اختلالات سایکوتیک مانند اسکیزوفرنی + علائم، تشخیص و پیشگیری

اختلالات سایکوتیک چه هستند؟ اختلالات سایکوتیک گروهی از بیماری های جدیی هستند که روی ذهن اثر می گذارند. این بیماری ها فکر کردن، قضاوت درست، پاسخ عاطفی، برقراری ارتباط، درک واقعیت و رفتار مناسب را برای شخص دشوار می سازد. هنگامی که علائم شدید است، افراد مبتلا به اختلالات سایکوتیک دچار مشکل در برخورد با واقعیت هستند و اغلب قادر به اداره زندگی روزمره نیستند. اما معمولاً  حتی افراد با اختلالات سایکوتیک شدید نیز قابل درمان هستند. در این مقاله از بخش روانشناسی دکتر سلام به انواع اختلالات سایکوتیک، راه های درمانی و تشخیص آن می پردازیم.

اختلالات سایکوتیک

انواع اختلالات سایکوتیک

بیماران روانی انواع مختلفی دارند که شامل موارد زیر است:

  • شیزوفرنی: این بیماران در رفتار و علائم دیگر – مانند هذیان و توهم – تغییراتی دارند که بیشتر از 6 ماه به طول می انجامد. معمولاً بر روی آنها در محل کار یا مدرسه و همچنین روابط آنها تأثیر می گذارد.
  • اختلال Schizoaffective: افراد دارای علایم شیزوفرنی و اختلال خلقی مانند افسردگی یا اختلال دو قطبی هستند.
  • اختلال Schizophreniform: این اختلال شامل علایم شیزوفرنی است اما علایم برای مدت زمان کمتری ادامه دارد: بین 1 تا 6 ماه.
  • اختلال روانی مختصر: مبتلایان به این بیماری یک دوره کوتاه مدت ناگهانی از رفتار روانی دارند که اغلب در پاسخ به یک رویداد بسیار استرس زا مانند مرگ در خانواده است.
  • دوران بهبود اغلب سریع است – معمولاً کمتر از یک ماه.
  • اختلال هذیان: علائم اصلی داشتن یک توهم (یک باور غلط و اشتباه) است که درگیر زندگی واقعی می شود که می تواند واقعیت داشته باشد اما ندارد، مانند تحت تعقیب قرار گرفتن، مورد سوءقصد قرار گرفته شدن یا ابتلا به بیماری. توهم حداقل 1 ماه ادامه دارد.
  • اختلال روانی مشترک(معمولاً folie à deuxخوانده می شود): این بیماری زمانی اتفاق می افتد که یک فرد در یک رابطه دچار هذیان شود و شخص دیگری که در این رابطه است نیز آن را بپذیرد.
  • اختلال روانی ناشی از مواد: این وضعیت در اثر استفاده یا ترک داروها از جمله توهم زا ها و ترک کوکائین ایجاد می شود که باعث توهم، هذیان یا گفتار اشتباه می شود.
  • اختلال روانی به دلیل سایر شرایط پزشکی: توهم، هذیان یا علایم دیگر ممکن است به دلیل بیماری دیگری باشد که بر عملکرد مغز تأثیر می گذارد، مانند آسیب سر یا تومور مغزی.
  • پارافرنیا: این بیماری علائمی شبیه به اسکیزوفرنی دارد. این بیماری اواخر زندگی شروع می شود، هنگامی که افراد سالخورده هستند.

بیشتر بدانید: اسکیزوفرنی چیست؟ علل، تشخیص و درمان بیماری اسکیزوفرنی


علائم اختلالات سایکوتیک

اصلی ترین آنها توهم، هذیان و اشکال مختلف تفکر است. توهم به معنای دیدن، شنیدن یا احساس چیزهایی است که وجود ندارند. به عنوان مثال، ممکن است شخصی چیزهایی را که در آنجا نیستند، ببیند، صداهایی بشنود، بویی حس کند، طعم “خنده داری” در دهان خود حس کند یا روی پوست خود چیزی احساس کند حتی اگر چیزی روی بدن آن ها نباشد.

هذیان اعتقادات دروغین است که حتی پس از اثبات دروغ بودن آنها از بین نمی روند. به عنوان مثال، فردی که یقین دارد غذای او مسموم شده است، حتی اگر کسی به آن ها نشان دهد که غذا سالم است، توهم دارد.

اختلالات سایکوتیک

سایر علایم احتمالی بیماری های روانی شامل موارد زیر است:

  • گفتار بی نظم یا ناهماهنگ
  • افکار به هم ریخته
  • رفتارهای عحیب و احتمالاً خطرناک
  • حرکات کند یا غیرمعمول
  • از دست دادن علاقه به حفظ بهداشت شخصی
  • از دست دادن علاقه به فعالیتر انجام دادن
  • مشکل داشتن در روابط در مدرسه یا سر کار
  • سردی و حالت عدم توانایی در بیان احساسات
  • نوسانات روحی یا سایر علایم خلقی، مانند افسردگی یا شیدایی

مردم همیشه علایم یکسانی ندارند و می توانند با گذشت زمان در یک فرد تغییر کنند.

دلایل اختلالات سایکوتیک

پزشکان علت دقیق اختلالات سایکوتیک را نمی دانند. محققان معتقدند که بسیاری از موارد نقش دارند. برخی از اختلالات سایکوتیک به خانواده ها برمی گردند، به این معنی که ممکن است این اختلال تا حدی به ارث برده شود. عوامل دیگر ممکن است بر رشد آن ها تأثیر بگذارد، از جمله استرس، سوء مصرف مواد مخدر و تغییرات بزرگ زندگی.

افراد مبتلا به اختلالات اختلالات سایکوتیکخاص، مانند اسکیزوفرنی، ممکن است در بخش هایی از مغز که تفکر، ادراک و انگیزش را نیز کنترل می کنند، دچار مشکل شوند.

در اسکیزوفرنی، متخصصان بر این باورند که گیرنده های سلول های عصبی که با یک ماده شیمیایی مغز به نام گلوتامات کار می کنند ممکن است در مناطق خاص مغز به درستی کار نکنند. این انحراف ممکن است به مشکلات مربوط به تفکر و ادراک کمک کند. این شرایط معمولاً برای اولین بار وقتی فرد در سن نوجوانی، 20 سالگی یا 30 سالگی است، ظاهر می شود. آنها تمایل دارند زنان و مردان را به طور یکسان تحت تأثیر قرار دهند.

تشخیص اختلالات سایکوتیک

برای تشخیص اختلال روانی، پزشکان تاریخچه پزشکی و روانپزشکی را بررسی کرده و احتمالاً معاینه مختصری را نیز انجام می دهند. فرد ممکن است برای  عبور کردن از بیماری جسمی یا استفاده از مواد مخدر مانند کوکائین یا LSD از آزمایش خون و بعضی اوقات از تصویربرداری از مغز (مانند اسکن MRI) استفاده کند.

اگر پزشک دلیل جسمی علائم را پیدا نکند، ممکن است فرد را به روانپزشک یا روانشناس ارجاع دهد. این متخصصان بهداشت روان برای تصمیم گیری درمورد اینکه آیا فرد دارای اختلال روانی است یا نه، از ابزار مصاحبه و ارزیابی ویژه طراحی شده استفاده می کنند.

معالجه اختلالات سایکوتیک

بیشتر اختلالات سایکوتیک با ترکیبی از داروها و روان درمانی که نوعی مشاوره است، معالجه می شوند.

دارو: نوع اصلی دارویی که پزشکان برای درمان اختلالات سایکوتیک تجویز می کنند، “ضد روان پریشی” هستند. اگرچه این داروها درمانی نیستند، اما در مدیریت آزار دهنده ترین علائم اختلالات سایکوتیک مانند هذیان، توهم و مشکلات تفکر موثر هستند.

اختلالات سایکوتیک

ضد اختلالات سایکوتیکقدیمی تر شامل موارد زیر است:

  • کلرپرومازین(تورازین)
  • فلافنازین(پرولیکسین)
  • هاروپریدول(هالدول)
  • لوکساپین(لوکسیتان)
  • پروفنازین(تریلافون)
  • دیوریدازین(ملاریل)

“ضد روانپزشکی غیر معمولی” جدیدتر شامل موارد زیر است:

  • آریپیپرازول(بی اختیاری)
  • آسناپین(صفریس)
  • برکسپیپرازول(رکسولتی)
  • کاریپرازین(ورایلار)
  • کلوزاپین(کلوزاریل)
  • ایلوپریدون(فاناپت)
  • لوراسیدون(لاتودا)
  • اولانزاپین(زیپرکسا)
  • پالیپریدون(اینگا)
  • پالیپریدون پالمیتات(اینگا ساستنا، اینگا ترینزا)
  • کویاپین(سروکوئل)
  • ریسپریدون(ریسپردال)
  • زیپراسیدون(گئودون)

پزشکان معمولاً در ابتدا موارد جدیدتر را تجویز می کنند زیرا عوارض جانبی کمتر و قابل تحمل تری نسبت به آنتی بیوتیک های قدیمی دارند. برخی از داروها تزریقی هستند و فقط یک یا دو بار در ماه مصرف می شود. این امر می تواند ساده تر از یادآوری روزانه قرص باشد.

روان درمانی: انواع مختلفی از مشاوره وجود دارد – از جمله درمان های فردی، گروهی و خانوادگی – که می تواند به شخصی که اختلال روانی دارد کمک کند. اکثر مبتلایان به اختلالات سایکوتیک مانند بیماران سرپایی تحت درمان قرار می گیرند، به این معنی که در موسسات زندگی نمی کنند. اما گاهی اوقات افراد نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند، مانند کسانی که علائم شدیدی دارند، در معرض خطر صدمه زدن به خود یا دیگران هستند یا به دلیل بیماری نمی توانند از خود مراقبت کنند.

بهبودی

هر شخصی که با بیماری روانی روبرو می شود ممکن است به شکل متفاوتی به درمان پاسخ دهد. برخی از آنها به سرعت بهبود می یابند. برای سایرین، ممکن است تسکین علائم هفته ها یا ماه ها طول بکشد. برخی از افراد ممکن است نیاز به ادامه درمان برای مدت طولانی داشته باشند. بعضی از آنها، مانند کسانی که چندین عارضه ی شدید داشته اند، ممکن است نیاز به مصرف نامحدود دارو داشته باشند. در این موارد، معمولاً دارو با دوز  کم مصرف می شود تا عوارض جانبی آن به حداقل برسد.

چشم انداز برای  افراد مبتلا به اختلالات سایکوتیک چیست؟

بستگی به نوع اختلال روانی و فرد مبتلا به آن دارد. اما این اختلالات قابل درمان هستند و بیش تر افراد با معالجه و مراقبت های دقیق و مداوم بهبودی خوبی خواهند داشت.

اختلالات سایکوتیک

آیا می توان از اختلالات سایکوتیک جلوگیری کرد؟

نه، اما هرچه زودتر درمان شروع شود، بهتر است. به پیشگیری از علایم کمک می کند. درخواست کمک در اسرع وقت می تواند به زندگی، خانواده و روابط فرد کمک کند.

برای افرادی که در معرض خطر ابتلا به اختلالات سایکوتیک قرار دارند، مانند افرادی که سابقه خانوادگی بیماری اسکیزوفرنی دارند، اجتناب از مصرف داروهایی مانند ماری جوانا و الکل ممکن است به جلوگیری یا به تأخیر انداختن این شرایط کمک کند.

انواع اختلالات سایکوتیک

چه کسی در معرض خطر است؟

دانشمندان دقیقاً نمی دانند چه عواملی باعث ایجاد اختلالات سایکوتیک می شود، اما نظریه هایی در این زمینه دارند. ویروس ها، مشکلاتی در نحوه عملکرد مدارهای مغزی خاص، استرس شدید یا تروما و برخی از انواع سوء مصرف مواد ممکن است در برخی از افراد در به وجود آمدن اختلالات سایکوتیک نقش داشته باشد. همچنین اگر یکی از اعضای خانواده اختلالات سایکوتیک داشته باشد ممکن است به احتمال زیاد بقیه افراد خانواده به اختلال روانی مبتلا شوند، منظور از این احتمال، احتمالات ژنتیک است.

اسکیزوفرنی

اگر این اختلال روانی را داشته باشید توهم داشته باشید، توهم ممکن است از نشانه های آن باشد. این مسئله به این معنی است که صداهایی می شنوید یا چیزهای را میبینید که واقعی نیستند. همچنین هذیان نیز میتواند از نشانه های آن باشد. منظور از هذیان اعتقاد شدید به چیزهایی است که درست نیستند. جان نش، ریاضیدان برنده جایزه نوبل که داستان آن در فیلمmind  A Beautiful گفته شد، دچار اسکیزوفرنی بود.

اختلال اسکیزوافکتیک

این وضعیت علائم اسکیزوفرنی را با اختلال خلقی – شیدایی یا افسردگی مخلوط می کند. اگر افسردگی دارید، اغلب احساس غم و بی ارزشی می کنید. اگر افسردگی شما دو قطبی باشد، دوره های شیدایی دارید که شامل افکار بد و خوشبختی شدید است. برایان ویلسون، عضو بنیانگذار Beach Boys، دارای اختلال اسکیزوافکتاتیک است.

اختلال اسکیزوفرنی مانند

این اختلال علائمی مشابه اسکیزوفرنی دارد، اما این علایم موقتی هستند. توهم و توهم بینی 1 تا 6 ماه به طول می انجامد، اگرچه بعضی اوقات علائم شما بعداً برمی گردد. این اختلال بسیار کمتر از اسکیزوفرنی شایع است. این بیماری اغلب روی نوجوانان و بزرگسالان جوان تأثیر می گذارد. اختلال اسکیزوفرنی مانند حتی بعد از درمان ممکن است به اسکیزوفرنی کامل تبدیل شود.


بیشتر بدانید: اختلال دوقطبی و افسردگی چه تفاوت هایی دارند؟


اختلال روانی کوتاه

وقتی کسی این اختلال را داشته باشد، ناگهان علائمی مانند توهم و هذیان پیدا می کنند. یکی از محرکهای احتمالی، استرس شدید پس از مواردی مانند تصادف یا فوت یک فرد محبوب است. اگر زن هستید این بیماری می تواند بعد از زایمان اتفاق بیفتد. بعضی اوقات دلیل مشخصی برای این اختلال وجود ندارد. معمولاً علائم شما در طی یک ماه به خودی خود از بین می روند. در بعضی از افراد، اختلال روانی کوتاه به اسکیزوفرنی یا اختلال اسکیزوافکتاتیک تبدیل می شود.

اختلالات سایکوتیک

اختلال هذیان

در این شرایط، شما یک واقعیت کاذب راجع به یک یا چند باور خود دارید. به عنوان مثال، ممکن است فکر کنید که یک دوست قصد دارد شما را بکشد، شریک زندگی شما به شما خیانت می کند، یا یک شخص مشهور عاشق شماست. این باورهای غلط شروع به تأثیرگذاری بر زندگی روزمره شما می کند. به عنوان مثال، اگر فکر می کنید کسی به شما آسیب می رساند، ممکن است از خانه خارج شوید.

اختلال روانی مشترک

این اختلال یک بیماری نادر است که دو نفر در یک رابطه با یک باور غیر واقعی یکسان هستند. به عنوان مثال، ممکن است یک مادر و یک پسر فکر کنند که توسط بیگانگان ربوده شده اند. این شرط همچنین folie à deux نامیده می شود که به معنی “جنون بین دو نفر” است.

اختلال روانی ناشی از مواد

هنگامی که داروهای خاصی را شروع یا متوقف می کنید، ممکن است دچار اختلال روانی ناشی از مواد شوید. علائم آن شامل توهم و هذیان است. داروهایی که این اختلال را به وجود آورند شامل موارد زیر است:

  • الکل
  • آمفتامین ها
  • کوکائین
  • LSD
  • ماری جوانا
  • PCP
  • مواد مخدر
  • آرام بخش ها

علائم بیماری باید به محض قطع دارو یا از بین رفتن آن از بین برود. اگر مجدداً دارو مصرف کنید، این وضعیت می تواند برگردد.

اختلال در اثر وضعیت پزشکی

بعضی اوقات، علائمی که به نظر می رسد یک اختلال سلامت روان است در واقع ناشی از یک وضعیت پزشکی است. اختلال روانی شما ممکن است بعد از آسیب دیدگی در سر یا در طی یکی از این بیماری ها شروع شود:

اختلالات سایکوتیک

علائم هشدار دهنده

اولین علائم می تواند به سختی مشاهده شود. ممکن است فوراً متوجه نشوید که مشکلی دارید. بنابراین در صورت مشاهده هر یک از این تغییرات به پزشک مراجعه کنید:

  • نمی توانید تمرکز کنید یا به روشنی فکر کنید.
  • به افراد اطراف خود مشکوک هستید.
  • چیزهایی را می بینید یا می شنوید که هیچ کس دیگری نمی بیند و نمی شنود.
  • از عزیزان خود دور می شوید و وقت بیشتری را به تنهایی می گذرانید.
  • باورهای جدید عجیب دارید و هیچ کس نمی تواند شما را متقاعد کند که آنها نادرست هستند.
  • حمام کردن یا مراقبت از خود را متوقف می کنید.

اختلالات رفتاری چگونه درمان می شوند؟

اگر در اولین زمان شیوع علائم تحت درمان قرار بگیرید، بهترین حالت بهبودی را خواهید داشت. پزشک ممکن است دارو و گفتاردرمانی را پیشنهاد کند. درمانگر به شما کمک می کند تا افکار و رفتارهای خود را بفهمید و راههای سالم تری برای مدیریت مشکلات به شما یاد می دهد. داروهای ضد اختلالات سایکوتیکمی توانند به سهولت توهم و هذیان کمک کنند. اگر شما علائم افسردگی دارید، مانند ناامیدی و غم، پزشک ممکن است داروهای ضد افسردگی تجویز کند.

زندگی با یک اختلال روانی

به دوستان، اعضای خانواده، پزشک و یک گروه پشتیبانی در جامعه تکیه دهید تا به شما در درمان کمک کند. درباره شرایط خود و آنچه انتظار دارید می توانید اطلاعات کسب کنید. وقت لازم را برای بهبودی صرف کنید. سعی نکنید خودتان را خیلی سخت تحت فشار قرار دهید. اگر با مواد مخدر یا الکل مشکلی دارید، از پزشک خود یا یک برنامه سوء مصرف مواد کمک بگیرید.

چگونه می توان از بیماری های روانی جلوگیری کرد؟

اختلالات سایکوتیک ممکن است برای یک شخص یک بیماری ترسناک باشد. توهم، هذیان، صداهای عجیب و سردرگمی عمومی از ویژگی های بارز مشکلات روانی است. خوشبختانه تعداد زیادی کار برای پیشگیری از اختلالات سایکوتیک وجود دارد.

کمک گرفتن

خطرات ژنتیکی خود را مشخص کنید. برخی از شرایطی که می تواند به اختلالات سایکوتیک منجر شود، مانند اسکیزوفرنی و اختلال دو قطبی ممکن است از نظر ژنتیکی مرتبط باشد. اگر شخصی در خانواده شما دچار اسکیزوفرنی، دو قطبی یا اختلال شخصیت است، ممکن است در این شرایط در معرض خطر بیشتری قرار داشته باشید و احتمال ابتلا به اختلالات سایکوتیک در شما بیشتر است.

پزشک می تواند به شما در دستیابی به مشخصات ژنتیکی کامل و بررسی سابقه پزشکی در خانواده کمک کند. با درک بهتر پیشینه ژنتیکی خود، در مورد احتمال ابتلا به اختلالات سایکوتیک آگاه تر خواهید شد و می توانید خود را  از مقابل بهتر آماده کنید.

توجه داشته باشید که، حتی با این اطلاعات، پزشک می تواند مشخصات ریسک را بررسی کنید، اما تشخیص و یا ضمانتی مبنی بر اینکه حتما یکی از این شرایط را تجربه خواهید کرد یا نخواهید کرد وجود نخواهد داشت. شناسایی نشانگرهای ژنتیکی برای شرایطی مانند اسکیزوفرنی در مراحل اولیه بسیار مناسب است چون هنوز هیچ آزمایشی برای تشخیص اسکیزوفرنی وجود ندارد. حتی وقتی عوامل خطر بسیار زیاد هستند، برخی از افراد به اسکیزوفرنی مبتلا نمی شوند، اگرچه دلیل این امر ناشناخته است.

اگر در حال حاضر به بیماری پزشکی مرتبط مبتلا شده اید، مراقبت های مورد نیاز را دست کم نگیرید. برخی از شرایط پزشکی و اختلالات خلقی می تواند بر نحوه عملکرد مغز شما تأثیر بگذارد.

اختلالات سایکوتیک

شرایط پزشکی که می تواند علائم روانی را بروز دهد عبارتند از:

  • آلزایمر
  • پارکینسون
  • تومورهای مغزی
  • اچ آی وی
  • مالاریا
  • هیپوگلیسمی
  • پورفیری حاد متناوب
  • جنون جوانی
  • اختلال دو قطبی
  • بیماریهای غدد درون ریز
  • نارسایی کبد یا کلیه
  • سیفیلیس

برای جلوگیری از ابتلا به وضعیت اختلالات سایکوتیک، به دنبال مشاوره پزشکی باشید

اگر به ماده ای مانند الکل یا مواد مخدر معتاد هستید، کمک بگیرید. افرادی که درگیر هر نوع سوء مصرف مواد مخدر بوده اند، شانس بسیار بالایی برای ابتلا به اختلالات سایکوتیک دارند. مواد مخدر می تواند درک شما از واقعیت را تغییر دهد. بعضی اوقات با تغییر چرخه های عصبی در مغز، درک شما تغییر میکند. حتی داروهایی مانند ماری جوانا، که اغلب به عنوان داروی “نرم” در نظر گرفته می شوند، در صورت استفاده در مراحل رشد مغز (نوجوانان) می توانند خطر ابتلا به اختلالات سایکوتیک را دو برابر افزایش دهند.

این مسئله فقط به داروهای “خیابانی” و الکل محدود نمی شود داروهای تجویزی نیز می توانند در صورت سوءاستفاده باعث مشکلات روانی شوند، یا اگر مصرف شما از این دارو به طور ناگهانی خاتمه یابد نیز ممکن است موجب اختلالات سایکوتیک شود.

  • یکی از موثرترین راه های پیشگیری از اختلالات سایکوتیک ناشی از مواد مخدر، کاهش آهسته مصرف داروها است.
  • به خود بگویید که می خواهید ترک کنید و به دنبال کمک باشید. از طریق درمان، یک برنامه 12 مرحله ای یا با مراجعه به دوستان و خانواده برای درمان اقدام کنید.
  • از دوستان یا همسالانی که شما را به استفاده از دارو ترغیب می کنند، دوری کنید.
  • از همه چیزهایی که باعث وابستگی می شود، دور شوید.
  • با نگه داشتن تصویری از عزیزانتان در کنار خود انگیزه بگیرید تا به خودتان یادآوری کنید که در زندگی آنها نیز تأثیر می گذارید.
  • قبل از شروع ترک مصرف دارو در تمام فعالیتهایی که قبلاً انجام میدادید دوباره درگیر شوید.
  • خود را مشغول نگه دارید تا نیازی به مصرف داروی نداشته باشید.

اگر تروما یا ضربه روحی را تجربه کرده اید، کمک بگیرید. وقتی دچار تروما می شوید، ذهن و بدن شما باید با عواقب بعدی روبرو شوند. بعضی اوقات، افرادی که شرایط آسیب زا را تجربه می کنند، فلاش بک های بیش از حد واقع گرایانه تجربه می کنند یا پارانوئید می شوند. این نوع اختلالات سایکوتیک ناشی از تروما است. در مورد تجربه خود با یک درمانگر صحبت کنید. امتحان نکردن راه های درمان صدمات یا نادیده گرفتن آن می تواند خطرناک باشد. یک درمانگر می تواند به شما در یادگیری راه های سالم برای مقابله و کار برای مقابله با تروما کمک کند. با تروما مواجه شوید.

  • اتفاقی که افتاده را بپذیرید و تصدیق کنید که اگرچه شما نمی توانید آنچه را که اتفاق افتاده است تغییر دهید، می توانید واکنش خود را نسبت به آن تغییر دهید.
  • از مصرف دارو و الکل خودداری کنید، زیرا سوء استفاده از این مواد می تواند منجر به اختلال استرس پس از آسیب (PTSD) شود.
  • از کسی بخواهید که اعتماد دارید بخواهید به شما کمک کند. روابط خانوادگی و مثبت می تواند از بروز آسیب روانی جلوگیری کند. صحبت با یک عضو خانواده یا دوست همدل در مورد نگرانی های به شما کمک می کند تا سلامت عمومی خود را بهبود ببخشید.
  • با افرادی که به شما اهمیت می دهند و مشکلات شما را جدی می گیرید، روابط حمایتی ایجاد کنید.
  • اگر نیاز مالی دارید، به یکی از اعضای خانواده اطلاع دهید.
  • صحبت با یک درمانگر یک راه بسیار خوب برای پیشگیری از اختلالات سایکوتیک است. صحبت با یک متخصص درمانگر در مورد چالش های پیش روی شما بسیار مفید خواهد بود. رفتن به نزد درمانگر، دیدگاه دیگری به شما می دهد و به شما در درک دلایل اصلی مشکلات کمک می کند که هر دو مرحله برای رسیدن به راه حل بسیار حیاتی است.
  • می توانید لیستی از درمانگران معتبر را از پزشک عمومی خود دریافت کنید. همچنین پزشک شما می تواند بهترین وضعیت را برای درمان شما به درمانگر توصیه کند.
  • ممکن است پزشک معالج برای شما دارو تجویز کند. دستورالعمل دارو را با دقت دنبال کنید.

اختلالات سایکوتیک

مدیریت استرس و مواجهه با احساسات

علائم هشدار دهنده اولیه را تشخیص دهید. قبل از شروع روانپزشکی، بسیاری از افراد تغییرات چشمگیری در رفتار یا نگرش خود تجربه می کنند. آموزش در مورد این تغییرات و عمل به آنها می تواند فرصتی برای تأخیر یا جلوگیری از اختلالات سایکوتیک شما باشد. علائم روانی قریب به اتفاق شامل موارد زیر است:

  • احساس بدی نسبت به همه چیز دارید
  • نسبت به دیگران مشکوک هستید
  • لذت بردن از چیزهایی که معمولاً از آنها لذت می برید دیگر به وجود نخواهد آمد
  • از کار یا مدرسه بیزار هستید
  • احساس افسردگی میکنید
  • احساس اضطراب دارید
  • دوش گرفتن یا حفظ بهداشت فردی برای شما راحت نیست.

استرس و اضطراب را کاهش دهید

سطح اضطراب خود را کاهش دهید. اضطراب و استرس می تواند شما را ضعیف کند و باعث شود زندگی برای شما غیرقابل تحمل باشد. اگر این احساس را دارید  باید از میزان استرس در زندگی خود کم کنید تا از بروز اختلالات سایکوتیک جلوگیری کنید. برای جلوگیری از تأثیر استرس در توانایی های ذهنی خود، مواردی را که باعث برانگیختگی میشود را مدیریت کنید.

از این شرایط اجتناب کنید، کنترل خود را به دست بگیرید یا با هر چیزی که باعث فشار روحی شما می شود، سازگار شوید یک دفترچه استرس داشته باشید و تمام مواردی که باعث ایجاد استرس می شوند را بنویسید.در صورت امکان، از افرادی که باعث اضطراب شما می شوند، خودداری کنید.

مسئولیت های غیر ضروری را کنار بگذارید

لیستی از کارهایی را که باید انجام دهید تهیه کنید و آن ها را از کارهای غیر ضروری جدا کنید. کارهایی انجام دهید که شما را خوشحال کند. این مسئله شامل همراهی با افرادی است که شما را می خنداند ورزش کنید. ورزش اندورفین را در بدن شما آزاد می کند که به عنوان یک کاهش دهنده استرس طبیعی عمل می کند. در مورد اضطراب با یک درمانگر صحبت کنید. گاهی اوقات صحبت کردن با کسی در مورد آنچه شما را تحریک می کند می تواند شما را به سمت راه حل سوق دهد.

بگذارید احساسات شما بیرون بریزد

روانپزشک می تواند باعث بروز احساسات شما شود. نگه داشتن احساسات نسبت به خود یا موافقت با انجام کارهایی که نمی خواهید انجام دهید می تواند باعث اختلالات سایکوتیک شود. بهترین راه برای مقابله با احساسات این است احساساتتان را با  کسی که به او اعتماد دارید درمیان بگذارید. توصیه های یک دوست یا عضو خانواده قابل اعتماد را در نظر بگیرید و به دیدگاه های دیگر در مورد وضعیت خود گوش دهید.

یاد بگیرید که بگویید نه

شما موظف نیستید همه آنچه دیگران از شما می خواهند را انجام دهید. کمک به دیگران مهم است، اما مطمئن باشید که اول از خود مراقبت می کنید. در مورد افکار و احساسات خود با یک روانشناس صحبت کنید. گاهی اوقات صحبت کردن در نزد شخصی که به شما نزدیک نیست، می تواند سخت باشد  اما درمانگران به طور ویژه برای رسیدگی به مسائل بهداشت روان آموزش دیده اند  و می توانند دیدگاه عینی تری نسبت به یک دوست یا عضو خانواده در مورد مشکلاتتان به شما بدهند.

اختلالات سایکوتیک

نوشتن، پخش موسیقی یا نقاشی را امتحان کنید

اعمال خلاقانه می تواند استرس را کاهش داده و به عنوان منبع انرژی انرژی عاطفی در نظر گرفته شوند. افکار منفی را از بین ببرید. این امر به ویژه در موارد اختلالات سایکوتیک و دوقطبی یا افسردگی بسیار مهم است. هنگامی که روی افکار منفی تمرکز می کنید در واقع ذهنیت ناسالم ایجاد می کنید. در عوض، فقط به جوانب خوب زندگی و شخصیت خود فکر کنید. اگرچه مهم است که به یاد داشته باشید که هیچ کس کامل نیست، بلکه بیشتر به جنبه هایی از خودکه دوست دارید فکر کنید، می توانید روی موفقیتهای خود تمرکز کنید.

ممکن است اندیشه هایی مانند “نمی توانم هیچ کاری انجام دهم” یا “من ضعیف هستم” مطرح شود. در پاسخ به آنها با گفتن: “من می توانم بر این مسئله غلبه کنم” و “من به اندازه کافی قدرتمند هستم که با این وضعیت کنار بیایم و در صورت نیاز به آنها کمک بخواهم.” خودتان را رها کنید.

مثبت اندیش باشید

مثبت اندیشی شامل اذعان به این نکته است که حتی اگر شما در معرض اختلالات سایکوتیک هستید، این مسئله پایان جهان نیست. درک کنید که شما دیوانه نیستید  و فرد بدی هم نیستید؛ شما فقط یک تجربه بد دارید و می توانید از آن عبور کنید. سلامت جسمی و روانی خود را کنترل کنید. جسم و ذهن بعضی اوقات جدا از هم به نظر می رسند، اما آنها به عنوان یک واحد جامع (متصل) شناخته می شود. حفظ رژیم غذایی سالم و فعالیت بدنی می تواند از بروز اختلالات سایکوتیک جلوگیری کند.

اسیدهای چرب امگا 3 را در رژیم غذایی خود بگنجانید اسیدهای چرب امگا 3 را می توان در غذاهایی مانند ماهی، تخم مرغ، کتان یا به صورت مکمل یافت. روزانه ورزش کنید. هنگام ورزش، بدن شما اندورفین ها آزاد می کند. اندورفین ها مسئول ایجاد احساس خوشبختی و استرس کمتر هستند. وقتی شادتر هستید و استرس کمتری دارید کمتر با افکار منفی که می تواند منجر به اختلالات سایکوتیک شود دچار می شوید. اگر نگران هستید که ممکن است دچار اختلالات سایکوتیک شوید، هرچه قدر ممکن است ورزش کنید.

سعی کنید حداقل 30 دقیقه در روز  و پنج بار هفته ورزش کنید. فعالیتهایی را که از آن لذت می برید، مانند دویدن، شنا، دوچرخه سواری، پیاده روی یا صخره نورد انتخاب کنید. به خودتان اجازه دهید در مواقع لزوم استراحت کنید. ترکیبی از کمبود خواب و استرس زیاد، دروازه مشترک اختلالات سایکوتیک است. تمام تلاش خود را بکنید تا هم در صورت نیاز به ذهن و هم به بدن خود استراحت دهید. مغز شما برای استراحت به زمان نیاز دارد و این مسئله باعث می شوداحساس آرامش و خوشحالی بیشتری داشته باشید و به همین دلیل به عنوان یک روش پیشگیری از اختلالات سایکوتیک شناخته میشود.

اختلالات سایکوتیک

هر شب حدوداً هشت ساعت خواب داشته باشید و تکنیک های آرامش مانند یوگا یا مدیتیشن را تمرین کنید.

یک دفتر خاطرات خواب داشته باشید تا بفهمید چه چیزی به شما کمک می کند تا انرژی مورد نیاز خود را بدست آورید. بنویسید که قبل از خواب چه غذایی خورده اید و چه فعالیتهایی را انجام داده اید. بنابراین قادر خواهید بود آنچه را که شما را قوی می کند و به شما کمک می کند تا یک استراحت شب کامل داشته باشید را پیدا کنید. همچنین آنچه شما را مضطرب می کند و مانع از استراحت شما می شود هم میتوانید پیدا کنید.

محدودیت های خود را بدانید. مهم است به یاد داشته باشید که نمی توانید همه کارها را به تنهایی انجام دهید. فشار آوردن فراتر از حد می تواند در شادی، سلامتی و توانایی شما در مقابله با استرس، تأثیر بگذارد. همه این موارد می تواند به اختلالات سایکوتیک منجر شود. اگر احساس استرس کردید، به دنبال راه حل باشید.

تمام کارهایی را که باید انجام دهید بنویسید. نوشتن همه چیز به عنوان یک کمک بصری مفید خواهد بود و مفیدتر از فکر کردن در مورد کارهایی است که احساس می کنید باید انجام دهید. با داشتن یک لیست در دست، می توانید تصمیم بگیرید که کدام وظایف چندان مهم نیستند و می توانند از کارهای روزمره خود حذف شان کنید. انجام کارهای کمتر باعث می شود احساس تنش کمتری داشته باشید و بیشتر در کنترل زندگی خود نقش داشته باشید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *