لزوماً این عارضه را دریافت نمی کنند، اما در معرض خطر بیشتری قرار دارند. در دیابت نوع 2 ، عوامل سبک زندگی مانند اضافه وزن (چاقی) و ورزش نکردن می تواند خطر ابتلا به دیابت را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. برخی از انواع نادر دیابت قندی ممکن است موروثی باشد.

انواع دیابت قندی کدامند؟

لوزالمعده معمولاً با دیابت نوع 2 مقداری انسولین ایجاد می کند. اما یا مقدار ساخته شده برای نیاز بدن کافی نیست، یا سلولهای بدن در برابر آن مقاومت می کنند. مقاومت به انسولین یا عدم حساسیت به انسولین، عمدتاً در سلولهای چربی، کبد و ماهیچه ها اتفاق می افتد.


بیشتر بدانید: با مصرف خوراکی ها از دیابت پیشگیری کنیم


پیش دیابت

پیش دیابت قندی شرایطی است که در آن سطح قند خون بیش از حد طبیعی بالا باشد اما به اندازه کافی بالا نباشد که بتوان از آن به عنوان دیابت نام برد. در صورتی که میزان قند خون ناشتای فردی بین 100 میلی گرم بر دسی لیتر (5.6 میلی مول بر لیتر) و 125 میلی گرم بر دسی لیتر (9/6 میلی مول بر لیتر) باشد.

اگر میزان قند خون آنها 2 ساعت پس از آزمایش تحمل گلوکز خون، بین 140 میلی گرم بر دسی لیتر (7.8 میلی مول بر لیتر) و 199 میلی گرم بر دسی لیتر (11 میلی مول بر لیتر) باشد، مبتلا به پیش دیابت هستند. پیش دیابت خطر ابتلا به دیابت در آینده و همچنین بیماری های قلبی را در پی دارد. کاهش وزن بدن 5 تا 10 درصد از طریق رژیم غذایی و ورزش می تواند خطر ابتلا به دیابت در آینده را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

دیابت قندی

دیابت نوع 1

دیابت نوع 1 نیز به دیابت وابسته به انسولین گفته می شود. قبلاً این بیماری را دیابت جوانی می نامیدند ، زیرا اغلب از دوران کودکی شروع می شود. دیابت نوع 1 یک بیماری خود ایمنی است. این امر در اثر حمله بدن به لوزالمعده به وسیله ی پادتن ها است. در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 ، لوزالمعده ی آسیب دیده انسولین تولید نمی کند.

این نوع دیابت قندی ممکن است در اثر استعداد ژنتیکی ایجاد شود. این همچنین می تواند نتیجه سلول های بتای معیوب در لوزالمعده باشد که به طور معمول انسولین تولید می کنند.

تعدادی از خطرات پزشکی با دیابت نوع 1 همراه است. بسیاری از آنها ناشی از آسیب به رگ های خونی ریز در چشم شما (به نام رتینوپاتی دیابتی) ، اعصاب (نوروپاتی دیابتی) و کلیه ها (نفروپاتی دیابتی) هستند. و یا حتی آسیب های جدی تر مانند افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی و سکته مغزی است.

درمان دیابت قندی نوع 1 شامل مصرف انسولین است که باید از طریق پوست به بافت چربی زیرین تزریق شود. روش های تزریق انسولین عبارتند از:

  • سرنگ
  • قلم های انسولین که از کارتریج های از قبل پر شده و یک سوزن ریز استفاده می کنند
  • انژکتورهای جت که برای ارسال اسپری انسولین از طریق پوست از هوای پر فشار استفاده می کنند
  • پمپ های انسولین که انسولین را از طریق لوله انعطاف پذیر به سوند زیر پوست شکم منتقل می کنند

یک آزمایش دوره ای به نام تست خون A1C میزان قند خون را در طی سه ماه قبل تخمین می زند. این آزمایش برای کمک به شناسایی کنترل کلی سطح گلوکز و خطر عوارض ناشی از دیابت از جمله آسیب اعضای بدن کاربرد دارد.

ابتلا به دیابت نوع 1 نیاز به تغییرات چشمگیر در سبک زندگی دارد که عبارت اند از:

  • آزمایش مکرر سطح قند خون
  • برنامه ریزی دقیق وعده غذایی
  • ورزش روزانه
  • مصرف انسولین و سایر داروها در صورت نیاز

افراد مبتلا به دیابت نوع 1 می توانند در صورت کنترل دقیق گلوکز، زندگی طولانی و فعالی داشته باشند، تغییرات لازم در سبک زندگی را ایجاد کرده و به برنامه درمانی پایبند باشند.

دیابت قندی

دیابت نوع 2

تاکنون، شایع ترین شکل دیابت، دیابت قندی نوع 2 است که 95٪ موارد دیابت را بزرگسالان تشکیل می دهند. حدود 26 میلیون بزرگسال آمریکایی به این بیماری مبتلا شده اند.

دیابت نوع 2 قبلاً دیابت بزرگسالی نام داشت، اما با همه گیر شدن آن بین بچه های چاق و دارای اضافه وزن، در حال حاضر نوجوانان بیشتری در حال ابتلا به دیابت نوع 2 هستند. دیابت نوع 2 نیز دیابت غیر وابسته به انسولین نامیده می شد.

دیابت قندی نوع 2 اغلب نوع خفیف دیابت نسبت به نوع 1 است. با این وجود ، دیابت نوع 2 هنوز هم می تواند عوارض عمده ای برای سلامتی ، به ویژه در کوچکترین رگ های خونی در بدن ایجاد کند که کلیه ها، اعصاب و چشم ها را تغذیه می کنند. دیابت نوع 2 همچنین خطر ابتلا به بیماری های قلبی و سکته را افزایش می دهد.

با دیابت نوع 2، لوزالمعده معمولاً مقداری انسولین تولید می کند. اما یا مقدار تولید شده برای نیاز بدن کافی نیست، یا سلولهای بدن در برابر آن مقاوم هستند. مقاومت در برابر انسولین یا عدم حساسیت به انسولین، در درجه اول در سلولهای چربی، کبد و ماهیچه اتفاق می افتد.

افرادی که چاق هستند – یعنی 20٪ بیش تر از وزن ایده آل به نسبت قد خود دارند – در معرض خطر بیشتر ابتلا به دیابت نوع 2 و مشکلات پزشکی مرتبط با آن هستند. افراد چاق در برابر انسولین مقاومت دارند. با داشتن مقاومت در برابر انسولین، لوزالمعده برای تولید انسولین بیشتر باید سخت کار کند. اما حتی در این صورت، انسولین کافی برای طبیعی نگه داشتن قندها موجود نیست.

درمانی برای دیابت قندی وجود ندارد. با این وجود، دیابت نوع 2 با مدیریت وزن، تغذیه و ورزش قابل کنترل است. متأسفانه، دیابت نوع 2 تمایل به پیشرفت دارد و اغلب به داروهای دیابت نیاز است.

آزمایش هموگلوبین گلیکوزیله یک آزمایش خون است که میانگین قند خون را در طی سه ماه قبل تخمین می زند. ممکن است انجام آزمایش دوره ای هموگلوبین گلیکوزیله تجویز شود که مشاهده شود رژیم غذایی، ورزش و داروها تا چه حد برای کنترل قند خون و جلوگیری از آسیب دیدگی اعضای بدن موثر هستند. آزمایش هموگلوبین گلیکوزیله به طور معمول سالی چند بار انجام می شود.

دیابت قندی

دیابت قندی بارداری چیست؟

دیابت بارداری زمانی اتفاق می افتد که سطح قند خون در دوران بارداری بالا باشد. با پیشرفت بارداری، کودک در حال رشد نیاز بیشتری به گلوکز دارد. تغییرات هورمون در دوران بارداری نیز بر عملکرد انسولین تأثیر می گذارد، که باعث بالا رفتن قند خون می شود.

زنان بارداری که خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت حاملگی دارند، شامل کسانی هستند که:

  • بیش از 35 سال سن دارند
  • اضافه وزن دارند
  • سابقه ی خانوادگی ابتلا به دیابت دارند
  • سابقه ی سندروم تخمدان پلی کیستیک دارند

سطح قند خون معمولاً پس از زایمان به حالت عادی برمی گردد. با این حال، زنانی که به دیابت حاملگی مبتلا شده اند، خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را بعداً در زندگی دارند.

چه عواملی باعث دیابت قندی می شود؟

علل دیابت قندی مشخص نیست. عوامل خطر زیر ممکن است احتمال ابتلا به دیابت را افزایش دهد:

  • سابقه خانوادگی دیابت
  • نژاد آفریقایی-آمریکایی، اسپانیایی، بومی آمریکایی یا نژاد آسیایی-آمریکایی، جزیره اقیانوس آرام یا قومیت
  • داشتن اضافه وزن
  • استرس جسمی (مانند جراحی یا بیماری)
  • استفاده از داروهای خاص ، از جمله استروئیدها
  • آسیب به لوزالمعده (مانند عفونت ، تومور ، جراحی یا تصادف)
  • بیماری خودایمنی
  • فشار خون بالا
  • کلسترول خون یا سطح تری گلیسیرید غیر طبیعی
  • سن (این خطر با افزایش سن، افزایش میابد)
  • استعمال دخانیات
  • سابقه ی دیابت بارداری

توجه به این نکته ضروری است که قند به خودی خود باعث ایجاد دیابت قندی نمی شود. خوردن مقدار زیادی قند می تواند منجر به پوسیدگی دندان شود اما باعث ایجاد دیابت نمی شود.

دیابت قندی

علائم دیابت قندی چیست؟

علائم دیابت شامل موارد زیر است:

  • تشنگی بیش از حد
  • گشنگی بیش از حد (به خصوص بعد از خوردن غذا)
  • خشکی دهان
  • ادرار مکرر
  • کاهش وزن غیر قابل توضیح (حتی با این که غذا می خورید و احساس گرسنگی می کنید)
  • احساس ضعف و خستگی
  • تاری دید
  • تهوع یا احساس سوزن سوزن شدگی در دست ها و پاها
  • زخم یا بریدگی هایی که به کندی بهبود میابند
  • پوست خشک یا زبر
  • عفونت های مکرر مخمر یا عفونت های دستگاه ادرار

علائم قند خون پایین چیست؟

بیشتر افراد هنگامی که قند خون آنها کمتر از 70 میلی گرم بر دسی لیتر باشد، علائم قند خون پایین (هیپوگلیسمی) دارند. (پزشک به شما می گوید که چگونه قند خون خود را آزمایش کنید). هنگامی که قند خون شما پایین است، بدن شما علائمی را نشان می دهد که شما به غذا نیاز دارید. افراد مختلف علائم متفاوتی دارند. شما یاد خواهید گرفت که علائم خود را بشناسید.

علائم اولیه ی قند خون پایین عبارتند از:

  • احساس ضعف
  • احساس سرگیجه
  • احساس گرسنگی
  • لرز و احساس لرزش
  • تعریق
  • تپش قلب
  • رنگ پریدگی
  • احساس ترس و اضطراب

دیابت قندی

آخرین علائم قند خون پایین عبارتند از:

  • احساس سرگیجه
  • سردرد
  • احساس گرسنگی
  • ناهماهنگی یا هماهنگی ضعیف
  • خواب های بد یا کابوس
  • عدم توانایی ذهن برای تمرکز بر روی یک موضوع
  • بی حسی دهان و زبان
  • مرگ

دیابت قندی چگونه تشخیص داده می شود؟

اندازه گیری سطح گلوکز در خون

تشخیص دیابت قندی در مواردی انجام می شود که افراد به طور غیر طبیعی سطح گلوکز خون بالایی دارند. پزشکان آزمایشات غربالگری را بر روی افرادی انجام می دهند که در معرض خطر دیابت هستند اما علائمی ندارند.

اندازه گیری قند خون

پزشکان میزان گلوکز خون را در افرادی بررسی می کنند که علائم دیابت از جمله عطش، ادرار، یا گرسنگی زیاد دارند. علاوه بر این، پزشکان ممکن است سطح قند خون را در افرادی بررسی کنند که اختلالاتی مانند عفونت های مکرر، زخم پا و عفونت های مخمر دارند که می تواند عوارض دیابت قندی باشد.

برای اندازه گیری سطح قند خون معمولاً صبح ناشتا یک نمونه خون گرفته می شود. با این وجود، می توان در صورت ناشتا نبودن فرد نیز نمونه خون گرفت. برخی از میزان قند خون بعد از غذا طبیعی است، اما حتی بعد از غذا سطح آن نباید خیلی زیاد باشد. میزان قند خون ناشتا هرگز نباید بالاتر از 125 میلی گرم بر لیتر (6.9 میلی مول بر لیتر) باشد. حتی بعد از خوردن غذا، سطح قند خون نباید بیش از 199 میلی گرم بر لیتر (11.0 میلی مول بر لیتر) باشد.

دیابت قندی

هموگلوبین گلیکوزیله

پزشکان همچنین می توانند سطح یک پروتئین، هموگلوبین گلیکوزیله (که به آن هموگلوبین گلیکولاته نیز گفته می شود) را در خون اندازه گیری کنند. هموگلوبین ماده ای حاوی اکسیژن در سلول های قرمز خون است. هنگامی که خون در طی یک دوره زمانی در معرض سطوح بالای گلوکز خون قرار می گیرد، گلوکز به هموگلوبین متصل می شود و هموگلوبین گلیکوزیله شده را تشکیل می دهد.

سطح هموگلوبین گلیکوزیله (به عنوان درصد هموگلوبین که گلیکوزیله است، گزارش شده است) به جای تغییرات سریع، روند طولانی مدت در سطح گلوکز خون را منعکس می کند.

اندازه گیری هموگلوبین گلیکوزیله می تواند برای تشخیص دیابت قندی در هنگام آزمایش توسط آزمایشگاه معتبر (نه توسط ابزار مورد استفاده در خانه یا مطب پزشک) انجام شود. افرادی که سطح هموگلوبین گلیکوزیله آنها 6.5٪ یا بیشتر است ، مبتلا به دیابت قندی هستند. اگر این سطح بین 5.7 تا 6.4 باشد، آنها مبتلا به پیش دیابت قندی هستند.

تست تحمل گلوکز خوراکی

نوع دیگری از آزمایش خون، یعنی آزمایش تحمل گلوکز خوراکی، ممکن است در شرایط خاصی انجام شود، مانند غربالگری زنان باردار برای دیابت حاملگی یا آزمایش افراد مسن که علائم دیابت دارند اما میزان قند خون آن ها هنگامی که ناشتا هستند، طبیعی است. با این حال، به طور معمول برای آزمایش دیابت قندی مورد استفاده قرار نمی گیرد، زیرا این آزمایش بسیار دشوار است.

در این آزمایش، افراد ناشتا می مانند، برای تعیین سطح قند خون ناشتا، نمونه خون گرفته می شود و سپس یک محلول ویژه حاوی مقدار زیاد و استاندارد گلوکز می نوشند. نمونه خون های بیشتری در طی 2 تا 3 ساعت آینده گرفته می شود و آزمایش می شود که آیا گلوکز خون به میزان غیر طبیعی بالا می رود یا خیر.

غربالگری دیابت قندی

سطح گلوکز خون اغلب در طی معاینه عادی جسمی بررسی می شود. بررسی میزان گلوکز خون به صورت سالیانه به ویژه در افراد مسن از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا دیابت قندی در افراد مسن بسیار رایج است. افراد ممکن است به دیابت قندی ، به ویژه دیابت نوع 2 مبتلا باشند و از آن بی خبر باشند.

هیچ آزمایش همیشگی برای غربالگری دیابت نوع 1 حتی در افرادی که در معرض خطر دیابت نوع 1 قرار دارند (مانند خواهر و برادر یا فرزندان افرادی که دیابت نوع 1 دارند) وجود ندارد. با این حال، انجام تست های غربالگری در افرادی که در معرض خطر دیابت نوع 2 قرار دارند، حائز اهمیت است. از جمله افرادی که:

  • بیش از 45 سال سن دارند
  • مبتلا به پیش دیابت هستند
  • اضافه وزن دارند یا چاق هستند
  • سبک زندگی بی تحرک دارند
  • فشار خون بالا دارند و یا اختلال لیپیدی مانند کلسترول بالا دارند
  • بیماری قلبی عروقی دارند
  • سابقه ی خانوادگی ابتلا به دیابت قندی دارند
  • دیابت حاملگی داشته اند یا زایمان کودکی با وزن بیش از 9 پوند را داشته اند
  • بیماری تخمدان پلی کیستیک دارند
  • دارای قومیت آمریکایی آفریقایی، اسپانیایی، آمریکایی آسیایی یا قومیت هندی هستند

دیابت قندی

مبتلایان به این عوامل خطر، حداقل باید هر سه سال یکبار برای دیابت قندی معاینه شوند. خطر دیابت را می توان با استفاده از ماشین حساب های خطر آنلاین ارزیابی کرد. پزشکان ممکن است میزان قند خون ناشتا و سطح هموگلوبین گلیکوزیله را اندازه گیری کنند یا آزمایش تحمل گلوکز خوراکی را انجام دهند. اگر نتایج آزمایش در مرز بین طبیعی و غیر طبیعی باشد، پزشکان حداقل یک بار در سال آزمایش غربالگری را انجام می دهند.

دیابت قندی چگونه مدیریت می شود؟

هیچ درمانی برای دیابت وجود ندارد، اما می توان آن را مدیریت و کنترل کرد. اهداف کنترل دیابت عبارتند از:

  • با متعادل کردن میزان مصرف مواد غذایی با دارو و فعالیت، میزان قند خون خود را تا حد ممکن نزدیک به حد طبیعی نگه دارید.
  • سطح کلسترول خون و تری گلیسیرید (لیپید) خون را تا حد ممکن نزدیک به حد طبیعی حفظ کنید.
  • فشار خون خود را کنترل کنید.فشار خون شما نباید بیش از 90/140 باشد.
  • احتمال بروز مشکلات سلامتی مرتبط با دیابت را کاهش داده و یا در صورت امکان پیشگیری کنید

کلید کنترل دیابت خود را با در نظر گرفتن موارد زیر، در دست بگیرید:

  • چیزهایی که می خورید را برنامه ریزی کنید و یک برنامه غذایی متعادل را دنبال کنید
  • به طور منظم ورزش کنید
  • در صورت تجویز، داروهایتان را مصرف کنید و دقیقا مطابق دستورالعمل های مربوط به نحوه و زمان مصرف، آن ها را مصرف کنید.
  • بر میزان قند خون و فشار خون خود در منزل نظارت داشته باشید
  • قرار ملاقات های خود را با پزشک خود ادامه دهید و آزمایشات آزمایشگاهی را طبق دستور پزشک انجام دهید.

کارهایی که هر روز در خانه انجام می دهید تاثیر بیشتری دارد نسبت به آن چه پزشک شما می تواند هر چند ماه یک بار طی معاینات شما انجام دهد.

دیابت قندی

پمپ انسولین چیست؟

پمپ های انسولین دستگاه های کوچک و رایانه ای هستند، به اندازه یک تلفن همراه کوچک که شما در کمربند، جیب و یا زیر لباس خود قرار می دهید. آن ها انسولین با عملکرد سریع 24 ساعت شبانه روز را از طریق یک لوله انعطاف پذیر کوچک به نام کانول به بدن می رسانند.

کانول با استفاده از سوزن در زیر پوست قرار می گیرد. سپس سوزن برداشته می شود و فقط لوله انعطاف پذیر زیر پوست باقی می ماند. کاربر پمپ هر 2-3 روز یکبار کانول را جایگزین می کند. پمپ انسولین می تواند انسولین را 24 ساعت شبانه روز تزریق کند.

برای مصرف کنندگان پمپ مهم است که مرتباً سطح گلوکز خود را با نظارت گر مداوم گلوکز یا یک نظارت گر انگشتی کنترل کنند. این پمپ جریان مداوم انسولین را فراهم می سازد که در صورت نیاز برای مواردی مانند ورزش و استرس قابل تنظیم است. یک کاربر پمپ به طور مرتب اطلاعات مربوط به میزان مصرف مواد غذایی و میزان قند خون خود را در پمپ وارد می کند، بنابراین می تواند به آنها در محاسبه دوز انسولین در مصرف مواد غذایی و قند خون بالا کمک کند.

از مزایای پمپ انسولین می توان به تزریق انسولین کمتر ، شیوه زندگی انعطاف پذیر تر و تحویل انسولین بیشتر و قابل تنظیم تر اشاره کرد.

آیا می توانم هم زمان قرص و انسولین مصرف کنم تا قند خونم کنترل شود؟

بله. ترکیبی از انسولین و یک داروی خوراکی، همانطور که توسط پزشک معالج شما انجام می شود، در کنترل قند خون بسیار ایمن و مؤثر است. یک درمان ترکیبی معمولی شامل مصرف داروی خوراکی در طول روز و تزریق انسولین در شب است.

پس از شروع مصرف انسولین، برای کاهش خطر بروز واکنشهای قند خون، باید قند خون خود را بیش از حد معمول کنترل کنید. درمان های ترکیبی اغلب برای افرادی که مبتلا به دیابت نوع 2 هستند مفید است. اگر شما داروی خوراکی مصرف می کردید، پزشک ممکن است برنامه درمانی شما را تغییر دهد تا تزریق انسولین نیز به آن اضافه شود. این تغییر اغلب برای کمک به افراد مبتلا به دیابت نوع 2 برای کنترل بهتر قند خون خود اعمال می شود.

آیا می توان از ابتلا به دیابت نوع 2 جلوگیری کرد؟

اگرچه عوامل خطر دیابت مانند سابقه خانوادگی قابل تغییر نیستند، اما عوامل خطر دیگری نیز وجود دارد که کمی قابل کنترل تر است. اجرای برخی از عادات سبک زندگی سالم که در زیر آمده، می تواند این عوامل خطر اصلاح پذیر را بهبود بخشد و به کاهش احتمال ابتلا به دیابت نوع 2 کمک کند:

  • خوردن غذای سالم
  • از نظر بدنی فعال باشید
  • کاهش استرس
  • محدودیت مصرف الکل
  • خواب کافی
  • ترک استعمال دخانیات

دیابت قندی

برخی از عوارض طولانی مدت قند خون بالا چیست؟

رتینوپاتی (بیماری چشم)

همه بیماران مبتلا به دیابت باید برای معاینه اتساع چشم، سالانه به چشم پزشک (متخصص چشم) مراجعه کنند. بیمارانی که بیماری چشمی شناخته شده دارند یا علائم تاری دید در یک چشم دارند یا نقطه کور دارند ممکن است لازم باشد بیشتر به چشم پزشک خود مراجعه کنند.

نفروپاتی (بیماری کلیوی)

آزمایش ادرار باید هر ساله انجام شود. بررسی منظم فشار خون نیز مهم است زیرا مدیریت فشار خون بالا در کاهش سرعت بیماری کلیه ضروری است. فشار خون خود را در هر بار مراجعه با پزشک خود بررسی کنید. انجمن دیابت آمریکا توصیه می کند فشار خون زیر 140/90 برای بیشتر بزرگسالان حفظ شود. تورم مداوم ساق پا یا کف پا نیز ممکن است نشانه بیماری کلیوی باشد و باید به پزشک اطلاع دهید.

نوروپاتی (بیماری عصبی)

در صورت داشتن بی حسی یا احساس خارش پا، در ویزیت های منظم خود به پزشک گزارش دهید. هر روز پای خود را از نظر قرمزی ، کالوس ، شکاف و شکسته شدن در بافت پوست بررسی کنید. اگر قبل از ویزیت های برنامه ریزی شده خود متوجه این علائم شدید ، سریعاً به پزشک اطلاع دهید.

سایر عوارض طولانی مدت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • دیر مشکلات چشمی از جمله گلوکوم و آب مروارید
  • مشکلات دندان پزشکی
  • فشار خون بالا
  • حملات و سکته های قلبی
  • مشکلات سلامت جنسی

دیابت قندی

آیا عوارض جانبی برای درمان وجود دارد؟

درمان انسولین می تواند باعث افزایش وزن و افت قند خون شود. علاوه بر این، ممکن است در محل تزریق ناراحتی ایجاد شود. چندین نوع قرص برای درمان دیابت استفاده می شود و عوارض جانبی متفاوتی دارند. شایع ترین آنها اسهال (متفورمین)، حالت تهوع (آگونیست های GLP-1)، افزایش وزن (سولفونیل اوره و پیوگلیتازون)، قند خون پایین (سولفونیل اوره) و برآمدگی دستگاه تناسلی (مهار کننده های SGLT2) است. با این حال، همه بیماران این عوارض جانبی را تجربه نخواهند کرد و بیماران باید در مورد هرگونه نگرانی با پزشک خود صحبت کنند.

هفت گیاه و مکمل برای دیابت نوع 2

در اینجا هفت گیاه و مکمل آمده است که ممکن است برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مفید باشد.

آلوئه ورا

آلوئه ورا گیاه رایجی است که دارای کاربردهای مختلفی است. بسیاری از افراد از فواید آن برای مراقبت از پوست آگاه هستند، اما ممکن است مزایای دیگری از جمله کاهش سرعت پیشرفت دیابت نوع 2 نیز داشته باشد.

یک بررسی، که در سال 2013 منتشر شد ، به استفاده از آلوئه ورا برای درمان علائم دیابت در موشها اشاره کرد. یافته ها حاکی از آن بود که آلوئه ورا ممکن است به محافظت و ترمیم سلول های بتا در لوزالمعده که وظیفه ی تولید انسولین دارند، کمک کند. محققان معتقدند که این ممکن است به دلیل اثرات آنتی اکسیدانی آلوئه ورا باشد.
محققان خواستار تحقیقات بیشتر در مورد آلوئه و عصاره های آن شدند تا از این اثرات اطمینان حاصل شود.
راههای مصرف آلوئه شامل موارد زیر است:

  • افزودن پالپ آب دار به نوشیدنی یا اسموتی
  • مصرف کپسول های حاوی آلوئه ورا به عنوان مکمل

مردم نباید از محصولات مراقبت از پوست آلوئه ورا استفاده کنند. آب آلوئه ورا ممکن است مزایای سلامتی بسیاری داشته باشد.

دیابت قندی

دارچین

دارچین ادویه ای معطر است که از پوست درخت به وجود می آید. این ماده یک عنصر محبوب در شیرینی ها، کالاهای پخته شده و سایر غذاها است.

طعم و مزه ی آن می تواند شیرینی را بدون هیچ گونه شکر اضافی شیرین تر کند. به همین دلیل در میان مبتلایان به دیابت نوع 2 بسیار محبوب است، اما ممکن است مزایای دیگری نیز داشته باشد.

یک بررسی در سال 2010 شواهدی را از مطالعات انجام شده در مورد انسان نشان داد که دارچین ممکن است سطح موارد زیر را بهبود بخشد:

  • گلوکز
  • انسولین و حساسیت به انسولین
  • لیپید ها یا چربی های موجود در خون
  • وضعیت آنتی اکسیدان
  • فشار خون
  • بدن لاغر
  • هضم

در بررسی دیگری که در سال 2013 منتشر شد ، محققان به این نتیجه رسیدند که دارچین ممکن است منجر به:

  • سطح قند خون ناشتای کمتر
  • کلسترول کلی کم تر و کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم
  • سطح بالاتری از کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا
  • کاهش تری گلیسیرید یا چربی خون
  • حساسیت زیاد به انسولین

به نظر نمی رسد که تأثیر قابل توجهی در هموگلوبین گلیکوزیله داشته باشد. آزمایش گلیکوزیله یک تست استاندارد برای تشخیص و پایش دیابت است. با این وجود، لیپیدها، کلسترول و حساسیت به انسولین همه نشانگرهای مهم برای مبتلایان به دیابت هستند.

دیابت قندی

در هر دو تحقیق، محققان خاطرنشان كردند كه نتایج ممكن است به این موارد بستگی داشته باشد:

  • نوع دارچین زیرا مقدار اجزاء فعال آن به نوع آن بستگی دارد
  • میزان یا دوز مصرفی
  • پاسخ بدنی فرد به دارچین
  • داروهای دیگری که فرد ممکن است در حال مصرف آن باشد

بیشتر مطالعات انسان را درگیر نمی کنند، بنابراین شواهدی کافی درمورد تأثیر دارچین بر روی افراد از جمله عوارض جانبی احتمالی آن وجود ندارد. دانشمندان برای تأیید ایمنی و کارآیی دارچین به عنوان یک روش درمانی، باید تحقیقات بیشتری انجام دهند.

افراد می توانند دارچین مصرف کنند:

  • در غذاهای پخته و سرخ کردنی خود
  • در چای ها
  • به عنوان مکمل

هرکسی که به فکر استفاده از مکمل های دارچین است ، ابتدا باید با پزشک خود صحبت کند.

خیار چنبر تلخ

خیار چنبر تلخ یا کدوی تلخ یا خربزه تلخ یک میوه با خاصیت دارویی است. پزشکان طب سنتی چینی و هندی قرن ها از خربزه تلخ استفاده می کردند. مردم می توانند این میوه را بپزند و از آن در بسیاری از غذاها استفاده کنند. برخی دانشمندان به دنبال استفاده های دارویی احتمالی آن بوده اند.

شواهدی وجود دارد که نشان می دهد خربزه تلخ ممکن است به علائم دیابت کمک کند. در یک بررسی، اشاره شده است که مردم بخش های زیادی از این گیاه را برای کمک به درمان دیابت استفاده کرده اند. تحقیقات نشان داده است که مصرف خربزه تلخ به شکل های زیر می تواند منجر به کاهش قند خون در برخی افراد شود:

  • دانه
  • پالپ سبزیجات مخلوط شده
  • آب میوه
  • مکمل

خوردن یا نوشیدن خربزه تلخ می تواند طعم اکتسابی باشد ، اما مصرف مکمل ها ممکن است آن را خوش طعم تر کند. شواهدی کافی برای حمایت از استفاده از خربزه تلخ به جای انسولین یا داروهای دیابت وجود ندارد. با این حال ، ممکن است به افراد كمك كند كه كمتر به آن داروها اتکا كنند یا دوزهای مصرفی خود را كاهش دهند.

دیابت قندی

خار مریم

مردم از زمان های بسیار قدیم برای بیماری های مختلف و خصوصاً به عنوان یک ماده ی مقوی برای کبد از خار مریم استفاده می کرده اند.

سیلی مارین، عصاره ی حاصل از خار مریم که بیشترین توجه دانشمندان را به خود جلب کرده است، ترکیبی است با خواص آنتی اکسیدانی و ضد التهابی. اینها خواصی هستند که ممکن است خار مریم را به گیاهی مفید برای مبتلایان به دیابت تبدیل کرده است.

طبق یک بررسی که در سال 2016 منتشر شد، بسیاری از مطالعات در مورد سیلی مارین امیدوارکننده هستند، اما تحقیقات به اندازه کافی قوی نیستند که گیاه یا عصاره را به تنهایی برای مراقبت از دیابت توصیه کنند.

به نظر می رسد هیچ گزارشی در مورد عوارض جانبی مهم گزارش نشده است و بسیاری از افراد از خار مریم به عنوان یک مکمل استفاده می کنند. با این وجود بهتر است قبل از استفاده از مکمل ها ابتدا با پزشک صحبت کنید.

شنبلیله

شنبلیله دانه دیگری است که ممکن است به کاهش قند خون کمک کند. دانه ها حاوی الیاف و مواد شیمیایی هستند که به کاهش سرعت هضم کربوهیدرات ها و قند کمک می کنند. همچنین شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه دانه ها ممکن است به تأخیر یا جلوگیری از ابتلا به دیابت نوع 2 کمک کنند.

یافته های یک تحقیق 3 ساله منتشر شده در سال 2015 نشان داد که افراد مبتلا به پیش دیابت با مصرف پودر تخم شنبلیله احتمال کمتری در ابتلا به دیابت نوع دو داشته اند.

محققان نتیجه گرفتند که برداشت بذر منجر به موارد زیر می شود:

  • افزایش سطح انسولین در بدن که منجر به کاهش قند خون می شود
  • کاهش سطح کلسترول

این مطالعه از 66 نفر بیمار مبتلا به دیابت که 5 گرم از بذر آماده را دو بار در روز قبل از غذا مصرف کردند و 74 کاربری که آن را مصرف نکردند، تشکیل شده بود.

یک شخص می تواند:

  • شنبلیله را به عنوان یک گیاه در غذاهای خاص خود بگنجاند
  • آن را به آب گرم اضافه کند
  • به صورت پودر آسیاب کند
  • آن را به عنوان مکمل به شکل کپسول مصرف کنید

دیابت قندی

گیمنما

گیمنما گیاهی است که از هندوستان تهیه می شود. نام آن به معنی “از بین برنده ی قند” است. یک بررسی در سال 2013 خاطرنشان کرد: در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 و نوع 2 که گیمنما مصرف کردند، علائم بهبودی مشاهده شد.

در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 که به مدت 18 ماه عصاره برگ گیمنما مصرف کردند، سطح قند خون ناشتای آن ها در مقایسه با گروهی که فقط انسولین دریافت کردند، کاهش چشم گیری یافت.

سایر آزمایشات با استفاده از گیمنما نشان داد که افراد مبتلا به دیابت نوع 2 در دوره های مختلف به برگ و عصاره آن پاسخ خوبی دادند.

برخی افراد تجربه کردند:

  • سطوح پایین تر قند خون
  • سطوح بالاتر انسولین

استفاده از خود برگ یا عصاره برگ ممکن است مفید باشد. اما برای اطمینان، قبل از شروع مصرف با پزشک خود مشورت کنید.

 

زنجبیل

زنجبیل گیاهی دیگر است که هزاران سال در سیستم های طب سنتی از آن استفاده می کنند. افراد غالباً از زنجبیل برای کمک به درمان مشکلات گوارشی و التهابی استفاده می کنند. با این حال، در سال 2015، یک بررسی نشان داد که ممکن است زنجبیل به درمان دیابت نیز کمک کند. نتایج نشان داد که زنجبیل سطح قند خون را کاهش داده، اما سطح انسولین خون را پایین تر نمی آورد.

به همین دلیل، به نظر آنها زنجبیل ممکن است مقاومت در برابر انسولین در بدن برای دیابت نوع 2 را کاهش دهد. با این حال، محققان نسبت به چگونگی این کارکرد زنجبیل مطمئن نیستند و آنها برای تأیید این یافته ها خواستار تحقیقات بیشتری شدند.

افراد می توانند زنجبیل مصرف کنند:

  • با افزودن پودر زنجبیل یا ریشه زنجبیل خرد شده ی تازه به مواد غذایی خام یا پخته
  • داخل چای دم کرده
  • به عنوان مکمل به شکل کپسول
  • با نوشیدن آن در یک عصاره زنجبیل

دیابت قندی

ملاحظات افراد در مورد دیابت قندی

مردم همیشه قبل از مصرف هر گیاه تازه یا مکمل جدید باید با یک متخصص بهداشت و درمان کار کنند. پزشک ممکن است توصیه کند که با دوز کمتری شروع کرده و به تدریج آن را افزایش دهید تا دوز مناسب خود را پیدا کنید. برخی گیاهان می توانند با داروهای دیگری که همان کار را انجام می دهند، مانند رقیق کننده خون و داروهای فشار خون بالا ارتباط تداخل ایجاد کنند.

قبل از شروع مکمل جدید باید از هرگونه تداخلی آگاه باشید. مردم همچنین باید از تهیه منابع گیاهی و مکمل های خود از منبع با کیفیت اطمینان حاصل کنند. سازمان غذا و دارو (FDA) بر گیاهان و مکمل ها را نظارت نمی کند، بنابراین محصولات ممکن است حاوی گیاهان و پرکننده های مختلفی باشند، یک دوز نادرست داشته باشند یا مثلاً با سموم دفع آفات آلوده شوند. گیاهان دارویی و مکمل ها یک گزینه درمانی مکمل هستند و نباید جایگزین داروها شوند.

اختلالات سایکوتیک مانند اسکیزوفرنی + علائم، تشخیص و پیشگیری

اختلالات سایکوتیک چه هستند؟ اختلالات سایکوتیک گروهی از بیماری های جدیی هستند که روی ذهن اثر می گذارند. این بیماری ها فکر کردن، قضاوت درست، پاسخ عاطفی، برقراری ارتباط، درک واقعیت و رفتار مناسب را برای شخص دشوار می سازد. هنگامی که علائم شدید است، افراد مبتلا به اختلالات سایکوتیک دچار مشکل در برخورد با واقعیت هستند و اغلب قادر به اداره زندگی روزمره نیستند. اما معمولاً  حتی افراد با اختلالات سایکوتیک شدید نیز قابل درمان هستند. در این مقاله از بخش روانشناسی دکتر سلام به انواع اختلالات سایکوتیک، راه های درمانی و تشخیص آن می پردازیم.

اختلالات سایکوتیک

انواع اختلالات سایکوتیک

بیماران روانی انواع مختلفی دارند که شامل موارد زیر است:

  • شیزوفرنی: این بیماران در رفتار و علائم دیگر – مانند هذیان و توهم – تغییراتی دارند که بیشتر از 6 ماه به طول می انجامد. معمولاً بر روی آنها در محل کار یا مدرسه و همچنین روابط آنها تأثیر می گذارد.
  • اختلال Schizoaffective: افراد دارای علایم شیزوفرنی و اختلال خلقی مانند افسردگی یا اختلال دو قطبی هستند.
  • اختلال Schizophreniform: این اختلال شامل علایم شیزوفرنی است اما علایم برای مدت زمان کمتری ادامه دارد: بین 1 تا 6 ماه.
  • اختلال روانی مختصر: مبتلایان به این بیماری یک دوره کوتاه مدت ناگهانی از رفتار روانی دارند که اغلب در پاسخ به یک رویداد بسیار استرس زا مانند مرگ در خانواده است.
  • دوران بهبود اغلب سریع است – معمولاً کمتر از یک ماه.
  • اختلال هذیان: علائم اصلی داشتن یک توهم (یک باور غلط و اشتباه) است که درگیر زندگی واقعی می شود که می تواند واقعیت داشته باشد اما ندارد، مانند تحت تعقیب قرار گرفتن، مورد سوءقصد قرار گرفته شدن یا ابتلا به بیماری. توهم حداقل 1 ماه ادامه دارد.
  • اختلال روانی مشترک(معمولاً folie à deuxخوانده می شود): این بیماری زمانی اتفاق می افتد که یک فرد در یک رابطه دچار هذیان شود و شخص دیگری که در این رابطه است نیز آن را بپذیرد.
  • اختلال روانی ناشی از مواد: این وضعیت در اثر استفاده یا ترک داروها از جمله توهم زا ها و ترک کوکائین ایجاد می شود که باعث توهم، هذیان یا گفتار اشتباه می شود.
  • اختلال روانی به دلیل سایر شرایط پزشکی: توهم، هذیان یا علایم دیگر ممکن است به دلیل بیماری دیگری باشد که بر عملکرد مغز تأثیر می گذارد، مانند آسیب سر یا تومور مغزی.
  • پارافرنیا: این بیماری علائمی شبیه به اسکیزوفرنی دارد. این بیماری اواخر زندگی شروع می شود، هنگامی که افراد سالخورده هستند.

بیشتر بدانید: اسکیزوفرنی چیست؟ علل، تشخیص و درمان بیماری اسکیزوفرنی


علائم اختلالات سایکوتیک

اصلی ترین آنها توهم، هذیان و اشکال مختلف تفکر است. توهم به معنای دیدن، شنیدن یا احساس چیزهایی است که وجود ندارند. به عنوان مثال، ممکن است شخصی چیزهایی را که در آنجا نیستند، ببیند، صداهایی بشنود، بویی حس کند، طعم “خنده داری” در دهان خود حس کند یا روی پوست خود چیزی احساس کند حتی اگر چیزی روی بدن آن ها نباشد.

هذیان اعتقادات دروغین است که حتی پس از اثبات دروغ بودن آنها از بین نمی روند. به عنوان مثال، فردی که یقین دارد غذای او مسموم شده است، حتی اگر کسی به آن ها نشان دهد که غذا سالم است، توهم دارد.

اختلالات سایکوتیک

سایر علایم احتمالی بیماری های روانی شامل موارد زیر است:

  • گفتار بی نظم یا ناهماهنگ
  • افکار به هم ریخته
  • رفتارهای عحیب و احتمالاً خطرناک
  • حرکات کند یا غیرمعمول
  • از دست دادن علاقه به حفظ بهداشت شخصی
  • از دست دادن علاقه به فعالیتر انجام دادن
  • مشکل داشتن در روابط در مدرسه یا سر کار
  • سردی و حالت عدم توانایی در بیان احساسات
  • نوسانات روحی یا سایر علایم خلقی، مانند افسردگی یا شیدایی

مردم همیشه علایم یکسانی ندارند و می توانند با گذشت زمان در یک فرد تغییر کنند.

دلایل اختلالات سایکوتیک

پزشکان علت دقیق اختلالات سایکوتیک را نمی دانند. محققان معتقدند که بسیاری از موارد نقش دارند. برخی از اختلالات سایکوتیک به خانواده ها برمی گردند، به این معنی که ممکن است این اختلال تا حدی به ارث برده شود. عوامل دیگر ممکن است بر رشد آن ها تأثیر بگذارد، از جمله استرس، سوء مصرف مواد مخدر و تغییرات بزرگ زندگی.

افراد مبتلا به اختلالات اختلالات سایکوتیکخاص، مانند اسکیزوفرنی، ممکن است در بخش هایی از مغز که تفکر، ادراک و انگیزش را نیز کنترل می کنند، دچار مشکل شوند.

در اسکیزوفرنی، متخصصان بر این باورند که گیرنده های سلول های عصبی که با یک ماده شیمیایی مغز به نام گلوتامات کار می کنند ممکن است در مناطق خاص مغز به درستی کار نکنند. این انحراف ممکن است به مشکلات مربوط به تفکر و ادراک کمک کند. این شرایط معمولاً برای اولین بار وقتی فرد در سن نوجوانی، 20 سالگی یا 30 سالگی است، ظاهر می شود. آنها تمایل دارند زنان و مردان را به طور یکسان تحت تأثیر قرار دهند.

تشخیص اختلالات سایکوتیک

برای تشخیص اختلال روانی، پزشکان تاریخچه پزشکی و روانپزشکی را بررسی کرده و احتمالاً معاینه مختصری را نیز انجام می دهند. فرد ممکن است برای  عبور کردن از بیماری جسمی یا استفاده از مواد مخدر مانند کوکائین یا LSD از آزمایش خون و بعضی اوقات از تصویربرداری از مغز (مانند اسکن MRI) استفاده کند.

اگر پزشک دلیل جسمی علائم را پیدا نکند، ممکن است فرد را به روانپزشک یا روانشناس ارجاع دهد. این متخصصان بهداشت روان برای تصمیم گیری درمورد اینکه آیا فرد دارای اختلال روانی است یا نه، از ابزار مصاحبه و ارزیابی ویژه طراحی شده استفاده می کنند.

معالجه اختلالات سایکوتیک

بیشتر اختلالات سایکوتیک با ترکیبی از داروها و روان درمانی که نوعی مشاوره است، معالجه می شوند.

دارو: نوع اصلی دارویی که پزشکان برای درمان اختلالات سایکوتیک تجویز می کنند، “ضد روان پریشی” هستند. اگرچه این داروها درمانی نیستند، اما در مدیریت آزار دهنده ترین علائم اختلالات سایکوتیک مانند هذیان، توهم و مشکلات تفکر موثر هستند.

اختلالات سایکوتیک

ضد اختلالات سایکوتیکقدیمی تر شامل موارد زیر است:

  • کلرپرومازین(تورازین)
  • فلافنازین(پرولیکسین)
  • هاروپریدول(هالدول)
  • لوکساپین(لوکسیتان)
  • پروفنازین(تریلافون)
  • دیوریدازین(ملاریل)

“ضد روانپزشکی غیر معمولی” جدیدتر شامل موارد زیر است:

  • آریپیپرازول(بی اختیاری)
  • آسناپین(صفریس)
  • برکسپیپرازول(رکسولتی)
  • کاریپرازین(ورایلار)
  • کلوزاپین(کلوزاریل)
  • ایلوپریدون(فاناپت)
  • لوراسیدون(لاتودا)
  • اولانزاپین(زیپرکسا)
  • پالیپریدون(اینگا)
  • پالیپریدون پالمیتات(اینگا ساستنا، اینگا ترینزا)
  • کویاپین(سروکوئل)
  • ریسپریدون(ریسپردال)
  • زیپراسیدون(گئودون)

پزشکان معمولاً در ابتدا موارد جدیدتر را تجویز می کنند زیرا عوارض جانبی کمتر و قابل تحمل تری نسبت به آنتی بیوتیک های قدیمی دارند. برخی از داروها تزریقی هستند و فقط یک یا دو بار در ماه مصرف می شود. این امر می تواند ساده تر از یادآوری روزانه قرص باشد.

روان درمانی: انواع مختلفی از مشاوره وجود دارد – از جمله درمان های فردی، گروهی و خانوادگی – که می تواند به شخصی که اختلال روانی دارد کمک کند. اکثر مبتلایان به اختلالات سایکوتیک مانند بیماران سرپایی تحت درمان قرار می گیرند، به این معنی که در موسسات زندگی نمی کنند. اما گاهی اوقات افراد نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند، مانند کسانی که علائم شدیدی دارند، در معرض خطر صدمه زدن به خود یا دیگران هستند یا به دلیل بیماری نمی توانند از خود مراقبت کنند.

بهبودی

هر شخصی که با بیماری روانی روبرو می شود ممکن است به شکل متفاوتی به درمان پاسخ دهد. برخی از آنها به سرعت بهبود می یابند. برای سایرین، ممکن است تسکین علائم هفته ها یا ماه ها طول بکشد. برخی از افراد ممکن است نیاز به ادامه درمان برای مدت طولانی داشته باشند. بعضی از آنها، مانند کسانی که چندین عارضه ی شدید داشته اند، ممکن است نیاز به مصرف نامحدود دارو داشته باشند. در این موارد، معمولاً دارو با دوز  کم مصرف می شود تا عوارض جانبی آن به حداقل برسد.

چشم انداز برای  افراد مبتلا به اختلالات سایکوتیک چیست؟

بستگی به نوع اختلال روانی و فرد مبتلا به آن دارد. اما این اختلالات قابل درمان هستند و بیش تر افراد با معالجه و مراقبت های دقیق و مداوم بهبودی خوبی خواهند داشت.

اختلالات سایکوتیک

آیا می توان از اختلالات سایکوتیک جلوگیری کرد؟

نه، اما هرچه زودتر درمان شروع شود، بهتر است. به پیشگیری از علایم کمک می کند. درخواست کمک در اسرع وقت می تواند به زندگی، خانواده و روابط فرد کمک کند.

برای افرادی که در معرض خطر ابتلا به اختلالات سایکوتیک قرار دارند، مانند افرادی که سابقه خانوادگی بیماری اسکیزوفرنی دارند، اجتناب از مصرف داروهایی مانند ماری جوانا و الکل ممکن است به جلوگیری یا به تأخیر انداختن این شرایط کمک کند.

انواع اختلالات سایکوتیک

چه کسی در معرض خطر است؟

دانشمندان دقیقاً نمی دانند چه عواملی باعث ایجاد اختلالات سایکوتیک می شود، اما نظریه هایی در این زمینه دارند. ویروس ها، مشکلاتی در نحوه عملکرد مدارهای مغزی خاص، استرس شدید یا تروما و برخی از انواع سوء مصرف مواد ممکن است در برخی از افراد در به وجود آمدن اختلالات سایکوتیک نقش داشته باشد. همچنین اگر یکی از اعضای خانواده اختلالات سایکوتیک داشته باشد ممکن است به احتمال زیاد بقیه افراد خانواده به اختلال روانی مبتلا شوند، منظور از این احتمال، احتمالات ژنتیک است.

اسکیزوفرنی

اگر این اختلال روانی را داشته باشید توهم داشته باشید، توهم ممکن است از نشانه های آن باشد. این مسئله به این معنی است که صداهایی می شنوید یا چیزهای را میبینید که واقعی نیستند. همچنین هذیان نیز میتواند از نشانه های آن باشد. منظور از هذیان اعتقاد شدید به چیزهایی است که درست نیستند. جان نش، ریاضیدان برنده جایزه نوبل که داستان آن در فیلمmind  A Beautiful گفته شد، دچار اسکیزوفرنی بود.

اختلال اسکیزوافکتیک

این وضعیت علائم اسکیزوفرنی را با اختلال خلقی – شیدایی یا افسردگی مخلوط می کند. اگر افسردگی دارید، اغلب احساس غم و بی ارزشی می کنید. اگر افسردگی شما دو قطبی باشد، دوره های شیدایی دارید که شامل افکار بد و خوشبختی شدید است. برایان ویلسون، عضو بنیانگذار Beach Boys، دارای اختلال اسکیزوافکتاتیک است.

اختلال اسکیزوفرنی مانند

این اختلال علائمی مشابه اسکیزوفرنی دارد، اما این علایم موقتی هستند. توهم و توهم بینی 1 تا 6 ماه به طول می انجامد، اگرچه بعضی اوقات علائم شما بعداً برمی گردد. این اختلال بسیار کمتر از اسکیزوفرنی شایع است. این بیماری اغلب روی نوجوانان و بزرگسالان جوان تأثیر می گذارد. اختلال اسکیزوفرنی مانند حتی بعد از درمان ممکن است به اسکیزوفرنی کامل تبدیل شود.


بیشتر بدانید: اختلال دوقطبی و افسردگی چه تفاوت هایی دارند؟


اختلال روانی کوتاه

وقتی کسی این اختلال را داشته باشد، ناگهان علائمی مانند توهم و هذیان پیدا می کنند. یکی از محرکهای احتمالی، استرس شدید پس از مواردی مانند تصادف یا فوت یک فرد محبوب است. اگر زن هستید این بیماری می تواند بعد از زایمان اتفاق بیفتد. بعضی اوقات دلیل مشخصی برای این اختلال وجود ندارد. معمولاً علائم شما در طی یک ماه به خودی خود از بین می روند. در بعضی از افراد، اختلال روانی کوتاه به اسکیزوفرنی یا اختلال اسکیزوافکتاتیک تبدیل می شود.

اختلالات سایکوتیک

اختلال هذیان

در این شرایط، شما یک واقعیت کاذب راجع به یک یا چند باور خود دارید. به عنوان مثال، ممکن است فکر کنید که یک دوست قصد دارد شما را بکشد، شریک زندگی شما به شما خیانت می کند، یا یک شخص مشهور عاشق شماست. این باورهای غلط شروع به تأثیرگذاری بر زندگی روزمره شما می کند. به عنوان مثال، اگر فکر می کنید کسی به شما آسیب می رساند، ممکن است از خانه خارج شوید.

اختلال روانی مشترک

این اختلال یک بیماری نادر است که دو نفر در یک رابطه با یک باور غیر واقعی یکسان هستند. به عنوان مثال، ممکن است یک مادر و یک پسر فکر کنند که توسط بیگانگان ربوده شده اند. این شرط همچنین folie à deux نامیده می شود که به معنی “جنون بین دو نفر” است.

اختلال روانی ناشی از مواد

هنگامی که داروهای خاصی را شروع یا متوقف می کنید، ممکن است دچار اختلال روانی ناشی از مواد شوید. علائم آن شامل توهم و هذیان است. داروهایی که این اختلال را به وجود آورند شامل موارد زیر است:

  • الکل
  • آمفتامین ها
  • کوکائین
  • LSD
  • ماری جوانا
  • PCP
  • مواد مخدر
  • آرام بخش ها

علائم بیماری باید به محض قطع دارو یا از بین رفتن آن از بین برود. اگر مجدداً دارو مصرف کنید، این وضعیت می تواند برگردد.

اختلال در اثر وضعیت پزشکی

بعضی اوقات، علائمی که به نظر می رسد یک اختلال سلامت روان است در واقع ناشی از یک وضعیت پزشکی است. اختلال روانی شما ممکن است بعد از آسیب دیدگی در سر یا در طی یکی از این بیماری ها شروع شود:

اختلالات سایکوتیک

علائم هشدار دهنده

اولین علائم می تواند به سختی مشاهده شود. ممکن است فوراً متوجه نشوید که مشکلی دارید. بنابراین در صورت مشاهده هر یک از این تغییرات به پزشک مراجعه کنید:

  • نمی توانید تمرکز کنید یا به روشنی فکر کنید.
  • به افراد اطراف خود مشکوک هستید.
  • چیزهایی را می بینید یا می شنوید که هیچ کس دیگری نمی بیند و نمی شنود.
  • از عزیزان خود دور می شوید و وقت بیشتری را به تنهایی می گذرانید.
  • باورهای جدید عجیب دارید و هیچ کس نمی تواند شما را متقاعد کند که آنها نادرست هستند.
  • حمام کردن یا مراقبت از خود را متوقف می کنید.

اختلالات رفتاری چگونه درمان می شوند؟

اگر در اولین زمان شیوع علائم تحت درمان قرار بگیرید، بهترین حالت بهبودی را خواهید داشت. پزشک ممکن است دارو و گفتاردرمانی را پیشنهاد کند. درمانگر به شما کمک می کند تا افکار و رفتارهای خود را بفهمید و راههای سالم تری برای مدیریت مشکلات به شما یاد می دهد. داروهای ضد اختلالات سایکوتیکمی توانند به سهولت توهم و هذیان کمک کنند. اگر شما علائم افسردگی دارید، مانند ناامیدی و غم، پزشک ممکن است داروهای ضد افسردگی تجویز کند.

زندگی با یک اختلال روانی

به دوستان، اعضای خانواده، پزشک و یک گروه پشتیبانی در جامعه تکیه دهید تا به شما در درمان کمک کند. درباره شرایط خود و آنچه انتظار دارید می توانید اطلاعات کسب کنید. وقت لازم را برای بهبودی صرف کنید. سعی نکنید خودتان را خیلی سخت تحت فشار قرار دهید. اگر با مواد مخدر یا الکل مشکلی دارید، از پزشک خود یا یک برنامه سوء مصرف مواد کمک بگیرید.

چگونه می توان از بیماری های روانی جلوگیری کرد؟

اختلالات سایکوتیک ممکن است برای یک شخص یک بیماری ترسناک باشد. توهم، هذیان، صداهای عجیب و سردرگمی عمومی از ویژگی های بارز مشکلات روانی است. خوشبختانه تعداد زیادی کار برای پیشگیری از اختلالات سایکوتیک وجود دارد.

کمک گرفتن

خطرات ژنتیکی خود را مشخص کنید. برخی از شرایطی که می تواند به اختلالات سایکوتیک منجر شود، مانند اسکیزوفرنی و اختلال دو قطبی ممکن است از نظر ژنتیکی مرتبط باشد. اگر شخصی در خانواده شما دچار اسکیزوفرنی، دو قطبی یا اختلال شخصیت است، ممکن است در این شرایط در معرض خطر بیشتری قرار داشته باشید و احتمال ابتلا به اختلالات سایکوتیک در شما بیشتر است.

پزشک می تواند به شما در دستیابی به مشخصات ژنتیکی کامل و بررسی سابقه پزشکی در خانواده کمک کند. با درک بهتر پیشینه ژنتیکی خود، در مورد احتمال ابتلا به اختلالات سایکوتیک آگاه تر خواهید شد و می توانید خود را  از مقابل بهتر آماده کنید.

توجه داشته باشید که، حتی با این اطلاعات، پزشک می تواند مشخصات ریسک را بررسی کنید، اما تشخیص و یا ضمانتی مبنی بر اینکه حتما یکی از این شرایط را تجربه خواهید کرد یا نخواهید کرد وجود نخواهد داشت. شناسایی نشانگرهای ژنتیکی برای شرایطی مانند اسکیزوفرنی در مراحل اولیه بسیار مناسب است چون هنوز هیچ آزمایشی برای تشخیص اسکیزوفرنی وجود ندارد. حتی وقتی عوامل خطر بسیار زیاد هستند، برخی از افراد به اسکیزوفرنی مبتلا نمی شوند، اگرچه دلیل این امر ناشناخته است.

اگر در حال حاضر به بیماری پزشکی مرتبط مبتلا شده اید، مراقبت های مورد نیاز را دست کم نگیرید. برخی از شرایط پزشکی و اختلالات خلقی می تواند بر نحوه عملکرد مغز شما تأثیر بگذارد.

اختلالات سایکوتیک

شرایط پزشکی که می تواند علائم روانی را بروز دهد عبارتند از:

  • آلزایمر
  • پارکینسون
  • تومورهای مغزی
  • اچ آی وی
  • مالاریا
  • هیپوگلیسمی
  • پورفیری حاد متناوب
  • جنون جوانی
  • اختلال دو قطبی
  • بیماریهای غدد درون ریز
  • نارسایی کبد یا کلیه
  • سیفیلیس

برای جلوگیری از ابتلا به وضعیت اختلالات سایکوتیک، به دنبال مشاوره پزشکی باشید

اگر به ماده ای مانند الکل یا مواد مخدر معتاد هستید، کمک بگیرید. افرادی که درگیر هر نوع سوء مصرف مواد مخدر بوده اند، شانس بسیار بالایی برای ابتلا به اختلالات سایکوتیک دارند. مواد مخدر می تواند درک شما از واقعیت را تغییر دهد. بعضی اوقات با تغییر چرخه های عصبی در مغز، درک شما تغییر میکند. حتی داروهایی مانند ماری جوانا، که اغلب به عنوان داروی “نرم” در نظر گرفته می شوند، در صورت استفاده در مراحل رشد مغز (نوجوانان) می توانند خطر ابتلا به اختلالات سایکوتیک را دو برابر افزایش دهند.

این مسئله فقط به داروهای “خیابانی” و الکل محدود نمی شود داروهای تجویزی نیز می توانند در صورت سوءاستفاده باعث مشکلات روانی شوند، یا اگر مصرف شما از این دارو به طور ناگهانی خاتمه یابد نیز ممکن است موجب اختلالات سایکوتیک شود.

  • یکی از موثرترین راه های پیشگیری از اختلالات سایکوتیک ناشی از مواد مخدر، کاهش آهسته مصرف داروها است.
  • به خود بگویید که می خواهید ترک کنید و به دنبال کمک باشید. از طریق درمان، یک برنامه 12 مرحله ای یا با مراجعه به دوستان و خانواده برای درمان اقدام کنید.
  • از دوستان یا همسالانی که شما را به استفاده از دارو ترغیب می کنند، دوری کنید.
  • از همه چیزهایی که باعث وابستگی می شود، دور شوید.
  • با نگه داشتن تصویری از عزیزانتان در کنار خود انگیزه بگیرید تا به خودتان یادآوری کنید که در زندگی آنها نیز تأثیر می گذارید.
  • قبل از شروع ترک مصرف دارو در تمام فعالیتهایی که قبلاً انجام میدادید دوباره درگیر شوید.
  • خود را مشغول نگه دارید تا نیازی به مصرف داروی نداشته باشید.

اگر تروما یا ضربه روحی را تجربه کرده اید، کمک بگیرید. وقتی دچار تروما می شوید، ذهن و بدن شما باید با عواقب بعدی روبرو شوند. بعضی اوقات، افرادی که شرایط آسیب زا را تجربه می کنند، فلاش بک های بیش از حد واقع گرایانه تجربه می کنند یا پارانوئید می شوند. این نوع اختلالات سایکوتیک ناشی از تروما است. در مورد تجربه خود با یک درمانگر صحبت کنید. امتحان نکردن راه های درمان صدمات یا نادیده گرفتن آن می تواند خطرناک باشد. یک درمانگر می تواند به شما در یادگیری راه های سالم برای مقابله و کار برای مقابله با تروما کمک کند. با تروما مواجه شوید.

  • اتفاقی که افتاده را بپذیرید و تصدیق کنید که اگرچه شما نمی توانید آنچه را که اتفاق افتاده است تغییر دهید، می توانید واکنش خود را نسبت به آن تغییر دهید.
  • از مصرف دارو و الکل خودداری کنید، زیرا سوء استفاده از این مواد می تواند منجر به اختلال استرس پس از آسیب (PTSD) شود.
  • از کسی بخواهید که اعتماد دارید بخواهید به شما کمک کند. روابط خانوادگی و مثبت می تواند از بروز آسیب روانی جلوگیری کند. صحبت با یک عضو خانواده یا دوست همدل در مورد نگرانی های به شما کمک می کند تا سلامت عمومی خود را بهبود ببخشید.
  • با افرادی که به شما اهمیت می دهند و مشکلات شما را جدی می گیرید، روابط حمایتی ایجاد کنید.
  • اگر نیاز مالی دارید، به یکی از اعضای خانواده اطلاع دهید.
  • صحبت با یک درمانگر یک راه بسیار خوب برای پیشگیری از اختلالات سایکوتیک است. صحبت با یک متخصص درمانگر در مورد چالش های پیش روی شما بسیار مفید خواهد بود. رفتن به نزد درمانگر، دیدگاه دیگری به شما می دهد و به شما در درک دلایل اصلی مشکلات کمک می کند که هر دو مرحله برای رسیدن به راه حل بسیار حیاتی است.
  • می توانید لیستی از درمانگران معتبر را از پزشک عمومی خود دریافت کنید. همچنین پزشک شما می تواند بهترین وضعیت را برای درمان شما به درمانگر توصیه کند.
  • ممکن است پزشک معالج برای شما دارو تجویز کند. دستورالعمل دارو را با دقت دنبال کنید.

اختلالات سایکوتیک

مدیریت استرس و مواجهه با احساسات

علائم هشدار دهنده اولیه را تشخیص دهید. قبل از شروع روانپزشکی، بسیاری از افراد تغییرات چشمگیری در رفتار یا نگرش خود تجربه می کنند. آموزش در مورد این تغییرات و عمل به آنها می تواند فرصتی برای تأخیر یا جلوگیری از اختلالات سایکوتیک شما باشد. علائم روانی قریب به اتفاق شامل موارد زیر است:

  • احساس بدی نسبت به همه چیز دارید
  • نسبت به دیگران مشکوک هستید
  • لذت بردن از چیزهایی که معمولاً از آنها لذت می برید دیگر به وجود نخواهد آمد
  • از کار یا مدرسه بیزار هستید
  • احساس افسردگی میکنید
  • احساس اضطراب دارید
  • دوش گرفتن یا حفظ بهداشت فردی برای شما راحت نیست.

استرس و اضطراب را کاهش دهید

سطح اضطراب خود را کاهش دهید. اضطراب و استرس می تواند شما را ضعیف کند و باعث شود زندگی برای شما غیرقابل تحمل باشد. اگر این احساس را دارید  باید از میزان استرس در زندگی خود کم کنید تا از بروز اختلالات سایکوتیک جلوگیری کنید. برای جلوگیری از تأثیر استرس در توانایی های ذهنی خود، مواردی را که باعث برانگیختگی میشود را مدیریت کنید.

از این شرایط اجتناب کنید، کنترل خود را به دست بگیرید یا با هر چیزی که باعث فشار روحی شما می شود، سازگار شوید یک دفترچه استرس داشته باشید و تمام مواردی که باعث ایجاد استرس می شوند را بنویسید.در صورت امکان، از افرادی که باعث اضطراب شما می شوند، خودداری کنید.

مسئولیت های غیر ضروری را کنار بگذارید

لیستی از کارهایی را که باید انجام دهید تهیه کنید و آن ها را از کارهای غیر ضروری جدا کنید. کارهایی انجام دهید که شما را خوشحال کند. این مسئله شامل همراهی با افرادی است که شما را می خنداند ورزش کنید. ورزش اندورفین را در بدن شما آزاد می کند که به عنوان یک کاهش دهنده استرس طبیعی عمل می کند. در مورد اضطراب با یک درمانگر صحبت کنید. گاهی اوقات صحبت کردن با کسی در مورد آنچه شما را تحریک می کند می تواند شما را به سمت راه حل سوق دهد.

بگذارید احساسات شما بیرون بریزد

روانپزشک می تواند باعث بروز احساسات شما شود. نگه داشتن احساسات نسبت به خود یا موافقت با انجام کارهایی که نمی خواهید انجام دهید می تواند باعث اختلالات سایکوتیک شود. بهترین راه برای مقابله با احساسات این است احساساتتان را با  کسی که به او اعتماد دارید درمیان بگذارید. توصیه های یک دوست یا عضو خانواده قابل اعتماد را در نظر بگیرید و به دیدگاه های دیگر در مورد وضعیت خود گوش دهید.

یاد بگیرید که بگویید نه

شما موظف نیستید همه آنچه دیگران از شما می خواهند را انجام دهید. کمک به دیگران مهم است، اما مطمئن باشید که اول از خود مراقبت می کنید. در مورد افکار و احساسات خود با یک روانشناس صحبت کنید. گاهی اوقات صحبت کردن در نزد شخصی که به شما نزدیک نیست، می تواند سخت باشد  اما درمانگران به طور ویژه برای رسیدگی به مسائل بهداشت روان آموزش دیده اند  و می توانند دیدگاه عینی تری نسبت به یک دوست یا عضو خانواده در مورد مشکلاتتان به شما بدهند.

اختلالات سایکوتیک

نوشتن، پخش موسیقی یا نقاشی را امتحان کنید

اعمال خلاقانه می تواند استرس را کاهش داده و به عنوان منبع انرژی انرژی عاطفی در نظر گرفته شوند. افکار منفی را از بین ببرید. این امر به ویژه در موارد اختلالات سایکوتیک و دوقطبی یا افسردگی بسیار مهم است. هنگامی که روی افکار منفی تمرکز می کنید در واقع ذهنیت ناسالم ایجاد می کنید. در عوض، فقط به جوانب خوب زندگی و شخصیت خود فکر کنید. اگرچه مهم است که به یاد داشته باشید که هیچ کس کامل نیست، بلکه بیشتر به جنبه هایی از خودکه دوست دارید فکر کنید، می توانید روی موفقیتهای خود تمرکز کنید.

ممکن است اندیشه هایی مانند “نمی توانم هیچ کاری انجام دهم” یا “من ضعیف هستم” مطرح شود. در پاسخ به آنها با گفتن: “من می توانم بر این مسئله غلبه کنم” و “من به اندازه کافی قدرتمند هستم که با این وضعیت کنار بیایم و در صورت نیاز به آنها کمک بخواهم.” خودتان را رها کنید.

مثبت اندیش باشید

مثبت اندیشی شامل اذعان به این نکته است که حتی اگر شما در معرض اختلالات سایکوتیک هستید، این مسئله پایان جهان نیست. درک کنید که شما دیوانه نیستید  و فرد بدی هم نیستید؛ شما فقط یک تجربه بد دارید و می توانید از آن عبور کنید. سلامت جسمی و روانی خود را کنترل کنید. جسم و ذهن بعضی اوقات جدا از هم به نظر می رسند، اما آنها به عنوان یک واحد جامع (متصل) شناخته می شود. حفظ رژیم غذایی سالم و فعالیت بدنی می تواند از بروز اختلالات سایکوتیک جلوگیری کند.

اسیدهای چرب امگا 3 را در رژیم غذایی خود بگنجانید اسیدهای چرب امگا 3 را می توان در غذاهایی مانند ماهی، تخم مرغ، کتان یا به صورت مکمل یافت. روزانه ورزش کنید. هنگام ورزش، بدن شما اندورفین ها آزاد می کند. اندورفین ها مسئول ایجاد احساس خوشبختی و استرس کمتر هستند. وقتی شادتر هستید و استرس کمتری دارید کمتر با افکار منفی که می تواند منجر به اختلالات سایکوتیک شود دچار می شوید. اگر نگران هستید که ممکن است دچار اختلالات سایکوتیک شوید، هرچه قدر ممکن است ورزش کنید.

سعی کنید حداقل 30 دقیقه در روز  و پنج بار هفته ورزش کنید. فعالیتهایی را که از آن لذت می برید، مانند دویدن، شنا، دوچرخه سواری، پیاده روی یا صخره نورد انتخاب کنید. به خودتان اجازه دهید در مواقع لزوم استراحت کنید. ترکیبی از کمبود خواب و استرس زیاد، دروازه مشترک اختلالات سایکوتیک است. تمام تلاش خود را بکنید تا هم در صورت نیاز به ذهن و هم به بدن خود استراحت دهید. مغز شما برای استراحت به زمان نیاز دارد و این مسئله باعث می شوداحساس آرامش و خوشحالی بیشتری داشته باشید و به همین دلیل به عنوان یک روش پیشگیری از اختلالات سایکوتیک شناخته میشود.

اختلالات سایکوتیک

هر شب حدوداً هشت ساعت خواب داشته باشید و تکنیک های آرامش مانند یوگا یا مدیتیشن را تمرین کنید.

یک دفتر خاطرات خواب داشته باشید تا بفهمید چه چیزی به شما کمک می کند تا انرژی مورد نیاز خود را بدست آورید. بنویسید که قبل از خواب چه غذایی خورده اید و چه فعالیتهایی را انجام داده اید. بنابراین قادر خواهید بود آنچه را که شما را قوی می کند و به شما کمک می کند تا یک استراحت شب کامل داشته باشید را پیدا کنید. همچنین آنچه شما را مضطرب می کند و مانع از استراحت شما می شود هم میتوانید پیدا کنید.

محدودیت های خود را بدانید. مهم است به یاد داشته باشید که نمی توانید همه کارها را به تنهایی انجام دهید. فشار آوردن فراتر از حد می تواند در شادی، سلامتی و توانایی شما در مقابله با استرس، تأثیر بگذارد. همه این موارد می تواند به اختلالات سایکوتیک منجر شود. اگر احساس استرس کردید، به دنبال راه حل باشید.

تمام کارهایی را که باید انجام دهید بنویسید. نوشتن همه چیز به عنوان یک کمک بصری مفید خواهد بود و مفیدتر از فکر کردن در مورد کارهایی است که احساس می کنید باید انجام دهید. با داشتن یک لیست در دست، می توانید تصمیم بگیرید که کدام وظایف چندان مهم نیستند و می توانند از کارهای روزمره خود حذف شان کنید. انجام کارهای کمتر باعث می شود احساس تنش کمتری داشته باشید و بیشتر در کنترل زندگی خود نقش داشته باشید.

انواع اختلالات رفتاری کدام اند؟ + عوامل، علائم و عوارض آن

اختلالات رفتاری چیست؟ انواع اخلالات رفتاری کدام اند؟ عوامل به وجود آمدن اخلالات رفتاری کدام است؟ اخلالات رفتاری به عنوان اختلالات رفتاری مختل کننده نیز شناخته می‌شود و یکی از شایع ترین دلایلی است که والدین را مجبور می کند فرزندان خودشان برای ارزیابی سلامت روان و معالجه نزد دکتر روان شناس ببرند. اختلالات رفتاری در بزرگسالان نیز شایع است. در صورت عدم درمان این بیماری در کودکی این اختلالات می تواند بر توانایی فرد برای انجام کار و حفظ روابط در بزرگسالی تاثیرات منفی بگذارد. در این مقاله از بخش روانشناسی دکتر سلام به اخلالات رفتاری می پردازیم.

اختلالات رفتاری

انواع اختلالات رفتاری چیست؟

اختلالات رفتاری ممکن است به چند نوع تقسیم شود که شامل موارد زیر است:

  • اختلالات اضطرابی
  • اختلالات رفتاری مختل کننده
  • اختلالات تبعیض آمیز
  • اختلالات عاطفی
  • اختلالات رشدی مستمر

اختلال کمبود توجه بیش فعالی (ADHD)

طبق تعریف مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، ADHD شرایطی است که توانایی فرد را برای تمرکز و کنترل رفتارهای تکانشی مختل می کند  یا ممکن است فرد را بیش از حد تحت تأثیر قرار دهد.

ADHD در پسران شایع تر از دختران است. طبق گفته مرکز پزشکی وکسنر در دانشگاه ایالتی اوهایو، مردان دو تا سه برابر بیشتر از خانمها در معرض ابتلا به ADHD هستند.

اختلال رفتاری احساسی

اختلال رفتاری احساسی بر توانایی شاد بودن فرد، کنترل احساسات و توجه تأثیر می گذارد. طبق گفته دانشگاه گالودت، علائم اختلال رفتاری هیجانی شامل موارد زیر است:

  • اعمال احساسات نامناسب در شرایط عادی
  • مشکلات یادگیری که ناشی از یک عامل دیگر مانند عدم سلامتی نیست
  • مشکل در روابط بین فردی، از جمله روابط با معلمان و همسالان
  • احساس کلی ناخشنودی یا افسردگی
  • احساس ترس و اضطراب در مسائل شخصی یا مدرسه

اختلال مخالفت مبارزانه (ODD)

به گفته موسسه سلامت روان انتاریو، ODD یک اختلال رفتاری است که با علایم نگرش خصمانه، تحریک پذیر و بدون تعامل در کودکان مشخص می شود. كودكان مبتلا به ODD ممكن است به طور واضحی دچار احساس نفرت و کینه آزار دهنده نسبت به یک شخص یا یک چیز باشند و معمولاً اقدامات منفی خود را در مقابل آن به نمایش میگذارند.

اضطراب

اضطراب یک احساس عادی است و همه افراد در برخی از مراحل زندگی خود احساس اضطراب می کنند. با این حال، طبق برخی از تحقیقات کلینیک مایو، اضطراب ممکن است به حدی برسد که زندگی روزمره را تحت تاثیر قرار دهد. این احساس ممکن است باعث بی خوابی و تأثیر منفی بر عملکرد شخص در محل کار یا مدرسه شود. اختلالات اضطراب بیش از اضطراب معمولی فرد را درگیر میکند. این اختلال رفتاری شرایط جدی برای سلامت روان است که نیاز به درمان دارد.

اختلالات رفتاری

نمونه هایی از این نوع شرایط روانی عبارتند از:

  • اختلال استرس پس از سانحه
  • وسواس فکری
  • اختلال اضطراب عمومی
  • اختلال هراس

اختلال وسواس و اجباری (OCD)

طبق یافته های کلینیک مایو، بیماری OCD با ترس و افکار غیر منطقی منجر به وسواس می شود که به نوبه خود باعث اجبار می شوند. اگر OCD دارید، با وجود تحقق عواقب منفی – یا حتی ماهیت غیر منطقی – اقدامات خود، درگیر رفتار اجباری و تکراری هستید. انجام این اعمال تکراری چیزی جز تسکین موقتی استرس در پی ندارد.

اگر شما یا یکی از عزیزانتان در حال تجربه هر یک از این اختلالات رفتاری هستید، بسیار مهم است در اسرع وقت از یک پزشک یا مرکز سلامتی کمک بگیرید زیرا این شرایط می تواند کیفیت زندگی را تا حد زیادی تحت تأثیر قرار دهد تا جایی که ممکن است به خود آسیب برسانید.

چه عواملی باعث ایجاد اختلالات رفتاری می شود؟

اختلالات رفتاری می توانند دلایل مختلفی داشته باشند. طبق گفته دانشگاه کارولینای شمالی در چاپل هیل، رفتار غیر طبیعی که معمولاً با این اختلالات همراه است  می تواند با عوامل بیولوژیکی، خانوادگی و مدارس مرتبط باشد.

برخی از دلایل بیولوژیکی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • بیماری جسمی یا ناتوانی
  • سوء تغذیه
  • ضربه مغزی
  • عوامل ارثی

سایر عوامل مرتبط با زندگی یک فرد که ممکن است در رفتارهای مرتبط با یک اختلال رفتاری نقش داشته باشد شامل موارد زیر است:

  • طلاق یا ناراحتی عاطفی دیگری در خانه
  • اجبار والدین
  • سبک انضباطی ناسالم یا متناقض
  • نگرش منفی نسبت به آموزش یا مدرسه

علائم اختلالات رفتاری چیست؟

کسی که اختلالات رفتاری دارد ممکن است به طرز مختلفی عمل کند یا ناراحتی عاطفی خود را نشان دهد  که این موضوع در افراد مختلف نیز متفاوت خواهد بود.

اختلالات رفتاری

علائم عاطفی اختلالات رفتاری

به گفته بیمارستان کودکان بوستون، برخی از علائم عاطفی اختلالات رفتاری عبارتند از:

  • به راحتی اذیت می شوید یا عصبی می شوید
  • غالباً عصبانی ظاهر می شوید
  • دیگران را سرزنش میکنید
  • پیروی از قوانین سخت است یا ذهن پرسشگری دارید
  • استدلال و تنفر
  • در برخورد با مسائل ناامید کننده مشکل دارید

علائم جسمی اختلالات رفتاری

بر خلاف انواع دیگر مسائل جسمی و روانی  اختلالات رفتاری عمدتا علائم عاطفی دارند و علائم جسمی مانند تب یا سردرد در آن وجود ندارد. اما، بعضی اوقات افراد مبتلا به یک اختلال رفتاری دچار مشکل می‌شوند که می تواند علائم جسمی مانند نوک انگشتان سوخته، لرزیدن یا خونریزی چشم را نشان دهد.

اثرات کوتاه مدت و بلند مدت یک اختلالات رفتاری

در صورت عدم درمان، اختلالات رفتاری ممکن است اثرات منفی کوتاه مدت و طولانی مدتی بر زندگی شخصی و حرفه ای فرد داشته باشد. ممکن است افراد برای انجام اقدامات عملی دچار تنبیه هایی مانند تعلیق یا اخراج شوند که به دلیل کارهایی مانند زورگویی یا مشاجره با چهره های مهم صورت گرفته است. بزرگسالان ممکن است شغل خود را از دست بدهند. به دلیل روابط پرتنش طولانی مدت، ازدواج ها می تواند منجر به جدایی شود.

حتی ممکن است کودکان مجبور شوند مدرسه خود را تغییر دهند و در نهایت گزینه های در زندگی را از دست بدهند. جدی ترین اقداماتی که فرد مبتلا به یک اختلال رفتاری ممکن است انجام دهد شامل شروع دعوا، سوء استفاده از حیوانات و تهدید به استفاده از سلاح در مقابل دیگران است.

هرچه زودتر اختلال رفتاری تشخیص داده شود و به درستی درمان شود، احتمال آن وجود دارد که کودک یا بزرگسال مبتلا به آن قادر به کنترل رفتار خود باشد.

آیا تست یا ارزیابی وجود دارد که بتوانم انجام دهم ؟

متخصصان بهداشت روان و مراکز درمانی می توانند افراد را ارزیابی کنند تا تشخیص دهند که آیا فرد دچار اختلال رفتاری است یا خیر. آزمون هایی به نام ارزیابی رفتاری عملکردی، کمک به حل مسائل مشکلات رفتاری در دانش آموزان برای رفع مشکلات آنان می کند.

این ارزیابی ها بر اساس  تکنیک ها و راهکارهایی برای شناسایی رفتارهای مسئله دار طراحی شده است. تیم های آموزشی منحصر به فرد پس از این ارزیابی برای انتخاب درمان مربوط به مشکلات رفتاری خاص به کمک گرفته می شود. این تیم در روند آموزش دانش آموزان شرکت می کنند و ممکن است والدین و معلمان نیز در این آموزش حضور داشته باشند.

اختلالات رفتاری

دارو: گزینه های دارویی اصلاح رفتار

برای درمان فرد ممکن است جهت کمک به مدیریت اختلالات رفتاری دارو تجویز شود. اگرچه دارو درمانی اختلال رفتاری را درمان نمی کند، اما برای کنترل و اصلاح رفتارها بسیار موثر است.

داروهای درمان اختلالات رفتاری و گزینه های ممکن

داروهای بسیاری برای مشکلات رفتاری در دسترس هستند و نوع دارویی که تجویز می شود بستگی به شرایط خاص فرد تحت درمان دارد. ریتالین و دککسدرین به عنوان داروهای کوتاه مدت برای درمان ADHD ذکر شده است. این داروها ممکن است به کودک کمک کنند تا بهتر تمرکز کند، رفتار تحریک کننده را کاهش داده و بیقراری حرکتی را نیز کاهش دهد.

ریتالین همچنین در گروهی از داروها قرار دارد که به عنوان محرک های طولانی مدت شناخته می شوند. انواع دیگر داروها در این گروه شامل Concerta، Methylin ER، CD Methylin، Focalin و Metadate ER است. این داروها ممکن است در برابر ADHD مؤثر باشند. این  داروها ممکن است از سوءمصرف مواد مخدر، مانند واناز و Daytrana جلوگیری کند. برخی از متخصصان، ولبوترین را به عنوان یک درمان اصلی ADHD توصیه می کنند.

افراد مبتلا به اختلال اضطراب، OCD یا ADHD ممکن است از داروهای ضد افسردگی از جمله Paxil، Tofranil، Anafranil، Prozac، Luvox، Celexa، Zoloft و Norpramin استفاده کنند. داروهای دیگری که ممکن است به این افراد کمک کند شامل Daytrana، Bifhetamine، Dexedrine، Adderall XR و Strattera است. این داروها با هدف کاهش انگیزش، کاهش بیش فعالی، کاهش اقدامات وسواسی و کاهش احساس افسردگی تجویز می شود.

عوارض جانبی دارو

داروها برای اختلالات رفتاری ممکن است عوارض جانبی داشته باشد. آنها می توانند مسائل عاطفی را افزایش دهند، افکار خودکشی را افزایش دهند و شرایط تشنج را تشدید کنند. برخی از عوارض جانبی احتمالی شامل موارد زیر است:

  • بیخوابی
  • کاهش اشتها
  • لرزان
  • افسردگی
  • ضربان قلب غیر طبیعی

اعتیاد به دارو، وابستگی و ترک

فرد ممکن است به داروهای مصرف شده برای درمان اختلال رفتاری اعتیاد پیدا کند. در نتیجه ممکن است برای از بین بردن اثرات دارو به کمک حرفه ای نیاز داشته باشد. در صورت سوء استفاده از داروهای خاص فرد، ممکن است علائم ترک مواد مخدر را تجربه کند.

مصرف بیش از حد دارو

كودكان بیش از بزرگسالان در مصرف بیش از حد دارو، از جمله داروهای اختلالات رفتاری احتمال وابستگی دارند. افرادی که افسرده هستند و یا افکار خودکشی دارند، خطر بالای مصرف این داروها با دوز  بالا را دارند.


بیشتر بدانید: افسردگی زنان در مقابل افسردگی مردان + راهنمایی کامل


افسردگی و اختلالات رفتاری

طبق گفته کلینیک کلیولند، اختلال رفتاری ممکن است باعث افسردگی شود. برعکس این مسئله نیز ممکن است با این که افسردگی محرک یک اختلال رفتاری است که می تواند منجر به سوء مصرف مواد نیز شود.

اختلالات رفتاری

تشخیص دوگانه: اعتیاد و اختلالات رفتاری

برای افرادی که اختلال رفتاری دارند اعتیاد به مواد مخدر یا الکل نیز طبیعی است. طبق نظرات روانشناسی امروز، فردی که دچار اختلال هراس است ممکن است به الکل نیز معتاد شود. به گفته WebMD، كودكان مبتلا به ADHD ممكن است در صورت بروز بیماری در بزرگسالی، خطر بیشتری برای ابتلا به سوء مصرف مواد یا وابستگی به الكل دارند.


بیشتر بدانید: قرص‌های ترک اعتیاد می‌تواند اعتیاد فرد را شدیدتر کند


کمک به یک اختلال رفتاری

به دلیل شدت این مسائل مراکز بهداشت روان، کمک به اختلال رفتاری را بسیار مهم دانسته اند. درمان شناختی رفتاری به همراه دارو راهی موثر برای درمان اختلالات مانند ODD است.  اخلالات رفتاری اغلب توسط والدین و اطرافیان با اختلالات روانی اشتباه گرفته میشود.

درمان غیر دارویی اختلالات رفتاری

داروهای مورد استفاده در درمان اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) در دهه های اخیر رو به رشد است. مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها (CDC) می گویند که تشخیص ADHD در کودکان بین سال های 2003 تا 2011 حدود 41 درصد  افزایش یافته است. تخمین زده می شود که 11 درصد از کودکان بین سنین 4 تا 17 سال دچار ADHD  شوند. از سال 2011 میزان این بیماری در کل 6.4 میلیون کودک بوده است. اگر برای درمان اختلالات رفتاری استفاده از داروها برای شما راحت نیست گزینه های طبیعی تر دیگری نیز وجود دارد.

داروهای اختلالات رفتاری ممکن است عوارض جانبی ایجاد کنند

داروهای ADHD با تقویت و تعادل انتقال دهنده های عصبی می توانند به بهبود علائم بیماری اختلالات رفتاری کمک کنند. انتقال دهنده های عصبی مواد شیمیایی هستند که سیگنال هایی را بین سلولهای عصبی در مغز و بدن حمل می کنند. داروهای مختلفی وجود دارد که برای درمان ADHD استفاده می شود، از جمله:

مواد محرک مانند آمفتامین یا Adderall (که به شما کمک می کند تا متمرکز شوید و حواس پرتی ها را نادیده بگیرید) اگر عوارض جانبی محرک ها برای فرد بیش از حد باشد یا اگر سایر شرایط پزشکی مانع از استفاده از محرک ها شود، می توان از داروهای بدون تحریک کننده مانند اتموکسین (Strattera) یا بوپروپیون (Wellbutrin) استفاده کرد.

در حالی که این داروها می توانند بیماری را بهبود بخشند اما این داروها می توانندعوارض جانبی احتمالی بسیار جدی را برای فرد ایجاد کند.

عوارض جانبی شامل:

  • مشکلات خواب
  • نوسانات خلقی
  • از دست دادن اشتها
  • مشکلات قلبی
  • افکار یا اقدامات خودکشی

بسیاری از مطالعات تأثیرات طولانی مدت این داروها را بررسی نکرده اند. اما برخی تحقیقات انجام شده است و پرچم های قرمز را برافراشته است. در یک مطالعه استرالیایی که در سال 2010 منتشر شد، هیچگونه بهبود معنی داری در مشکلات رفتاری و توجه‌ای در کودکان بین 5 تا 14 سال که برای ADHD خود دارو مصرف می کردند، به وجود نیامد. درک و عملکرد اجتماعی آنها نیز بهبود نیافته بود. درعوض، این افراد سطح بالاتری از فشار خون دیاستولیک داشتند. آنها همچنین عزت نفس پایین تر از بقیه همسالان خود داشتند. نویسندگان این مطالعه تأکید کردند که اندازه نمونه و اختلاف آماری برای نتیجه گیری بسیار اندک بوده است.

اختلالات رفتاری

نکات مهم برای جلوگیری از اخلالات رفتاری

رنگهای خوراکی و مواد نگهدارنده را فراموش کنید

درمان های جایگزین ممکن است به مدیریت برخی از علائم مرتبط با ADHD کمک کند، از جمله:

  • عدم توجه به مشکلات
  • مشکلات سازمان یافته
  • فراموشی
  • از بین رفتن تمرکز

کلینیک مایو خاطرنشان می کند که برخی از رنگ های غذایی و مواد نگهدارنده ممکن است باعث افزایش رفتار بیش فعالی در بعضی از کودکان شود. از غذاهایی با این رنگها و مواد نگهدارنده خودداری کنید:

  • بنزوات سدیم، که معمولاً در نوشیدنی های گازدار، سس سالاد و محصولات مربوط به آب میوه وجود دارد
  • FD&C Yellow No. 6، که می توان آن را در آرد سوخاری، غلات، آب نبات، بستنی و نوشیدنی ها یافت
  • D&C Yellow No. 10 (کینولین زرد)، که در آب میوه ها و دانه های دودی یافت می شود
  • FD&C Yellow No. 5 (تارتازین)، که می تواند در غذاهایی مانند ترشی، غلات، میله گرانولو و ماست یافت شود
  • FD&C Red No. 40 (allura red)، که در نوشابه ها، داروهای کودکان، دسرهای ژلاتینی و بستنی یافت می شود.

 از مواد آلرژی زای احتمالی دوری کنید

رژیم های غذایی که آلرژن های احتمالی را محدود می کنند ممکن است به بهبود رفتار در برخی از کودکان مبتلا به ADHD کمک کند. اگر گمان می کنید فرزند شما آلرژی دارد بهتر است با پزشک متخصص آلرژی تماس بگیرید. اما می توانید با اجتناب از این غذاها نیز راه درمان را آزمایش کنید:

  • مواد افزودنی و مواد نگهدارنده شیمیایی مانند BHT (بوتیله هیدروکسی تولوئن) و BHA (هیدروکسی سنیزول بوتیله)، که اغلب برای نگه داشتن روغن در محصول و جلوگیری از خراب شدن استفاده می شود و می توان در مواد غذایی فرآوری شده مانند چیپس سیب زمینی، آدامس، کیک خشک آن را یافت. مخلوط، غلات، کره، و سیب زمینی پوره فوری نیز جز این دسته است.
  • شیر و تخم مرغ
  • شکلات
  • غذاهای حاوی سالیسیلات، از جمله توت، پودر فلفل، سرکه سیب، انگور، پرتقال، هلو، آلو و گوجه فرنگی (سالیسیلات ها مواد شیمیایی هستند که بطور طبیعی در گیاهان وجود دارند و ماده اصلی بسیاری از داروهای ضد درد هستند)

اختلالات رفتاری

 بیولوژیک EEG را امتحان کنید

درمان بیولوژیکی الکتروانسفالوگرافی (EEG) نوعی نوروتراپی است که امواج مغزی را اندازه گیری می کند. یک منبع معتبر از مطالعه ای در سال 2011 اظهار داشته که EEG یک درمان امیدوارکننده برای ADHD است.

کودک ممکن است در طول یک جلسه معمولی فقط یک بازی ویدیویی ویژه بازی کند. به کودک گفته می شود که تنها روی آن بازی تمرکز کنند. این بازی انواع متفاوتی دارد، مانند “نگه داشتن هواپیما در پرواز.” در این بازی هواپیما شروع به فرود رفتن کند و اگر حواستان پرت شود صفحه تاریک می شود. این بازی به مرور زمان تکنیک های جدید تمرکز را به کودک می آموزد. سرانجام، کودک شروع به شناسایی و اصلاح علائم خود می کند.

 کلاس یوگا یا تای چی را در نظر بگیرید

برخی مطالعات نشان می دهد که یوگا ممکن است برای مبتلایان به ADHD مفید باشد. تحقیقات منتشر شده در 2013Trusted Source بهبودهای چشمگیر در بیش فعالی، اضطراب و مشکلات اجتماعی در پسران مبتلا به ADHD که به طور مرتب یوگا را تمرین می کردند، گزارش کرده است.

برخی مطالعات اولیه حاکی از آن است که تای چی ممکن است به بهبود علائم اختلال کمبود توجه (ADHD) کمک کند. محققان دریافتند كه نوجوانان مبتلا به ADHD كه از تجارب طبيعي استفاده مي كردند، به اندازه بقیه دچار اضطراب و بيش فعالي نبودند. آنها همچنین وقتی در کلاسهای تای چی دو بار در هفته به مدت 5 هفته شرکت کردند، احساسات نامناسب کمتری به نمایش می گذاشتند.

گذراندن زمان در خارج از خانه

گذراندن وقت در خارج از خانه ممکن است به کودکان مبتلا به ADHD سود برساند. شواهد محکمی وجود دارد مبنی بر اینکه گذراندن حتی 20 دقیقه در خارج از خانه نیز می تواند با بهبود غلظت علایم رفتاری آنها سود برساند. فضای سبز و طبیعت سودمندترین این مکان ها برای بیرون رفتن است.

مطالعه ای در سال 2011، و چندین مطالعه قبل از آن، از این ادعا را حمایت می کند که قرار گرفتن منظم در فضای بیرون و فضای سبز یک روش درمانی ایمن و طبیعی است که می تواند برای کمک به افراد مبتلا به ADHD استفاده شود.

 درمان رفتاری با والدین

برای كودكان دارای موارد شدیدتر ADHD، رفتار درمانی می تواند مفید باشد. آکادمی اطفال آمریکا اظهار داشت که رفتار درمانی باید اولین قدم برای درمان ADHD در کودکان خردسال باشد. این روش که بعضاً اصلاح رفتاری نامیده می شود، بر روی حل رفتارهای مشکل ساز خاص کار می کند و راه حل هایی را برای کمک به پیشگیری از آنها ارائه می دهد.

این درمان همچنین می تواند شامل تعیین اهداف و قوانین برای کودک باشد. از آنجا که رفتار درمانی و دارو در هنگام استفاده از هم مؤثرتر است، می تواند کمک بزرگی برای کمک به فرزند شما باشد. در درمان، والدین نیز می توانند در فراهم آوردن وسایل مورد نیاز د در موفقیت فرزند خود کمک کنند. تجهیز والدین به تکنیک ها و راهکارهایی برای چگونگی کار درمورد مشکلات رفتاری در این مراکز می تواند در دراز مدت هم به والدین و هم به کودک کمک کند.

اختلالات رفتاری

مکمل ها

درمان با مکمل ها ممکن شامل موارد زیر باشد:

  • ال کارنیتین
  • ویتامین B-6
  • منیزیم

با این حال، نتایج نشان میدهد که گیاهانی مانند جینکو، جینسنگ و گل گل شور نیز ممکن است به آرامش بیش فعالی کمک کنند. استفاده از این داروها بدون نظارت پزشک می تواند خطرناک باشد – به خصوص در کودکان. اگر علاقه دارید این روشهای درمانی جایگزین را استفاده کنید با پزشک خود مشورت کنید. پزشک می تواند قبل از شروع مکمل ها با آزمایش خون برای اندازه گیری سطح فعلی ماده مغذی در کودک شما مطمئن شود.

راه های پیشگیری از مشکلات رفتاری قبل از شروع آن

یکی از بهترین تکنیک های درمان، پیشگیری است. اگر می توانید از مشکلات رفتاری قبل از شروع آن جلوگیری کنید باید خانواده بسیار شادتری داشته باشید. جلوگیری از بروز مشکلات رفتاری به زمان و تلاش بیشتری نیاز دارد. با این حال، این کار می تواند یک سرمایه گذاری ارزشمند باشد که در طولانی مدت باعث صرفه جویی در وقت شما میشود.

ایجاد یک رابطه سالم

اگر با فرزند خود رابطه سالم ندارید، فرزند شما بسیار برای رفتار مناسب انگیزه کمتری خواهد داشت.  دقیقاً مانند اکثر بزرگسالان، کودکان نیز معمولاً انگیزه دارند تا برای کسی که دوست دارند احترام قائل شوند و سخت تر کار کنند. در صورت احساس دوست داشتن و احترام  بچه ها خیلی بیشتر از قوانین شما پیروی خواهند کرد. به کودکان توجه مثبت زیادی را نشان دهید. حداقل به مدت چند دقیقه هر روز توجه بی طرفانه خود را به کودک خود بدهید.

چگونه توجه مثبت باعث کاهش مشکلات رفتاری می شود

بازی کنید، سرگرمی داشته باشید و خاطره ایجاد کنید. هرچه رابطه شما قوی تر باشد، فرزند شما برای گوش دادن به قوانین شما انگیزه بیشتری پیدا می کند.

قوانین را از نو بنویسید

اگر مطمئن نیستند که انتظارات شما چیست، کودکان نمی توانند از قوانین شما پیروی کنند. لیست مکتوبی از قوانین خانگی ایجاد کنید و آنها را به طور برجسته در خانه خود نمایش دهید. قوانین را هنگام ورود به شرایط جدید توضیح دهید. به عنوان مثال، بگویید ” باید در كتابخانه آرام صحبت كنید” یا “هنگام بازدید از مادربزرگ در بیمارستان، دویدن ممنوع است.”

پیامدهای نقص قوانین را توضیح دهید

وقتی قوانین را توضیح دادید، به فرزندتان بگویید اگر او قوانین را نقض کند چه اتفاقی خواهد افتاد. اگر کودک شما می داند پاسخ شما چیست، این بدین معنی است که پیامدها برایش آنچنان که باید چالش برانگیز نیست. بگویید، “اگر در فروشگاه فریاد بزنید یا بدوید، مجبور هستید داخل ماشین بمانید” یا “اگر نمی توانید در صندلی خود در میز در رستوران بنشینید، زودتر به خانه می رویم. ”

اختلالات رفتاری

ارائه ساختار و یک برنامه

برنامه ای را برای فرزند خود ایجاد کنید که مشخص کند چه زمانی او باید تکالیف خود را انجام دهد، چه زمانی او باید کارهای خود را انجام دهد و چه زمانی می تواند اوقات فراغت داشته باشد. هنگامی که بچه ها به ساختار عادت می کنند، خیلی بیشتر از آنها پاسخ مثبت دریافت میکنید.

ستایش رفتار خوب

تلاشهای فرزندتان را ستایش کنید و هر وقت رفتارهایی را که می خواهید تکرار کند، انجام داد او را ستایش کنید. وقتی کودکتان بی سر و صدا بازی می کند، او را تشویق کنید. یا هنگامی که ظرف های خود را در سینک قرار داد خوشحالی خود را نشان دهید و از او قدردانی کنید.

به عنوان تیمی با سایر مربیان کار کنید

اگرچه لازم نیست که قوانین در همه مراحل دقیقاً یکسان باشند، اما وقتی رفتار مربیان کودک و والدین یکسان هستند، کمک می کند. با شریک زندگی خود یا معلمان همکاری کنید تا در مورد راهکارهای انضباطی و رفتارهایی که باید مورد توجه قرار بگیرد گفتگو کنید.

به فرزند خود در مورد احساسات بیاموزید

هنگامی که بچه ها درک درستی از احساسات خود دارند، به احتمال زیاد کنترل رفتارهای خود را به دست میگیرند. به کودک مهارت های مدیریت خشم و مهارت های خاص برای مقابله با احساسات ناراحت کننده مانند ترس، غم، ناامیدی و ناامیدی، آموزش دهید.


بیشتر بدانید: درمان اختلالات کودکان و راه های مقابله با آن


کنترل ضربه را آموزش دهید

هنگامی که بچه ها می توانند تکانه های خود را کنترل کنند، کمتر احتمالاً واکنش تهاجمی یا مخالفت نشان می دهند. با بازی های مختلف و استراتژی های نظم و انضباط، مهارت های کنترل ضربه را به فرزند خود بیاموزید. هنگامی که بچه ها کنترل تکانه را تجربه می کنند، زندگی اجتماعی آنها بهبود می یابد و تمایل به عملکرد بهتر دارند. بنابراین تمرین رضایت بخش را شروع کنید و مهارت های لازم را به فرزند خود آموزش بدهید تا بتواند انگیزه های کلامی و جسمی خود را بهتر مدیریت کند.

اختلالات رفتاری

یک سیستم پاداش ایجاد کنید

رفتاری را که می خواهید بارها و بارها مشاهده کنید، مانند “انجام کارها”، یا “انجام دادن کارهای خود ” را مشخص کنید. سپس، یک سیستم پاداش ایجاد کنید که کودک شما را به دنبال کردن مسیر سوق دهد. کودکان خردسال به خوبی به سیستم پاداش پاسخ می دهند و بچه های بزرگتر به خوبی به سیستم های اقتصادی پاداش پاسخ نشان می دهند. فرزند شما در این روش برای پیروی از قوانین انگیزه بیشتری پیدا می کند و مهارت های جدید کسب می کند.

از پیش برنامه ریزی کنید

با برنامه ریزی در پیشگیری از مشکلات رفتاری پیشگام باشید. مشکلات احتمالی را قبل از شروع شناسایی کنید. به عنوان مثال، اگر می دانید فرزند شما احتمالاً با برادرش دعوا می کند که ابتدا می خواهد از بازی ویدیویی استفاده کند، یک سیستم روشن تنظیم کنید. به آنها بگویید که می توانند نوبتی بازی کنند  و هرکسی که مشاجره کند یا دعوا کند نوبت خود را از دست می دهد. وقتی یک قدم جلوتر هستید، می توانید از بروز مشکلات رفتاری زیادی جلوگیری کنید.

اختلالات رفتاری در کودکان شایع تر است، بنابراین بسیار مهم است از وجود آنان جلوگیری شود. با کودکان خود صحبت کنید و مشکلات آنان را درک کنید. با پزشک کودکان در مورد مشکلات احتمالی مشورت کنید. فرزند شما باید دوست شما باشد تا بتوانید به درک درستی از مشکلات او برسید. از شیوه های جدید درمان آگاه شوید تا بتوانید آن را درمان کنید. هرگز بعد از دیدن مشکلات رفتاری کوچک به فکر اختلالات رفتاری نیوفتید و خونسرد باشید.

در صورت بروز مشکل به یک مرکز سلامت کودکان مراجعه کنید. میتوانید این خدمات را رایگان دریافت کنید یا به یک روانشناس مراجعه کنید. در مدرسه معلمان و مربیان کودک نیز رفتار او را زیر نظر خواهند داشت و مشکلات احتمالی را با شما درمیان خواهند گذاشت.

گرانولوماتوز وگنر چیست؟ تعریف، علل، تشخیص و درمان بیماری

گرانولوماتوز با پالانژییت نوعی اختلال شایع است که باعث التهاب رگ های خونی در بینی، سینوس ها، گلو، ریه ها و کلیه ها می شود. این اختلال که قبلاً گرانولوماتوز وگنر نامیده می شد، یکی از گروه های اختلالات رگ های خونی به نام واسکولیت است. این اختلال جریان پیدا کردن خون را به برخی از اندام های شما کند می کند. بافت های آسیب دیده می توانند مناطقی ملتهب به نام گرانولوم ایجاد کنند که می تواند بر عملکرد این اندام ها تأثیر بگذارد. تشخیص زودرس و درمان گرانولوماتوز همراه با پالانژییت ممکن است به بهبودی کامل منجر شود. بدون انجام درمان، این بیماری، می تواند کشنده باشد. در ادامه این مقاله ار بخش بیماری های دکتر سلام به توضیح کامل درباره بیماری گرانولوماتوز وگنر پرداخته و با آن آشنا می شویم.

گرانولوماتوز وگنر

گرانولوماتوز وگنر نوع خاصی از واسکولیت

واسکولیت یک اصطلاح عمومی است که به التهاب رگ های خونی اشاره دارد. در صورت التهاب، رگ خونی ممکن است ضعیف و کشیده شده و آنوریسم را ایجاد کند، یا آنقدر نازک شود که پاره شود و در نتیجه خونریزی در بافت ایجاد شود. واسکولیت همچنین می تواند باعث تنگ شدن رگ های خونی، تا مرز بسته شدن کامل رگ شود. این مشکل می تواند باعث از بین رفتن اکسیژن و مواد مغذی بدن که توسط خون تامین می شود، شود.

علل واسکولیت

واسکولیت زمانی رخ می دهد که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به رگ های خونی خود حمله کند. کارشناسان مطمئن نیستند که چرا این اتفاق می افتد.

برخی از محرک های شناخته شده عبارتند از:

  • عفونت
  • برخی از سرطان ها
  • برخی از اختلالات سیستم ایمنی بدن
  • عکس العمل های آلرژیتیک

به طور معمول، هنگامی که رگ های خونی از واسکولیت رنج می برند، ملتهب می شوند.

این امر باعث می شود:

  • دیواره رگ های خونی ضخیخ شوند
  • رگ های خونی باریک می شوند
  • جریان خون کاهش یابد

جریان خون کمتر به معنای رسیدن اکسیژن و مواد مغذی کمتر به اندام ها و بافت های بدن است. در نتیجه، رگ خونی آسیب دیده بیشتر مستعد لخته شدن خون می شود. اگر رگ های خونی ضعیف شوند، آنوریسم یا برآمدگی ایجاد می شود.

انواع واسکولیت

دو دسته اصلی واسکولیت وجود دارد. واسکولیت اولیه که واسکولیتی است که هیچ علت شناخته شده ای ندارد.

گرانولوماتوز وگنر

واسکولیت ثانویه که به دلیل بیماری دیگری مانند موارد زیر ایجاد می شود:

عفونت

عفونت ویروس هپاتیت C می تواند باعث کرایوگلوبولینمی شود.

اختلال سیستم ایمنی

آرتریت روماتوئید و لوپوس نمونه هایی از آن هستند.

واکنش آلرژیک

برخی از داروها می توانند باعث واسکولیت شوند.

برخی سرطان ها

سرطان خون و لنفوم نمونه هایی از آن هستند.

برخی از انواع خاص واسکولیت:

  • بیماری بهجت
  • بیماری بوجر
  • واسکولیت سیستم عصبی مرکزی (CNS)
  • سندرم چورگ-اشتراوس
  • کرایوگلوبولینمی
  • سرخرگ غول پیکر
  • پورپورای هنوخ شوئن لاین
  • بیماری کاوازاکی
  • شریان تاکایاسو
  • گرانولوماتوز وگنر
  • گلومرولونفریت پیشرونده

این بیماری ها قسمت های مختلف بدن را تحت تأثیر قرار داده و علائم متنوعی را در پی خواهند داشت.

تشخیص واسکولیت

پزشک یا متخصص مراقبت های اولیه از شخص در مورد علائم و سابقه پزشکی سؤال می کند و معاینه فیزیکی انجام می دهد.

گرانولوماتوز وگنر

آزمایشات تشخیصی زیر نیز قابل انجام است:

آزمایش خون

این آزمایش ممکن است شامل موارد زیر باشد:

1-آزمایش میزان رسوب گلبول های قرمز (ESR)

نمونه ای از گلبول های قرمز در لوله آزمایش قرار می گیرد. زمانی که گلبول های قرمز به پایین می رسند، اندازه گیری می شود. اگر سریعتر از حد طبیعی به پایین برسند، می تواند به معنای یک بیماری التهابی باشد.

2-آزمایش پروتئین واکنش (CRP)

سطح بالاتر از حد معمول CRPخون نشان دهنده التهاب در بدن است.

3-شمارش پلاکت ها

پلاکت ها سلول هایی در خون هستند که برای متوقف کردن خونریزی به هم می پیوندند. پلاکت ها بخشی از سیستم لخته شدن یا انعقاد خون ما هستند.

4-شمارش کامل سلول های خونی

علاوه بر تست آنتی بادی سیتوپلاسمی ضد نوتروفیل.


بیشتر بخوانید: سلول های خونی چطوری شمرده می شوند


آزمایش ادرار

این آزمایش ممکن است میزان پروتئین موجود در ادرار یا وجود گلبول های قرمز را نشان دهد. آزمایش ادرار می تواند تعیین کند که آیا مشکل کلیوی وجود دارد یا خیر.

گرانولوماتوز وگنر

اسکن تصویربرداری

این آزمایش ممکن است مورد استفاده قرار گیرد تا به بررسی رگ های بزرگتر و شاخه های آن ها بپردازد. ممکن است از اشعه X ، سونوگرافی، سی تی اسکن یا اسکن MRI استفاده شود.

آنژیوگرام

آنژیوگرام، اشعه ایکس رگ های خونی است. یک لوله باریک و انعطاف پذیر بلند، یا سوند، داخل رگ بزرگی وارد می شود. از طریق سوند، رنگی به داخل رگ های خونی تزریق می شود. این رنگ در تصاویر اشعه ایکس مشخص است و به پزشک اجازه می دهد تا رگ های خونی را ببیند.

بیوپسی

بیوپسی هنگامی انجام می شود که پزشک نمونه کوچکی از رگ خونی بیمار را جراحی کند. سپس این نمونه برای یافتن علائم واسکولیت بررسی می شود.

درمان واسکولیت

درمان واسکولیت به عوامل مختلفی از جمله اینکه چه نوع واسکولیتی در فرد وجود دارد، شدت علائم، سن و سلامت عمومی بیمار بستگی دارد. بعضی اوقات، همانطور که در مورد پورپورای هنوخ شوئن لاین اتفاق می افتد، بیماری بدون معالجه پزشکی از بین می رود.

در اینجا برخی از داروهای متداول برای درمان واسکولیت آورده شده است:

استروئیدها

از این دارو برای کاهش التهاب استفاده می شود. مثال ها شامل پردنیزون یا متیل پردنیزولون (Medrol) است. اگر این دارو برای طولانی مدت مصرف شود ممکن است عوارض جانبی شدیدی به همراه داشته باشد.

گرانولوماتوز وگنر

این عوارض شامل موارد زیر است:

داروهای سیستم ایمنی

اگر فرد به خوبی به درمان با استروئید پاسخ ندهد، پزشك ممكن است داروهای سیتوتوكسیك را برای جلوگیری از از کار افتادن سلول های سیستم ایمنی بدن كه باعث التهاب می شوند، تجویز كند.

مثال ها عبارتند از:

  • آزاتیوپرین (ایموران)
  • سیکلوفسفامید (سیتوکسان)

گرانولوماتوز وگنر (GPA) چیست؟

گرانولوماتوز همراه با پالانژییت (GPA ، که قبلاً وگنر نامیده می شد) یک بیماری نادر و با علت نامشخص است. این بیماری نتیجه التهاب در بافت هایی به نام التهاب گرانولوماتوز و التهاب رگ های خونی (“واسکولیت”) است که می تواند به سیستم های بدن آسیب برساند. مناطقی که معمولاً تحت تأثیر گرانولوماتوز وگنر قرار می گیرند شامل سینوس ها، ریه ها و کلیه ها هستند، اما ممکن است هر مکانی تحت تأثیر قرار گیرد.

علل گرانولوماتوز وگنر

متخصصان نمی دانند چه عواملی باعث گرانولوماتوز وگنر می شود. به نظر می رسد وقتی یک رویداد التهابی اولیه باعث ایجاد واکنش غیر طبیعی سیستم ایمنی می شود، منجر به التهاب و انقباض عروق خونی و گرانولوم ها، یا توده های بافتی التهابی می شود. گاهی اوقات نیز بیماری به دلیل عفونت، برگشت می کند. سایر عوامل کمک کننده ممکن است سموم محیطی، عوامل ژنتیکی یا ترکیبی از هر دو باشند. این بیماری با پاروویروس و حضور طولانی مدت استافیلوکوکوس اورئوس (S. aureus) در مجاری بینی مرتبط است.

علائم گرانولوماتوز وگنر

در گرانولوماتوز وگنرعلائم سینوس و ریه، شایع ترین علائم هستند. سایر علائم اولیه شامل تب، تعریق شبانه، خستگی و احساس بیماری عمومی (ضعف) است. برای برخی از افراد، این بیماری محدود به سیستم تنفسی است و کلیه را درگیر نمی کند. درگیری کلیه معمولاً در اوایل بیماری علائمی ایجاد نمی کند. این بیماری فقط با آزمایش خون و ادرار قابل تشخیص است. با گذشت زمان، اغلب نارسایی کلیه و کم خونی اتفاق می افتد.

گرانولوماتوز وگنر

علائم و نشانه ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • درد و التهاب سینوس
  • آبریزش بینی، همراه با ترشحات پر از چرک
  • خونریزی از بینی
  • تب
  • احساس بیماری عمومی (ضعف)
  • کاهش وزن ناخواسته
  • عفونت گوش
  • سرفه کردن
  • درد قفسه سینه
  • سرفه خونی
  • تنگی نفس
  • درد مفاصل و تورم
  • وجود خون در ادرار
  • زخم های پوستی
  • قرمزی چشم، سوزش یا درد

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنید

اگر آبریزش بینی ای دارید که با داروهای بدون نسخه سرماخوردگی برطرف نمی شود، به پزشک مراجعه کنید. اگر همراه با  آبریزش، خونریزی بینی و ترشح چرک، سرفه خونی و یا سایر علائم هشدار دهنده گرانولوماتوز همراه با پالانژییت وجود داشته باشد، باید آن را جدی بگیرید. از آنجا که این بیماری می تواند به سرعت بدتر شود، تشخیص زودهنگام به درمان موثر کمک زیادی می کند.

خصوصیات گرانولوماتوز وگنر

گرانولوماتوز وگنر در درجه اول بر دستگاه تنفسی فوقانی (سینوس ها، بینی، نای [لوله هوای فوقانی])، ریه ها و کلیه ها تأثیر می گذارد. هر اندام دیگری در بدن نیز می تواند تحت تأثیر قرار گیرد. علائم گرانولوماتوز وگنر و شدت آن ها در بین بیماران متفاوت است.

گرانولوماتوز وگنر

علائم عمومی بیماری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • از دست دادن اشتها
  • کاهش وزن
  • تب
  • خستگی

بیشتر بیماران ابتدا علائم دستگاه تنفسی را مشاهده می کنند.

علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • آبریزش مداوم بینی (به آن رینوره نیز گفته می شود) یا تشکیل پوسته ها و زخم ها بر روی بینی
  • درد بینی یا صورت
  • خونریزی بینی یا ترشحات غیرمعمول بینی، ناشی از التهاب بینی یا سینوس ها
  • سرفه که ممكن است شامل خلط خونی ناشی از التهاب راه هوایی فوقانی یا مشکل در راه هوایی (ریه) باشد
  • ناراحتی قفسه سینه، با یا بدون تنگی نفس
  • التهاب گوش میانی (همچنین اوتیت مدیا)، درد یا کم شنوایی
  • تغییر صدا، خس خس سینه یا تنگی نفس ناشی از التهاب نای

سایر خصوصیات ممکن عبارتند از:

  • التهاب چشم و / یا فشار پشت چشم، که باعث می شود حرکت چشم و یا دید، با مشکل مواجه شود.
  • درد مفاصل (آرتروز) یا درد عضلانی
  • بثورات یا زخم های پوستی
  • التهاب کلیه (اگرچه التهاب کلیه شایع است، اما معمولاً با علائمی مانند درد همراه نیست).

عوامل خطر گرانولوماتوز وگنر

گرانولوماتوز همراه با پالانژیت ممکن است در هر سنی رخ دهد. این بیماری اغلب در افراد بین 40 تا 65 سال مشاهده می شود.

عوارض

این بیماری علاوه بر این که بر بینی، سینوس ها، گلو، ریه ها و کلیه ها تأثیر می گذارد، می تواند بر روی پوست، چشم ها، گوش ها، قلب و سایر اندام های شما نیز تأثیر بگذارد.

گرانولوماتوز وگنر

عوارض ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • از دست دادن شنوایی
  • زخم پوستی
  • آسیب دیدگی کلیه
  • از بین رفتن ارتفاع پل بینی (زین) ناشی از ضعف غضروف
  • لخته شدن خون در یک یا چند رگ عمیق، معمولاً در پای شما

چه کسی تحت تأثیر گرانولوماتوز وگنر قرار می گیرد؟

GPA  ممکن است در هر سنی رخ دهد. گروه های سنی متداول بین 40 تا 60 سال هستند. به نظر می رسد که این بیماری به طور یکسان بر زنان و مردان تأثیر می گذارد.

تشخیص گرانولوماتوز وگنر

پزشک از شما در مورد علائم و نشانه های شما سؤال خواهد کرد، یک معاینه فیزیکی انجام داده و سابقه پزشکی شما را بررسی می کند.

آزمایشات آزمایشگاهی

آزمایش خون می تواند موارد زیر را بررسی کند:

  • علائم التهاب مانند سطح بالای پروتئین واکنشی C یا میزان رسوب زیاد گلبول های قرمز
  • آنتی بادی های ضد سیتوپلاسمی ضد نوتروفیل، که در خون اکثر افرادی که گرانولوماتوز فعال همراه با پالانژییت دارند ظاهر می شود.
  • کم خونی، که در افراد مبتلا به این بیماری شایع است.
  • علائمی که نشان دهد که کلیه های شما به طور صحیح مواد زاید را از خون شما فیلتر نمی کنند.

آزمایشات ادرار می تواند نشان دهد که آیا ادرار شما حاوی گلبول های قرمز است یا پروتئین زیادی دارد، که ممکن است نشانگر تاثیر این بیماری بر کلیه های شما باشد یا خیر.

تست های تصویربرداری

اشعه X قفسه سینه، سی تی اسکن یا MRI می تواند در تعیین اینکه در چه مواردی رگ های خونی و اندام ها تحت تاثیر قرار می گیرند، کمک کند. آنها همچنین می توانند به پزشک شما کمک کنند تا بفهمد که آیا به درمان پاسخ می دهید یا خیر.

بیوپسی

این یک عمل جراحی است که در آن پزشک شما نمونه کوچکی از بافت را از ناحیه آسیب دیده بدن خارج می کند. بیوپسی می تواند تشخیص گرانولوماتوز همراه با پالانژییت را تأیید کند.


بیشتر بخوانید: مقدار رسوب گلبول قرمز با چه آزمایشی سنجیده می شود؟


درمان گرانولوماتوز وگنر

از آنجا که گرانولوماتوز وگنر اغلب یک بیماری تهدید کننده زندگی است، با انواع داروهای قدرتمندی که به نظر می رسد نجات دهنده زندگی است، درمان می شود. داروهایی که سیستم ایمنی بدن را سرکوب می کنند، اساس درمان گرانولوماتوز وگنر را تشکیل می دهند. شدت این بیماری در هر مورد جداگانه بیانگر این است که باید چه داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی بدنی استفاده شود. انواع داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی بدن برای درمان گرانولوماتوز وگنر استفاده می شود که هر یک از آن ها عوارض جانبی مشخصی دارد.

مبتلایان به گرانولوماتوز وگنر که درگیر سیستم ارگانیک بحرانی هستند، معمولاً با کورتیکواستروئیدها همراه با داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی دیگری مانند سیکلوفسفامید (سیتوکسان) یا ریتوکسیماب (Rituxan) درمان می شوند. در بیمارانی که دارای گرانولوماتوز وگنر شدیدتر هستند، ابتدا می توان از کورتیکواستروئیدها و متوترکسات استفاده کرد.

هدف از درمان، متوقف کردن تمام آسیب هایی است که در نتیجه ایجاد GPA رخ می دهد. اگر فعالیت بیماری کاملاً “متوقف” شود، به این حالت “بهبودی” گفته می شود. وقتی مشخص شد که این بیماری در حال بهبود است، پزشکان به آرامی دوز کورتیکواستروئید را کاهش داده و در نهایت آن را به طور کامل قطع می کنند.

گرانولوماتوز وگنر

هنگامی که سیکلوفسفامید استفاده می شود، فقط تا زمان بهبودی (معمولاً حدود 3 تا 6 ماه) تجویز می شود و پس از آن زمان، ماده سرکوب کننده سیستم ایمنی دیگری مانند متوترکسات، آزاتیوپرین (Imuran) یا مایکوفنولات مفتیل (Cellcept) مصرف می شود. برای حفظ بهبودی، مدت زمان مصرف داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی ممکن است در بین افراد متفاوت باشد. در اکثر موارد، حداقل تا 2 سال دارو مصرف می شود. همه این داروها برای درمان سایر مشکلات پزشکی نیز استفاده می شود.

آزاتیوپرین و مایکوفنولات مفتیل برای جلوگیری از خونریزی ناشی از پیوند عضو استفاده می شود. متوترکسات برای درمان آرتریت روماتوئید و پسوریازیس استفاده می شود. سیکلوفسفامید و متوترکسات در دوزهای زیاد به عنوان درمانی برای انواع خاصی از سرطان تجویز می شوند و به همین دلیل گاهی به آنها “شیمی درمانی” نیز گفته می شود. در درمان سرطان، این داروها با كاهش رشد سلول های سرطانی فعالیت می کنند.

در واسکولیت، این داروها با دوزهایی تجویز می شوند که 10 تا 100 برابر کمتر از داروهایی است که برای درمان سرطان استفاده می شود و اثر اصلی آنها تأثیر بر رفتار سیستم ایمنی بدن به شکلی است که منجر به سرکوب سیستم ایمنی شود. ریتوکسیماب متعلق به طبقه ای از داروها تحت عنوان عوامل بیولوژیکی است که عنصر خاصی از سیستم ایمنی بدن را هدف قرار می دهد. مطالعات اخیر نشان داد که برای درمان گرانولوماتوز وگنر شدید ریتوکسیماب به اندازه سیکلوفسفامید مؤثر است.

تبادل پلاسما

همچنین تحت عنوان پلاسمافریزس نیز شناخته می شود. این درمان بخش مایع خون شما (پلاسما) که حاوی مواد تولید کننده بیماری است را از بین می برد. پلاسمای تازه یا پروتئینی ساخته شده توسط کبد (آلبومین) دریافت می شود که به بدن امکان تولید پلاسمای جدید را می دهد. پلاسمافیزس در افرادی که گرانولوماتوز بسیار جدی همراه با پالانژییت دارند، می تواند به بهبود کلیه ها کمک کند.

عوارض جانبی درمان گرانولوماتوز وگنر

از آنجا که این داروها سیستم ایمنی بدن را سرکوب می کنند، خطر ابتلا به عفونت های جدی وجود دارد. هر داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی نیز مجموعه ای از عوارض جانبی بالقوه را به همراه دارد. نظارت بر عوارض جانبی مرتبط با هر دارو برای جلوگیری یا به حداقل رساندن وقوع آنها بسیار مهم است. صرف نظر از داروهای مورد استفاده، نظارت مداوم بر بیمار در ضمن معالجه این بیماری ها ضروری است. متوترکسات، آزاتیوپرین و سیکلوفسفامید می تواند توانایی بدن در ساخت سلول های خونی را کاهش دهد.

اگر آزمایش های دوره ای معمول بر روی بیمار انجام شود، سرکوب تولید سلول کشف می شود و بسته به شدت، دوز دارو قابل تنظیم یا قطع است. سیکلوفسفامید نیز دارای عوارض جانبی مهمی از جمله کاهش باروری در بیماران جوان و همچنین افزایش خطر ابتلا به سرطان مثانه است. استفاده از ریتوکسیماب خطر ابتلا به عفونت مغزی بسیار نادر که می تواند تهدید کننده زندگی باشد، را به همراه دارد.

مراقبت از خود

در گرانولوماتوز وگنر پیروی از برنامه درمانی ضروری است، زیرا بدون درمان، بیماری می تواند منجر به عوارض شدید و حتی مرگ شود. این بیماری در تقریبا نیمی از بیماران، در عرض 2 سال پس از قطع درمان، مجدد باز می گردد.

گرانولوماتوز وگنر

مقابله و پشتیبانی

گرانولوماتوز همراه با پالانژییت، احتمالاً با درمان بهبود خواهد یافت. ممکن است احساس فشار روانی در مورد عود مجدد یا آسیب از طریق بیماری وجود داشته باشد.

در اینجا چند پیشنهاد برای مقابله با این موارد وجود دارد:

شرایط خود را درک کنید

کسب اطلاعات در مورد گرانولوماتوز همراه با پالانژییت ممکن است به شما در مقابله با علائم، عوارض جانبی دارو و بازگشت مجدد بیماری کمک کند. علاوه بر صحبت با پزشک، ممکن است نیاز باشد تا با مشاور یا مددکار اجتماعی مشورت کنید.

یک سیستم پشتیبانی قوی را حفظ کنید

خانواده و دوستان می توانند به شما در مقابله با بیماری کمک کنند. ممکن است مکالمه با افراد دیگری که با این شرایط زندگی می کنند، آموزنده باشد. در مورد ارتباط با یک گروه پشتیبانی از اعضای تیم مراقبت های بهداشتی خود کمک بگیرید.

آماده شدن برای قرار ملاقات

احتمالاً با مراجعه به پزشک مراقبت های اولیه، که ممکن است شما را به یک متخصص ریه، گوش و بینی و گلو (متخصص گوش و حلق و بینی)، کلیه ها (نفرولوژیک) یا استخوان ها و مفاصل (روماتولوژیست) ارجاع دهد، شروع می کنید. در اینجا اطلاعاتی وجود دارد که به شما کمک می کند تا برای قرار ملاقات خود آماده شوید. از محدودیت های قبل از قرار ملاقات آگاه باشید. وقتی قرار ملاقات را می گذارید، سؤال کنید که آیا لازم است کار خاصی، مانند محدود کردن رژیم غذایی خود را انجام دهید یا خیر.

اگر آزمایش خون یا اشعه X قفسه سینه جدیدی را در مطب پزشک یا بیمارستان دیگری انجام داده اید، از پرسنل بخواهید تا نتایج آزمایش و اشعه X را به پزشک مورد نظر شما منتقل کنند. در صورتی که شرکت بیمه شما برای مراجعه به متخصصان نیاز به مراجعه حضوری دارد، این کار را انجام دهید.

لیستی شامل موارد زیر تهیه کنید:

  • علائم و زمان شروع آن ها
  • اطلاعات کلیدی پزشکی، از جمله سایر مشکلات سلامتی
  • داروها، ویتامین ها و مکمل هایی که مصرف می کنید
  • از پزشک خود سؤالاتی بپرسید

یکی از اعضای خانواده یا دوستانتان را برای ملاقات با خود ببرید تا به شما در یادآوری اطلاعات دریافتی کمک کند.

سؤالاتی که باید در مورد گرانولوماتوز همراه با پالانژیت، از پزشک خود بپرسید عبارتند از:

  • چه چیزی ممکن است باعث بروز علائم شود؟ علل احتمالی چیست؟
  • به چه آزمایشاتی نیاز دارم؟ چگونه می توانم برای آن ها آماده شوم؟
  • آیا مشکل من موقتی است؟
  • چه درمانی را پیشنهاد می کنید؟
  • روش های اولیه ای که شما پیشنهاد می دهید چه مواردی هستند؟
  • درمان تا چه مدت ادامه خواهد یافت؟
  • مشکل پزشکی دیگری دارم. چگونه می توانم به بهترین شکل این مشکلات را در کنار هم مدیریت کنم؟
  • آیا بروشور یا کاغذ چاپی دیگری دارید که به من بدهید؟ برای کسب اطلاعات چه وب سایت هایی را پیشنهاد می کنید؟

پزشک شما احتمالاً سؤالاتی از جمله موارد زیر را می پرسد:

  • آیا علائم شما مداوم یا موقتی هستند؟
  • علائم تان چقدر شدید است؟
  • آیا تب داشتید؟
  • در صورت بروز علائم چه چیزی باعث بهبود علائم شما می شود؟
  • چه چیزهایی علائم شما را بدتر می کند؟
  • آیا سیگار می کشید؟

اگر علائم شما رو به وخامت است، به پزشک مراقبت های اولیه خود بگویید تا او سریعا شما را به یک متخصص ارجاع دهد.


بیشتر بخوانید: مبتلایان به کم خونی بخوانند


چشم انداز افراد مبتلا به گرانولوماتوز وگنر

پس از دستیابی به بهبودی، ممکن است بیماری مجدداً باز گردد (که اغلب به آن “عود” گفته می شود). عود ممکن است شبیه آنچه بیمار هنگام تشخیص خود تجربه کرده است باشد یا ممکن است علائم متفاوت باشد. با گزارش سریع بروز هرگونه علائم جدید، پیگیری منظم پزشک و نظارت مداوم با آزمایشات آزمایشگاهی و تصویربرداری، احتمال بروز عود شدید به حداقل می رسد. روش درمانی برای بازگشت مجدد، شبیه به بیماری تازه تشخیص داده شده است.

گرانولوماتوز وگنر یک بیماری بسیار جدی است و عدم درمان آن خطرات قابل توجهی را به همراه دارد. با این حال، در صورت تشخیص به موقع و شروع به درمان مناسب، درمان می تواند نجات دهنده زندگی باشد. قبل از تشخیص درمانی موثر در دهه 1970 ، نیمی از بیماران مبتلا به این بیماری در طی 5 ماه پس از تشخیص فوت می کردند. امروزه، بیش از 80٪ از بیماران تحت درمان، حداقل تا هشت سال زنده می مانند. در بسیاری از افراد مبتلا به GPA ، دیده شده است که بسیاری از آن ها قادر به زندگی نسبتاً عادی هستند.

 

همه چیز درباره کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

کیسه صفرا عضوی کوچک و گلابی شکل است که در سمت راست شکم و زیر کبد قرار دارد. وظیفه کیسه صفرا انتفال مایع گوارشی صفرا به روده کوچک و کمک به روند هضم غذاست. وقتی مجاری صفراوی ملتهب یا مسدود می شوند، صفرا نمی تواند از کبد خارج شود و دوباره به محل قبلی اش برمیگردد. این اتفاق باعث آسیب دیدن کبد و بروز مشکلات دیگری می شود.  در ادامه این مقاله ار بخش بیماری های دکتر سلام به توضیح کامل درباره بیماری های کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت پرداخته و با آنها آشنا می شویم.

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

کوله لیتیاز چیست؟

کوله لیتیاز یا سنگ کیسه صفرا رسوبات سخت شده ناشی از مایعات گوارشی است که در کیسه صفرا تشکیل می شود. اندازه این سنگ ها متفاوت است و ممکن است بین یک دانه شن و یا یک توپ گلف متغیر باشند.

انواع کوله لیتیاز

دو نوع سنگ کیسه صفرا یا کوله لیتیاز وجود دارد:

سنگ های کلسترولی

این نوع سنگ ها رایج ترین نوع کوله لیتیاز هستند. سنگ های کلسترولی سبز- زرد رنگ هستند و تقریبا 80 درصد موارد ابتلا به این سنگ ها را تشکیل می دهند.

سنگ های رنگ دانه ای

این نوع کوله لیتیاز نسبت به سنگ های کلسترولی کوچکتر و تیره تر هستند و جنسشان از بیلی روبین که از کیسه صفرا تولید می شود تشکیل شده اند.

علائم کوله لیتیاز

کوله لیتیاز ممکن است هیچ علامت و نشانه ای ایجاد نکنند.

در صورتی که سنگ باعث انسداد مجرای صفراوی شود علائم زیر بروز می کنند:

  • درد ناگهانی و تشدید شونده در قسمت بالایی و سمت راست شکم
  • درد ناگهانی و تشدید شونده در مرکز شکم و درست زیر قسمت قفسه سینه
  • درد در قسمت پشت و بین تیغه های شانه
  • درد شانه راست
  • حالت تهوع یا استفراغ

احساس درد ناشی از کوله لیتیاز ممکن است چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد.

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

علل کوله لیتیاز

هنوز دقیقا مشخص نیست که چه عاملی باعث شکل گیری کوله لیتیاز می شود اما به نظر می رسد که عوامل زیر در ایجاد آن ها موثرند:

کلسترول بالا در صفرا

صفرا حاوی مواد شیمیایی کافی برای حل کلسترول دفع شده توسط کبد است. اما اگر کبد بیش از حد کلسترول دفع کند صفرا نمی تواند آن را از بین ببرد و در نهایت این کلسترول اضافی به کریستال و سپس به کوله لیتیاز تبدیل می شود.

بیلی روبین بیش از حد در صفرا

بیلی روبین نوعی ماده شیمیایی است که در اثر تجزیه سلول های قرمز خون در بدن تولید می شود. برخی بیماری های خاص مثل سیروز کبدی، عفونت های مجاری صفراوی و برخی اختلالات خونی باعث می شوند که کبد بیش از حد لازم بیلی روبین تولید کند. این بیلی روبین اضافی می تواند  منجر به تشکیل کوله لیتیاز شود.


بیشتر بخوانید: سیروز کبدی چیست؟ + علل، علائم و روش های درمان


عدم تخلیه کامل کیسه صفرا

زمانی که کیسه صفرا به درستی تخلیه نمی شود غلظت صفرا افزایش می یابد و احتمال تشکیل کوله لیتیاز بیشتر می شود.

عوامل خطرساز در بروز کوله لیتیاز

عواملی که می توانند خطر بروز سنگ کیسه صفرا را افزایش بدهند عبارتند از:

  • مونث بودن
  • داشتن سن 40 سال یا بالاتر
  • چاقی و اضافه وزن
  • بی تحرکی
  • بارداری
  • رژیم غذایی پرچرب
  • رژیم غذایی با کلسترول بالا
  • رژیم غذایی کم فیبر
  • داشتن سابقه خانوادگی ابتلا به سنگ کیسه صفرا
  • ابتلا به دیابت
  • ابتلا به برخی اختلالات خونی مثل کم خونی سلول های داسی یا لوسمی
  • کاهش وزن خیلی سریع
  • مصرف داروهای حاوی استروژن مثل داروهای پیشگیری از بارداری خوراکی و یا داروهای هورمون درمانی
  • ابتلا به بیماری های کبدی

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

تشخیص کوله لیتیاز

پزشک برای تشخیص کوله لیتیاز از معاینه فیزیکی و آزمایشات زیر استفاده می کند:

آزمایش خون

برای بررسی عفونت یا انسداد و رد شرایط دیگر

سونوگرافی

برای تصویربرداری از داخل بدن

سی تی اسکن

برای مشاهده داخل بدن با استفاده از پرتوهای اشعه X

کلانژیوپانکراتوگرافی رزونانس مغناطیسی یا (MRCP)

در آن از میدان مغناطیسی و پالس های انرژی امواج رادیویی برای تصویربرداری از اندام های داخلی مثل کبد و کیسه صفرا استفاده می شود

جرقه نگاری یا اسکن از کیسه صفرا

که کوله سنتی گرافی نیز نامیده می شود و در این روش با تزریق یک ماده رادیو اکتیو بی ضرر به سمت اندام مورد نظر عملکرد آن را تحت بررسی قرار می دهند.

کلانژیوپانکراتوگرافی رتروگراد آندوسکوپیک یا (ERCP)

در آن آندوسکوپ از طریق دهان به قسمت های پایینی روده کوچک فرستاده می شود تا مجرای صفراوی دیده شود و در صورت وجود سنگ کیسه صفرا پزشک آنها را از بین ببرد.

درمان کوله لیتیاز

گزینه های درمانی برای از بین بردن سنگ کیسه صفرا شامل موارد زیر است:

جراحی برداشتن کیسه صفرا یا کوله سیستکتومی

اگر بیمار به طور مداوم و مکرر دچار کوله لیتیاز شود و بعد از درمان باز هم این سنگ ها عود کنند پزشک جراحی را توصیه می کند. بعد از برداشتن کیسه صفرا، مایع صفرا مستقیما از کبد به روده کوچک منتقل می شود و در کیسه صفرا ذخیره نمی شود. شما بدون کیسه صفرا هم قادر به ادامه زندگی هستید و این جراحی توانایی هضم غذا را با اختلال روبرو نمی کند فقط ممکن است تا مدتی به اسهال دچار شوید که آن هم موقتیست.

دارو درمانی

مصرف برخی داروهای خوراکی نیز می تواند به از بین رفتن کوله لیتیاز کمک کند اما ممکن است این روش بعد از چند ماه یا چند سال جواب بدهد و در برخی موارد نیز ممکن است سنگ ها بعد از درمان دوباره عود کنند. برخی اوقات داروهای درمان کیسه صفرا موثر واقع نمی شوند و به همین دلیل به طور معمول توصیه نمی شوند. از این داروها برای افرادی که نمی توانند تحت عمل جراحی قرار بگیرند استفاده می شود.

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

پیشگیری از کوله لیتیاز

با رعایت نکات زیر می توانید خطر تشکیل سنگ های کیسه صفرا را کاهش بدهید:

وعده های غذایی تان را حذف نکنید

هر سه وعده اصلی را در برنامه غذایی تان بگنجانید. حذف وعده های غذایی و پرخوری در یک وعده خطر بروز این بیماری را افزایش می دهد.

به آرامی وزن کم کنید

اگر به کاهش وزن نیاز دارید این کار را به آرامی و در طی چند ماه انجام بدهید. کاهش وزن سریع با خطر تشکیل سنگ کیسه صفرا همراه است. اگر قصد کاهش وزن دارید توصیه می شود هفته ای نیم تا یک کیلوگرم وزن کم کنید.

از مواد غذایی پر فیبر استفاده کنید

برای پیشگیری از سنگ کیسه صفرا از مواد غذایی حاوی فیبر بالا مثل میوه ها و سبزیجات و همینطو غلات کامل استفاده کنید.

وزنتان را در محدوده طبیعی و سالم نگه دارید

اضافه وزن و چاقی خطر بروز سنگ کیسه صفرا را افزایش می دهد. برای کاهش وزن باید در کنار کاهش مصرف کالری تحرک بدنی تان را هم افزایش بدهید. پس از رسیدن به محدوده وزنی سالم نیز سعی کنید با پیروی از یک رژیم غذایی سالم و ورزش کردن وزنتان را ثابت نگه دارید.

کوله سیستیت

کوله سیستیت در واقع همان التهاب کیسه صفرا است. همان طور که قبلا هم اشاره کردیم کیسه صفرا در قسمت فوقانی و راست شکم قرار دارد و وظیفه آن ذخیره موقتی صفرا می باشد. مایع صفرا در کبد تولید می شود و حاوی مواد هضم کننده چربی است. در طول مصرف هر وعده غذایی، کیسه صفرا منقبض می شود و صفرا از طریق لوله های عبور دهنده صفرا به روده کوچک منتقل می شود تا در هضم و تجزیه چربی ها کمک کند.

کوله سیستیت زمانی اتفاق می افتد که فرد دچار سنگ کیسه صفرا می شود و این سنگ ها مجرای کیسه صفرا را مسدود می کنند. به این ترتیب صفرا نمی تواند از کیسه صفرا خارج شود و مواد شیمیایی موجود در آن باعث ایجاد عفونت های باکتریایی و در نتیجه التهاب کیسه صفرا می شود.

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

انواع کوله سیستیت

کوله سیستیت دو نوع دارد:

کوله سیستیت حاد

که التهاب ناگهانی کیسه صفراست و باعث درد شدید شکمی می شود. این التهاب در اغلب موارد با حالت تهوع، استفراغ و تب همراه است.

کوله سیستیت مزمن

که التهاب کیسه صفرا با شدت کمتر است و به مدت طولانی تری ادامه پیدا می کند. این نوع التهاب در اثر التهاب مکرر و مداوم کیسه صفرا رخ می دهد و ممکن است هیچ علامت خاصی نداشته باشد و یا با درد خفیف و متناوب شکم همراه باشد. کوله سیستیت مزمن باعث آسیب دیدن کیسه صفرا و زخم شدن آن می شود. در نتیجه کیسه صفرا کوچک می شود و توانایی اش را برای ذخیره و رها سازی صفرا از دست می دهد.

علائم کوله سیستیت

التهاب حاد کیسه صفرا معمولا با علائم زیر همراه است:

  • درد در قسمت مرکزی و فوقانی شکم و درست زیر قفسه سینه یا در قسمت فوقانی و راست شکم.
  • تب و لرز
  • حالت تهوع و استفراغ
  • زردی پوست و چشم، ادرار تیره و مدفوع خاکستری رنگ.

درد شکم معمولا بعد از غذا خوردن بیشتر می شوند و در برخی افراد ممکن است درد تا شانه راست هم کشیده شود. زردی پوست و چشم، ادرار تیره و مدفوع خاکستری رنگ زمانی بروز می کنند که سنگ کیسه صفرا از کیسه صفرا و مجاری صفراوی مشترک عبور و جریان عبور صفرا از کبد به روده کوچک را مسدود می کند. مسدود شدن عبور صفرا از کیسه صفرا می تواند منجر به بروز اختلال دیگری به نام کلانژیت شود که در بخش بعدی به طور مفصل آن را توضیح خواهیم داد.

به علاوه اینکه این انسداد ممکن است پانکراتیت حاد که همان التهاب لوزالمعده است را هم در پی داشته باشد. از آنجایی که ترشحات لوزالمعده و کیسه صفرا به مجراهای مشترکی سرازیر می شود سنگ های کیسه صفرا می توانند این مجراها را مسدود کنند و همین مساله باعث التهاب پانکراس یا لوزالمعده می شود.

علائم اصلی کوله سیستیت مزمن

دردی که برخی اوقات احساس می شود. با این حال التهاب مزمن کیسه صفرا در برخی بیماران هیچ علامت خاصی ندارد. اکثر مواقع درد خفیف است و گهگاه بروز می کند. ممکن است این علائم با نشانه های یک بیماری دیگر مشابه باشند بنابراین تا زمانی که پزشک التهاب مزمن کیسه صفرا را تشخیص ندهد نمی توان گفت که شما به این بیماری مبتلا شده اید.

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

عوامل خطر ساز کوله سیستیت

عوامل زیر خطر ابتلا به کوله سیستیت را افزایش می دهند:

  • سابقه خانوادگی ابتلا به سنگ های کیسه صفرا از طرف مادر
  • ابتلا به بیماری کرون
  • دیابت
  • بیماری های عروق کرونر
  • بیماری های کلیوی که درمراحل آخر قرار دارند
  • هایپرلیپیدمی
  • کاهش وزن ناگهانی و سریع
  • چاقی
  • سن بالا
  • بارداری

علاوه بر موارد گفته شده، طولانی شدن زمان زایمان نیز می تواند کیسه صفرا صدمه بزند و خطر بروز التهاب کیسه صفرا در هفته های بعد از زایمان افزایش بدهد.


بیشتر بخوانید: احتمال بروز بیماری های کبدی را با خوردن قهوه کاهش دهید


تشخیص کوله سیستیت

موقع تشخیص بیماری پزشک از شما سوال می کند که آیا سابقه ابتلا به کوله سیستیت را دارید یا خیر. معاینات جسمی نیز نشان می دهند که حساسیت کیسه صفرا چقدر است.

علاوه بر این از آزمایشات زیر نیز استفاده می شود:

سونوگرافی

التهاب کیسه صفرا باعث برجسته شدن این اندام می شود و سونوگرافی می تواند این برجستگی را نشان بدهد.

آزمایش خون

بالا بودن تعداد گلبول های سفید خون نشانه وجود عفونت است. بالا بودن میزان بیلی روبین خون نیز می تواند به پزشک در تشخیص التهاب کیسه صفرا کمک کند.

اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) یا اسکن سونوگرافی

عکس برداری از کیسه صفرا می تواند کوله سیستیت را مشخص کند.

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

اسکن کبد و مجاری صفراوی

تصویربرداری از کبد، مجرای صفراوی و روده کوچک می تواند وجود التهاب را در کیسه صفرا نشان بدهد. این آزمایش به پزشک اجازه می دهد تا میزان تولید و جریان صفرا را از کبد به روده کوچک ردیابی کند و تشخیص بدهد که آیا در این نواحی التهاب وجود دارد یا نه.

درمان کوله سیستیت

معمولا کوله سیستیت حاد به بستری نیاز دارد. برای درمان عفونت های موجود پزشک برایتان آنتی بیوتیک وریدی تجویز می کند. علاوه بر این برای کنترل علائم تهوع و درد شکمی از داروهای مربوط استفاده می شود. به محض اینکه درد کاملا از بین برود و یا کاهش پیدا کند و همچنین وقتی علائم عفونت کاملا از بین بروند بیمار می تواند خوردن و نوشیدن را از سر بگیرد و روند درمان را در خانه پیگیری کند. البته ممکن است پزشک دستور بدهد که فرد در بیمارستان بستری شود و تحت عمل جراحی قرار بگیرد.

25 درصد افراد مبتلا کوله سیستیت حاد طی یک سال و همین طور 60 درصد از آنها در طی 6 سال بعد از درمان دوباره دچار عود مجدد بیماری می شوند بنابراین اکثر پزشکان توصیه می کنند که کیسه صفرا در این افراد با جراحی برداشته و خارج شود. برخی اوقات این نوع جراحی که به كوله سیستکتومی معروف است بعد از مرخص شدن بیمار و بهبودی کامل او انجام می شود اما در مواردی هم ممکن است پزشک تشخیص بدهد بیمار قبل از ترک بیمارستان تحت عمل جراحی قرار بگیرد.

درمان کوله سیستیت مزمن نیز مستلزم انجام جراحی است. طی این روش سنگ های صفراوی موجود در مجاری مشترک باید از بین بروند تا انسداد کیسه صفرا به پانکراتیت یا کلانژیت منجر نشود. معمولا این را با استفاده از روشی به نام کولانژیوپانکراتوگرافی رتروگراد آندوسکوپی (ERCP) انجام می دهند.

طی این روش یک اندوسکوپ از طریق دهان وارد معده می شود و سپس به دهانه مجرای صفراوی می رسد تا سنگ ها را از بین ببرد. بعد از برداشتن سنگ های صفراوی با روش ای آر سی پی، احتمالا پزشک توصیه می کند که بیمار تحت عمل جراحی برداشتن کیسه صفرا قرار بگیرد. گاهی اوقات نیز انجام ای آر سی پی ممکن نیست و جراحی خارج کردن سنگ های کیسه صفرا از طریق شکم باید انجام شود.

پیشگیری از کوله سیستیت

رعایت برخی نکات و اقدامات می تواند خطر کوله سیستیت را کاهش بدهد.

این موارد عبارتند از:

  • خودداری از مصرف چربی های اشباع شده
  • رعایت برنامه غذایی منظم و خودداری از حذف وعده های غذایی
  • ورزش منظم و هفتگی به صورت حداقل 5 روز در هفته و هر بار حداقل 5 دقیقه
  • کاهش وزن در صورت چاقی و داشتن اضافه وزن
  • خودداری از کاهش وزن سریع

کلانژیت

کلانژیت نوعی التهاب، قرمزی و تورم در مجاری صفراوی است.

بنیاد کبد آمریکا کلانژیت را نوعی بیماری کبدی می داند که می توان آن را به دسته های زیر طبقه بندی کرد:

  • کلانژیت صفراوی اولیه (PBC)
  • کلانژیت اسکلروزان اولیه (PSC)
  • کلانژیت ثانویه
  • کلانژیت ایمنی

کار مجاری صفراوی انتقال مایع صفرا از کبد و کیسه صفرا به روده کوچک است. صفرا نه تنها در هضم چربی ها نقش دارد بلکه باعث پاکسازی کبد نیز می شود. برخی از انواع کلانژیت ها خفیف هستند اما برخی دیگر جدی اند و ممکن است تهدید کننده زندگی فرد باشند.

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

انواع کلانژیت

دو نوع کلانژیت وجود دارد:

کلانژیت مزمن

که به آهستگی اتفاق می افتد و علائم آن ممکن است بعد از 5 تا 20 سال ظاهر شوند.

کلانژیت حاد

که به طور ناگهانی بروز می کند و در مدت زمان کوتاهی علائم آن ظاهر می شود.

علائم کلانژیت

علائم این بیماری به نوع کلانژیت و مدت زمان ابتلای فرد به آن دارد. این علائم ممکن است در افرد مختلف کمی با هم متفاوت باشد. ضمن اینکه بیشتر از 50 درصد افراد مبتلا به کلانژیت مزمن علامت خاصی نشان نمی دهند.

با این حال برخی از علائم اولیه کلانژیت مزمن شامل موارد زیر است:

اگر فرد به مدت طولانی به کلانژیت مزمن دچار شود علائم زیر بروز می کنند:

  • درد در قسمت راست و بالایی شکم
  • تعریق شبانه
  • تورم ساق و مچ پا
  • تیرگی پوست یا هایپرپیگمانتاسیون
  • در عضلانی
  • درد استخوان ها و مفاصل
  • نفخ
  • رسوب چربی اطراف پوست چشم و پلک ها
  • رسوب چربی در آرنج، زانو، کف دست و کف پا
  • اسهال یا مدفوع چرب
  • کاهش وزن
  • تغییرات خلق و خو و حافظه

اگر بیمار به کلانژیت حاد مبتلا شده باشد علائم ناگهانی دیگری را نیز تجربه می کند. این علائم عبارتند از:

  • تب بالا برای 24 ساعت
  • لرز
  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • کمردرد
  • احساس درد زیر تیغه های شانه
  • درد شدید در وسط معده
  • افت فشار خون
  • گیجی
  • زردی پوست و چشم

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

سایر علائم کلانژیت که اندام های دیگر را تحت تاثیر قرار می دهد عبارتند از:

  • بزرگ و متورم شدن کبد
  • بزرگ و متورم شدن طحال
  • کلسترول بالا
  • کم کاری تیروئید
  • پوکی استخوان

علل کلانژیت

طیف وسیعی از علل و عوامل باعث بروز این بیماری شود. البته برخی اوقات دلیل مشخصی برای این مساله وجود ندارد. کلانژیت مزمن ممکن است در واقع نوعی بیماری خود ایمنی باشد که طی آن سیستم ایمنی بدن به اشتباه به مجاری صفراوی حمله می کند و همین مساله باعث بروز التهاب می شود. با گذشت زمان باعث ایجاد زخم یا رشد بافت سخت در مجرای صفراوی شود. زخم شدن این مجرا باعث انسداد آن می شود و عبور مایع صفراوی را با مشکل روبرو می کند.

به طور کلی علل ابتلا به کلانژیت حاد شامل موارد زیر است:

  • عفونت باکتریایی
  • سنگ کیسه صفرا
  • انسداد مجرای صفراوی
  • تومور

علل محیطی هر دو نوع کلانژیت نیز عبارتند از:

  • سیگار کشیدن
  • مواد شیمیایی
  • مونث بودن، به طور کلی کلانژیت مزمن در زنان شایع تر است.
  • سن،این بیماری بیشتر در افراد بین 30 تا 60 ساله اتفاق می افتد.
  • ژنتیک

تشخص کلانژیت

برای تشخیص این بیماری از آزمایشات زیر استفاده می شود:

  • شمارش کامل خون (CBC)
  • آزمایش عملکرد کبد
  • آزمایش عملکرد کلیه
  • کشت خون

از اسکن ها و تصویربرداری های زیر نیز برای تشخیص کلانژیت استفاده می شود:

  • اسکن ام آر آی
  • سی تی اسکن
  • سونوگرافی

ممکن است به آزمایشات دیگری مثل نمونه ادرار، مدفوع و یا صفرا نیز نیاز باشد.

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

درمان کلانژیت

درمان کلانژیت حاد و مزمن متفاوت است و دلیل آن هم متفاوت بودن دلایل ابتلا به این دو نوع کلانژیت است. علاوه بر این درمان این بیماری بستگی به تشخیص به موقع و زود هنگام آن نیز دارد. در صورت عدم درمان کلانژیت نیز هر دو نوع آن می تواند باعث بروز عوارض جدی و خطرناکی برای بیمار شوند. درمان زودرس به ویژه در مورد کلانژیت حاد از اهمیت زیادی برخوردار است. معمولا برای این نوع کلانژیت پزشک توصیه می کند بیمار تا 10 روز از آنتی بیوتیک هایی مثل پنی سیلین، سفتریاکسون، مترونیدازول و سیپروفلوکساسین استفاده کند.

علاوه بر این از روش های زیر نیز برای درمان کلانژیت حاد استفاده می شود:

  • تزریق مایعات داخل وریدی
  • تخلیه مجرای صفراوی

برخلاف کلانژیت حاد، هیچ داروی خاصی برای درمان کلانژیت مزمن در دسترس نیست. البته پزشک می تواند از دارویی به نام اورسودوکسی کولیک اسید برای محافظت از کبد و بهبود جریان عبور صفر برای بیمار استفاده کند اما این دارو خود کلانژیت را درمان نمی کند.

به طور کلی درمان کلانژیت مزمن شامل موارد زیر می باشد:

  • مدیریت علائم
  • نظارت بر عملکرد کبد
  • استفاده از روشهای باز کردن مجاری صفراوی مسدود شده

روش های درمانی مرتبط با هر دو کلانژیت عبارتند از:

آندوسکوپی درمانی

در این روش می توان از اتساع بالون برای باز کردن مجاری صفراوی و افزایش جریان صفرا استفاده کرد. این کار به بهبود و کاهش علائم کمک می کند و ممکن است چندین بار به روش نیاز باشد. قبل از عمل آندوسکوپی نیز بیمار تحت بیهوشی موضعی و یا عمومی قرار می گیرد.

درمان از طریق پوست

این روش نیز شبیه به آندوسکوپی درمانی است با این تفاوت که از طریق پوست بیمار انجام می شود.

جراحی

در برخی موارد باز کردن مجاری صفراوی مسدود شده به جراحی نیاز دارد. برای انجام این جراحی بیمار تحت بیهوشی کامل قرار می گیرد و پزشک جراح بخش های مسدود شده کیسه صفرا را باز می کند.

پیوند کبد

در مواردی که بیماری جدی و وخیم باشد احتمالا بیمار به پیوند کبد نیاز دارد. در این روش پزشک کبد آسیب دیده را با یک کبد جدید جایگزین می کند. بعد از عمل نیز بیمار باید از داروهای به خصوصی استفاده کند تا خطر پس زدن عضو جدید به حداقل برسد. علاوه بر این کلانژیت ممکن است با عوارض خاصی همراه باشد که پزشک برای برطرف کردن آنها از روش های خاصی استفاده می کند.

این عوارض عبارتند از:

مشکلات تغذیه

کلانژیت روی نحوه هضم مواد غذایی و جذب برخی ویتامین ها تاثیر منفی می گذارد. بنابراین به مصرف مکمل های ویتامین A ، D ، E و K نیاز دارید.

پوکی استخوان

در این شرایط پزشک برای بهبود تراکم و قدرت استخوان مکمل های کلسیم و ویتامین D تجویز می کند.

فشار خون بالا

کلانژیت باعث افزایش فشار خون بالا در کبد می شود که باید تحت درمان پزشکی قرار بگیرد.


بیشتر بخوانید: بیماری های کبدی با دیابت چه ارتباطی دارد؟


درمان های خانگی طبیعی کلانژیت،کوله لیتیاز و کوله سیستیت

تخم کتان

تخم کتان نه تنها حاوی فیبر است و برای دستگاه گوارشی مفید محسوب می شود، بلکه حاوی چربی های مورد نیاز برای کیسه صفرا نیز هست. یک قاشق غذاخوری تخم کتان چیزی حدود 2 گرم فیبر غذایی دارد و در کنار آن حاوی چربی ها و اسیدهای مفید برای بدن مثل اسیدهای چرب امگا 3 گیاهی نیز می باشد.

آووکادو

وقتی پای مواد غذایی سرشار از پتاسیم وسط می آید آووکادو در رتبه بالا قرار می گیرد. پتاسیم ماده مغذی بسیار مهمیست که در تعادل مایعات و الکترولیت های بدن نقش دارد و می تواند مانع از بالا رفتن کلسترول و تشکیل سنگ کیسه صفرا شود.

کوله لیتیاز،کوله سیستیت و کلانژیت

حبوبات

حبوبات مزایای بسیار زیادی دار.د تحقیقات نشان می دهند که مصرف غذاهای چرب و سنگین با افزایش میزان کلسترول بدن احتمال تشکیل سنگ های صفراوی را افزایش می دهد. در مقابل، رژیم های غذایی حاوی حبوبات و جایگزین کردن مواد غذایی ارزشمندی مثل عدس، توفو و لوبیا به جای گوشت مانع از انسداد مجاری صفرا می شود و احتمال ابتلا به سنگ صفرا را کاهش می دهد.

مرکبات

مرکبات جزو بهترین میوه ها هستند که سرشار از ویتامین C و مواد مغذی دیگرند. این ویتامین تاثیر پیشگیرانه بسزایی در جلوگیری از تشکیل سنگ های صفراوی دارد.

سبزیجات تلخ

سبزیجات تلخ مزه یکی از بهترین مواد غذایی برای هضم چربی ها هستند. پزشکان معتقدند مصرف سبزیجاتی مثل بامیه، کلم بروکلی و سیب زمینی ترشی قبل از خوردن غذاهای چرب تولید صفرا را افزایش می دهد و به هضم بیشتر و سریع تر آنها کمک می کند. از این گذشته تحقیقات نشان می دهند که مصرف تره فرنگی، شوید، کلم پیچ و زنجبیل ترشی با تحریک ترشح صفرا مانع از تشکیل سنگ کیسه صفرا می شود.

سبزیجات تیره

سبزیجاتی مثل اسفناج و کلم بروکلی که برگ های تیره رنگی دارند سرشار از منیزیم هستند. منیزیم نقش مهمی در سلامت کیسه صفرا دارد چون بسیاری از سنگ های صفراوی بر اثر بالا رفتن میزان کلسیم و عدم توانایی بدن در دفع آن تشکیل می شوند. منیزیم موجود در سبزیجات تیره مانع از تشکیل سنگ های صفراوی می شود. علاوه بر این تخم کدو نیز یکی از منابع غنی منیزیم است و می تواند مانع از بروز سنگ کیسه صفرا شود.

آب

هیدارته ماندن و رسیدن آب کافی به بدن نه فقط باعث سلامت کیسه صفرا می شود بلکه از جنبه های بسیار دیگری نیز روی سلامت بدن تاثیر مثبت می گذارد. وجود آب برای ترشح مایعات ضروری بدن از جمله صفرا ضرروی است بنابراین اگر نمی خواهید دچار سنگ کیسه صفرا شوید حتما به اندازه کافی آب بنوشید.

چغندر

چغندر حاوی ماده ای به نام بتائین است که از کبد محافظت می کند و باعث افزایش ترشح صفرا و تجزیه و هضم بهتر چربی ها می شود. آب چغندر و سوپ چغندر دو مورد از خوراکی های مفید و مناسب برای کیسه صفرا هستند که مانع از انسداد مجاری و تشکیل سنگ های صفراوی می شود.

کلم ترش

متعادل نگه داشتن باکتری های روده جزو عوامل مهمیست که در بروز اختلالات گوارشی و سنگ کیسه صفرا موثر است. اگر تعداد باکتری های بد بدن بیشتر شود احتمال بروز سنگ های صفراوی و انسداد مجاری صفراوی افزایش می یابد. مصرف مواد غذایی پروبیوتیک مثل کلم ترش و غذاهای تخمیر شده تعادل باکتری های سیستم گوارشی را احیا می کنند و مانع از بروز اختلالات کیسه صفرا می شوند.

با اینکه ماست منبع غنی پروبیوتیک است و برای دستگاه گوارش مفید است اما لزوما نمی توان از آن برای درمان سنگ کیسه صفرا استفاده کرد. از نظر پزشکان ماست با تحریک معده می تواند باعث بروز اختلال در کیسه صفرا شود بنابراین اگر دچار سنگ کیسه صفرا هستید بهتر است از مصرف لبنیات خودداری کنید.

روغن رزماری

برای کاهش التهاب کیسه صفرا می توانید از روغن رزماری استفاده کنید. فقط کافیست 3 قطره روغن رزماری را با یک چهارم قاشق چایخوری روغن نارگیل مخلوط کنید و روزی دو بار آن را روی قسمت فوقانی و سمت راست بدن مالش بدهید تا التهاب آن کاهش پیدا کند.

 

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی؛ علائم، عوارض و راه های درمانی

هیپوکلسمی شرایطی است که در آن سطح کلسیم موجود در قسمت مایع خون یا پلاسما پایین تر از حد متوسط است. افراد مبتلا به کمبود ویتامین D یا منیزیم در معرض خطر هیپوکلسمی هستند. همچنین هیپرکلسمی شرایطی است که در آن سطح کلسیم خون شما بالاتر از حد طبیعی است. وجود کلسیم بیش از حد در خون می تواند استخوان هایتان را تضعیف کند، سنگ کلیه ایجاد کند و در عملکرد قلب و مغزتان اختلال ایجاد کند. در ادامه این مقاله ار بخش مقالات پزشکی دکتر سلام به توضیج کامل هیپرکلسمی و هیپوکلسمی پرداخته و با آنها آشنا می شویم.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

علائم هیپوکلسمی چیست؟

کلسیم نقش مهمی در بدن شما دارد:

  • سیستم عصبی برای عملکرد صحیح به کلسیم نیاز دارد.
  • اعصاب برای انتقال پیام بین مغز و بقیه بدن به کلسیم نیاز دارند.
  • عضلات برای حرکت به کلسیم نیاز دارند.
  • استخوان ها برای حفظ قدرت، رشد و بهبودی نیاز به کلسیم دارند.

برخی از افراد هیچ علامت یا نشانه ای از هیپوکلسمی ندارند. و از آنجا که این مشکل بر سیستم عصبی تأثیر می گذارد، نوزادان مبتلا به این بیماری ممکن است دچار انقباض یا لرزش شوند.

بزرگسالان ممکن است علائم زیر را تجربه کنند:

  • خشکی عضلات
  • اسپاسم عضلانی
  • پارستزی یا احساس سوزن سوزن شدن در اندام ها
  • تغییرات خلقی، مانند اضطراب، افسردگی یا تحریک پذیری
  • مشکلات حافظه
  • افت فشار خون
  • مشکل در صحبت کردن یا بلعیدن
  • خستگی
  • پارکینسونیسم
  • پاپیلما یا تورم دیسک نوری

علائم هیپوکلسمی شدید عبارتند از:

  • تشنج
  • آریتمی
  • نارسایی احتقانی قلب
  • مشکلات حنجره یا گرفتگی صدا

علائم طولانی مدت هیپوکلسمی شامل موارد زیر است:

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

چه عواملی باعث هیپوکلسمی می شود؟

هیپوکلسمی دلایل زیادی از جمله موارد زیر دارد:

  • هیپوپاراتیروئیدیسم
  • سودوموپوپاراتاتیوئیدیسم
  • کمبود ویتامین D
  • بیماری کلیوی

هیپوپاراتیروئیدیسم

هیپوپاراتیروئیدیسم با هیپوکلسمی و هیپرفسفاتمی مشخص می شود و غالباً باعث ایجاد تتونی مزمن می شود. هیپوپاراتیروئیدیسم ناشی از کمبود هورمون پاراتیروئید (PTH) است که می تواند در اختلالات خود ایمنی یا بعد از آسیب به چندین غده پاراتیروئید در طی تیروئیدکتومی رخ دهد. علائم هیپوکلسمی معمولاً حدود 24 تا 48 ساعت بعد از عمل شروع می شود اما ممکن است بعد از ماه ها یا سال ها هم اتفاق بیفتد.

هیپوپاراتیروئیدیسم ایدیوپاتیک یک بیماری پراکنده یا ارثی غیر معمول است که در آن غدد پاراتیروئید وجود ندارد و یا آتروفی می شود. در کودکی بروز پیدا می کند. غدد پاراتیروئید گاهی اوقات وجود ندارد و آپلازی تیروئید و ناهنجاری عروق ناشی از قوس بازویی (سندرم دیژورژ) ایجاد می شود. مشکلات ارثی دیگر شامل سندرم نارسایی خود ایمنی چندضلعی و هیپوپاراتیروئیدیسم خود ایمنی همراه با کاندیدیازی مخاطی است.

سودوموپوپاراتاتیوئیدیسم

سودوموپوپاراتاتیوئیدیسم یک گروه نادر از اختلالات است. انتقال ژنتیکی پیچیده باعث بروز این اختلالات می شود. این بیماری ناشی از جهش در پروتئین تحریکی خاصی است. هایپرپاراتیروئیدیسم ثانویه و بیماری استخوان هایپرپاراتیروئید نیز ممکن است رخ دهد. ناهنجاری های مرتبط با آن شامل کوتاهی قد، ناتوانی ذهنی همراه با کلسیفیکاسیون، کوتاه شدن استخوان های متاکارپال و متاتارس، کم کاری تیروئید خفیف و سایر ناهنجاری های غدد درون ریز است.

کمبود ویتامین D

ویتامین D در غذاهایی که به طور طبیعی دارای ویتامین D زیاد هستند یا با آن غنی شده اند، وجود دارد. همچنین با قرارگیری در برابر نور خورشید، این ویتامین در بدن ایجاد می شود. کمبود ویتامین D ممکن است ناشی از مصرف ناکافی آن در رژیم غذایی یا کاهش جذب ناشی از بیماری کبدی و یا سوء جذب روده باشد.

این بیماری همچنین می تواند ناشی از تغییر در متابولیسم ویتامین D باشد که با مصرف بعضی از داروهای خاص (به عنوان مثال  فنیتوئین، فنوباربیتال، ریفامپین) یا به دلیل کاهش تشکیل در پوست به دلیل عدم قرار گرفتن در معرض نور خورشید ایجاد می شود. پیری نیز باعث کاهش ظرفیت پوست می شود.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

کاهش سنتز پوست علت مهم کمبود ویتامین D در بین افرادی است که زمان زیادی را در داخل خانه می گذرانند یا در عرض های شمالی یا جنوبی زندگی می کنند و لباس هایی را می پوشند که پوشیده هستند. بر این اساس، کمبود ویتامین D به خصوص در ماه های زمستانی و در آب و هوای معتدل و در میان سالمندان شایع است. مکمل های ویتامین D برای بیماران مبتلا به این مشکل به راحتی در دسترس است.


بیشتر بخوانید: کمبود ویتامین D سردردهای مکرر در مردان را افزایش می‌ دهد


بیماری کلیوی

بیماری توبولی کلیوی، از جمله اسیدوز توبولار کلیوی پروگزیمال ایجاد شده به دلیل نفروتوکسین ها (به عنوان مثال فلزات سنگین و به ویژه کادمیوم)، می تواند باعث هیپوکلسمی شدید ناشی از از دست رفتن غیر طبیعی کلسیم کلیه و کاهش تبدیل کلیوی ویتامین D به OH فعال شود.

علل دیگر

از دیگر علل بروز هیپوکلسمی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

کاهش منیزیم

می تواند باعث نقص نسبی هورمون پاراتیروئید و مقاومت اندام انتهایی در برابر عمل PTH شود؛ معمولاً هنگامی که غلظت منیزیم <1.0 میلی گرم در دسی لیتر [<0.5 میلی مول در لیتر] باشد، این مشکل اتفاق می افتد؛ انباشتگی منیزیم غلظت PTH را افزایش داده و باعث حفظ کلسیم کلیه می شود.

پانکراتیت حاد

هنگامی که محصولات لیپولیتیک از کلسترول کلاته پانکراس ملتهب آزاد می شوند، اتفاق می افتد.

هیپوپروتئینمی

باعث کاهش پروتئین سرم کلسیم می شود؛ هیپوکلسمی ناشی از کاهش پروتئین، بدون علامت است.)

شوک سپتیک

به دلیل سرکوب ترشح PTH

هایپرفسفاتمی

باعث ایجاد هیپوکلسمی توسط مکانیسم های ضعیف می شود؛ بیماران با نارسایی کلیوی و احتباس فسفات مستعد ابتلا هستند.

داروهای ضد تشنج

به عنوان مثال، فنیتوئین، فنوباربیتال) و ریفامپین، که باعث تغییر در متابولیسم ویتامین D می شوند، و داروهایی که عموماً برای درمان هایپرکلسمی مورد استفاده قرار می گیرند.

انتقال خون

بیشتر از 10 واحد خون ضد انعقادی همراه با سیترات

استفاده از داروهای رادیو کنتراست حاوی ماده اتیلن دی آمین استرا استات اکسید کننده کلاتین

می تواند در حالی که غلظت کل کلسیم سرم بدون تغییر باقی می ماند، غلظت کلسیم یونیزه نشده زیستی را کاهش دهد.

تزریق گادولینیوم

ممکن است هورمون غلظت کلسیم را کاهش دهد.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

اگرچه انتظار می رود که ترشح بیش از حد کلسی تونین باعث هیپوکلسمی شود، اما کلسیتونین در واقع تنها تأثیری جزئی بر کلسیم سرم دارد. به عنوان مثال، غلظت کم کلسیم سرم به ندرت در بیمارانی که مقادیر زیادی کلسیتونین در گردش دارند اتفاق می افتد.

چه کسی در معرض خطر هیپوکلسمی است؟

افراد مبتلا به کمبود ویتامین D یا منیزیم در معرض خطر هیپوکلسمی هستند.

سایر عوامل خطرزا عبارتند از:

  • سابقه اختلالات دستگاه گوارش
  • پانکراس
  • نارسایی کلیه
  • نارسایی کبد
  • اختلالات اضطرابی

نوزادان تازه متولد شده نیز در معرض خطر هستند، زیرا بدن آنها کاملاً توسعه نیافته است. این امر به ویژه در مورد کودکانی که از مادران دیابتی متولد شده اند، صادق است.

هیپوکلسمی چگونه تشخیص داده می شود؟

اولین قدم برای تشخیص، آزمایش خون به منظور تعیین میزان کلسیم بدن شما است. پزشک شما همچنین ممکن است از معاینات ذهنی و جسمی برای آزمایش علائم هیپوکلسمی استفاده کند.

امتحان بدنی نیز ممکن است شامل یک مطالعه در مورد این موارد در بدن شما باشد:

امتحان ذهنی ممکن است شامل تست هایی برای سنجش موارد زیر باشد:

  • زوال عقل
  • توهم
  • گیجی
  • تحریک پذیری
  • تشنج

پزشک شما ممکن است علائم چوستک و تروسو را که هر دو با هیپوکلسمی مرتبط هستند، بررسی کند.

کارهایی که می توانید برای هیپوکلسمی انجام دهید

اگر نتایج آزمایش خون هیپوکلسمی را نشان دهد، اطمینان حاصل کنید که کلسیم کافی مصرف می کنید.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

میزان توصیه شده کلسیم روزانه، برای سلامتی استخوان، بر اساس سن و نژاد متفاوت است:

  • مرد، از 25 تا 65 سال – روزانه 1000 میلی گرم کلسیم مصرف کنید.
  • مرد بالای 65 سال – روزانه 1500 میلی گرم کلسیم مصرف کنید.
  • زن 25 تا 50 سال – روزانه 1000 – 1200 میلی گرم کلسیم مصرف کنید.
  • زن بالای 50 سال – روزانه 1500 میلی گرم کلسیم مصرف کنید.

کلسیم در هر شکلی نیاز به جذب ویتامین D دارد. برای اطمینان از جذب کلسیمی که مصرف می کنید، روزانه 400-800 میلی گرم ویتامین D را با مکمل های کلسیم مصرف کنید.

برای افزایش رژیم غذایی حاوی کلسیم، غذاهای خود را با فکر انتخاب کنید:

  • سبزیجات (کلارد و کلم)
  • ساردین و ماهی قزل آلا (با استخوان)
  • لوبیای قرمز
  • جلبک دریایی

محصولات لبنی دارای بیشترین کلسیم:

  • 8 اونس شیر یا ماست، 300 میلی گرم کلسیم فراهم می کند.
  • 1 اونس پنیر چدار، 200 میلی گرم کلسیم را تأمین می کند.
  • 4 اونس توفو، 250 میلی گرم کلسیم را تامین می کند.

بسیاری از غلات، آب پرتقال و سایر مواد غذایی حاوی کلسیم هستند. برچسب های روی مواد غذایی را با دقت بخوانید. اگر در دوران هیپوکلسمی به مقدار کافی کلسیم مصرف نکنید، در معرض خطر عوارض طولانی مدت پوکی استخوان قرار می گیرید. ممکن است در معرض خطر شکستگی استخوان، خمیدگی ستون فقرات و کاهش قد نیز قرار بگیرید. اگر درمان جایگزینی کلسیم برای شما مناسب است، با ارائه دهنده خدمات پزشکی خود صحبت کنید.

هیپوکلسمی چگونه درمان می شود؟

برخی از موارد هیپوکلسمی بدون درمان از بین می رود. برخی از موارد شدید است و حتی می تواند تهدید کننده زندگی باشد. در صورت بروز موارد حاد، پزشک به احتمال زیاد به صورت داخل وریدی کلسیم را تزریق می کند.

سایر درمان های مربوط به هیپوکلسمی عبارتند از:

داروها

بسیاری از موارد هیپوکلسمی به راحتی با تغییر رژیم غذایی درمان می شوند. مصرف کلسیم، ویتامین D یا مکمل های منیزیم یا خوردن غذاهای حاوی کلسیم می تواند به درمان آن کمک کند.

داروهای خانگی

گذراندن زمان زیاد در معرض تابش آفتاب باعث افزایش سطح ویتامین D می شود. مقدار آفتاب مورد نیاز برای هرفرد متفاوت است. اگر مدت طولانی در زیر آفتاب هستید، برای محافظت، از ضد آفتاب استفاده کنید. پزشک شما ممکن است یک برنامه غذایی غنی از کلسیم را برای کمک به درمانتان توصیه کند. کلسیم برای داشتن دندان ها و استخوان های سالم از اهمیت بالایی برخوردار است. همچنین نقش مهمی در سلامت و عملکرد اعصاب و بافت ماهیچه ای ایفا می کند.

در اینجا چند نکته در مورد نحوه مصرف کلسیم بیشتر آورده شده است. هر روز محصولات لبنی را در رژیم غذایی خود بگنجانید. شیر، ماست، پنیر یا کاستارد بر پایه شیر مصرف کنید. سبزیجات سبز برگ را دوست داشته باشید. هر روز یک غذای حاوی کلم بروکلی، کلم، بوک چوی یا اسفناج را در وعده ناهار و شام خود قرار دهید. ماهی بیشتری بخورید. اگر نمی توانید ماهی تازه تهیه کنید، ماهی های کنسرو شده مانند ساردین یا قزل آلا بخورید. در بعضی از وعده های غذایی، گوشت را با توفو جایگزین کنید.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

محصولات غذایی غنی از کلسیم مانند آجیل یا بادام را به عنوان میان وعده میل کنید. یک ظرف آجیل را در منزل خود نگه داری کنید و به عنوان میان وعده روزانه یک مشت کوچک از آن را میل کنید. میزان مصرف کافئین، نوشابه و الکل را کاهش دهید. همه آن ها جذب کلسیم را دشوار می کنند و باید به اعتدال استفاده شوند. دانه کنجد را روی سبزیجات یا سالاد بپاشید. مصرف دانه کنجد در همه وعده های غذایی آسان است و کلسیم بالایی دارد. غذاهای غنی از کلسیم را برای صبحانه امتحان کنید. در حال حاضر برخی از غلات، آب میوه ها و نان ها با کلسیم غنی می شوند.

فرزندان خود را در مورد اهمیت گنجاندن لبنیات در رژیم غذایی شان آگاه کنید. اگر آن ها شیر سویا را ترجیح می دهند، حتماً آن را با کلسیم غنی کرده و آن ها را به خوردن پنیر و ماست ترغیب کنید. اگر با لاکتوز مشکل دارید، ماست و پنیر عاری از لاکتوز را انتخاب کنید. این محصولات هنوز هم شامل کلسیم هستند.

چشم انداز افراد مبتلا به هیپوکلسمی چیست؟

این علائم اغلب با درمان مناسب از بین می روند. این وضعیت به ندرت خطرناک است. در بسیاری موارد، این بیماری خود به خود از بین می  رود. افراد مبتلا به هیپوکلسمی مزمن ممکن است در طول زندگی به دارو احتیاج داشته باشند. افراد مبتلا به هیپوکلسمی در معرض خطر ابتلا به پوکی استخوان هستند زیرا استخوان های آن ها به جای استفاده از کلسیم، آن را در جریان خون آزاد می کند.

سایر عوارض عبارتند از:

  • سنگ کلیه
  • نارسایی کلیه
  • ضربان قلب غیر طبیعی یا آریتمی
  • مشکلات سیستم عصبی

حفظ سطح کلسیم سالم در بدن شما برای جلوگیری از این بیماری ها ضروری است. غذاهای سرشار از کلسیم بخورید و اگر به مقدار کافی ویتامین D یا منیزیم دریافت نمی کنید، ممکن است لازم باشد مکمل های آن ها را به رژیم غذایی خود و همچنین مکمل های کلسیم اضافه کنید.

هیپرکلسمی چیست؟

هیپرکلسمی معمولاً نتیجه وجود غدد پاراتیروئید بیش فعال است. این چهار غده ریز در پشت غده تیروئید واقع شده اند. از دیگر دلایل این بیماری می توان به سرطان، برخی از اختلالات پزشکی دیگر، برخی داروها و مصرف زیاد مکمل های کلسیم و ویتامین D اشاره کرد. شدت علائم و نشانه های هیپرکلسمی متغیر است. درمان، به علت بیماری بستگی دارد.

علائم هیپرکلسمی

در صورت خفیف بودن بیماری ممکن است علائمی نداشته باشید. موارد شدیدتر باعث ایجاد علائم و نشانه های مربوط به قسمت هایی از بدن شما می شود که از میزان کلسیم بالا در خونتان متاثر می شود.

مناطق تحت تاثیر عبارتند از:

کلیه ها

کلسیم بیش از حد در خون شما بدان معنی است که کلیه های شما برای فیلتر کردن آن باید سخت تر کار کنند. این امر می تواند باعث تشنگی بیش از حد و تکرر ادرار شود.

دستگاه گوارش

هیپرکلسمی می تواند باعث ناراحتی معده، تهوع، استفراغ و یبوست شود.

استخوان ها و ماهیچه ها

در اکثر موارد، کلسیم اضافی موجود در خون شما از استخوان هایتان خارج می شود که این امر باعث تضعیف آن ها می شود. این مشکل می تواند باعث درد استخوان، ضعف عضلات و افسردگی شود.


بیشتر بخوانید: آیا کلسیم باعث کاهش وزن میشود؟


مغز

هایپرکلسمی می تواند در نحوه عملکرد مغز شما اختلال ایجاد کند، در نتیجه باعث گیجی، بی حالی و خستگی شود. همچنین می تواند باعث افسردگی شود.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

قلب

هیپرکلسمی شدید به ندرت می تواند در عملکرد قلب شما اختلال ایجاد کند، باعث تپش قلب و غش، نشانه های ورم مفاصل قلبی و سایر مشکلات قلبی شود. در صورت بروز علائم و نشانه هایی مانند احساس تشنگی، ادرار مکرر و درد شکم که ممکن است نشان دهنده فشار خون بالا باشد، با پزشک خود تماس بگیرید.

علل هیپرکلسمی

کلسیم، علاوه بر استحکام بخشیدن به استخوان ها و دندان ها، به عضلات منقبض شده و اعصاب در انتقال سیگنال ها کمک می کند.

به طور معمول، اگر كلسیم كافی در خون شما وجود نداشته باشد، غدد پاراتیروئید شما هورمونی را ترشح می كنند که موارد زیر را تحریک می کند:

  • استخوان ها، به منظور آزاد کردن کلسیم در خون
  • دستگاه گوارش، به منظور جذب کلسیم بیشتر
  • کلیه ها، برای دفع کلسیم کمتر و فعال کردن ویتامین D بیشتر، که نقش مهمی در جذب کلسیم دارد

هیپرکلسمی ناشی از موارد زیر است:

غدد پاراتیروئید بیش فعال

شایع ترین علت هیپرکلسمی، غدد پاراتیروئید بیش فعال است (هایپرپاراتیروئیدیسم) که می تواند ناشی از وجود تومورهای کوچک، غیر سرطانی (خوش خیم) یا بزرگ شدن یک یا چند مورد از چهار غده پاراتیروئید باشد.

سرطان

سرطان ریه و سرطان پستان و همچنین برخی سرطان های خون می توانند خطر ابتلا به هایپرکلسمی را افزایش دهند. گسترش سرطان (متاستاز) به استخوان های شما نیز خطر بیماری را افزایش می دهند.

بیماری های دیگر

برخی از بیماری ها، مانند سل و سارکوئیدوز، می توانند سطح ویتامین D خون را افزایش دهند، که این امر دستگاه گوارش شما را به جذب کلسیم بیشتر تحریک می کند.

عوامل ارثی

یک اختلال ژنتیکی نادر که به عنوان هیپرکلسمی خانوادگی شناخته می شود به دلیل وجود گیرنده های معیوب کلسیم در بدن، باعث افزایش کلسیم موجود در خون شما می شود. این بیماری باعث علائم و عوارض کمبود کلسیم نمی شود.

عدم تحرک

افرادی که شرایطی دارند که باعث می شود تا مدت زمان زیادی را در حالت نشسته یا دراز کشیده بگذرانند، می توانند دچار هیپرکلسمی شوند.

کم آبی بدن

یکی از دلایل عمده هیپرکلسمی خفیف یا موقتی، کم آبی بدن است. وجود مایعات کمتر در خون باعث افزایش غلظت کلسیم می شود.

داروها

برخی داروهای خاص – مانند لیتیم، که برای درمان اختلال دوقطبی استفاده می شود – ممکن است باعث آزاد شدن هورمون پاراتیروئید شود.

مکمل

مصرف مقادیر زیاد مکمل های کلسیم یا ویتامین D می تواند به مرور زمان سطح کلسیم خون شما را بالاتر از حد طبیعی ببرد. زنان بالای 50 سال در معرض بیشترین خطر غدد پاراتیروئید بیش فعال هستند.

عوارض هیپرکلسمی

عوارض هیپرکلسمی می تواند شامل موارد زیر باشد:

پوکی استخوان

اگر استخوان های شما به انتشار کلسیم در خون ادامه دهند، باعث بروز این بیماری می شود، که می تواند منجر به شکستگی استخوان، انحنای ستون فقرات و کاهش قد شود.

سنگ کلیه

اگر ادرار شما مقدار زیادی کلسیم دارد، ممکن است در کلیه های شما کریستال تشکیل شود. با گذشت زمان، ممکن است بلورها به منظور تشکیل سنگ کلیه ترکیب شوند. دفع سنگ می تواند بسیار دردناک باشد.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

نارسایی کلیه

هیپرکلسمی شدید می تواند به کلیه های شما آسیب برساند و توانایی آن ها در پاکسازی خون و از بین بردن مایعات را محدود کند.

مشکلات سیستم عصبی

هیپرکلسمی شدید می تواند به گیجی، زوال عقل و کما (که می تواند کشنده باشد.) منجر شود.

ریتم غیر طبیعی قلب (آریتمی)

هیپرکلسمی می تواند بر روی پالس های الکتریکی تنظیم کننده ضربان قلب شما اثر بگذارد و باعث شود که قلب شما به طور نامنظم فعالیت کند.

تشخیص هیپرکلسمی

از آنجا که هیپرکلسمی ممکن است در صورت وجود علائم، علائم کمی داشته باشد، ممکن است تا زمانی که آزمایش های معمول خون سطح بالای کلسیم خون را نشان دهد، ندانید که مبتلا به این اختلال هستید. آزمایش خون همچنین می تواند نشان دهد که سطح هورمون پاراتیروئید شما زیاد است و نشانگر این است که  مبتلا به هایپرپاراتیروئیدیسم هستید. برای تعیین اینکه آیا بیماری شما به دلیل مشکل اساسی ای مانند سرطان یا سارکوئیدوز ایجاد شده است، پزشک ممکن است آزمایشات تصویربرداری ای از استخوان ها یا ریه هایتان تجویز کند.

درمان هیپرکلسمی

اگر مشکل شما خفیف است، ممکن است پزشکتان تصمیم بگیرد که منتظر بمانید و در طولانی مدت استخوان ها و کلیه ها را به مرور زمان کنترل می کند تا مطمئن شود که به عملکرد سالم خود ادامه می دهند.

داروها

در بعضی موارد، پزشک ممکن است داروهای زیر را تجویز کند:

کلسی تونین (میاکلسین)

این هورمون بدست آماده از ماهی قزل آلا سطح کلسیم خون را کنترل می کند. ممکن است حالت تهوع خفیف یکی از عوارض جانبی باشد.

کالسیمیمتیک

این نوع دارو می تواند به کنترل غدد پاراتیروئید بیش فعال کمک کند.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

بیس فسفونات

داروهای پوکی استخوان داخل وریدی، که می توانند به سرعت سطح کلسیم را پایین بیاورند و اغلب برای درمان هیپرکلسمی ناشی از سرطان مورد استفاده قرار می گیرند. خطرات مرتبط با این روش درمانی شامل پوکی استخوان فک و انواع خاصی از شکستگی های ران است.

دنوزوماب (پرولیا ، زگوا)

این دارو اغلب برای معالجه افراد مبتلا به هیپرکلسمی ناشی از سرطان که به خوبی به بیس فسفونات ها پاسخ نمی دهند، استفاده می شود.

پردنیزون

اگر فشار خون بالا ناشی از ویتامین D زیاد باشد، استفاده از قرص های استروئیدی مانند پردنیزون مفید است.

مایعات IV و دیورتیک ها

سطح بسیار بالای کلسیم می تواند یک مشکل اورژانسی باشد. برای جلوگیری از مشکلات ریتم قلبی یا آسیب به سیستم عصبی، ممکن است شما را برای معالجه با مایعات IV و دیورتیک ها در بیمارستان بستری کنند.

عمل های جراحی و سایر موارد

در ارتباط با مشکلات مرتبط با غدد پاراتیروئید بیش فعال، می توان با استفاده از عمل جراحی، بافتی را که باعث ایجاد مشکل می شود، برداشت. در بسیاری از موارد، تنها یکی از چهار غده پاراتیروئید یک فرد مبتلا باقی می ماند. آزمایش اسکن ویژه به وسیله تزریق دوز کمی از مواد رادیواکتیو برای مشخص کردن غده یا غده هایی که به درستی کار نمی کنند، انجام می شود.

درمان طبیعی هیپرکلسمی

کسانی که موارد خفیف هیپرکلسمی دارند ممکن است نیازی به درمان پزشکی نداشته باشند. بنابراین، داروهای طبیعی تا رسیدن سطح کلسیم به سطح مطلوب، قابل قبول هستند.

ورزش ، ورزش ، ورزش

تلاش برای از سرگیری مقدار منظم ورزش بدنی در هنگام دست و پنجه نرم کردن با هیپرکلسمی بسیار مهم است. اگرچه با توجه به علائم شخص ممکن است این کار امکان پذیر نباشد، اما ورزش می تواند برای حفظ عملکرد مغز مفید باشد.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

آب بیشتری بنوشید

به دلایل واضح، مصرف آب بالا در هنگام تشخیص هیپرکلسمی ضروری است. قرار گرفتن در وضعیت تقریباً کم آبی بدن یکی از شدیدترین علائم این اختلال است. کمبود آب در شدت علائم دیگر تأثیر دارد. همچنین بیرون راندن کلسیم اضافی از بدن را نیز دشوارتر می کند. به همین دلایل، نوشیدن آب بیشتر از حد معمول برای بازگشت شما به شرایط سلامتی ضروری است.

از مصرف فسفات اجتناب کنید

غدد پاراتیروئید که اغلب مسئول هیپرکلسمی هستند، فسفات را جذب می کنند. فسفات می تواند غدد پاراتیروئید بیش فعال را فعال تر کند. غدد سعی در مقابله و خلاص شدن از شر فسفات و همچنین مقدار کلسیم اضافی دارند. این بدان معنی است که در این وضعیت، روند بهبودی هیپرکلسمی بسیار طولانی تر از موارد دیگر خواهد بود.

مصرف ویتامین D را کاهش دهید

کاهش مصرف ویتامین D در هنگام تلاش برای کاهش اثرات هیپرکلسمی بسیار مهم است. خواص این ویتامین، فرایند خروج کلسیم از بدن شما را کند می کند، بنابراین لازم است تا زمانی که کلسیم خارج می شود، سطح ویتامین D کم باشد.

کلسیم را به میزان طبیعی مصرف کنید

هنگامی که به هیپرکلسمی مبتلا شدید، کاهش میزان کلسیم از اهمیت بالایی برخوردار است. با این حال، اگر به یکباره مصرف کلسیم خود را کاهش دهید، آسیب بیشتری به شما وارد می شود. این نوسانات مضر است زیرا باعث می شود که حتی کلسیم بیشتری نسبت به زمان معمول از استخوان ها وارد جریان خود شود. این باعث آسیب بیشتر به استخوان ها و افزایش غلظت کلسیم خون می شود و روند بهبودی را کند می کند.

چای یا مکمل درخت پنج انگشت

مصرف مکمل یا نوشیدن چای درخت پنج انگشت در هنگام ابتلا به هیپرکلسمی می تواند در بهبود علائم مفید باشد. درخت پنج انگشت به تنظیم غده پاراتیروئید کمک می کند.

حفظ سلامتی (رها کردن عادت های بد)

حداقل، به طور موقت، عادت های بد مانند استعمال دخانیات، مواد مخدر و عدم ورزش را کنار بگذارید. سطح بیماری ممکن است بالا نباشد، اما می تواند جدی باشد. حفظ سلامتی به بهترین شکل ممکن یکی از مهمترین کارهایی است که می توانید انجام دهید. هیپرکلسمی معمولاً با شیوه زندگی شما مرتبط است. غدد پاراتیروئید بیش فعال می تواند ناشی از چیزی باشد که می خورید. این بدان معناست که فقط با آگاهی بیشتر از سلامتی خود می توانید به کاهش برخی از علائم کمک کنید.


بیشتر بخوانید: عادت های بد غذایی را بشناسیم


تغذیه و هیپرکلسمی

مهمترین چیزی که باید هنگام خوردن غذاهای غنی از کلسیم به خاطر داشته باشید، میزان کلسیم آن ها است. به منظور غلبه بر این اختلال، مصرف غذاهای کم کلسیم ضروری است. این بدان معناست که مصرف غذاهایی که حاوی مقدار کم این عنصر هستند، تنها کاری است که شخص می تواند انجام دهد.

ماهی

مهم است که ماهی هایی با میزان کلسیم پایین مصرف کنید. ماهی ها همه فواید یک وعده غذایی سالم را دارند و در عین حال باعث پیشرفت این بیماری نمی شوند. ماهی گزینه ای مناسب با کالری کم است و ضمن محدود کردن مصرف کلسیم، وعده غذایی سالم و خوشمزه ای برای همه افراد است.

لوبیا

لوبیا می تواند منبع بزرگی از پروتئین و مواد مغذی برای اضافه کردن به رژیم غذایی شما باشد.

حبوبات و غلات

محتوای فتیک موجود در مواد غذایی ای مانند حبوبات و غلات باعث جلوگیری از جذب مقداری کلسیم در بدن می شود. این کار به نگه داشتن کلسیم اضافی در بدن شما کمک می کند. حبوبات و غلات نیز جزء اصلی برای افزودن به هر رژیم غذایی هستند.

هیپرکلسمی و هیپوکلسمی

میوه های کم کلسیم

بسیاری از میوه ها، از جمله پاپایا، کیوی، پرتقال و تمشک از نظر مواد مغذی سرشار هستند اما از نظر کلسیم اینگونه نیستند. خوردن چنین میوه هایی راهی است که می توانید ضمن حفظ کلسیم کم در وعده های غذایی خود، به تعادل آن کمک کنید.

غذاهای کم کلسیم

بسیاری از غذاهایی که به طور روزمره می خوریم، میزان کلسیم بالایی دارند. این امر برای کسانی که سطح کلسیم خون بالایی دارند، مضر است. مصرف سبزیجات برگدار مانند اسفناج در کنار لبنیات باید به حداقل برسد.

غذاهای کم کلسیم که می توانید به عنوان جایگزین از آن ها استفاده کنید، عبارتند از:

  • لوبیای سیاه
  • شکلات تیره
  • بوک چوی (خام)
  • لوبیا لیما
  • عدس
  • ماهی تن
  • سبزی کلارد (خام)
  • لوبیا
  • ذرت
  • برنج قهوه ای
  • لوبیا سفید
  • کلم کالی (خام)
  • چغندر
  • دانه های آفتابگردان
  • تمپه
  • شلغم (خام)
  • لوبیای گاربانو

مرغ ارگانیک

حتی بدون چاشنی هم، مرغ می تواند یک راه عالی برای متعادل کردن رژیم غذایی شما باشد. یافتن غذاهای پر پروتئین اما با کلسیم پایین بسیار دشوار است. مرغ می تواند ضمن کمک به جلوگیری از افزایش سطح کلسیم خون، این نقش اساسی را ایفا کند.

از مصرف چه غذاهایی باید اجتناب کرد:

استخوان های ماهی

هنگام تلاش برای محدود کردن میزان مصرف کلسیم، ماهی می تواند یک غذای عالی باشد. بخش مضر در هنگام خوردن ماهی هایی مانند آنچوی ها یا ساردین ها، هنگامی است که استخوان ها به همراه ماهی خورده می شوند. در هنگام ابتلا به بیماری هیپرکلسمی، استخوان های ماهی باید از رژیم غذایی خارج شوند.

غذاهای لبنی

غذاهای لبنی مانند پنیر، شیر و تخم مرغ غالباً از نظر میزان کلسیم غنی هستند. درک این که چرا در هنگام ابتلا به هیپرکلسمی باید از مصرف چنین غذاهایی اجتناب کرد، کار دشواری نیست. بهتر است این غذاهای لبنی را از رژیم غذایی خود خارج کنید، تا سطح کلسیم خون به حالت عادی برگردد.

سبزیجات سبز تیره (مخصوصاً پخته شده)

اغلب اوقات، یکی از جذاب ترین مزایای سلامتی سبزیجات برگ دار مانند اسفناج و کلم، میزان کلسیم آن ها است. این سبزیجات سبز تیره، به ویژه هنگامی که پخته می شوند، کلسیم بالایی دارند، بنابراین اگر از کلسیم خون بالا رنج می برید، باید از مصرف آن ها خودداری کنید.

چشم انداز بلند مدت هیپرکلسمی چیست؟

چشم انداز بلند مدت شما به علت بیماری و وضعیتتان بستگی دارد. پزشک شما می تواند بهترین روش درمانی را برای شما تعیین کند. مرتباً با پزشک خود مشورت کنید تا آگاهی کاملی کسب کنید. شما می توانید با انتخاب سبک زندگی سالم، به منظور محافظت از کلیه ها و استخوان هایتان در برابر صدمات ناشی از این بیماری، از خود محافظت کنید. آب زیادی بنوشید. سیگار را کنار بگذارید. ترکیبی از تمرینات بدنی و تمرینات قدرتی می تواند استخوان های شما را سالم نگه دارد. ابتدا با پزشک خود مشورت کنید تا بفهمید که چه نوع تمریناتی برای شما بی خطر است.

 

اختلالات هیپوفیز خلفی؛ دیابت بی مزه و ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری

غده هیپوفیز کوچک و شبیه بیضی است و در پشت بینی و در نزدیکی بخش درونی مغز شما واقع شده است. غده هیپوفیز و هیپوتالاموس با یک ساختار ساقه مانند به یکدیگر متصل شده اند. هیپوتالاموس بخش کوچکی از مغز است که در ایجاد تعادل میان عملکرد های بدن، نقش بسیار مهمی دارد. هیپوتالاموس مقدار ترشح  هورمون ها از غده هیپوفیز را کنترل می کند.اختلالات هیپوفیز خلفی موجب بروز بیماری هایی خواهد شد. در ادامه این مقاله ار بخش بیماری های دکتر سلام به توضیح کامل درباره اختلالات هیپوفیز خلفی و بیماری های دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری پرداخته و با آنها آشنا می شویم.

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

عملکرد غده هیپوفیز و اختلالات هیپوفیز خلفی

غده هیپوفیز به دو بخش مختلف تقسیم می شود:

  • لوب های قدامی (پیشین)
  • لوب خلفی (پسین)

لوب خلفی (پسین)

هیپوفیز خلفی به ترشح هورمون ها نیز می پردازد. این هورمون ها معمولا در هیپوتالاموس تولید می شوند و تا زمان ترشح در لوب خلفی ذخیره می شوند.

هورمون های ذخیره شده در لوب خلفی عبارتند از:

هورمون واسوپرسین

به این هورمون، آنتی دیورتیک نیز گفته می شود و به بدن در حفظ آب و جلوگیری از دی هیدراته شدن بدن کمک می کند.

هورمون اکسی توسین

این هورمون ،ترشح شیر مادر و انقباضات رحم در هنگام زایمان را تحریک می کند.

دیابت بی مزه یکی از اختلالات هیپوفیز خلفی

دیابت بی مزه وضعیتی است که در آن بدن بیش از حد مایعات از دست می دهد و باعث افزایش خطر کم آبی و نیز برخی از بیماری  ها و شرایط دیگر می شود. این بیماری یک اختلال نادر است که بر روی تنظیم سطوح مایع بدن تاثیر می گذارد. افراد مبتلا به دیابت بی مزه، مقدار زیادی ادرار تولید می کنند که باعث دفع مکرر ادرار و احساس تشنگی می شود . با این حال، علت اصلی این دو علامت با انواع دیابت نوع 1 و 2 متفاوت است. این بیماری دو شکل اصلی دارد : دیابت نفروژنیک بی مزه و دیابت مرکزی یا نوروژنیک بی مزه

دیابت بی مزه مرکزی ممکن است زمانی اتفاق که غده هیپوفیز، نتواند هورمون واسوپرسین را که تنظیم کننده مایعات بدن می باشد را ترشح کند. در دیابت بی مزه نفروژنیک، ترشح هورمون واسوپرسین طبیعی است، اما کلیه  ها به طور صحیح به هورمون واکنش نشان نمی دهند. دیابت بی مزه تقریبا ۱ نفر از هر ۲۵۰۰۰ نفر از مردم آمریکا را تحت  تاثیر قرار می دهد.


بیشتر بخوانید: چه نشانه ای در دفع ادرار زیاد وجود دارد؟


حقایقی در مورد دیابت بی مزه

در اینجا چند نکته کلیدی درباره دیابت بی مزه وجود دارد.جزئیات و اطلاعات بیشتر در متن این مقاله گنجانده شده است. دیابت بی مزه وضعیتی است که در آن، بدن قادر به کنترل درست تعادل مقدار آب نیست و باعث دفع بیش از حد ادرار می شود. تولید بیش از حد ادرار رقیق شده در دیابت بی مزه اغلب با افزایش تشنگی و مصرف زیاد آب همراه است.

دیابت بی مزه ممکن است در صورتی که فرد میزان مصرفی آب را افزایش ندهد، منجر به کم آبی بدن شود. از آنجایی که دیابت بی مزه یک بیماری رایج نیست ، تشخیص آن شامل حذف سایر توضیحات احتمالی در مورد علائم آن می باشد.

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

علائم دیابت بی مزه

علائم اصلی درباره تمام موارد دیابت بی مزه، دفع مکرر مقدار بالایی از ادرار رقیق شده است. دومین نشانه رایج ،پولییدپسی یا عطش بیش از حد است. در این حالت ، آب از طریق ادرار دفع می شود و تشنگی، فرد مبتلا به دیابت بی مزه را مجبور به نوشیدن مقدار زیادی آب می کند. نیاز به ادرار کردن می تواند خواب را بر هم بزند. حجم ادرار در هر روز می تواند بین ۳ لیتر و ۲۰ لیتر باشد و در موارد ابتلا به دیابت مرکزی، تا 30 لیتر نیز می رسد.

یکی دیگر از نشانه های ثانویه، دهیدراته شدن بدن به دلیل از دست دادن آب است به ویژه در کودکانی که ممکن است نتوانند تشنگی خود را ابراز کنند. کودکان ممکن است بی حال شده و تب کنند، دچار استفراغ و اسهال شوند و ممکن است در رشد خود دچار تاخیر شوند. افرادی که قادر به ابراز تشنگی خود نیستند، مانند افراد مبتلا به جنون و زوال عقل نیز در معرض خطر کم  آبی قرار دارند. کم آبی شدید ممکن است به هایپرناترمی منجر شود،  وضعیتی که در آن غلظت سدیم سرم در خون به دلیل حفظ آب کم، بسیار بالا می رود. سلول  های بدن نیز آب را از دست می دهند .

هایپرناترمی می تواند منجر به بروز علائم عصبی مانند بیش فعالی در عضلات مغز و اعصاب، گیجی، تشنج و یا حتی کما شود. در صورت درمان نشدن، دیابت بی مزه مرکزی می تواند باعث ایجاد آسیب دائمی به کلیه شود. در دیابت بی مزه نفروژنیک ، عوارض جدی تا زمانی که مصرف آب کافی باشد، به ندرت اتفاق می افتد.

درمان دیابت بی مزه

دیابت بی مزه یک مشکل جدی برای افرادی است که نمی توانند مایعات دفع شده توسط ادرار را جایگزین کنند. دسترسی داشتن به آب و مایعات دیگر می تواند این شرایط را مدیریت کند.. اگر یک عامل قابل درمان برای دفع زیاد ادرار وجود داشته باشد، مانند مرض قند یا مصرف دارو، پرداختن به این موضوع، می تواند مشکل دیابت بی مزه را حل کند. در مورد دیابت بی مزه مرکزی و دیابت دوران بارداری، درمان دارویی می تواند باعث اصلاح عدم تعادل مایعات با جایگزینی وازوپرسین شود. برای دیابت بی مزه نفروژنیک ، کلیه ها به درمان نیاز دارند.

جایگزینی هورمون وازوپرسین از آنالوگ مصنوعی واسوپرسین با عنوان دسموپرسین استفاده می کند. این دارو به صورت اسپری بینی ، تزریق یا قرص در دسترس است و در صورت نیاز مورد مصرف قرار می گیرد. باید مراقب باشید که بیش از اندازه مصرف نشود ، چون می تواند منجر به حفظ بیش از حد آب شده و در موارد نادر و شدید ، منجر به هایپوناترمی و مسمومیت با آب شود که کشنده می باشد.

مصرف این دارو معمولا زمانی بدون خطر است که در دوز مناسب خود مصرف شود و این در حالی است که اگر دیابت بی مزه باعث بروز اختلال در کلیه شده باشد، مصرف آن تاثیری ندارد. موارد خفیف دیابت بی مزه مرکزی ممکن است نیازی به جایگزینی هورمون نداشته باشد و با افزایش مصرف آب، کنترل شود.

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

درمان های دیابت بی مزه نفروژنیک می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • داروهای ضد التهابی مانند داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDS)
  • داروهای ادرارآور مانند آمیلوراید و هیدروکلروتیازید
  • کاهش میزان مصرف سدیم و افزایش میزان مصرف آب

پزشک همچنین ممکن است یک رژیم غذایی کم نمک را توصیه کند و یک فرد مبتلا به دیابت بی مزه می تواند برای داشتن یک برنامه رژیم غذایی، به یک متخصص تغذیه مراجعه کند. کاهش مصرف کافئین و پروتئین و مصرف نکردن غذاهای فرآوری شده می تواند برای کنترل نگهداری آب موثر باشد و همچنین مصرف غذاهایی که حاوی مقدار زیادی آب هستند نیز مفید و موثر است، مانند هندوانه و خربزه.

علت دیابت بی مزه

هر دو نوع دیابت بی مزه با هورمونی بنام وازوپرسین مرتبط هستند اما به روش های مختلفی اتفاق می افتند. وازوپرسین باعث افزایش حفظ آب در کلیه ها می شود و همچنین فشار خون را در سطح سالمی نگه می دارد. علامت اصلی ، دفع بیش از حد ادرار می باشد که می تواند دلایل دیگری نیز داشته باشد. این موارد معمولا قبل از تشخیص دیابت مزه رد می شوند. برای مثال ، بیماری مرض قندی که تشخلص داده نشده و یا به صورت ضعلفی کنترل شده است، می تواند منجر به دفع مکرر ادرار شود.

دیابت بی مزه مرکزی

دیابت بی مزه مرکزی به علت کاهش یا عدم وجود سطوحی از وازوپرسین ایجاد می شود. این بیماری می تواند از بدو تولد و یا به صورت اولیه وجود داشته باشد. دیابت بی مزه مرکزی ثانویه بعدا در زندگی اتفاق می افتد. علت ابتلا به دیابت بی مزه مرکزی اولیه اغلب ناشناخته است. برخی از علل، ناشی از وجود ناهنجاری در ژن مسئول ترشح وازوپرسین است.

نوع ثانویه از طریق بیماری ها و صدماتی ایجاد می شود که بر چگونگی تولید وازوپرسین تاثیر می گذارد. این یماری ها می توانند شامل ضایعات مغزی ناشی از آسیب های وارده به سر ، سرطان ها و یا جراحی مغز باشند. سایر بیماری ها و عفونت های بدن نیز می توانند منجر به دیابت بی مزه مرکزی شوند.

دیابت بی مزه نفروژنیک

دیابت بی مزه نفروژنیک می تواند ارثی یا اکتسابی باشد . این نوع بر روی پاسخ کلیه به وازوپرسین نقش دارد . بسته به ژن  های فرد، این شرایط باعث می شود که کلیه ها یا به طور کامل و یا تا حدی به وازوپرسین پاسخ ندهند . این مساله بر تعادل آب تا درجات مختلف تاثیر می گذارد . شکل اکتسابی دیابت بی مزه نفروژنیک همچنین می تواند باعث کاهش توانایی کلیه ها در غلیظ شدن ادرار شود.

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

دیابت بی مزه نفروژنیک ثانویه می تواند علل متعددی داشته باشد ، از جمله:

  • کیست های کلیه که به دلیل تعدادی از بیماری ها مانند بیماری کلیه اتوزومال پلی کیستیک غالب(ADPKD) ، نفرونوفیتزیس ، بیماری کیستیک مدولاری و بیماری کلیه اسفنجی مدولاری
  • آزاد شدن انسداد لوله خروجی از کلیه
  • عفونت کلیه
  • سطح بالای کلسیم خون
  • برخی از سرطان ها
  • برخی از داروهای خاص ، مخصوصا لیتیوم ، همچنین دمیکلوسیکلین ، آمفوتریسین B ، دگزامتازون ، دوپامین ، ایفوسفامید، افلوکساسین و ارلیستات
  • شرایط نادری از قبیل آمیلوئیدوز ، سندرم شوگرن و سندرم باردت بیگل
  • نفروپاتی مزمن هیپوکالمی ، یک بیماری کلیوی ناشی از پایین بودن سطح پتاسیم خون
  • بای پس قلبی ریوی که می تواند بر میزان واسوپرسین تاثیر گذار باشد و ممکن است به درمان با دسموپرسین نیاز داشته باشد.

دیابت بی مزه در دوران بارداری

در موارد نادر ، بارداری می تواند باعث ایجاد اختلال در هورمون وازوپرسین بخصوص در سه ماهه سوم بارداری شود. این امر به این دلیل است که جفت، آنزیمی را آزاد می کند که باعث از بین رفتن هورمون وازوپرسین می شود. بارداری همچنین باعث کاهش آستانه عطش در زنان شده و آنها را وادار به نوشیدن مایعات بیشتر می کند.

در حالی که دیگر تغییرات فیزیولوژیکی طبیعی در دوران بارداری نیز می توانند بر پاسخ کلیه ها به هورمون وازوپرسین تاثیر بگذارند. دیابت بی مزه دوران بارداری قابل درمان است و 2 یا 3 هفته پس از زایمان برطرف می شود. این بیماری تنها بر روی تعداد کمی از هر 100000 زن باردار تاثیر می گذارد.

داروهایی که بر تعادل آب تاثیر گذار هستند

داروهای دیورتیک که معمولا به عنوان قرص های آب شناخته می شوند که می توانند باعث افزایش میزان تولید ادرار شوند. عدم تعادل مایعات همچنین می تواند بعد از تزریق مایعات داخل وریدی (IV) نیز ایجاد شود. در این گونه موارد میزان سرعت قطره های تزریقی متوقف یا کاهش پیدا می کند و نیاز به دفع ادرار حل می شود. تغذیه لوله ها با پروتئین بالا نیز ممکن است باعث افزایش تولید ادرار شود.

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

تشخیص دیابت بی مزه

آزمایش محرومیت از آب یک آزمایش قابل اعتماد برای کمک به تشخیص دیابت بی مزه است. با این حال ، آزمایش باید توسط یک متخصص انجام شود ، چون بدون نظارت مناسب می تواند خطرناک باشد. در آزمایش محرومیت از آب، بیمار باید بپذیرد که هنگام گرفتن نمونه خون و ادرار ، به طور فزاینده از آب بدنش کم شود. وازوپرسین نیز برای آزمایش توانایی کلیه در حفظ آب در طی کم آبی بدن داده می شود. علاوه بر مدیریت خطرات کم آب شدن بدن ، نظارت نزدیک نیز باعث می شود که روان پریشی روانی به طور قطع رد شود.

این شرایط باعث می شود که فرد از روی اجبار و یا عادت، حجم زیادی آب بنوشد. فردی که به روان پریشی روانی مبتلا است ، ممکن است علی رغم دستورات سختگیرانه در رابطه با ننوشیدن آب، در طول آزمایش آب بنوشد. نمونه های گرفته شده در طول آزمایش محرومیت از آب برای تعیین غلظت ادرار و خون و اندازه گیری میزان الکترولیت ها به ویژه سدیم موجود در خون، مورد ارزیابی قرار می گیرند.

در شرایط عادی ، کم آبی باعث ترشح وازوپرسین از غده هیپوفیز در مغز می شود و به کلیه ها هشدار می دهد که آب را ذخیره کرده و ادرار را غلیظ می کنند. در دیابت بی مزه، یا هورمون وازوپرسین به میزان کافی آزاد نمی شود و یا کلیه ها در برابر هورمون مقاوم هستند. آزمایش درباره این اختلالات، به تعیین و درمان نوع دیابت بی مزه کمک می کند.

در صورت پاسخ غلظت ادرار به تزریق یا اسپری بینی هورمون وازوپرسین ، دو نوع از این بیماری تعیین می شود. بهبود غلظت ادرار نشان می دهد که کلیه  ها به پیام هورمون برای بهبود حفاظت از آب واکنش نشان می دهد که نشان دهنده دیابت بی مزه مرکزی است . اگر کلیه ها به هورمون وازوپرسین مصنوعی پاسخ ندهند ، علت آن احتمالا نفروژنیک است.

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

قبل از انجام آزمایش محرومیت از آب که توسط متخصصان انجام می شود ، تحقیقات برای رد کردن سایر توضیحات درباره حجم بالای ادرار رقیق شده انجام می شود.

از جمله:

بیماری مرض قند

میزان قند خون در دیابت نوع ۱ و ۲ بر تولید ادرار و تشنگی تاثیر می گذارد .

دوره های جاری مصرف دارو

پزشک نقش هر گونه دارویی مانند داروهای دیورتیک را در تاثیر تعادل آب، رد می کند.

روان پریشی روانی

مصرف زیاد آب در نتیجه این شرط می تواند باعث افزایش خروجی ادرار شود. این بیماری می تواند با بیماری های روانی دیگری مانند اسکیزوفرنی در ارتباط باشد.

دیابت بی مزه در مقابل بیماری دیابت شیرین

دیابت بی مزه و دیابت شیرین به یکدیگر ارتباطی ندارند. اما علائم آنها ممکن است شبیه یکدیگر باشند. گفته می شود که کلمات ” دیابت شیرین ” و ” دیابت بی مزه” از روزهای اولیه تشخیص بیماری به وجود می آیند . پزشکان از ادرار برای اندازه گیری محتوای قند استفاده می کنند . اگر ادرار شیرین باشد ، به این معنی است که قند بیش از حد بدن، در ادرار باقی مانده است و پزشک، تشخیص بیماری دیابت شیرین را خواهد داد. با این حال ، اگر ادرار شیرین یا خنثی باشد ، به این معنی بود که غلظت آب بسیار بالا بوده و دیابت بی مزه تشخیص داده می شود.

“Insipidus” از کلمه “insipid” آمده است که به معنی ضعیف یا بی مزه است. در بیماری دیابت شیرین ، قند خون بالا باعث می شود که تولید مقادیر زیادی از ادرار به حذف قند اضافی از بدن کمک کند . در دیابت بی مزه، سیستم تعادل آب است که به درستی عمل نمی کند بیماری دیابت شیرین بسیار رایج تر از دیابت بی مزه است. بااینحال ، دیابت بی مزه خیلی سریع تر پیشرفت می کند . از میان این دو شرایط ، مدیریت بیماری دیابت بی مزه، مضر تر و دشوارتر است .

5 درمان طبیعی دیابت بی مزه

1-تغییر رژیم غذایی

یک رژیم غذایی حاوی مواد غذایی سرشار از مواد مغذی با مقدار زیادی از میوه  ها و سبزیجات پر آب، می تواند برای افراد مبتلا به دیابت بی مزه مفید باشد. برخی از نمونه  های مواد غذایی آبرسان که به طور مرتب مصرف می شوند عبارتند از : خیار، کدو سبز، سبزیجات دارای برگ سبز تیره  مانند اسفناج و کلم  پیچ ،کلم قرمز، فلفل قرمز، زغال اخته،کیوی، مرکبات، آناناس و توت فرنگی . سبزیجات نشاسته ای مثل سیب زمینی شیرین ، کدو حلوایی ، موز و آووکادو نیز گزینه های خوبی هستند .

همچنین ممکن است متوجه شوید که آب نارگیل آبرسان است و به متعادل کردن الکترولیت  ها کمک می کند. در حالی که شما بر اضافه کردن این غذاها به رژیم غذایی خود تمرکز می کنید ، سعی کنید از خوردن غذاهای فرآوری شده که معمولا از سدیم و دیگر مواد شیمیایی به عنوان نگهدارنده استفاده می شوند، استفاده نکنید . حذف کافئین از رژیم غذایی نیز می تواند مفید باشد که شامل نوشابه  های گازدار می شود.

2-پیشگیری از کم آبی بدن

بسیار ضروری است که بیماران مبتلا به دیابت بی مزه، به منظور جایگزین کردن میزان ادرار  دفع شده و رفع عطش بیش از حد، به میزان کافی آب بنوشند. برای جبران از بین رفتن مایعات به خصوص بعد از انجام دادن فعالیت یا ورزش کردن ، باید آب اضافی بنوشید. تحقیقات نشان می دهند که بدون وجود آب کافی در بدن ، کم آبی و کمبود آن می تواند عوارض قلبی عروقی ، گرفتگی عضلات ، خستگی ، سرگیجه و سردرگمی را در پی داشته باشد.


بیشتر بخوانید: خوراکی های ضد کم آبی بدن را بشناسید


3-الکترولیت های خود را در حد متعادل حفظ کنید

الکترولیت های اصلی موجود در بدن شامل کلسیم ، منیزیم ، پتاسیم ، سدیم ، فسفات و کلرید می  باشد . این مواد مغذی به تحریک اعصاب در سراسر بدن و تعادل سطح مایعات بدن کمک می کنند . شما می توانید الکترولیت ها را با اجتناب از مصرف غذاهای بسته  بندی  شده و یا فرآوری شده به خاطر محتوای سدیم، در حد تعادل نگه دارید .

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

سدیم یک الکترولیت است که نقش مهمی در توانایی بدن برای حفظ یا آزاد کردن آب دارد. بنابراین اگر رژیم غذایی شما دارای سدیم خیلی بالایی می باشد ، کلیه  ها آب بیشتری دفع می کنند. این امر می تواند باعث ایجاد مشکلاتی در تعادل دیگر الکترولیت  ها شود . همچنین مهم است که در طول روز، آب کافی بنوشید و مصرف آب خود را بعد از ورزش و زمانی که بیمار هستید و یا هر زمان  دیگری که مایعات را از دست می دهید، افزایش دهید.

4-دهان خود را مرطوب نگه دارید

مکیدن چیپس های یخی یا آب نبات ترش می تواند به مرطوب شدن دهان و افزایش جریان بزاق کمک کند و اشتیاق شما را به نوشیدن کاهش دهد. این می تواند به خصوص بعد از غروب و هنگامی که نمی خواهید به مقدار زیادی آب مصرف کنید و در اواسط شب برای استفاده از دستشویی بیدار شوید ، بسیار مفید می باشد.

5-داروهای خود را مورد بررسی قرار دهید

برخی داروها می توانند بر تعادل الکترولیتی شما که یکی از عوارض دیابت بی مزه می باشد، تاثیر بگذارند . این داروها شامل آنتی بیوتیک ها، دیورتیک ها، قرص  های هورمونی ، داروهای فشار خون و داروهای درمان سرطان هستند. بیماران سرطانی که تحت شیمی درمانی قرار می گیرند معمولا جدی ترین اشکال عدم تعادل الکترولیت را تجربه می کنند . ملین ها و دیورتیک ها همچنین سطوح پتاسیم و سدیم را در خون و ادرار تغییر می دهند .

همچنین ممکن است عدم تعادل الکترولیتی به دلیل تداخلات هورمونی ناشی از داروهای ضد هورمون ضد دیورتیک ، آلدوسترون و هورمون های تیروئید ایجاد شود. حتی سطوح بالایی از تنش فیزیولوژیکی می توانند هورمون  ها را به درجه ای برسانند که سطوح مایعات و الکترولیت ها از تعادل خارج شوند. اگر علائم و نشانه  های دیابت بی مزه را تجربه می کنید، مطمئن شوید که آیا مصرف یک داروی جدید یا مکمل می تواند باعث عدم تعادل مایعات یا الکترولیت شود یا خیر.

پیشگیری از دیابت بی مزه

پیشگیری از دیابت بی مزه اغلب مشکل و یا غیرممکن است زیرا به دلیل مشکلات ژنتیکی و یا شرایط دیگر ناشی می شود . با این حال، علائم و نشانه  ها می توانند به طور موثری تحت مدیریت قرار بگیرند. این یک بیماری مادام العمر است اما با ادامه درمان، چشم انداز خوبی می تواند داشته باشد

سرطان های دستگاه گوارش

سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری (SIADH) یکی از اختلالات هیپوفیز خلفی

هورمون ضد ادرار (ADH) توسط ناحیه ای از مغز به نام هیپوتالاموس تولید می شود. این هورمون در غده هیپوفیز ذخیره و آزاد می شود. ADH نحوه انتشار و ذخیره آب بدن را کنترل می کند. هنگامی که ADH (هورمون وازوپرسین) بیش از حد تولید می شود ، این بیماری به سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری (SIADH) تغییر نام می دهد. این تولید بیش از حد در مناطقی غیر از هیپوتالاموس اتفاق می افتد.

سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری آزاد سازی آب بدن را برای شما با مشکل مواجه می کند. علاوه بر این، سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری باعث می شود که سطح  الکترولیت هایی مانند سدیم، در اثر احتباس آب ، فروکش کند. سطح سدیم پایین یا هیپوناترمیا یک عارضه عمده سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری است و مسئول بسیاری از علائم سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری می باشد.

علائم اولیه ممکن است خفیف باشند و شامل گرفتگی، حالت تهوع و استفراغ می شود. در موارد شدید ، سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری می تواند باعث گیجی، تشنج و کما شود. درمان معمولا با محدودکردن مصرف مایعات شروع می شود. درمان تکمیلی بستگی به علت آن دارد. نام دیگری از این سندرم ” ترشح خارج سلولی ” است.

دلایل سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری (SIADH)

انواع مختلفی از شرایط می تواند باعث بروز غیر طبیعی ADH شود ، از جمله:

  • عفونت های مغزی
  • خونریزی در مغز یا اطراف آن
  • ضربه مغزی
  • هیدروسفالی
  • سندرم گولن- باره
  • مولتیپل اسکلروزیس
  • عفونت از جمله ویروس ایدز و تب نقطه ای کوه های راکی
  • سرطان های ریه یا دستگاه گوارش یا دستگاه تناسلی ، لنفوم ، سارکوم
  • عفونت ریه
  • آسم
  • فیبروز کیستیک
  • داروها
  • بیهوشی
  • عوامل ارثی
  • سارکوئیدوز

نشانه های سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری

سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری باعث می شود که بدن برای خلاص شدن از شر آب اضافی با مشکل مواجه شود . این امر باعث تجمع مایعات و همچنین سطح غیر عادی سدیم می شود .

علائم ممکن است در ابتدا خفیف و مبهم باشد اما تمایل به ایجاد آن دارد. موارد شدید ممکن است شامل این علائم باشد:

  • تحریک پذیری و بی قراری
  • از دست دادن اشتها
  • گرفتگی عضلات
  • تهوع و استفراغ
  • ضعف عضلانی
  • گیجی
  • توهم
  • تغییر شخصیت
  • تشنج
  • کند ذهنی
  • کما

تشخیص سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری

پزشک شما از سوابق کامل پزشکی و علائم فعلی شما را سوال خواهد پرسید . پزشک باید بداند که آیا از داروهای بدون نسخه یا داروهای تجویزی یا مکمل استفاده می کنید یا خیر . تشخیص معمولاً با یک معاینه فیزیکی آغاز می شود . اغلب ، یک نمونه ادرار نیز مورد نیاز است . آزمایش خون ، به خصوص آزمایشی که به آن آزمایش ADH نیز گفته می شود ، می تواند سطح ADH در خون را اندازه گیری کند ، اما دستیابی به یک سطح دقیق بسیار دشوار است.

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

طبق گفته مرکز پزشکی دانشگاه روچستر ، مقادیر طبیعی برای محدوده ADH  بین 0 تا 5 پیکوگرم در میلی لیتر است. سطوح بالاتر می تواند ناشی از سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری باشد. بیشتر موارد سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری با استفاده از سرم و ادرار و میزان سدیم و اسمولالیت سرم و همچنین نمایش بالینی تشخیص داده می شود. پس از تشخیص سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری، مرحله بعدی شناسایی شرایطی است که باعث ایجاد آن می شود.

تست های آزمایشگاهی

سایر آزمایشات برای کمک به تشخیص سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری عبارتند از:

  • سرم سدیم ، پتاسیم ، کلرید و بی کربنات
  • اسمولالیت پلاسما
  • کراتینین سرم
  • نیتروژن اوره خون
  • گلوکز خون
  • اسمولالیت ادرار
  • اسید اوریک سرم
  • کورتیزول سرم
  • هورمون تحریک کننده تیروئید
  • AVP پلاسما

غلظت سرم سدیم و اسمولالیت سرم

هیپوناترمی (به عنوان مثال، سرم سدیم کمتر از  135 میلی مول در لیتر) یک ویژگی تعیین کننده سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری است. در سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری ، هیپوناترمی با اندازه گیری اسمولالیت قند خون بالا مرتبط باشد.

غلظت بی کربنات سرم

بی کربنات سرم با وجود گسترش هیپوتونیک مایعات بدن در وضعیت سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری ، در محدوده مرجع باقی می ماند. این فرضیه ناشی از حرکت یون های هیدروژن به داخل سلول ها و افزایش دفع یون هیدروژن توسط لوله های کلیوی است که هر دو از پائین آمدن رقیق کننده غلظت بی کربنات سرم جلوگیری می کنند.

غلظت پتاسیم سرم

غلظت پتاسیم سرم عموما  بدون تغییر باقی می ماند. حرکت پتاسیم از فضای داخل سلولی به فضای خارج سلولی مانع هیپوکالمی رقیق شده می شود. با حرکت یون های هیدروژن درون سلولی، به منظور حفظ الکتریسیته، پتاسیم مبادله می شود. اگر هیپوکالمی و آلکالوز متابولیک وجود داشته باشند ، دیورتیک درمانی یا استفراغ را می توان به عنوان علت هیپوناترمی در نظر گرفت. اگر هیپرکالمی و اسیدوز متابولیک با هیپوناترمی همراه باشند، نارسایی آدرنال و کاهش حجم آن منجر به آسیب حاد کلیوی می شود.


بیشتر بخوانید: با مصرف خوراکی ها از دیابت پیشگیری کنیم


درمان سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری

اولین مرحله درمان، محدودکردن مصرف مایعات به منظور پیشگیری از تجمع بیشتر مایعات است . داروها ممکن است شامل داروهایی باشند که می توانند احتباس مایعات را کاهش دهند مانند فوروزمید(لاسیکس) و داروهایی که می توانند ADH را مهار کنند مانند دمكلوسیكلین. پیش بینی شما به علت سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری بستگی دارد . هر گونه شرایط پزشکی اساسی باید تحت درمان قرار بگیرد.

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

چه طور می توانم به کودکم کمک کنم تا با SIADH زندگی کند؟

یک کودک مبتلا به بیماری سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری مزمن ممکن است نیاز به محدودیت دائمی میزان  مایعات مصرفی داشته باشد. با مراقبان بهداشتی کودک خود همکار یکنید تا بتوانید وضعیت کودک خود را مدیریت کنید.

چه زمان باید به ارائه دهنده خدمات بهداشتی فرزندم تماس بگیرم؟

اگر کودک مبتلا به سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری دارید، بلافاصله مراقبت های پزشکی را برای کودک خود انجام دهید.

اگر کودک شما سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری مزمن دارد و یا دارای هر یک از این موارد زیر می باشد، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی تماس بگیرید:

  • در محدود کردن مصرف مایعات توسط کودک خود دارای مشکل هستید
  • کودک شما دارای علائم جدیدی می باشد.

نکات کلیدی در مورد سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری در کودکان

سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری زمانی است که بدن مقدار زیادی هورمون ضد ادراری تولید می کند . این هورمونی است که به طور معمول به کلیه ها کمک می کند تا مقدار مناسبی آب را در بدن نگهداری کنند. سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری باعث می شود که بدن آب را حفظ کند. این کار باعث کاهش سطح سدیم در خون می شود. سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری نادر است. سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری در افرادی که دارای نارسایی قلبی یا آسیب مغزی هستند و بر روی هیپوتالاموس تاثیر می گذارد، اتفاق بیفتد.

در موارد شدید ، علائم می توانند شامل حالت تهوع یا استفراغ ، گرفتگی عضلات و رعشه، زود رنجی و مشکلات حافظه باشند. معمولی ترین درمان برای سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری این است که میزان آب و مایعات مصرفی کودک را محدود کنید. یک کودک مبتلا به سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری مزمن، ممکن است نیاز به محدودیت دائمی مایعات داشته باشد. درمان ممکن است شامل مصرف دارو یا عمل جراحی باشد.

عوارض اختلالات هیپوفیز خلفی SIADH

عوارض سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری به این بستگی دارد که میزان سدیم خون تا چه حدی پایین است.

عوارض خفیف احتمالی شامل موارد زیر است:

  • سردرد
  • افسردگی
  • مشکلات حافظه
  • گرفتگی عضلات
  • رعشه

عوارض شدید احتمالی شامل موارد زیر است:

  • توهم
  • تشنج
  • نارسایی تنفسی
  • کما
  • مرگ

درمان های طبیعی برای اختلالات هیپوفیز خلفی

1.نظارت بر میزان آب مصرفی(مخصوصا در هنگام ورزش)

در حالی که نوشیدن آب به اندازه کافی برای بسیاری از کارکردهای بدنی بسیار مهم است ، ولی نوشیدن بیش از حد ( به ویژه در مدت  زمان کوتاه ) نیز ممکن است . نوشیدن بیش از حد آب، مقدار سدیم در خون را نسبت به آب رقیق خواهد کرد و باعث بروز علائمی می شود که در بالا ذکر شد. شما همچنین ممکن است به دلیل انجام ورزش های سنگین، کمی سدیم را از طریق عرق کردن از دست بدهید مانند زمانی که ورزش دوی ماراتن را انجام می دهید.

دیابت بی مزه و سندرم ترشح نامتناسب هورمون ضد ادراری

زمانی که فعالیت ورزشی انجام می دهید ، ممکن است فکر کنید بهتر است تا مقدار زیادی آب بنوشید تا بتوانید بدن خود را هیدراته نگه دارید. اگر الکترولیت زیادی را از طریق عرق کردن از دست می دهید ، چیزی که واقعا به آن نیاز دارید یک نوشیدنی ورزشی است که علاوه بر الکترولیت ها، سدیم مورد نیاز شما را نیز تامین کند.

سعی کنید به مقداری مایعات بنوشید که تشنه هستید و از طریق تعریق از دست می دهید. یک قاعده خوب این است که 15 دقیقه قبل از شروع فعالیت ،8 تا 10 اونس آب بنوشید و در طول تمرین نیز 8 بار دیگر در هر 15 دقیقه یک بار بنوشید .یک راه خوب دیگر برای دانستن اینکه آیا شما در طول روز مقدار کافی آب را مصرف می کنید ( حتی اگر فعالیتی ندارید) این است که رنگ ادرار خود را بررسی کنید.شما باید ادراری به رنگ زرد کمرنگ داشته باشید، نه خیلی کمرنگ و نه خیلی تیره.

2.تنظیم رژیم غذایی

اگر مقدار بسیار زیادی از غذاهای آبرسان را به اضافه آب مصرف کنید ، اما به اندازه کافی نمک دریایی طبیعی و یا سدیم مصرف نکنید ، می تواند به ایجاد برخی از تغییرات کمک کند.روش اصلی برای به دست آوردن سدیم ،مصرف آن از طریق رژیم غذایی به شکل کلرید سدیم و یا نمک خوراکی است .

امروزه یک فرد به طور متوسط بیش از ۷۵ درصد از سدیم مورد نیاز خود را از غذاهای فرآوری شده ، شامل محصولات گوشتی با کیفیت پایین، غذاهای منجمد، ادویه جات ، غذاهای کنسروی ، غذاهای سرخ شده یا فست فود ها به دست می آورد . برخی از اسامی سدیم که در این غذاهای فرآوری شده به آن اشاره می عبارتند از : مونو سدیم گلوتامات(MSG)، نیتریت سدیم ، ساکارین سدیم ، جوش شیرین (بی کربنات سدیم) و بنزوات سدیم.

به جای مصرف سدیم کافی از این غذاهای ناسالم، سعی کنید نمک دریایی واقعی را به وعده  های غذایی که درخانه تهیه می کنید، اضافه کنید که از این طریق می توانید مقدار نمک مصرفی خود را کنترل کنید.برخی از غذاهای سالم نیز به طور طبیعی می توانند مقادیر کمتری از سدیم را تامین کنند از جمله گوشت، شیر، چغندر و کرفس.

یک قاشق چایخوری (5 میلی لیتر) نمک خوراکی یا نمک دریایی حاوی حدود 2300 میلی گرم سدیم است و بیشتر متخصصین بهداشتی توصیه می کنند که اکثر بزرگسالانی که هیچ مشکل قلبی یا کلیوی ندارند ، باید مقدار نمک اضافه شده خود را به همین مقدار محدود کنند. (در صورت سالم بودن روزانه 2300 میلی گرم در روز و یا در صورت داشتن بیماری قلبی، نباید بیشتر از 1500 میلی گرم در روز مصرف شود.)

3.در صورت داشتن فعالیت ورزشی ، نوشیدنی های ورزشی بنوشید

اگر یک فرد ورزشکار یا فردی هستید که فعالیت های زیادی را انجام می دهید و خیلی زیاد عرق می کنید، می توانید از نوشیدنی های ورزشی برای حفظ سطح سدیم طبیعی استفاده کنید. مصرف نوشیدنی های ورزشی به شما کمک می کند تا الکترولیت های سدیم از دست رفته در جریان خون خود را دوباره ذخیره کنید. از نوشیدنی های ورزشی، قبل از ورزش ، در طول آن و بعد از فعالیت ورزشی استفاده کنید. نوشیدنی های ورزشی حاوی الکترولیت های ضروری مثل سدیم و پتاسیم هستند.