بیماری های ایمونولوژی و آلرژی کودکان

در مورد ایمونولوژی و آلرژی کودکان چه می دانید؟ آلرژی و آسم در زمره رایج ترین مشکلات سلامت هستند که بیش از ۵ میلیون نفر، هرساله به آسم، تب یونجه فصلی، یا عوارض مرتبط به آلرژی مبتلا می شوند. در این مقاله از بخش سلامت کودک و بیماری های دکتر سلام به شما خواهیم گفت که آلرژی می تواند صرف نظر از سن، جنسیت، نژاد یا طبقه اجتماعی و اقتصادی افراد، بر روی هرکسی اثر بگذارد. ایمونولوژی و آلرژی کودکان بیشتر رایج می باشند، اگرچه ممکن است اولین بار در هر سنی اتفاق بیافتند، یا بعد از سال ها بهبود دوباره عود کنند. آلرژی ها تمایل دارند در خانواده رخ بدهند اگرچه عامل ژنتیکی که موجب بروز آن می شود، هنوز ناشناخته است.

بیماری های ایمونولوژی و آلرژی کودکان

آلرژی های غذایی در ۸ درصد از بچه های زیر ۶ سال مشاهده می شوند. طبق سازمان آسم و آلرژی آمریکا، اگر حتی یکی از والدین آلرژی داشته باشد، احتمال اینکه هرکودک آلرژی داشته  باشد ۱ از ۳ است. اگر هردو والدین آلرژی داشته باشند، احتمال اینکه فرزندان آنها آلرژی داشته باشند، تقریبا خیلی بیشتر(۷ از۱۰) است.

ایمونولوژی , آلرژی کودکان

طبق آخرین آمار در دسترس از انجمن آلرژی، آسم و ایمونولوژی آمریکا و بنیاد آلرژی و بیماری های واگیر: مشکلات آلرژی ششمین علت اصلی بیماری های مزمن در آمریکا هستند. تقریبا ۲۰/۳ میلیون از مردم در ایالات متحده به بیماری آسم مبتلا هستندکه حداقل ۶/۳ میلیون نفر از آنها کودکان زیر ۱۸ سال می باشند. آسم و آلرژی در کودکان رایج ترین علت بستری کودکان زیر ۱۵ در بیمارستان می باشد.


بیشتر بدانید:رژیم آلرژیک در کودکان دارای آلرژی


تشخیص آلرژی در کودکان

تست تشخیص آلرژی در کودکان ممکن است شامل تمامی موارد زیر باشد:

تست پوستی:

تست پوستی تستی بسیار دقیق است که میزان واکنش پادتن های IgE  پوست فرزند شما را نسبت به آلرژن های خاص اندازه گیری می کند. پزشک فرزند شما خراش کوچکی روی پوست ایجاد می کند و بعد محلول بسیار کمی که حاوی انواع آلرژن ها می باشد را روی آن خراش اعمال می کند، ممکن است واکنش به صورت یک ناحیه سرخ کوچک ظاهر شود. واکنش به تست پوستی همیشه به این معنا نیست که کودک شما نسبت به آلرژنی که واکنش نشان داده است حساسیت دارد (آلرژی) اما احتمالات را نشان می دهد.

آزمایش خون:

آزمایش خون برای آلرژی ها میزان پادتن هایIgE خون شما را نسبت به آلرژن های خاص اندازه گیری می کند. آزمایش خون با نام رایج تست RAST استفاده می شود، زمانی از آزمایش خون استفاده می شود که تست پوستی نتیجه ای نداده باشد. یادآوری این نکته حائز اهمیت است که همانند تست پوستی، یک آزمایش خون مثبت هميشه به این معنا نیست که کودک شما به آلرژن، آلرژی دارد.

ایمونولوژی , آلرژی کودکان

درمان آلرژی کودکان

اگر تزریقات آلرژی برای مدیریت رینیت آلرژی یا آسم در کودکان حداقل ۶ ساله که به گرده، کپک یا گرد و غبار آلرژی دارند، مناسب است، تیم ملی کودکان می تواند واکسن ها را آماده و تزریق اولیه واکسن ها را انجام دهند. سپس بیماران می توانند این تزریقات اولیه را نزد پزشک مراجعه کننده خود ببرند تا عمل تزریق را هر هفته ۱ یا ۲ بار انجام دهند تا مقدار دوز نگهدارنده به ۶ یا ۷ ماه برسد. بعد از آن درمان معمولا به صورت یک بار در ماه ادامه دارد. درمان معمولا بین ۳ تا ۵ سال ادامه دارد، طی این مدت تیم کودکان سالی ۱ یا ۲ بار برای تجدید واکسن ها بچه ها را ملاقات می کنند.

پزشک کودک شما بر اساس موارد زیر، درمانی خاص برای آلرژی ها تجویز می کند:

  • سن کودک شما، سابقه پزشکی و سلامت او
  • شدت واکنش آلرژیک
  • میزان تحمل کودک شما در مقابل تجویز داروها، دستورالعمل ها و معالجه های خاص
  • انتظار برای دوره واکنش آلرژیک
  • نظر یا ترجیحات شما

سه مورد از موثرترین روش ها برای درمان آلرژی ها پرهیز، ایمونوتراپی و تجویز دارو می باشد.

درمان آلرژی کودکان با روش پرهیز چیست؟

پرهیز یعنی دوری ازماده ای که موجب بروز  واکنش آلرژیک می شود.

پیشنهادهایی برای پرهیز از بعضی آلرژن ها: 

  • در روزهای طوفانی و زمانی که مقدارگرده در هوا زیاد است، داخل خانه بمانید.
  • خانه، به خصوص اتاق فرزندتان را غبار روبی کنید.
  • در صورت امکان، از فرش کردن تمام خانه جلوگیری کنید.
  • برای زدودن مایت های گرد و غبار، به صورت هفتگی، رختخواب و بخصوص ملحفه و پتوها را با آب گرم بشویید.
  • در صورت امکان رختخواب ها را در سرپوش های غبارگیر نگهداری کنید.
  • به جای باز کردن پنجره ها از دستگاه تهویه هوا استفاده کنید.
  • در نواحی مرطوب خانه یک دستگاه رطوبت گیر قراردهید، اما به یاد داشته باشید که اغلب آن را تمیزکنید.
  • اگرکودکتان زمانی که گرد موجود در هوا زیاد است، برای بازی به بیرون از خانه می رود، یک ماسک صورت به او بپوشانید.
  • برای تعطیلات به مکان هایی بروید که گرد و غبارکمتراز حد معمول باشد، مثلا نزدیک آب.
  • همچنین پزشک کودک شما برای پرهیز از آلرژن هایی که موجب واکنش می شوند، توصیه هایی خواهد داشت. حتما از آنها پیروی کنید.

بیشتر بدانید:رینیت آلرژیک چیست؟ + علل، علائم و درمان


درمان آلرژی کودکان با روش ایمونوتراپی چیست؟

ایمونوتراپی نوعی درمان برای کودکان آلرژیک مبتلا به تب یونجه و یا آسم می باشد. همچنین با نام هایی چون حساسیت زدایی، هایپوسنستیزیشن (کاهش حساسيت) و شات های آلرژی شناخته می شود. مخلوطی از گرده های مختلف، هاگ های کپک، شوره سر حیوانات و مایت های گرد و غبار که کودک شما به آنها حساسیت دارد، تهیه می شود. این مخلوط واکسن آلرژی نامیده می شود، در این واکسن هیچ گونه دارویی مانند آنتی هیستامین یا کورتیکواستروید وجود ندارد.

ایمونوتراپی چگونه انجام می شود؟

ایمونوتراپی با تزریق زیر پوست و معمولا در بافت چربی پشت بازو انجام می شود. این تزریق به اندازه تزریق به ماهیچه مثلا آمپول پنیسیلین درد ندارد.

تزریقات ایمونوتراپی هر چند مدت ضروری هستند؟

تزریقات هفته ای یک یا دو بار بسته به دوز حداکثری که شخص تحمل آن را دارد، انجام می شود که آن، دوز نگهدارنده نامیده می شود. رسیدن به دوزنگهدارنده ممکن است ۶ یا ٧ ماه طول بکشد. در این مرحله امکان دارد تکرار تزریقات به یک هفته درمیان و در نهایت به ماهی یک بار کاهش یابد، پزشک کودک شما مطابق با نیازهای پزشکی کودکان، برنامه مناسبی برای تزریقات ترتیب خواهدداد.

ایمونوتراپی و بهبود علائم 

تقریبا ٨٠ تا ۹٠ درصدکودکان با ایمونوتراپی بهبود می یابند. ١٢ تا ١٨ ماه زمان می برد تا کاهش قطعی در علائم مشاهده شود. در بعضی ازکودکان به محض اینکه ۶ تا ٨ ماه می گذرد، کاهش علائم آشکار می شود، ایمونوتراپی تنها بخشی از برنامه های درمانی برای کودکان آلرژیک است، از آنجایی که اثربخشی ایمونوتراپی به زمان نیاز دارد، کودک شما باید داروهای آلرژی را نیز طبق تجویز پزشک مصرف کند و زدودن آلرژن ها (مانند مایت های گردوغبار) محیط زندگی کودکتان  همچنان اهمیت دارد.

آیا ایمونوتراپی اثرات جانبی دارد؟

دو نوع واکنش به ایمونوتراپی وجودارد: موضعی و سیستمیک. واکنش موضعی موجب سرخی و تورم محل تزریق می شود، اگر این وضعیت به طور مکرر اتفاق بیافتد، قدرت واکسن یا برنامه زمانی آن را تغییر می دهند. واکنش سیستمیک، واکنشی است که محلی غیر از محل تزریق را درگیر می کند. علائم ممکن است شامل:

باشد. این واکنش ها می توانند جدی و کشنده باشند. اگرچه، مرگ های مربوط به ایمونوتراپی بسیار نادر هستند. اگر یک واکنش سیستمیک اتفاق بیافتد احتمال دارد کودک شما تزریقات را با دوز پایین ادامه دهد. هرگونه سوالی در ارتباط با ایمونوتراپی دارید، همیشه می توانید با پزشک متخصص آلرژی کودک خود صحبت کنید.

ایمونولوژی , آلرژی کودکان

درمان آلرژی کودکان با داروها

برای کودکانی که از آلرژی رنج می برند داروهای موثر بسیار زیادی وجود دارد. این یک بررسی مختصر از رایج ترین داروهای مورد استفاده می باشد. قبل از دادن هرگونه دارو بدون نسخه به فرزند خود همیشه با پزشک او مشورت کنید.

آنتی هیستامین ها 

آنتی هیستامین به منظور تسکین یا جلوگیری از علائم رینیت آلرژیک ها (تب یونجه) یا دیگرآلرژی ها استفاده می شود. آنها از تاثیرگذاری هیستامین جلوگیری می کنند. هیستامین، ماده ای است که بدن طی یک واکنش آلرژیک تولید می کند. آنتی هیستامین به صورت، قرص، کپسول، شربت و آمپول وجود دارند و به صورت با نسخه و بی نسخه نیز موجود هستند.

برنکودیلاتورها

این داروها برای کمک به گشودن انسداد ریه ها و تسکین سرفه، خس خس، نفس تنگی یا مشکلات تنفسی استفاده می شوند. این دارو ها به عنوان دارو های نجات از حملات شدید آسم تلقی می شوند. بتا آگونیست ها، تئوفیلین ها و آنتی کولینرژیک ها از انواع برنکودیلاتورها هستند. این داروها به صورت اسپری، قرص، شربت وآمپول وجود دارند. برنکودیلاتورهای سریع اثر، يعنی زمانی که علائم آشکار شوند، استفاده می شود. برنکودیلاتورهای طولانی اثر ممکن است برای پیشگیری یا به صورت روزانه استفاده شوند تا بتوانند شدت گرفتن علائم را کنترل کنند.

داروهای ضدالتهابی

این داروها تورمی که به دلیل آسم در راه های هوایی اتفاق می افتد را کاهش می دهد. شامل دو نوع دارو می شوند:

  • داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی کرملین
  • ندوکرمیل

دو نوع داروی غیراستروئیدی هستند که معمولا به صورت اسپری مصرف می شوند.

کورتیکواستروئید ها

این داروها به شکل های متنوعی وجود دارند. بعضی از آنها به صورت اسپری و بعضی دیگر به صورت قرص، شربت یا حتی آمپول موجود هستند. استروئیدهایی که از راه دهان مصرف می شوند، نسبت به اسپری ها اثرات جانبی بیشتری دارند. درباره بهترین انتخاب برای کودک خود، با پزشک مشورت کنید.

آنتاگونیست های کلوترین

این دارو برای کمک به کنترل علائم آلرژیک استفاده  می شود، این داروکمک می کند و احتمال وجود مایع در ریه ها و بینی را کاهش دهد. اینها معمولا از راه دهان مصرف می شوند. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره داروهای آلرژیک با پزشک کودک خود مشورت کنید. متخصصان ایمونولوژی و آلرژی کودکان معتقد هستند که بهترین راه برای بهبود کیفیت زندگی بیماران جوان استفاده از رویکرد چند نظمی برای مدیریت بیماری های ایمنی و آلرژی ها می باشد.

ایمونولوژی , آلرژی کودکان

انواع بیماری های ایمونولوژی و آلرژی کودکان

آتوپیک درماتیتیس یا اگزما:

آتوپیک درماتیتیس دانه های سرخ، ناهموار، خارش دار است،که اغلب در چین خوردگی آرنج و زانو ظاهر  می شوند اما در صورت و دیگر نقاط بدن نیز ایجاد می شوند. اگزما اکثرا یک بیماری آلرژی مستقل است اما در درصد محدودی از موارد، می تواند علامت سایرآلرژی ها نیز باشد.

آلرژی غذایی:

آلرژی غذایی پاسخ نامطلوب سیستم ایمنی به پروتئین یک غذا می باشدکه می تواند بر بخش های مختلفی از بدن تاثیر بگذارد.

ایمونولوژی , آلرژی کودکان

آسم (به انضمام فعالیت های محرک آسم):

آسم یک بیماری ریوی است که راه های هوایی (مجاری تنفسی داخل ریه ها) را با انسداد کوچک کرده و تنفس را مشکل می کند.

اختلال عملکرد تارصوتی:

اختلال عملکرد تار صوتی (VCD)، که همچنین حرکت متناقض چین صوتی نامیده می شود، زمانی اتفاق می افتدکه تارهای صوتی دارای گرفتگی می شوند و مانند زمانی که باید برای دم و گاهی بازدم، باز بمانند، نخواهند بود.

رینیت های آلرژیک و غیرآلرژیک:

آلرژن های حیوانات، گرده ها (درختان، علف ها و چوب ها) و کپک ها می توانند موجب علائمی مانند عطسه، خفگی، خلط گل، خارش یا سرخی چشم شوند.

سینوزیت مزمن:

سینوزیت مزمن زمانی اتفاق می افتدکه یک کودک به دلیل عفونت باکتریایی، علائم مزمن دارد. معمولا بیشتر از دو هفته طول می کشد.

آلرژی دارویی:

داروهایی می تواند موجب واکنش های آلرژیک یا غیرآلرژیک شوند. متخصص آلرژی می تواند تشخیص دهدکه آیا واکنش به قدری جدی است که در آینده نیز باید پرهیز شود یا واکنش به خاطر عوامل دیگری است.

حساسیت به نیش یا گزش حشرات:

حشرات نیش داری که می توانند موجب واکنش آلرژیک بشوند، شامل زنبورعسل، زنبور، زنبورسرخ، زنبور زرد اجتماعی و مورچه های آتشین می شوند. بعضی از نیش ها می توانند موجب واکنش های خفیف شوند در حالی که بعضی ممکن است موجب آنافیلاکسی (واکنش آلرژیک شدید) شوند.

ایمونولوژی , آلرژی کودکان

آلرژی به حیوانات:

همه گربه ها، سگ ها و حیوانات خزدار دیگر می توانند علائم آلرژی را به وجود بیاورند. آنها می توانند روی چشم ها، بینی، ریه ها و پوست تاثیر بگذارند.آلرژی به حیوانات به دلیل پروتئین موجود در موها و شوره های سرآنان (پوست مرده که پخش می شود) به وجود می آیند. این پروتئین ها همچنین در بزاق (تف) و ادرار حیوانات وجود دارند.

آنژیوادم:

آنژیوادم تورم پوست و بافت های زیر آن است. آلرژی غذایی یا محیطی می تواند محرک این آلرژی باشد اما به طور عادی این آلرژی بخشی از یک بیماری ویروسی است یا زمانی که هیچ محرکی وجود ندارد، به سادگی تشخیص های خود را دارد.

خارش حاد یا مزمن (کهیرها):

کهیرها برآمدگی های برجسته خارش دار و سرخ حاصل از یک واکنش آلرژیک هستند که می توانند حاد (طول درمان کمتراز ۶ هفته) یا مزمن (طول درمان بیشتر از ۶ هفته) باشند غذاها یا داروها یا ناراحتی های پوستی دیگر می توانند موجب کهیر بشوند.

آنافیلاکسی:

آنافیلاکسی ممکن است دو یا تعداد بیشتری از علائم زیر را داشته باشد: خارش یا کهیر، تورم در گلو یا زبان، مشکل تنفسی، سرگیجه، دردشکم، حالت تهوع، استفراغ، اسهال و افت فشارخون (که ممکن است موجب شوک یا مرگ شود) آنافیلاکسی باید فورا درمان شود و حتی ممکن است به رسیدگی در یک اتاق اورژانسی نیاز پیدا کند.

نقص ایمنی مرکب شدید یا SCID:

SCID یک  بیماری کشنده است که در آن سلول هایT وB  مبارز سیستم ایمنی کودکان غایب هستند یا شکسته شده اند. کودکانی که SCID دارند، درمعرض عفونت های شدید، مکرر و غیرعادی هستند.

نقص ایمنی مرکب یا CID:

CID گروهی از بیماری های جدی سیستم ایمنی هستند که کودکان مبتلا به آن در معرض عفونت های شدید، مکرر و غیرعادی قرار می گیرند اما نه به اندازه SCID.

اختلالات کمبود پادتن:

اختلالات کمبود پادتن مجموعه ای از بیماری هایی است که کودکان مبتلابه آن نمی توانند به طور موثری پادتن بسازند. نمونه هایی از اختلالات کمبود پادتن شامل آگاماگلوبولینمی بروتون و نقص ایمنی متغیر شایع می باشد.

سندرم نقص ایمنی:

سندرم نقص ایمنی، سندرم های ژنتیکی هستندکه بر سیستم ایمنی بدن تأثیر می گذارند، مانند سندرم دی جرج (سندرم حذف11q22).

ایمونولوژی , آلرژی کودکان

سندرم هایپر ایمونوگلوبولین:

سندرم هایپر ایمونوگلوبولین عارضه هایی هستند که باعث می شوند بدن کودک یک نوع خاص از ایمونوگلوبولین (پادتن) را به مقدار بسیار زیادی تولید کند، مانند سندرم هایپرIgE، سندرم هایپرIgM و سندرم هایپرIgD

سندرم اختلال تنظیم ایمنی:

سندرم اختلال تنظیم ایمنی بیماری هایی هستند که عوارض خود ایمنی و مشکلات دیگر سیستم ایمنی را تشدید می کنند. نمونه هایی از اختلالات سیستم ایمنی عبارتند از: سندرم IPEX و سندرم های مشابه IPEX.

اختلالات نوتروفیل ها:

اختلالات نوتروفیل بیماری هایی هستند که نوتروفیل ها (نوعی گلبولسفید) به درستی کار نمی کنند یا نمی توانند به طور مناسب حرکت کنند. نمونه هایی از اختلالات نوتروفیل که ما درمان می کنیم شامل بیماری گرانولوماتوز مزمن و نقص چسبندگی لکوسیت ها است.

اختلالات کمبود مکمل:

اختلالات کمبود مکمل بیماری هایی هستند که در آن کودکان مبتلا، پروتئین های مکمل خاصی را بطور موثری تولید نمی کنند. کمبود پروپردین نمونه ای از این نوع اختلال است.

کمبود سلول کشنده طبیعی:

کمبود سلول های کشنده طبیعی نوعی اختلال است که در آن سلول های کشنده طبیعی (نوعی گلبولسفید) یا وجود ندارند یا به درستی کار نمی کنند. كودكانی که مبتلا به کمبود سلول کشنده طبيعي هستند، در معرض ابتلا به انواع خاصي از عفونت هاي ويروسي قرار دارند و مي توانند بيماري خطرناكي به نام هموفاژوسیتیکلنفوهيستيوسيتوز ايجادكنند.


بیشتر بدانید:آلرژی خارج از کنترل


خدمات و درمان های ارائه شده برای بیماری های ایمونولوژی و آلرژی کودکان

مراقبت جامع پزشکی از آلرژی و ایمونولوژی کودکان شامل موارد زیر است:

  • ارزیابی آلرژی، شامل تاریخچه کامل و معاینه فیزیکی
  • تست پوستی آلرژن
  • تست آزمایشگاهی
  • چالش های غذایی
  • پشتیبانی متخصص تغذیه برای آلرژی غذایی
  • چالش های دارویی
  • ایمونوتراپی آلرژن
  • تست عملکرد ریوی
  • تصویربرداری با رادیوگرافی، ازجمله اشعه ایکس،CT وMRI
  • درمان و ارزیابی روانی و اجتماعی
  • تست تشخیصی (خون، تصویربرداری، ژنتیکی)
  • درمان جایگزینی پادتن (IVIG ، SCIG)
  • درمان عامل بیولوژیک
  • پیوند مغز استخوان
  • درمان های چندوجهی

ایمونولوژی , آلرژی کودکان

انواع بیماری های آلرژی کودکان

بیماری های آلرژیک از مهمترین دلایل بیماری مزمن در دوران کودکی هستند،که آسم شایع ترین دلیل بستری شدن در بیمارستان و از دست رفتن زمان مدرسه در دوران کودکی می باشد. بیماری های آلرژیک عبارتند از:

  • رینیت ورم آلرژی که معمولاً تب یونجه یا آلرژی نامیده می شود
  • آسم همراه با سرفه و خس خس در شب، هنگام ورزش تشخیص داده و با عفونت های ویروسی بدتر می شود
  • آلرژی به موادغذایی، داروها، و یا نیش حشرات
  • اگزما
  • خارش و کهیر
  • سینوزیت مکرر یا مزمن

تشخیص و مدیریت این بیماری ها توسط یک متخصص آلرژی و ایمونولوژی به همراه یک متخصص مراقبت های اولیه کودک، انجام می شود.

ایمونولوژی , آلرژی کودکان

شرح وظایف متخصص بیماری های ایمونولوژی و آلرژی کودکان

متخصص آلرژی و ایمونولوژی، پزشکی است که به طور خاص برای تشخیص، معالجه و مدیریت کودکان و بزرگسالان مبتلا به آلرژی، آسم و اختلالات ایمنی از جمله اختلالات نقص ایمنی اولیه، آموزش دیده است. شرایطی که متخصصان آلرژی یا ایمونولوژی مشاهده می کنند، از بسیار رایج تا بسیار نادر وجود دارند، در همه سنین مشاهده می شود و اندام های مختلفی را تحت تاثیر قرار می دهند.

در ایالات متحده، تبدیل شدن به یک متخصص آلرژی یا ایمونولوژی حداقل نیاز به 9 سال آموزش بعد از مدرک لیسانس دارد. پس از اتمام دانشکده پزشکی، پزشکان به مدت سه سال درباره پزشکی اطفال یا پزشکی داخلی آموزش خانگی می بینند یا چهارسال طب ترکیبی دارو یا پزشکی اطفال را گذرانده و بعد باید در امتحان قبول شوند تا از طرف هیئت علمی اطفال آمریکا (ABP) یاهیئت پزشکی داخلی آمریکا مجوز بگیرند.

پس از آن اگر امتحان صدور گواهی را با موفقیت پاس کردند، به مدت دو سال با کمک هزینه و گواهی هیئت آلرژی و ایمونولوژی آمریکا (ABAI)  آموزش اضافه خواهند دید. سیاستمدارانABAI دانش کاملی در مورد اختلالات سیستم ایمنی دارند و از تخصص بی نظیری در زمینه ایمونولوژی، ایمونوشیمی، اختلالات التهابی و خود التهابی و استفاده از درمان های تعدیل کننده ایمنی برای آلرژی، آسم و ایمنی با واسطه برخودار است.

تخصص آلرژی یا ایمونولوژی یک انتظام چالش برانگیز، جالب و در حال تحول است که امکان همکاری با بیماران در هرسنی و با اختلالات شایع و همچنین نادر را دارد. اگرچه عمل آلرژی یا ایمونولوژی عمدتاً در  محیط سرپایی رخ می دهد، مشاوره های بستری می توانند به بخش مهمی از این عمل تبدیل شوند. بسیاری از متخصصان آلرژی یا ایمونولوژی مشاغل بالینی را چه در مطب خصوصی و چه کلینیک های بیمارستان آموزشی انتخاب می کنند.

درحالی که سایرین در درجه اول در تحقیقات در بخش دانشکده های پزشکی یا دولت یا صنعت مشغول به کار می شوند. متخصصان آلرژی یا ایمونولوژی اغلب مراقبت از بیمار را با آموزش و تحقیقات دانشکده پزشکی تلفیق می کنند. متخصصان آلرژی و ایمونولوژی های بالینی متخصصانی هستند که برای ارزیابی، تشخیص و مدیریت کودکان و بزرگسالان با انواع مشکلات پزشکی که در زیرآمده، آموزش دیده اند یا تحقیقات اساسی، ترجمه ای یا بالینی انجام می دهند:

  • بیماری های دستگاه تنفسی از جمله رینیت آلرژیک، سینوزیت، آسم، افزایش حساسیت ریه و بیماری های ریوی پیشرفته.
  • بیماری های آلرژیک چشم از جمله رینیت آلرژیک
  • بیماری های پوستی از جمله درماتیتیس آتوپیک (اگزما) ، درماتیتیس تماسی، کهیر و آنژیوادم
  • واکنش های نامطلوب به غذاها، داروها، واکسن ها، نیش حشرات و عوامل دیگر
  • اختلالات مبتنی برسیستم ایمنی مانند سندرم نقص ایمنی مرکب شدید و سایر نقایص اولیه یا اکتسابی درلنفوسیت ها، پادتن ها، سلول های مکمل یا فاگوسیتیک
  • بیماری های مرتبط با پاسخ های خودایمنی به سندرم خودآنتی ژن ها و خودالتهابی
  • پیوندسلول های بنیادی، مغز استخوان و یا عضو و ژن درمانی
  • اختلالات سیستمیک ازجمله آنافیلاکسی، سندرم ماستوسیتوز و فعالسازی ماست سل، سندرم های هایپرسینوفیلیکو و اسکولیتیس

بیماری های غدد و متابولیک کودکان؛ انواع، علل، تشخیص و درمان

اختلالات غدد درون ریز می تواند باعث مشکلات پزشکی قابل توجهی در دوران کودکی و بزرگسالی شود که ممکن است پیامدهای سلامت مادام العمر و روانی داشته باشد. اگر هورمونی در مقادیر کافی تولید نشود، نیاز به تعویض دارد. به عنوان مثال، اگر کودکی دچار کم کاری تیروئید است، کودک در تعویض هورمون تیروئید قرار می گیرد. اگر بدن كودك به مقدار بیش از حد هورمون تولید كند، معمولاً از دارو برای سرکوب این هورمون به سطح طبیعی استفاده می شود. در ادامه این مقاله ار بخش بیماری های دکتر سلام به توضیج کامل درباره بیماری های غدد درون ریز و متابولیک کودکان پرداخته و با آن آشنا می شویم.

بیماری های غدد و متابولیک کودکان

بیماری های غدد درون ریز و متابولیک کودکان

شارون اوبرفیلد، دکتر و مدیر غدد درون ریز کودکان، دیابت و متابولیسم و همچنین متخصص غدد درون ریز کودکان به ​​درمان اختلالات غدد درون ریز در کودکان و دیابت اختصاص یافته است.

از جمله:

  • اختلالات رشد و تکامل بلوغ
  • چاقی
  • مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2
  • اختلال عملکرد عصبی و غدد درون ریز
  • بیماری متابولیک استخوان و ناهنجاری های ترکیب بدن
  • اختلالات آدرنال
  • مشکلات مربوط به سرطان کودکان و درمان آن
  • مشکلات مربوط به اخلالگران غدد درون ریز

متخصصان در یک محیط دوستانه کودک، با شما همکاری خواهند کرد تا یک برنامه درمانی کاملاً شخصی برای فرزند شما تهیه کنند. تیم پزشکی که به درمان اختلالات متابولیک کودکان می پردازند شامل متخصص غدد درون ریز کودکان، مربیان معتبر دیابت، پزشکان پرستار کودکان، متخصصان تغذیه و مددکاران اجتماعی است. خانواده شما نقش مهمی در نتیجه درمان دارند. پزشکان از طریق مشاوره و تشخیص اولیه از طریق درمان و خدمات سرپایی کاملاً به شما آموزش خواهیم داد تا بهترین عملکرد را در مسیر درمان کودکتان داشته باشید.

ما با توجه به رشد کودکان بیمار، مراقبت های ویژه ای را انجام می دهیم و به آنها کمک می کنیم تا شرایط خود را در حین رشد و بزرگ شدن، کنترل کنند. پزشکان بطور جدی درگیر تحقیق و نوآوری در این زمینه هستند و از منابع گسترده مرکز پزشکی دانشگاه های بزرگ استفاده می کنند تا درک ما از اختلالات غدد درون ریز و متابولیسم را گسترش دهند. در نتیجه، بیماران  از طریق آزمایشات بالینی می توانند به آخرین درمان ها دسترسی دارند.

بیماری های غدد و متابولیک کودکان

علائم وجود اختلالات متابولیسم و متابولیک در کودکان

شرایط غدد درون ریز می تواند با انواع و اقسام علائم و نشانه ها همراه باشد. برخی از علائم اولیه ممکن است رشد ضعیف یا رشد غیرطبیعی بلوغ باشد. بنابراین، در صورت نگرانی از رشد یا پیشرفت فرزندشان، خانواده ها باید با ارائه دهنده مراقبت های اولیه مشورت کنند.

متابولیک خود همیشه به تنهایی پدیدار نمی شود و عواملی در کنار آن وجود دارد که می تواند نشان دهنده وجود متابولیک در کودک باشد. خود کودکان آگاهی خاصی از علائم درون خود ندارند و والدین هم ممکن است به دلیل آگاهی کم در این مورد، نتوانند چیز خاصی را تشخیص دهند. در بخش زیر به برخی از این علائم و علت های آن اشاره می شود و بهتر است که با آنها آشنا شوید:

چاقی گرد مانند در کودک:

زمانی که چربی بیش از حد دور شکم کودکان ایجاد می شود، این نوع چاقی به وجود می آید که گرد مانند یا سیب شکل است. این نوع چاقی خود به تنهایی خطرناک است و می تواند نشان دهنده وجود متابولیک در کودک باشد. اندازه این چاقی برای پسر ها در ابعاد صد سانتی است و دختر ها در ابعاد هشتاد و هفت سانتی هستند که اگر شکم شخص از این اندازه عبور کند، نیاز به بررسی دارد.

افزایش بیشتر چربی در بدن:

چربی بدن همان تری گلیسیرید است که از یک اندازه مشخصی نباید بالا تر رود. علت افزایش این چربی در بدن، خوردن غذاهای چرب ناسالم و فست فود های مختلف است که تری گلیسیرید را در خون بالا می برد و بسیار برای کودک مضر است و نیاز به درمان های مختلف دارد.

کمبود کلسترول های مورد نیاز بدن:

در بدن دو نوع کلسترول وجود دارد. یکی از آنها خوب است و دیگری کلسترول بد است. کلسترول خوب در برابر کلسترول بد قرار دارد و آن را از بدن دور می کند. در نتیجه بدن سالم تر می ماند. حال زمانی که کلسترول خوب در بدن کاهش پیدا کند، بدن دچار افت می شود و نشانه هایی از متابولیک در بدن دیده خواهد شد. سطح عادی کلسترول خوب برای مرد چهل و برای زن پنجاه است که باید با آزمایش خاص خود مشخص شود.

وجود فشار خون در کودک:

زمانی که فشار خون کودک میان هشتاد الی صد و بیست باشد، وضعیت نرمالی دارد اما اگر این فشار خون رشد بیشتری داشته باشد، نشانه هایی از وجود متابولیک در کودک دیده می شود. فشار خون خود به تنهایی خطرناک است و باعث می شود که بیماری های زیادی به سراغ کودک بیاید. به همین دلیل فشار خون کودکی که اضافه وزن دارد باید همیشه بررسی شود و اگر دچار مشکل خاصی است تحت درمان قرار بگیرد.

وجود قند خون در کودک:

قند خون هم مانند فشار خون در کودک دارای یک عدد مشخص شده ای است و بیشتر از آن خطرناک است. قند خون هم می تواند آسیب های بسیار جدی به کودک وارد کند و باعث عدم فعالیت های عادی کودک در طول روزمره شود. همچنین خود قند خون یکی از نشانه های متابولیک در کودک است و می تواند وجود متابولیک را به کودک اطلاع دهد. البته این مورد در کودکان کمتر دیده شده است اما باز هم خطرات جانبی خود را دارد و نمی توان از آن گذر کرد. اگر کودک شما اضافه وزن دارد حتما قند خون وی را بررسی کنید تا احتمال وجود متابولیک به طور دقیق مشخص شود.

متابولیک در کودکان علائم دیگری هم به همراه خود دارد که کمتر در کودکان دیده شده است. به همین علت نوشتن از آنها امر مورد نیازی نبود. مطالبی که در بند های بالا بیان شد، مهم ترین علائم وجود متابولیک در کودکان بودند و حتی وجود یکی از آنها هم خود می تواند نشان دهنده متابولیک باشد. به همین دلیل اگر شخصی در کودک خود یکی از نشانه های بالا را مشاهده کرد، بهتر است که کودک را به یک پزشک نشان دهد.

شرایط غدد درون ریز، رشد و متابولیسم

بخش غدد درون ریز کودکان در بیمارستان، مراقبت های بستری و سرپایی را به کودکان و نوجوانان مبتلا به غدد درون ریز حاد و مزمن و دارای اختلالات متابولیک ارائه می دهد. متخصصان برای تشخیص و معالجه وضعیت فرزندتان با خانواده شما مشورت می کنند. آنها در تلاش هستند تا جامع ترین مراقبت های موجود را ارائه داده و در جهت آموزش والدین و بیماران به منظور بهبود نحوه درمان، شرایط و انجام مراحل، کار خواهند کرد.

بیماری های غدد و متابولیک کودکان

تشخیص بیماری های غدد درون ریز، رشد و متابولیسم

اگر یک متخصص غدد کودکان مشکوک باشد که فرزند شما ممکن است بیماری غدد درون ریز، اختلال رشدی یا متابولیسم داشته باشد، ممکن است یک یا چند آزمایش تشخیصی را برای کمک به کشف علت علائم آنها توصیه کند. آزمایشات تشخیصی متداول شامل آزمایش خون، آزمایش تراکم استخوان، اشعه ایکس و تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI) است. بعضی اوقات، ارزیابی های جامع اضافی ممکن است لازم باشد. این موارد اغلب در همان روز قرار ملاقات انجام نمی شود و ممکن است نیاز به یک مراجعات آتی داشته باشد.

آزمایشات جامعی که ممکن است انجام شود شامل موارد زیر است:

  •  آزمایش تحریک هورمون رشد (برای ارزیابی کمبود هورمون رشد)
  •  آزمایش تحریک ACTH (برای ارزیابی اختلالات غده آدرنال)
  •  آزمایش تحریک لوپرولید (برای ارزیابی بلوغ زودرس)
  •  بستری در بیمارستان برای آزمایش طولانی مدت (ارزیابی هیپوگلیسمی یا دیابت مایع)

تشخیص اختلالات غدد درون ریز به طور کلی برای ارزیابی سطح هورمون در خون نیاز به آزمایشگاه دارد. غالباً آزمایش های رادیولوژی مانند اشعه ایکس یا تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI) نیز لازم است. بعضی اوقات، ارزیابی های جامع تری مورد نیاز است، از جمله آزمایش پویا هورمون یا بستری شدن در بیمارستان. این آزمایشات و ارزیابی ها در صورت وجود یک بیماری غدد درون ریز مشخص می شود.


بیشتر بخوانید: در درمان سندورم متابولیک آجیل درختی چه فوایدی دارد؟


بیماری های غدد و متابولیک کودکان

انواع بیماری های غدد درون ریز و اختلالات متابولیکی

  •  اختلالات متابولیسم اسید آمینه (به عنوان مثال، فنیل کتونوری، بیماری ادرار شربت افرا ، تیروزینمی نوع I)
  •  اختلالات چرخه اوره
  •  اسیدمی های آلی (به عنوان مثال، گلوتاریک اسیدمی نوع I، متیل آمونیک اسیدمی، اسیدمی پروپیونی)
  •  اختلالات متابولیسم کربوهیدرات (گلیکوژنوز، گالاکتوزمی، عدم تحمل فروکتوز ارثی)
  •  نقص اکسیداسیون اسید چرب و نقص چرخه کارنیتین (به عنوان مثال ، کمبود MCAD ، VLCAD و LCHAD)
  •  نقص زنجیره تنفسی و سایر نقص متابولیسم انرژی
  •  نقص بیوسنتز کلسترول (به عنوان مثال، سندرم اسمیت- لملی- اوپیتز)
  •  نقص بیوسنتز کراتین
  •  نقایص انتقال دهنده عصبی
  •  اختلالات متابولیسم پورین / پیریمیدین
  •  بیماری های ذخیره سازی لیزوزومی
  •  بیماری های متابولیک پراکسیزومی
  •  نقص پروتئین گلیکوزیلاسیون (به اصطلاح سندرم CDG)
  •  اختلالات در ساخت و انتقال ویتامین.

متخصصان غدد درون ریز و متابولیسم کودکان، شرایط هورمونی مانند موارد زیر را تشخیص، درمان و مدیریت می کنند:

  •  اختلالات تیروئید، آدرنال و رشد
  •  اختلالات بلوغ
  •  مشکلات غدد درون ریز ناشی از سرطان یا معالجه سرطان

مشاوره تغذیه ای برای کودکان مبتلا به اختلالات متابولیسم

تغییرات رژیم غذایی می تواند به تعدادی از بیماری های غدد درون ریز و متابولیسم از جمله دیابت و چندین بیماری تیروئید کمک کند. یک متخصص تغذیه کودکان می تواند برای کمک به شما در ایجاد تغییر رژیم غذایی که ممکن است به بهبود علائم فرزند شما کمک کند، همکاری خواهد کرد. حتما موارد توصیخ شده را رعایت کنید و برنامه غذایی کودکتان را بر اساس آن بچینید.

متابولیسم و هورمون رشد

برای رشد کودک، غده ای در اعماق مغز، بنام هیپوفیز، باید هورمون رشد کافی (GH) را آزاد کند. عوامل زیادی بر ترشح GH تأثیر می گذارد، از جمله تغذیه، خواب، ورزش، استرس، داروها، قند خون و سایر هورمون های موجود در بدن. هنگامی که بدن کودک GH کافی تولید نکرده و یا آن را آزاد نمی کند، ممکن است علائم مختلفی داشته باشد که قابل توجه ترین آنها کندی یا عدم رشد ویژگی های صورت است، بنابراین کودک باعث می شود کوچکتر از همسالان خود به نظر برسد.

اگرچه كوچك بودن تاثیری در هوش كودك ندارد، اما ممكن است منجر به بروز کاهش عزت نفس شود و در رشد مهارت های بالغ اجتماعی دخالت كند. به همین دلیل، ممکن است درمان GH برای کمک به کودک در رسیدن به کامل ترین پتانسیل رشد خود، چه از نظر قد و چه در رشد شخصی، تجویز شود.

تزریق هورمون رشد یک روش درمانی بی خطر و مؤثر است که برای کودکانی که مبتلا به کمبود هورمون رشد (GH) و سایر شرایط ایجاد قد کوتاه قد هستند، تجویز می شود. تعدادی آزمایش دیگر باید ابتدا انجام شود تا کمبود GH، سندرم ترنر یا سایر شرایطی که برای آنها GH درمانی نشان داده شود، تأیید شود. این آزمایشات ممکن است شامل تست های تحریک، MRI و اشعه X باشد.

بیماری های غدد و متابولیک کودکان

اثرات

اگرچه برای تحقق اختلافات در حدود 3 تا 6 ماه طول می کشد، نکته مهم این است که کودک شما رشد خواهد کرد – احتمالاً 1 تا 2 اینچ در 6 ماه اول شروع درمان شاهد رشد وی خواهید بود. ممکن است موارد دیگری نیز وجود داشته باشد که قابل توجه خواهد بود. کفش های کودکتان ممکن است خیلی زود کوچک شود. رشد پا ممکن است طی 6 تا 8 هفته اتفاق بیفتد، بنابراین ممکن است بیشتر اوقات مجبور به خرید کفش جدید شوید. ممکن است فرزند شما بخواهد بیشتر غذا بخورد. افزایش اشتها نتیجه خوبی است، به خصوص اگر او قبل از درمان اشتهای ضعیفی داشته باشد.

پس از شروع رشد قد، ممکن است کودک شما مدتی لاغر به نظر برسد. افزایش توده بدن بدون چربی و کاهش توده چربی با درمان GH معمول است. ممکن است چندین سال طول بکشد تا فرزند شما به بزرگسالی خود برسد، بنابراین باید توجه داشته باشید که درمان GH اغلب یک تعهد طولانی مدت است. ویزیت های معمول با متخصص غدد کودکان، همانند آزمایش های دوره ای خون و اشعه ایکس برای نظارت بر پیشرفت فرزند شما در مورد درمان، مورد نیاز خواهد بود.

اگرچه طول دوره درمان متفاوت است، احتمالاً فرزند شما تا زمان درمان کامل در معالجه GH باقی خواهد ماند:

  •  به قد کامل بزرگسال خود رسیده است
  •  رسیدن به بلوغ کامل استخوان
  •  در سال گذشته کمتر از 2 سانتی متر رشد کرد

بیشتر بخوانید: 10 غذای عالی برای رشد کودکان


آزمایش تحریک

آزمایش تحریک ممکن است برای اندازه گیری نحوه پاسخ دهی سیستم غدد درون ریز فرزند شما به انواع مختلف هورمون ها انجام شود. انواع مختلفی از تست های تحریک را می توان برای تشخیص یا رد شرایط مختلف پزشکی سفارش داد.

برخی از تست های تحریکی که ممکن است سفارش داده شوند عبارتند از:

تحریک هورمون رشد

برای تشخیص اینکه غده هیپوفیز فرزند شما هورمون رشد کافی تولید می کند، استفاده می شود

تحریک لوپرون

برای تشخیص زودرس (خیلی زود) یا به تاخیر افتادن (خیلی دیر) بلوغ در دختران و پسران استفاده می شود. تحمل گلوکز برای رد دیابت، هیپوگلیسمی و مقاومت به انسولین استفاده می شود.  تحریک ACTH برای یافتن اینکه آیا غدد آدرنال فرزند شما به اندازه کافی کورتیزول تولید می کند و برای رد کردن هیپرپلازی مادرزادی آدرنال استفاده می شود استفاده می شود.

بیماری های غدد و متابولیک کودکان

انواع اختلالات متابولیسم در کودکان

اختلال هایی که به متابولیک در کودک مرتبط است، بسیار زیاد است و نمی توان در یک مطلب به تمامی آنها اشاره کرد زیرا بیش از حد طولانی و بحث بر انگیز هستند. به همین علت در بند های زیر به مهم ترین اختلالات و عارضه های متابولیک در بدن کودک اشاره شده است که می توانید با آنها آشنا شوید:

PKU

نام دیگر این عارضه، فنیل کتونوریا است. آمینواسید هایی در مواد های پروتئینی مانند شیر و گوشت پیدا می شود که مرتبط با این عارضه هستند. زمانی که کودک دچار چنین عارضه ای می شود، بدن وی نمی تواند این آمینواسید ها را به طور کامل متابولیزه کند و همین باعث می شود که در بدن تجمع پیدا کنند. زمانی که این آمینواسید در خون کودک تجمع پیدا می کند، مشکلاتی در کودک پدیدار می شود که می توان به عقب افتادگی و عدم رشد مغز اشاره کرد. این عارضه برای خود علائمی دارد که اگر یکی از آنها را در کودک خود مشاهده کردید حتما باید کودک را به نزد یک پزشک ببرید. تشنج، کوچک بودن سر، بد بو بودن نفس یا بو، بیش فعالی و …، همگی برخی از نشانه های این عارضه هستند.

عارضه گالاکتوزمی

این عارضه هم مانند عارضه قبلی، یک سیستم بدن را تحت تاثیر خود قرار می دهد. در چنین عارضه ای کودک نمی تواند قند شیر یا همان گالاکتوزی که وارد بدنش می شود را به صورت گلوکوز از خود در آورد و همین باعث تجمع بیش از حد قند شیر می شود. وجود قند شیر زیاد در بدن باعث مشکلات زیادی برای کودک می شود که مشکلات کلیوی، بینایی و مشکلات مغزی برخی از این عیب و ایراد ها هستند. اگر قند شیر به هیچ عنوان به گلوکوز تبدیل نشود، این مشکلات افزایش پیدا می کنند و کلیه های کودک از کار می افتد و این روند آنقدر ادامه پیدا می کند تا کودک از قید حیات خارج شود. استفراغ، تشنج، افزایش وزن و … برخی از نشانه های این عارضه در بدن هستند.

MCAD

این نوع عارضه می تواند برای کودک بسیار خطرناک باشد. کودکانی که چنین عارضه ای را در خود دارند، قابلیت گرفتن انرژی از چربی را ندارند. یعنی آنها از غذایی که میل می کنند  نمی توانند هیچگونه انرژی خاصی برای ادامه دادن روز خود دریافت کنند. بخش بدتر این عارضه این است که نشانه ای از خود نشان نمی دهد و تا دو سالگی کودک ممکن است که فعال شود. زمانی که کودک غذا خوردن خود را به تاخیر بیندازد و کمبود قند خون در خود داشته باشد، می توان احتمال داد که به این عارضه دچار شده است و باید درمان شود. در صورتی که کودک درمان نشود، دچار آسیب های مغزی می شود و در نهایت ممکن است به مرگ برسد.

MSUD

این عارضه مجددا به متابولیزم بدن مرتبط است و زمانی که شخصی دچار این عارضه شود نمی تواند برخی از آمینواسید های درون بدن خود را متابولیزه کند. همین باعث می شود که مانند عارضه اول، آمینواسید در خون جریان پیدا کند و جمع شود. در نهایت هنگامی که آمینواسید ها در بدن بیش از حد عادی خود باشند، کودک وارد کما می شود و در نهایت فوت می کند. کاهش اشتها و وجود بوی شربت افرا در ادرار، برخی از نشانه های این عارضه است که در صورت وجود این نشانه ها در کودک باید احساس خطر کنید.

عارضه سیستینوز

نام این عارضه از آمینواسید سیستین می آید. این آمینواسید در بدن جریان دارد و گاهی وقت ها به طور ناگهانی شدت آن در بدن افزایش پیدا می کند و تبدیل به نوعی عارضه می شود. زمانی که چنین چیزی رخ دهد، عارضه سیستینوز در بدن ایجاد می شود و خطرات زیادی به همراه دارد. آسیب به چشم، مغز، کلیه و … تنها بخشی از آسیب هایی است که این عارضه می تواند به انسان وارد. کند. عارضه سیستینوز یکی از معدود عارضه هایی است که می تواند به بسیاری از سیستم های بدنی آسیب وارد کند.

بیماری های غدد و متابولیک کودکان

متغیرهای اندازه گیری شده

روش های مختلفی برای ارزیابی ارتباط بین تجویز VPA و شیوع بیماری متابولیک در مطالعات استفاده شده است. این روش ها شامل تست های عملکرد تیروئید، ارزیابی آزمایشگاهی و پزشکی، ارزیابی میزان هورمون متابولیک، ارزیابی سونوگرافی هورمونی و ترانس شکمی لگن، معاینه برای چاقی شکمی، مقاومت به انسولین، دیس لیپیدمی، فشار خون و عدم تحمل گلوکز، وزن بدن و ارزیابی شاخص توده بدن (BMI) است. تعیین غلظت لپتین و ارزیابی لیپیدها و پروفایل لیپوپروتئین تراکم مواد معدنی استخوان (BMD) و متابولیسم استخوان نیز پس از چند ماه از VPA درمانی مورد بررسی قرار گرفت.

مطالعات در زمینه متابولیسم و غدد درون ریز

تعداد جمعيت مورد مطالعه در ادبيات انتخاب شده شركت كرده است كه در آن اثرات متابوليك و غدد درون ريز VPA در كودكان مبتلا به صرع مورد بررسي قرار گرفته است: 822 نفر. در مقالات شامل تعداد بيماران مورد مطالعه در يك مطالعه آينده نگر از 14 تا 129 متغير بود. بیماران هر دو جنس برای ارزیابی اثرات متابولیکی و غدد درون ریز احتمالی VPA در بیماران کودکان در ادبیات انتخاب شده شرکت کرده بودند. از بین ادبیات انتخاب شده، 350 بیمار مرد و 421 زن بودند.

در یک مطالعه با 51 جمعیت مورد مطالعه، نسبت جنسی گزارش نشده است. سن بیماران شرکت کننده نیز بین 2 تا 5/18 سال متغیر بود. قدیمی ترین و جدیدترین مقالات ارزیابی شده در این بررسی ادبیات به ترتیب در سالهای 1997 و 2014 منتشر شده است. همچنین، در بین مقالاتی که برای سنتز اطلاعات استفاده شده است، 9 گروه از نوع همبستگی آینده نگر، 5 مورد مقطعی و 2 مورد از نوع شاهد-شاهد بودند.

نتایج مطالعه

نتایج این بررسی نشان داد که بین 822 بیمار مورد مطالعه رابطه بین VPA درمانی و بیماری متابولیک تأیید شده است. علاوه بر این، نشان داده شد که عوامل ضد صرع، به ویژه VPA می توانند منجر به افزایش معنی دار سطح سرمی هورمون های متابولیک از جمله هورمون تحریک کننده تیروئید (TSH)، لپتین و انسولین شوند و باعث کاهش سطح تیروکسین (T4) شوند.

تیروکسین رایگان (fT4) و تریودوتیرونین (T3). همچنين نشان داده شد كه درمان با VPA با كلسترول سرمي كل سرم، تری گلیسیرید، كلسترول لیپوپروتئین با چگالی كم (LDL-C) و غلظت اسید اوریك و پایین آمدن 25-هیدروكسی ویتامین D یا 25 ( H) D و چگالی بالا همراه است. سطح لیپوپروتئین (HDL). یافته ها همچنین نشان داد که VPA درمانی ممکن است منجر به کم کاری تیروئید تحت بالینی و همچنین کاهش تشکیل استخوان شود.

با توجه به ادبیات مورد بررسی، افزایش سطح TSH و افزایش وزن به دلیل تجویز VPA و بنابراین همبستگی VPA و بیماری متابولیک یا ناهنجاری سیستم غدد درون ریز تقریباً در تمام اسناد موجود گزارش شده است. از این رو، نتایج این بررسی نشان می دهد که VPA درمانی می تواند منجر به عدم تعادل هورمونی در کودکان مبتلا به صرع شود که می تواند به عنوان اصلی ترین علت بروز اختلالات متابولیکی در نظر گرفته شود.


بیشتر بخوانید: وزن والدین چه تاثیری بر روند رشد کودکان می گذارد


بحث در مورد سطح هورمون و متابولیسم

اثر داروها بر روی سطح هورمون و متابولیسم مدتهاست که مورد بحث قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که داروهای صرع، به ویژه VPA به عنوان یکی از داروهای ضد صرع که به طور گسترده ای تجویز می شوند می توانند باعث ایجاد اختلالات هورمونی و اختلالات متابولیکی شوند. با مهار تنفس میتوکندری منجر به آسیب اکسیداتیو و مرگ سلولی می شود که VPA باعث سمیت کبدی می شود. همچنین نشان داده شده است که VPA درمانی می تواند منجر به از بین رفتن سندرم مجاری صفراوی شود (31).

از طرف دیگر، VPA درمانی با افزایش خطر ابتلا به هایپرامونمی ناشی از VPA (VHA) و انسفالوپاتی هیپرامونمیک (VHE) همراه است، به خصوص در بیماران مبتلا به لیپوپوسینوز سرولوکی نوجوان (JNCL). شواهدی در حال رشد وجود دارد که نشان می دهد علاوه بر سمیت کبدی VPA علاوه بر سمیت کبدی می تواند باعث آسیب به توبولهای کلیوی و پوکی استخوان در کودکان شود، در نتیجه سندرم فانکونی ناشی از VPA که در آن توانایی توبولهای کلیوی در جذب مجدد الکترولیتها، پروتئین، اوره و گلوکز اختلال ایجاد می شود.

بیماری های غدد و متابولیک کودکان

علاوه بر این، نشان داده شده است که VPA می تواند ضایعات کلیوی استرهای کارنیتین را افزایش داده و منجر به کاهش غلظت پلاسمائی کارنیتین آزاد شود. VPA درمانی همچنین به دلیل اختلال عملکرد غدد درون ریز در مردان و زنان مبتلا به صرع پیشنهاد می شود. مطالعات متعددی نشان داده اند كه مصرف VPA ممكن است با تغییرهموستاز آدیپوسیتوكین، مقاومت به انسولین، افزایش وزن و بروز بیماری كبد چرب غیر الكلی (NAFLD) همراه باشد.

تغییرات ژنتیکی مانند سوپراکسید دیسموتاز 2 (S D2) پلی مورفیسم Val16Ala می تواند رابطه بین قرار گرفتن در معرض VPA و ارتفاع γ-گلوتامیل ترانسفراز (γ-GT)، یک نشانگر تشخیصی از کبد را تحت تأثیر قرار دهد. همچنین، نتایج مطالعات نشان می دهد که قرار گرفتن در رحم در معرض VPA ممکن است خطر ابتلا به هیپوگلیسمی اپیزودیک را در نوزادان مادران مبتلا به صرع که در دوران بارداری از VPA استفاده می کنند، افزایش دهد.

براساس نتایج اسناد موجود در این بررسی ، VPA ممکن است باعث افزایش سطح سرمی TSH، وزن، چربی بدن و غلظت لپتین سرم، منجر به سندرم متابولیک و اختلال در هموستاز گلوکز شود. محدودیت هایی در این مطالعه وجود دارد که ممکن است بر اهمیت نتایج تأثیر بگذارد. برخی از محدودیتهای عمده در این مطالعه شامل فقدان اسناد کافی است که در آن ارتباط بین تجویز VPA و بروز بیماری متابولیک در یک مطالعه کوهورت به خوبی طراحی شده است.

مراقبت مورد نیاز برای کودک

هر خانواده ای در ابتدا زمانی که کودک خود را مشاهده می کند و متوجه می شود که کودک دچار متابولیک شده است، دچار ترس و دلهره می شود. چنین چیزی طبیعی است اما با مدیریت صحیح می توان کودک را از این بیماری نجات داد و خطر متابولیک را از کودک دور کرد. خانواده باید مراقبت کامل را از کودک داشته باشد تا بتواند به درجه پایانی درمان نزدیک شود.

در مرحله اول والدین باید غذای کودک را مدیریت کنند. این مدیریت شامل تعریف صحیح غذا برای کودک می شود. سعی کنید از موادی که پزشک برای او توصیه کرده است در غذا ها استفاده کنید و از غذاهای پر چرب و سنگین دوری کنید. این اولین راهی است که باعث می شود درمان در کودک آغاز شود. سپس به دنبال یک رژیم مناسب برای کودک باشید. رژیم غذایی می تواند کودک را به طور کامل از متابولیک و چربی های اضافه نجات دهد و چرخه غذای او را به حالت طبیعی برگرداند. حتما برای تهیه رژیم به یک متخصص مراجعه کنید. برخی خودشان رژیم را برای کودک می نویسند که این کار بسیار خطرناک است زیرا نمی دانند که کودک به چه ویتامین هایی نیاز دارد و از چه ویتامین هایی باید دوری کند.

در مرحله بعد باید کودک را از غذاهای مسموم دور کنید. فست فود ها و غذاهای آماده در چنین حالتی برای کودک مانند یک سم هستند و کودک نباید آنها را مصرف کند. زیرا چنین غذاهایی علاوه بر خطر مسموم بودن، چربی را به حد بالایی در کودک افزایش می دهند و درمانی در متابولیک کودک ایجاد نمی شود. به همین دلیل کودک نیاز دارد که از غذاهایی که در بیرون از خانه تهیه می شوند دوری کند. در مرحله آخر شما باید میزان کالری مصرف شده کودک را به طور دقیق بررسی کنید. کودک در روز به مقدار مشخصی کالری نیاز دارد که شما باید این کالری را در وعده های مختلف تقسیم بندی کنید و به شکل سالمی به کودک خود برسانید. کالری اضافه باعث انباشته شدن چربی در بدن می شود و کالری کمتر هم به از بین رفتن چربی ها کمک می کند. به همین دلیل سعی کنید مواد کم کالری را جایگزین خوراکی های پر کالری مانند چیپس و پفک کنید. این راهی است که می توان کالری کودک را مدیریت کرد. با چنین راهکار هایی می توانید از کودک تان مراقبت کنید تا متابولیک آن کاملا رفع شود.

بیماری های غدد و متابولیک کودکان

درمان بیماری غدد درون ریز ، اختلالات رشدی و متابولیسم

اگر هورمونی در مقادیر کافی تولید نشود، نیاز به تامین دارد. به عنوان مثال، اگر کودکی دچار کم کاری تیروئید است، کودک در تامین هورمون تیروئید قرار می گیرد. اگر بدن كودك به مقدار بیش از حد هورمون تولید كند، معمولاً از دارو برای سرکوب این هورمون به منظور رسیدن به سطح طبیعی استفاده می شود. به عنوان مثال، اگر کودکی بلوغ زودرس دارد، برای سرکوب هورمون های بلوغ از دارو استفاده می کنیم. گاهی اوقات، از داروهای دیگری نیز برای معالجه بیماری غدد درون ریز استفاده می شود.

اختلالات مادرزادی متابولیک در صورت عدم شناسایی می تواند منجر به آسیب اعضای بدن، ناتوانی جسمی یا روحی و حتی مرگ شود. علائم آن متنوع است و غالباً مشخص نیست: از بحران های جدی پس از تولد با از دست دادن هوشیاری، تشنج، اختلالات تنفسی یا نارسایی اندام تا اختلالات رشد جسمی و روانی متغیر است.

امروزه بسیاری از این بیماری ها قابل درمان هستند، به خصوص اگر زود تشخیص داده شوند. متخصصان با داشتن تجهیزات فنی و تجربه چندین ساله در درمان بالینی، قادر به انجام اقدامات تشخیصی هدفمند هستند.

در آزمایشگاه غربالگری نوزادان، هر ساله نمونه خون از بیش از 130،000 نوزادان به دلیل بیماری های مادرزادی متابولیک و اختلالات هورمونی بررسی می شود. تشخیص زودرس به ما این امکان را می دهد که در اسرع وقت پس از تولد اقدام به درمان خاص کنیم و از این طریق از ناتوانی و مرگ و میر جلوگیری کنیم.

در آزمایشگاه تخصصی متابولیک، آزمایشات تشخیصی جامع را برای بیمارانی انجام می دهند که مشکوک به تشخیص اختلال متابولیک ارثی هستند. همچنین بیماری های بیشماری نیز قابل تشخیص است که در غربالگری نوزادان پوشیده نیست. علاوه بر این، طیف گسترده ای از آزمایش های تأیید کننده برای افرادی که در آنها از اختلالات متابولیک ارثی ناشی از غربالگری نوزادان مشکوک است، در دسترس است.

آزمایشگاه ها در یک مجموعه بین رشته ای منحصر به فرد قرار دارند که می توانند ارزیابی و تفسیر نتایج را در تیمی از شیمی دانان با تجربه تحلیلی (زیستی) و متخصصان متابولیک کودکان انجام دهند. این منجر به توصیه هایی برای آزمایش بیشتر، شروع درمان خاص و پیگیری های طولانی مدت و نظارت بر درمان می شود.

بیماری های غدد و متابولیک کودکان

بخش دردناک متابولیک در کودکان این است که هیچ درمانی برای رفع دائمی و کامل آن هنوز وجود ندارد. در حقیقت تمام درمان هایی که نزد پزشک ها صورت می گیرد برای کنترل و مدیریت این بیماری هستند و نمی توانند متابولیک را برای همیشه برطرف کنند. این بیماری به نوعی ژنتیکی است و باید مدیریت شود. برخی راه و روش ها برای پیشگیری و مدیریت این بیماری وجود دارد که در بند های زیر به خوبی بیان شده اند.

در مرحله اول شما باید باید غذای کودک را کنترل کنید. کودکانی که در اثر داشتن یک عارضه متابولیکی، نمی توانند برخی از غذا ها و نوشیدنی ها را متابولیزه کنند، نیاز دارند که از آن غذاها دوری کنند یا جایگزینی برای آنها وجود داشته باشد. مثلا شیر خشک می تواند جایگزین شیر مادر شود تا کودک آسیبی نبیند. این جایگزینی و کنترل باعث می شود که کودک سالم تر بماند و علائم زیادی درون آن رشد نکند.

در مرحله بعد پزشک می تواند به شما کمک زیادی کند. مثلا برخی کودک ها آنزیم های کمی در بدن خود دارند. در چنین حالتی پزشک یک آزمایش از بدن کودک خواهد گرفت و آنزیم های مورد نیاز کودک را به او تزریق می کند تا کودک دچار مشکلی نشود و بتواند به زندگی خود ادامه دهد. به همین دلیل همیشه کودک تان را نزد یک پزشک ببرید و آن را بررسی کنید.

برخی از کودک ها درون بدن خود مواد سمی تولید می کنند که علت این تولید وجود یک عارضه متابولیکی است. به همین دلیل نیاز دارند که آن سم را از بدن خود خارج کنند یا از بین ببرند. برخی داروهای گیاهی و پزشکی می توانند چنین کاری را برای کودک انجام دهند و بدن کودک را سالم نگه دارند. بهتر است که شما هم برای کودک خود این داروها را تهیه کنید تا سم ایجاد شده آسیبی به بدن کودک تان وارد نکند.

فلج مغزی در کودکان

در این مطب میخواهیم به نشانه هایی که در کودکان فلج مغزی بروز میدهند بپردازیم . فلج مغزی شایعترین ناتوانی در دوران کودکی است ، کودکان مبتلا به فلج مغزی (CP) و خانواده های آنها نیازمند حمایت و پشتیبانی هستند. موسسه خیریه سگال تنها موسسه در این زمینه می باشد که اقدام به کمک رسانی به این عزیزان می نماید .

 11 مورد از فلج مغزی:

1- فلج مغزی (CP) یک گروه از اختلالات است که بر توانایی فرد برای حرکت و حفظ تعادل و موقعیت بدن تاثیر می گذارد.

2- فلج مغزی (CP) شایع ترین ناتوانی در دوران کودکی است . باتوجه به برآورد حدود 1 نفر از 323 کودک با اختلالات CDC از شبکه CP از مبتلایان به اتیسم و رشد (ADDM) شناخته شده است .

3- فلج مغزی ( CP ) در پسران نسبت به دختران بیشتر است و بیشتر در میان کودکان سیاه پوست بیشتر از کودکان سفید پوست است.

4 –  کودکان مبتلا به CP دارای اسپاسم هستند . این به این معنی است که عضلاتشان سفت و محکم هستند ودر بیشترین ( حدود 75 الی 85 درصد )  دارای اسپاسم حرکت آنها می توانند ناخوشایند باشد.که این موارد با فیزیوتراپی و کاردرمانی باید تحریک شوند و ماهیچه ها قدرت خود را بازیابی نمایند.

5- کودکان مبتلا به فلج مغزی بیش از نصف ( حدود 50 الی 60 درصد ) می توانند به صورت مستقل حرکت کنند.

6- بسیاری از کودکان مبتلا به فلج مغزی دارای یک یا چند شرایط اضافی یا بیماری همراه با فلج مغزی خود هستند که به عنوان شرایط مشترک شناخته می شوند. به عنوان مثال ، حدود 4 نفر از 10 کودک مبتلا به CP دارای صرع هستند و حدود 1 نفر از 10 نفر دارای اختلال طیف اوتیسم دارند.

7-  بیشترین  CP مربوط به آسیب مغزی است که قبل یا بعد از تولد اتفاق افتاده و به نام CP مادرزادی شناخته می شود. عوامل زیر می توانند خطر ابتلا به CP مادرزادی را افزایش دهند :

  •  الف) متولد شدن کودک بیش از حد کوچک
  • ب) تولد زود هنگام
  • پ)تولد دوقلو و یا چند قلو
  • ت)لقاح مصنوعی در آزمایشگاه های نامعتر و یا دیگر فناوری های کمک به باروری
  • ث) عفونت مادر دوران بارداری
  • ج) داشتن کرنیکتروز (نوعی آسیب مغزی است که زمانی که کودک زدی شدید دارد و دامان نشود میتواند اتفاق بیافتد. )
  • چ) داشتن عوارض در هنگام تولد

8- درصد کمی از CP ناشی از آسیب مغزی است که بیش از 28 روز پس از تولد اتفاق می افتد .عوامل زیر می توانند خطر ابتلا به فلج مغزی را افزایش دهند:

  • الف) داشتن عفونت مغزی ، مانند مننژیت
  • ب) آسیب جدی به سر

9- علت خاص فلج مغزی در اکثر کودکان ناشناخته است

10- فلج مغزی معمولا در طول سال اول و یا دوم پس از تولد تشخیص داده می شوند . اگر نشانه های کودک خفیف باشد ،تشخیص وجود مشکل فلج مغزی کمی سختر می شود تا زمانی که کودک چند سالی بزرگتر شود .

11- فلج مغزی با خدمات و حمایت های مناسب ، کودکان و بزرگسالان می توانند بخش فعال از جامعه ما باشند.

از زمان تولد تا 5 سالگی، یک کودک باید اهداف حرکت را بدست آورد – همچنین به عنوان نقاط عطف شناخته می شود – مثل چرخاندن، نشستن، ایستادن و راه رفتن. تاخیر در دستیابی به این نقاط عطف حرکت می تواند نشانه ای از CP باشد. مهم است که توجه داشته باشیم برخی از کودکان بدون CP همچنین ممکن است برخی از این علائم را داشته باشند. بعضی از نشانه های دیگر CP امکان پذیر است.

در 3 تا 6 ماهگی کودک:

  • هنگامی که ایستادن را یاد میگرند، به  پشت سر می افتد
  • احساس سفتی و خشکی می کند
  • احساس سستی
  • به نظر می رسد که پشت و گردن بیش از حد گسترش می یابد در حالی که بازوی کشیده شده دارد
  • هنگام برداشتن پاها، سفت و صلیبی یا قیچی می شود

در کودک بزرگتر از 6 ماهگی:

  • در هیچ جهتی حرکت نمی کند
  • نمی توان دست ها را به هم متصل کرد
  • به سختی دست به دهان می برد
  • فقط یک دست را میتواند دراز کند در حالی که دست دیگر مشت یا گره شده است

در یک کودک بزرگتر از 10 ماهگی:

  • به گونه ای کج و معوج میخزد که یک دست و یک پا را به دنبال خود میکشد
  • زانوها را در اطراف ساق پا قرار می دهد یا روی زانوی ها می چرخد، اما چهار دست و پا راه نمی رود

موسسه خیریه سگال در راستای فرهنگ سازی و همیاری به این کودکان از سال ۱۳۹۶ و با شماره ثبت ۷۴ در قالب یک سازمان مردم نهاد-غیر دولتی با انگیزه والای کمک به همنوع فعالیت همه جانبه خود را جهت حمایت از کودکان مبتلا به فلج مغزی زیر ۱۴ سال و خانواده آنان آغاز کرده است. امیدواریم که با مساعدت خداوند عزیز و همکاری های شما عزیزان کودکان بیشتری را تحت پوشش قرار دهیم .

برای همیاری و کمک به موسسه میتوانید به لینک های زیر اقدام فرمایید:

  1. کمک نقدی
  2. درمانیاری
  3. استند تسلیت
  4. دریافت قلک
  5. تاج گل تسلیت

امید است با همیاری و همدلی شما عزیزان بتوانیم از درد و رنج خانواده های این عزیزان بکاهیم.

بیماری های کبدی در کودکان؛ علائم،تشخیص و درمان

با بیماری های کبدی در کودکان آشنایی دارید؟ کبد عضو حیاتی بدن است که وظیفه کمک به هضم غذا و دفع مواد سمی از بدن را بر عهده دارد. کبد پروتئین هایی را برای لخته شدن طبیعی خون تولید می کند، اکسیژن را انتقال داده و از سیستم ایمنی بدن پشتیبانی می کند. آسیب شدید کبدی منجر به بیماری حاد یا مزمن کبدی یا نارسایی کبدی می شود که هر دو شرایط؛ زندگی فرد را تهدید می کنند. در ادامه این مقاله ار بخش بیماری های دکتر سلام به توضیج کامل درباره بیماری های کبدی در کودکان پرداخته و با آن آشنا می شویم.

علائم و نشانه های بیماری های کبدی

صفرا تولید می کند که ماده ای است که به هضم غذا کمک می کند. مواد مغذی اضافی را ذخیره می کند. به تمیز کردن جریان خون از مواد مضر کمک می کند. به کنترل قند خون و کلسترول خون کمک می کند. بیماری های کبدی در ایالات متحده بسیار شایع است و حداقل 30 میلیون نفر نوعی از این بیماری را تجربه می کنند. در حقیقت، بیش از 100 نوع بیماری های کبدی شناخته شده است که هم کودکان و هم بزرگسالان را تحت تأثیر قرار می دهد.

بیماری های کبدی

تشخیص بیماری های کبدی به سبب اینکه این بیماری؛ طیف گسترده ای از علائم را نشان می دهد؛ اغلب دشوار است. در صورت بروز هر یک از علائم و نشانه های بیماری های کبدی، فوراً با پزشک کودک خود مشورت کنید.

این علائم عبارت اند از:

  • رنگ زرد پوست و سفیدی چشم ها
  • درد شکم
  • آب ‌آوردگی شکم
  • تغییر الگوهای خواب
  • مدفوع خاکستری رنگ یا رنگ پریده
  • از دست دادن اشتها
  • حالت تهوع
  • مشاهده خون در مدفوع و ادرار
  • وزن گیری ضعیف
  • پرفشاری ورید باب یا نشانگان افزایش فشار ورید باب و واریس
  • خارش
  • خستگی یا طاقت فرسایی
  • استفراغ
  • خون بالا آوردن
  • ادرار زرد رنگ

کودک شما به طور غیر منتظره ای ممکن است بیماری های کبدی داشته باشد. این مشکل به عنوان مثال می تواند، بعد از مسمومیت با مواد شیمیایی خاص، گیاهان و یا حتی برخی داروها اتفاق بیفتد. همچنین می تواند در نتیجه بیماری یا نقایص طولانی مدت همچون هپاتیت یا آترزی صفراوی ایجاد شود.

اگر فرزند شما هر یک از موارد زیر را تجربه کند، او را مستقیماً به اورژانس ببرید یا با آن ها تماس بگیرید:

تغییر در وضعیت روانی مانند پریشانی، هذیان، اغما و خواب آلودگی شدید

این علائم ممکن است ناشی از ایجاد سمومی باشد که به طور معمول توسط کبد پردازش می شوند.

خون بالا آوردن

نشانه ی خونریزی در مجرای فوقانی دستگاه گوارش (GI) است.

مشاهده خون در مدفوع

نشانه خونریزی در دستگاه گوارش است.

تشخیص بیماری های کبدی

پزشکان پس از ارزیابی سابقه پزشکی فرزند شما و معاینه فیزیکی، می توانند آزمایشات دیگری انجام دهند.

بیوپسی کبد

برای نمونه گیری از بافت؛ سوزن کوچکی وارد کبد می شود.

آزمایش عملکرد کبدی

آنزیم ترشح شده توسط کبد در پاسخ به آسیب یا بیماری را اندازه گیری می کند.

سونوگرافی

از امواج صوتی برای ایجاد تصاویر از اندام ها و ساختارهای داخل بدن استفاده می کند.

بیماری های کبدی

اسکن توموگرافی کامپیوتری

از اشعه ایکس برای تهیه تصاویر دقیق از بدن استفاده می کند.

اسکن تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی

برای ایجاد تصاویر دقیق از اندام ها و بافت ها از میدان مغناطیسی و امواج رادیویی استفاده می کند.

بیماری های کبدی

بیماری های کبدی شامل موارد زیر می باشد:

  • هپاتیت حاد و مزمن
  • نارسایی حاد کبدی
  • سندرم آلاژیل
  • کمبود آلفا-1-آنتی تریپسین
  • هپاتیت خود ایمنی
  • اختلالات کیسه صفرا
  • کیست کلدوک
  • هپاتیت B مزمن
  • هپاتیت C مزمن
  • سیروز یا تشمع کبدی
  • فیبروز مادرزادی کبدی
  • بیماری کبد فیبروز کیستیک
  • بیماری کبد مرحله نهایی
  • بیماری های ذخیره ای گلیکوژن کبد
  • هموکروماتوز
  • تومورها و توده های کبدی (بدخیم و خوش خیم)
  • اختلالات میتوکندری کبد
  • فشار خون بالا و واریس مری
  • کلانژیت اسکلروزان اولیه
  • كلستاز داخل كبدي فامیلی پیشرونده (سندرم بایلر و غیره)
  • بیماری کبد چرب غیر الکلی
  • پرفشاری ورید باب یا نشانگان افزایش فشار ورید باب
  • بیماری ویلسون

بیشتر بخوانید: از عارضه هموکروماتوز بیشتر بدانید


نارسایی کبدی چیست؟

نارسایی کبدی کاهش شدید عملکرد کبدی است. این یکی از بیماری های کبدی غیر معمول اما جدی است که هنگام اختلال در کبد رخ می دهد و کبد دیگر نمی تواند کارهای مهمی چون پاکسازی سموم از خون یا تولید صفرا ماده ای که به هضم غذا کمک می کند را انجام دهد.نارسایی کبد می تواند در نوزادان، کودکان نوپا، کودکان بزرگ تر و نوجوانان تأثیر بگذارد. دو نوع نارسایی کبدی وجود دارد: نارسایی حاد کبدی و نارسایی مزمن کبدی.

نارسایی حاد کبدی

که به آن نارسایی برق ‌آسای کبدی نیز گفته می شود، از بین رفتن سریع عملکرد کبدی در طی روزها یا هفته ها؛ در کودکی است که سابقه قبلی در مورد بیماری های کبدی ندارد. نارسایی حاد کبدی یک وضعیت اورژانسی است که به مداخله فوری پزشکی نیاز دارد. شایع ترین علت نارسایی حاد کبدی در کودکان، سموم یا ویروسی است که به کبد آسیب می رساند.

نارسایی مزمن کبدی

ه به عنوان نارسایی کبدی مرحله آخر نیز شناخته می شود، در طی ماه ها یا سال ها و در نتیجه آسیب ناشی از بیماری طولانی مدت کبدی مانند آترزی صفراوی، بیماری های کبدی متابولیک، هپاتیت B یا هپاتیت C یا سیروز بروز می کند. کودک مبتلا به نارسایی کبدی؛ بدون مراقبت پزشکی، دچار سردرگمی می شود، شرایطی که به آنسفالوپاتی معروف است. بیشتر کودکانی که نارسایی حاد یا مزمن کبدی دارند به پیوند کبدی نیاز دارند.

بیماری های کبدی

در تعداد کمی از موارد نارسایی کبدی، یعنی 15 تا 20 درصد موارد، کبد به خودی خود خود ترمیمی می کند.

سندرم حاد کبدی

این سندرم هشدار دهنده معمولاً در یک نوزاد، کودک یا نوجوانی که قبلاً سالم بوده، ایجاد می شود و می تواند در اثر علل عفونی یا متابولیکی و واکنش های دارویی ایجاد شود. زردی به سرعت و غالباً همزمان با علائم گوارشی چون استفراغ و تب اتفاق می افتد.

چه عاملی باعث ایجاد نارسایی حاد کبدی (ALF) می شود؟

برخی از دلایل احتمالی آن عبارت اند از:

  • عفونت
  • بیماری های متابولیک
  • بیماری کبد خود ایمنی
  • اختلالات خون
  • داروها (از جمله درمان های جایگزین)
  • مصرف بیش از حد پاراستامول (اغلب تصادفی)
  • داروهای تفریحی مخصوصاً اکستازی
  • مواد سمی
  • عوارض ناشی از بیماری دیگر

چرا فرزند من باید به بیمارستان تخصصی برود؟

فرزند شما از بیمارستان محلی به مرکز تخصصی منتقل می شود تا تحت مراقبت تیمی که تجربه بیشتری در زمینه مراقبت از کودکان مبتلا به بیماری ALF دارند، قرار گیرد. تیم مراقبت هر چه زودتر عوارض بیماری را تشخیص داده و درمان می کنند. به دنبال علت ALF می باشند و در صورت یافتن علت، درمان مناسب را شروع می کنند. از عملکردهای حیاتی فرزندتان پشتیبانی می کنند. فرزند شما ممکن است به مراقبت های ویژه ای در بخش مورد نظر نیاز داشته باشد.

در صورت لزوم، فرزندتان را برای پیوند کبدی آماده می کنند. ممکن است سرنخ هایی در مورد علت بیماری فعلی فرزند شما از سلامت و پیشرفت کلی قبلی آن ها حاصل آید. به احتمال زیاد افراد مختلف سؤال های زیادی از شما می پرسند. برخی از سوالات ممکن است عجیب به نظر برسند اما مهم هستند. ممکن است از شما در مورد تغییرات رفتاری فرزندتان سؤال شود. این می تواند پیشرفت آنسفالوپاتی را نشان دهد که وقتی کبد به درستی کار نکند، ایجاد می شود.

چه آزمایشاتی ممکن است لازم باشد؟

آزمایشات لازم برای هر کودک متفاوت از دیگری خواهد بود و تیم بالینی در مورد این آزمایش ها با شما صحبت خواهند کرد.

 آزمایشات لازم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • آزمایش های خون از جمله آزمون عملکرد کبدی (LFTs) و آزمایشاتی که لخته شدن خون را اندازه گیری می کنند.
  • آزمایش ادرار
  • اشعه ایکس یا اسکن
  • بیوپسی کبد

این ممکن است یک نوع بیوپسی تخصصی به نام ترانس ژوگولار باشد که برای کودکانی که خونشان به درستی لخته نمی شود گزینه مطمئنی است. در این روش بخش کوچکی از بافت کبد؛ از طریق ورید گشادی در داخل گردن کودک؛ برداشته می شود. در بعضی موارد بیوپسی های پوستی و عضلانی لازم است. نتایج برخی از آزمایش ها در همان روز ارائه می شوند و ارائه نتایج حاصل از برخی دیگر؛ زمان می برد.

بیماری های کبدی

اهداف این آزمایش ها عبارت اند از:

  • تشخیص علت ALF
  • ارزیابی شدت نارسایی کبدی
  • تشخیص به موقع هرگونه عارضه احتمالی

عوارض ALF چیست؟

عوارض این بیماری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

خونریزی غیر طبیعی

کبد نقش مهمی در تولید پروتئین هایی به نام عوامل لخته شدن خون دارد، که طبیعتا به لخته شدن خون کمک می کنند. اگر کبد به درستی کار نکند، ممکن است این پروتئین ها تولید نشوند و نهایتا منجر به خونریزی در قسمت های مختلفی از بدن می شود. اندازه گیری میزان لخته شدن خون؛ روش مفیدی برای ارزیابی مشکلات احتمالی است. عوامل لخته شدن خون ممکن است برای درمان این مشکل به بیمار داده شوند.

عفونت

کبد نقش مهمی در مبارزه با عفونت دارد. ALF احتمال ابتلا به عفونت را در کودک بیشتر می کند. برای جلوگیری از عفونت ممکن است به کودک شما آنتی بیوتیک و داروهای ضد قارچ داخل وریدی- از طریق ورید- تزریق شود. هر گونه عفونت خاص تشخیص داده شده؛ درمان خواهد شد.

آنسفالوپاتی

احتمالا به سبب قادر نبودن کبد در پاک سازی سموم از خون؛ انسفالوپاتی رخ می دهد. این مهم؛ می تواند به تحریک و تورم مغزی منجر شود. اگر میزان هوشیاری کودک شما کاهش یافته باشد که منجر به خواب آلودگی، تحریک پذیری یا رفتار غیر معمول می شود- ممکن است از کودک تان در بخش مراقبت های ویژه؛ مراقبت به عمل آید. احتمالا یک دستگاه تهویه (دستگاه تنفس مصنوعی) مورد استفاده قرار می گیرد تا کودک بتواند به طور کامل استراحت کند و امکان درمان های بیشتری فراهم آید.

علائم انسفالوپاتی در حال نوسان هستند؛ از این رو ارزیابی آن ها می تواند بسیار دشوار باشد. به عنوان مثال، کودک خردسالی ممکن است یک دقیقه بسیار خواب آلود باشد و دقیقه دیگر در بسترش در حال نوشیدن آبمیوه باشد.

عملکرد ضعیف کلیه

هنگامی که کبد باعث نارسایی کلیه شود، ممکن است کلیه ها آن طورکه باید؛ عمل نکنند. در این حالت به کودکان مایعاتی حاوی دارو داده می شود تا در دفع ادرار کمک شان کند. آن ها همچنین ممکن است به سوند نیاز داشته باشند. بعضی از کودکان نیز ممکن است برای مدت کوتاهی به دیالیز کلیه نیاز پیدا کنند.

 کمبود آلفا-1-آنتی تریپسین یکی از بیماری های کبدی

کمبود آلفا-1-آنتی تریپسین (A1AT)  یکی از بیماری های کبدی است که در آن پروتئینی موسوم به A1AT  قادر به رهش کافی از کبد به جریان خون نیست. این مهم؛ باعث کمبود پروتئین  A1ATدر گردش خون می شود. A1AT یک پروتئین تخصصی است که عملکرد سایر پروتئین های مهم در التهاب (تورم) و تجزیه بافت ها در بدن را بلوکه می کند. وقتی پروتئینA1AT  در گردش خون کم باشد، التهاب بافت و آسیب بافتی- به خصوص در ریه ها- شدید می شود.

انباشت این پروتئین در کبد و کمبود آن در جریان خون ممکن است باعث التهاب کبد (هپاتیت) شود که می تواند به سیروز (زخم دائمی کبد) و نارسایی کبدی منجر شود. كمبود پروتئینA1AT  كاملاً شایع است و در حدود 1 مورد در هر 1500 تا 2000 نفر؛ به آن مبتلا هستند. برای داشتن فرزندی با نقص پروتئینA1AT  حتماً باید هر دو والد؛ حامل نقص ژنتیکی باشند.

اگر چه والدین حامل؛ تا حدی پروتئینA1AT  غیر طبیعی را تولید می کنند، اما معمولاً هیچ علائمی ندارند و در صورت وجود؛ بسیار جزئی است که ممکن است تا زمان تولد فرزندی با این مشکل اصلا متوجه این موضوع نشوند.

علائم کمبود آلفا-1-آنتی تریپسین

در حدود 10 درصد از نوزادان مبتلا به بیماری های کبدی؛ با کمبود A1AT مواجه اند. نوزادان به عنوان بخشی از التهاب کبدی مرتبط با کمبود A1AT، ممکن است دچار زردی شوند. کودکان و نوجوانان بزرگ تر ممکن است با کبدی که به مدت طولانی ملتهب شده است- که باعث ایجاد زخم (سیروز) می شود- تشخیص داده شوند.

بیماری های کبدی

بیماری ریه معمولاً فقط در بزرگسالی بروز می کند. بزرگسالان مبتلا به کمبود A1AT ممکن است به بیماری انسداد مزمن ریوی (COPD) ، آمفیزم، برونشیت مزمن، آسم، سرفه و عفونت های مکرر ریه دچار شوند.

تشخیص کمبود آلفا-1-آنتی تریپسین

آزمایش معمولاً زمانی انجام می شود که علت التهاب کبدی کودک نامشخص باشد یا اینکه در سابقه خانوادگی اش بیماری کبد A1AT وجود داشته باشد. آزمایش غربالگری استاندارد؛ میزان پروتئین A1AT در گردش خون را اندازه گیری می کند. در صورت کمبودA1AT ، سطح A1AT سرم؛ پایین خواهد بود.

هنگامی که طبق نتایج آزمایش ها؛ سطح A1AT خون؛ پایین تشخیص داده شود، معمولاً یک آزمایش تکمیلی دیگری برای شناسایی انواع پروتئین های غیر طبیعی A1AT موجود در گردش خون، انجام می شود. در موارد نادر، ممکن است تجزیه و تحلیل دقیق تری از DNA ی ژن لازم باشد.

میزان تورم و آسیب دیدگی های کبدی را می توان با سونوگرافی شکم (سونوگرام)، آزمایش خون التهاب و عملکرد و بیوپسی کبدی ارزیابی کرد، جایی که از بخش کوچکی از بافت کبدی؛ نمونه برداری می شود و سپس زیر میکروسکوپ مورد بررسی قرار می گیرد تا تغییرات تیپیک کمبود  A1ATبررسی شود.

درمان  کمبود آلفا-1-آنتی تریپسین

هیچ درمانی برای کمبود A1AT وجود ندارد. درمان؛ شامل کنترل علائم و تلاش برای جلوگیری از بروز عوارض است. برای محافظت از ریه ها، بسیار مهم است که فرد مبتلا به بیماری و اطرافیانش سیگار نکشند. واکسیناسیون هایی برای محافظت در برابر ویروس هایی چون هپاتیت A و هپاتیتB که می تواند آسیب بیشتری به کبد وارد کند باید ارائه شود. پیش بینی شدت تاثیر کبد دشوار است. آزمایش های عملکرد کبدی به مرور زمان دنبال می شوند.

برخی از بیماران ممکن است در طول عمر خود بیماری های کبدی خفیفی را تجربه کنند. با این حال، تعداد معدودی از بیماران؛ نهایتا به پیوند کبدی نیاز پیدا می کنند.

سیروز یا نارسایی مزمن کبد

سیروز یا نارسایی مزمن کبدی ممکن است با تعدادی از بیماری ‌های کبدی و صفراوی ذکر شده در خدمات بالینی یا گاهی بدون دلیل شناخته شده؛ ظاهر شود. رویکرد ما در مورد کودکان مبتلا به این مشکل؛ با بررسی کامل سوابق و ارزیابی فیزیکی و غذایی شروع می شود.

کیست کبد یا تومور

ناهنجاری یا تومورهای خوش خیم و یا بدخیم متعددی وجود دارد که می تواند در کبد کودک ایجاد شود. اگر تشخیص تومور بدخیم باشد؛ شیمی درمانی، پرتودرمانی، آمبولیزاسیون، برداشتن جراحی یا پیوند كبد؛ ممکن است توسط آنكولوژیست ها و جراحان كودك انجام گیرد.

پیوند کبد

برخی از کودکان بدون نیاز به پیوند کبد، کاملا بهبود می یابند. کبد با وجود آسیب دیدگی قابل توجه می تواند به سرعت بهبود یابد و گاهی بهبودی کامل آن نیز امکان پذیر است. اگر کبد کودک به خودی خود بهبود نیابد و پزشکان فکر کنند که پیوند کبدی بهترین گزینه درمانی برای کودک است، باید به هماهنگ کننده پیوند مراجعه کنید. آن ها فرزند شما را ثبت نام می کنند و اطلاعات بیشتری در مورد روند پیوند در اختیار شما قرار می دهند.

بیماری های کبدی

با این حال؛ مراقبت و درمان حمایتی از کودکتان ادامه خواهد یافت. فرزند شما باید منتظر کبد مناسبی باشد که از نظر گروه خونی و اندازه با کبد خودش همسان باشد. کودکان مبتلا به ALF در اولویت قرار دارند. بیشتر کودکانی که تحت پیوند کبد قرار می گیرند؛ کاملا بهبود می یابند و اگر چه تا آخر عمر خود باید دارو مصرف کنند؛ با این حال اکثریت شان زندگی عادی دارند.

بیماری های کبدی خود ایمنی

بیماری های کبدی خود ایمنی در اثر واکنش سیستم ایمنی بدن به خود؛ ایجاد می شود. آنتی بادی پروتئینی ساخته شده توسط سیستم ایمنی بدن باعث شناسایی و حذف باکتری ها و ویروس ها از بدن می شود. گاهی اوقات، این آنتی بادی به جای باکتری یا ویروس؛ به بافت های خود بدن حمله می کند. این آنتی بادی ها به اتو آنتی بادی موسوم اند. عواملی که باعث می شوند تا آنتی بادی ها چنین عمل کنند دقیقاً مشخص نیست.

با این حال تصور می شود که دلایل زیادی برای این خود ایمنی وجود داشته باشد که عبارت اند از:

  • مشکل در سیستم ایمنی بدن
  • ژن های فرد
  • فاکتورهای محیطی

علائم بیماری های کبدی خود ایمنی چیست؟

بیماری های کبدی ایجاد شده در کودکان؛ در اثر اختلالات خود ایمنی عبارت اند از: هپاتیت خود ایمنی (AIH) و سندرم همپوشانی کلانژیت اسکلروزان یا AIH که تحت عنوان کلانژیت اسکلروزیون خود ایمنی (ASC) شناخته می شود؛ اینها بیماری های کبدی خود ایمنی هستند و شرایط مشابهی دارند که به طور مشابه درمان می شوند.


بیشتر بخوانید: بیماری فیبروز کیستیک و تغییر ساختار موکوس در مجاری هوایی


هپاتیت خود ایمنی چیست؟

هپاتیت به معنی التهاب کبد است. در هپاتیت خود ایمنی، التهاب؛ ناشی از سیستم ایمنی خود بدن است.

کلانژیت اسکلروزیون خود ایمنی چیست؟

کلانژیت اسکلروزیون خود ایمنی (ASC) شبیه هپاتیت خود ایمنی است، اما همچون هپاتیت به مجاری صفراوی نیز آسیب می رساند. تشخیص بیماری کبد خود ایمنی در کودکان ممکن است دشوار باشد زیرا این علائم مشابه بسیاری از اختلالات کبدی دیگر است در حالیکه خیلی متفاوت از هم هستند. برخی از کودکان و جوانان مبتلا به بیماری کبد خود ایمنی ممکن است خیلی خوب و فعال به نظر برسند، در حالی که برخی دیگر بسیار بدحالند و علائم نارسایی کبدی دارند.

به طور کلی بیماری کبد خود ایمنی در کودکان و جوانان نسبت به بزرگسالان تهاجمی تر است اما درمان بسیار موفقی می تواند داشته باشد.

شایع ترین علائم آن عبارت اند از:

  • خستگی و عموما احساس ناخوشایندی
  • از دست دادن اشتها

و اما سایر علائم آن شامل:

  • حالت تهوع (احساس بیماری) یا خود بیماری
  • درد شکم
  • زردی همراه با ادرار تیره و مدفوع رنگ پریده
  • درد مفاصل و ماهیچه ها
  • کاهش وزن
  • خارش
  • تب
  • خونریزی بینی، لثه ها و کبود شدن پوست (به راحتی)
  • آمنوره (تأخیر در پریود یا قطع آن)
  • اسهال (علائم روده در كلانژیت اسکلروزیون خود ایمنی شایع تر است)

علائم بعدی که می توانند با پیشرفت بیماری ظاهر شوند عبارت اند از:

  • آب آوردگی شکم (آسیت)
  • تورم بخصوص در قسمت پایینی پاها (ادم)
  • تحریک پذیری و سردرگمی

بیماری های کبدی خود ایمنی چگونه تشخیص داده می شود؟

اگر كودك یا فرد جوانی علائم هپاتیت خود ایمنی را نشان دهد، چندین آزمایش برای تأیید این تشخیص؛ انجام می گیرد:

  • آزمایش خون
  • بیوپسی کبد
  • اسکن اواتراسوند
  • اسکن  MRI-MRCP
  • و در صورت وجود علائم روده، آندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی و تحتانی

انواع مختلف هپاتیت خود ایمنی کدامند؟

دو نوع هپاتیت خود ایمنی وجود دارد که هر نوع آن؛ انواع مختلفی از اتوآنتی بادی ها را دارا می باشد:

نوع 1= آنتی بادی های ضد هسته ای (ANA) و یا آنتی بادی عضله صاف (SMA)    

نوع 1 دو مورد از سه مورد هپاتیت خود ایمنی را تشکیل می دهد و به طور معمول از دوران بلوغ شروع می شود.

نوع 2= آنتی بادی های میکروزومی کلیه- کبد (LKM)      

نوع 2 عمدتاً در كودكان خردسال دیده می شود.

کودکانی که به هپاتیت خود ایمنی مبتلا هستند، معمولاً از نظر اتو آنتی بادی های ANA و یا SMA مثبت هستند. تعداد بسیار کمی از کودکان دارای اتو آنتی بادی LKM هستند.

بیماری های کبدی

بیماری های کبدی خود ایمنی چگونه درمان می شود؟

استروئیدها

برای شروع درمان، مقدار زیادی استروئید لازم است. این دوز؛ بسته به نتایج و علائم خون، به تدریج کاهش می یابد. هدف کلی درمان این است که اطمینان حاصل شود این بیماری با استفاده از کمترین داروی ممکن؛ درمان می شود.

عوارض جانبی استروئیدها شامل موارد زیر است:

  • افزایش احتمال ابتلا به عفونت
  • افزایش اشتها و به تبع آن افزایش وزن
  • آکنه
  • خطر ضعیف شدن استخوان
  • تغییرات رفتاری
  • رشد آهسته کودک
  • دیابت در برخی از افراد

توجه به این نکته مهم است که اکثر کودکان و نوجوانان به خوبی به درمان پاسخ می دهند. برای جوانان عوارض جانبی درمان؛ به ویژه تغییرات ظاهری چون افزایش وزن می تواند نگران کننده باشد. تیم جوانان CLDF از افراد 11 تا 24 ساله حمایت می کند. تیم های روان شناسی در مراکز کبدی نیز می توانند از این گروه کمک و پشتیبانی کنند.

دوره درمانی تا چه مدت ادامه خواهد داشت؟

این مهم؛ ممکن است به عوامل مختلفی بستگی داشته باشد اما معمولاً این درمان باید برای مدت طولانی- تا سال ها- ادامه یابد. هدف از درمان؛ ترمیم و بازسازی است. این بدان معنی است که آزمایش خون اندازه گیری عملکرد کبدی و التهاب باید طبیعی باشد.

عود بیماری های کبدی

عود بیماری زمانی اتفاق می افتد که بیماری مذکور پس از بهبودی دوباره؛ فعال شود. عود بیماری- به ویژه در دوران بلوغ- ممکن است به صورت ناگهانی اتفاق بیفتند. این ممکن است در آزمایش خون یا به دلیل ظهور مجدد علائم؛ مشخص شود. به علاوه این عود زمانی اتفاق می افتد که داروهای تجویز شده؛ بدرستی مصرف نشوند.

درک مصرف صحیح داروها

برای کنترل شرایط در طی عود بیماری، ممکن است افزایش دوز مصرفی داروها لازم باشد. متوقف کردن دوره درمان تنها در صورتی امکان پذیر است که آزمایش های طبیعی خون؛ حداقل دو سال به صورت کامل دنبال شوند و نتایج حاصل از تکرار بیوپسی کبد؛ از بین رفتن التهاب کبدی را نشان دهد. اگر درمان کاهش یابد، این روند بسیار آهسته انجام می گیرد.

حدود %20 از كودكان و جوانان مبتلا به هپاتیت خود ایمنی نوع 1 كه به خوبی به داروها پاسخ می دهند؛ می توانند در نهایت درمان شان را متوقف كنند و این در حالی است که تنها تعداد بسیار معدودی از کودکان و نوجوانان مبتلا به هپاتیت خود ایمنی نوع 2 می توانند به درمان شان پایان دهند.

بیماری های کبدی خود ایمنی چگونه کنترل می شود؟

مبتلایان به هپاتیت خود ایمنی یا کلانژیت اسکلروزیون خود ایمنی به آزمایش خون منظم نیاز دارند. نظارت بر شرایط این بیماران واقعاً مهم است. برای اندازه گیری AST (آسپارتات آمینوترانسفراز) و ALT (آلانین آمینوترانسفراز) آزمایشات منظم خون انجام می شود.

این ها آنزیم هایی هستند که به طور معمول در کبد وجود دارند و از سطح آن ها می توان برای بررسی سلامت کبدی استفاده کرد. هنگامی که این بیماری برای اولین بار تشخیص داده شد، ممکن است آزمایش هفتگی انجام شود تا سطح کاهش استروئیدها مشخص شود. با تثبیت شرایط، آزمایش خون به دفعات کمتری مورد نیاز خواهد بود (هر 3 تا 6 ماه یک بار).

بیماری های کبدی

در صورت پیشرفت بیماری های کبدی مزمن چه اتفاقی می افتد؟

عوارض بیماری مزمن کبدی شامل موارد زیر است:

  • کاهش وزن یا وزن گیری ضعیف
  • آسیت یا آب آوردگی شکم
  • پرفشاری ورید باب (فشار خون بالا در رگ های خونی اطراف کبد)
  • زردی

اگر عملکرد کبد تحت تأثیر بیماری های کبدی باشد، ممکن است داروهای دیگری به بیمار داده شود. به عنوان مثال ممکن است به بیمار؛ ویتامین K داده شود که به لخته شدن خونش کمک کند. پیوند کبدی نیز در مواردی انجام می شود که فرد به دارودرمانی پاسخ ندهد یا زمانی که کبد در اثر ترمیم آسیب دیده باشد و عوارض اش زندگی فرد را تهدید کند.

میزان پیوند کبدی در موارد کلانژیت اسکلروزیون خود ایمنی بیشتر است و ممکن است به دنبال پیوند کبدی؛ بیماری کبد خود ایمنی عود کند، به خصوص در مواردی که فرد مبتلا به کلانژیت اسکلروزیون خود ایمنی باشد. البته اکثر کودکان ضمن مصرف دارو، ممکن است زندگی خوبی داشته باشند.

سندرم آلاژیل یکی از بیماری های کبدی

سندرم آلاژیل یک بیماری ژنتیکی نادر است. این بیماری می تواند بر قسمت های مختلف بدن از جمله کبد، قلب، کلیه ها، چشم ها، صورت و استخوان ها تأثیر بگذارد. سندرم آلاژیل تقریبا در هر 30000 تولد زنده حدود یک نفر را مبتلا می کند.

ویژگی های سندرم آلاژیل چیست؟

سندرم آلاژیل به روش های مختلفی می تواند روی یک فرد تأثیر بگذارد و این مهم؛ از فردی به فرد دیگر متفاوت است و حتی دو فرد متعلق به یک خانواده که به این سندرم مبتلا شده باشند؛ می توانند ویژگی ها و علائم مختلفی را نشان دهند. شدت این سندرم در برخی از افراد؛ خفیف است؛ از این رو؛ این افراد بدون اطلاع از بیماری خود به سنین بزرگسالی می رسند ولی شدت آن در برخی دیگر بیشتر است و این باعث می شود تا بیماری شان از همان سنین جوانی تشخیص داده شود.

ویژگی های سندرم آلاژیل شامل موارد زیر است:

ناهنجاری های کبدی

افراد مبتلا به این سندرم ممکن است مجاری صفراوی کم تری نسبت به افراد عادی داشته باشند. این مهم؛ به کمبود مجرای صفراوی نیز معروف است. مجاری صفراوی صفرا را از کبد به مثانه و روده کوچک منتقل می کند. هنگامی که مجاری صفراوی کمتری برای حمل صفرا وجود داشته باشد، صفرا می تواند در کبد انباشت شده و باعث آسیب آن شود. این می تواند به زردی یا یرقان منجر شود که باعث زردی پوست و چشم می شود.

آسیب کبدی می تواند باعث بروز مسائلی چون سوء جذب شود (عدم جذب مناسب چربی ها و مواد مغذی) که می تواند منجر به رشد و تکامل کندتر کودک شود. این بیماری همچنین می تواند منجر به شکل گیری گزانتوم های بی ضرر شود که رسوبات چربی توده مانند؛ در زیر پوست هستند.

ویژگی های ظاهری

کودکان و بزرگسالان مبتلا به سندرم آلاژیل اغلب دارای ویژگی های فیزیکی هم چون پیشانی برجسته، چشم های عمیق و چانه کوچک هستند. این ویژگی ها باعث نمی شود که کودکان به نظر غیر طبیعی برسند، بلکه این ویژگی ها در بین مبتلایان به سندرم آلاژیل مشترک است.

مشکلات قلبی یا عروقی خونی (قلبی- عروقی یا کاردیوواسکولار)

علاوه بر بیماری کبد، مشکلات قلبی یکی از شایع ترین ویژگی های سندرم آلاژیل است. ممکن است تنگی شریان ریوی- رگ خونی که خون را از قلب به ریه ها پمپاژ می کند- ایجاد شود. اگر مشکل؛ خفیف باشد ممکن است علائمی در پی نداشته باشد و فقط به دلیل سوفل قلب؛ که در معاینه قفسه سینه قابل شنود است؛ تشخیص داده شود.

تنگ تر شدن شریان می تواند منجر به علائمی از جمله تنگی نفس و خستگی شود. روش های درمانی مختلفی وجود دارد که در صورت لزوم؛ توسط تیم پزشکی شما مورد بحث قرار می گیرند. کودک شما برای ارزیابی به یک متخصص قلب ارجاع داده می شود و در صورت لزوم برنامه درمانی مناسبی ترتیب داده می شود.

بیماری های کبدی

ناهنجاری های چشمی

بیماری چشمی به نام امبریوتوکسین خلفی می تواند در افراد مبتلا به سندرم آلاژیل ایجاد شود. این حالت زمانی اتفاق می افتد که چشم ها به طریقی متفاوت از حالت معمول شکل بگیرند. این مهم؛ تاثیری در بینایی ندارد و فقط در صورت معاینه چشم با لامپی به نام لامپ شکاف قابل مشاهده است. بسیاری از افراد مبتلا به سندرم آلاژیل این بیماری را دارند اما در افراد مبتلا به سندرم آلاژیل شایع تر است.

شکل اسکلتی

ممکن است اشعه ایکس؛ شکل گیری غیر طبیعی استخوان های ستون فقرات را نشان دهد. این ممکن است یک شکاف ساده باشد یا گاهی اوقات به شکل “پروانه ای” در اشعه ایکس ظاهر شود. این حالت فقط در اشعه ایکس مشهود است و مشکلی ایجاد نمی کند. همچنین ممکن است ویژگی های کمتر شایع دیگری مانند مشکلات کلیوی نیز ایجاد شود.

علت سندرم آلاژیل چیست؟

آلاژیل یک بیماری ژنتیکی است. ژن ها از DNA ساخته شده اند و به عنوان دستورالعملی برای بدن عمل می كنند. ژن ها ویژگی های مختلفی مانند رنگ مو و رنگ چشم ما را تعیین می کنند. آن ها همچنین چگونگی تکامل و عملکرد بخش های مختلف بدن ما را کنترل می کنند. بیش از نه نفر از هر ده نفر مبتلا به سندرم آلاژیل؛ در ژنی به نام 1  JAGدچار جهش (تغییر) شده اند.

تعداد بسیار معدودی نیز در ژنی به نام NOTCH2 جهش دارند. این ژن ها در بسیاری از سیستم های مختلف بدن درگیر هستند، به همین دلیل سندرم آلاژیل می تواند چنین تنوع گسترده ای داشته باشد. ما دو نسخه از هر ژن در بدن داریم، اما تحت تاثیر قرار گرفتن تنها یکی از ژن های 2 NOTCHیا 1 JAGبرای ایجاد سندرم آلاژیل کافی است. افراد می توانند در این ژن جهش های مختلفی داشته باشند؛ به طوریکه بیش از 430 شکل مختلف از این ژن ها شناسایی شده اند.

این توضیح می دهد که چرا سندرم آلاژیل می تواند در بعضی از افراد اثرات جدی داشته باشد و در سایرین اثرات خفیف تری داشته باشد. در حدود شش نفر از هر ده نفر مبتلا به سندرم آلاژیل، جهش عامل ایجاد بیماری تحت عنوان “sporadic” است. این بدان معنی است که ژن از والدین به فرزندان منتقل نشده است، اما به دلایلی نامعلومی وجود دارد. در چهار مورد از هر ده مورد، ژن ایجاد کننده سندرم آلاژیل از والدین به فرزندشان منتقل می شود.

اثرات سندرم آلاژیل چیست؟

اگر چه برخی از مبتلایان به سندرم آلاژیل مشکلی با کبد خود ندارند، اما اکثریت آن ها در بعضی از مراحل زندگی خود دچار مشکلات کبدی می شوند. کاهش تعداد مجاری صفراوی می تواند به معنای این باشد که صفرا به راحتی از کبد به روده منتقل نمی شود. این بدان معنی است که نقش طبیعی کبد تحت تأثیر قرار می گیرد که باعث ایجاد علائم مختلفی در افراد مختلف می شود.

این موارد می تواند شامل موارد زیر باشد:

یرقان

میزان زردی می تواند در افراد مختلف؛ متفاوت باشد.

مدفوع رنگ پریده

صفرا مدفوع طبیعی را تیره رنگ می کند. اگر جریان صفرا کمتر باشد، می تواند باعث ایجاد مدفوع رنگ پریده شود.

جذب پایین مواد مغذی

صفرا حاوی موادی است که به تجزیه و هضم غذا کمک می کند. با وجود صفرای کمتر، مواد مغذی و ویتامین ها به طور مناسب از روده جذب نمی شوند. این مهم؛ می تواند به کندتر شدن رشد و نمو و ضعف و نرمی استخوان ها منجر شود.

بیماری های کبدی


بیشتر بخوانید: گیاه خارمریم دشمن بیماری های کبدی!


سندرم آلاژیل چگونه درمان می شود؟

هیچ درمانی برای سندرم آلاژیل وجود ندارد اما راهکار هایی وجود دارد که می تواند با علائم بیماری مقابله کند. درمان های اصلی؛ مشکلات کبدی را که به دلیل کاهش تعداد مجاری صفراوی در داخل و اطراف کبد ایجاد می شود را مدیریت می کنند. برخی از روش های متداول برای مدیریت سندرم آلاژیل در زیر شرح داده شده است.

آن ها شامل مصرف مکمل ویتامین ها و داروها، ارزیابی تغذیه و در موارد نادر، پیوند کبد یا جراحی های دیگر هستند:

ویتامین ها

در صورت آسیب دیدن کبد، ویتامین هایی از جملهA ، D ، E  و K ممکن است به درستی از رژیم غذایی جذب نشوند. ویتامین A برای بینایی خوب؛ لازم است، به خصوص برای بینایی در تاریکی و برای سازگاری چشم ها در شرایط تغییر نور. ویتامین D برای قوی و سالم بودن استخوان ها و دندان ها لازم است. ویتامین E برای داشتن یک سیستم عصبی سالم و ایجاد هماهنگی لازم است. ویتامین K برای ایجاد فاکتورهای لخته شدن خون که به کنترل خونریزی کمک می کنند؛ لازم است.

هنگامی که کبد آسیب ببیند، مکمل این ویتامین ها برای اطمینان از حفظ سلامت فردی ممکن است به وی ارائه شوند. معمولاً این موارد به صورت خوراکی تجویز می شوند اما بعضی اوقات ممکن است به تزریق نیاز داشته باشند.

داروها

ممکن است تعدادی دارو برای افزایش جریان صفرا و کاهش خارش توصیه شود. ممکن است لازم باشد ترکیبی از داروهای مختلف را امتحان کنید تا ببینید چه چیزی برای فرزند شما بهتر است. بعضی اوقات این داروها فقط برای مدت کوتاهی اثر می کنند.

تغذیه

یک متخصص تغذیه؛ رژیم غذایی کودک شما را ارزیابی می کند. جریان خوب صفرا برای تجزیه چربی موجود در شیر و مواد غذایی مورد نیاز است. نوزادان و کودکانی که دچار زردی هستند و جریان صفراوی خوبی ندارند، قادر به جذب تمام چربی های موجود در مواد غذایی مصرفی خود نیستند. بنابراین، کودکان مبتلا به سندرم آلاژیل ممکن است وزن گیری مناسبی نداشته باشند.

نوزادان مبتلا به سندرم آلاژیل اغلب به شیر خشک مخصوصی نیاز دارند که حاوی نوعی چربی است که راحت تر جذب می شود. تغذیه با شیر مادر می تواند ادامه یابد اما ممکن است کودک شما نیز به غذای مخصوصی نیز نیاز داشته باشد. کودکان بزرگتر ممکن است به کالری بیشتری نیاز داشته باشند که می تواند به شکل نوشیدنی های پر کالری یا پودر در اختیارشان قرار بگیرد.

متخصص تغذیه؛ در مورد هرگونه تغییرات لازم در رژیم غذایی به شما مشاوره می دهد و برای کودک تان توصیه های خاصی ارائه می دهد. سندرم آلاژیل می تواند با کمبود اشتها و مشکلات تغذیه ای همراه باشد. متخصص تغذیه؛ باید توجه ویژه ای به این کودکان داشته باشد. در بعضی موارد، ممکن است تغذیه شبانه از طریق لوله ی نازو- گاستریک؛ توصیه شود.

پیوند کبد در بیماران مبتلا به بیماری های کبدی

پیوند کبدی فقط برای گروه کوچکی از بیماران مبتلا به سندرم آلاژیل در نظر گرفته می شود. پیوند؛ زمانی صورت می گیرد که بیماری شدید کبدی باعث سیروز شود یا علائمی وجود داشته باشد که به روش های دیگری قابل کنترل نباشد. پیوند کبدی در کودکان مبتلا به سندرم آلاژیل می تواند پیچیده تر از سایر پیوندهای کبدی باشد زیرا کودکان مبتلا به سندرم آلاژیل ممکن است مشکلاتی داشته باشند که قلب و یا کلیه هایشان را نیز تحت تاثیر قرار دهد.

بیماری های کبدی

این امر مستلزم بررسی و بحث دقیق در هر مورد است. پیوند کبد تنها در موارد ضروری مورد بررسی قرار می گیرد. در صورت در نظر گرفتن پیوند، حمایت های زیادی در دسترس است. تیم پزشکی کودک شما برای پاسخ گویی به هرگونه سؤال در محل حضور خواهند داشت و تیم خانواده CLDF در طی فرایند کمک تان خواهند کرد.

خارش

صفرا؛ نمک صفراوی را از بدن- به طریق مدفوع- دفع می کند. اگر جریان صفراوی کمتر باشد، نمک های صفراوی در بدن انباشته می شوند که می تواند منجر به خارش شود. خارش به همراه زردی یا بدون آن ممکن است رخ دهد.

گزانتوم یا زرد تومور

اینها شبیه زگیل هستند و به طور معمول در اطراف مفاصلی چون آرنج ها و زانوها یافت می شوند. گزانتوم از تجمع کلسترول اضافی ساخته شده در زیر پوست؛ ایجاد می شود. کبد؛ مسئول تولید و از بین بردن کلسترول بدن است، اما وقتی آسیب ببیند، به درستی کار نمی کند.

خونریزی بینی یا لثه ها

کبد نقش مهمی در تولید و ذخیره ی مواد کنترل کننده ی خونریزی، به عنوان مثال ویتامین K دارد. اگر کبد به درستی کار نکند، احتمالاً خونریزی بالاست.

چه در انتظار این بیماران است؟

سندرم آلاژیل می تواند یک وضعیت جدی باشد، اما بسیاری از کودکان و بزرگسالان مبتلا به این سندرم به درمان های صورت گرفته؛ بخوبی پاسخ می دهند و زندگی عادی و شادی دارند. جریان صفرا اغلب با رشد و تکامل فرزند شما بهبود می یابد. پیش بینی اینکه بیماری های کبدی با گذشت زمان بدتر شود یا نه و اینکه کودک شما به درمان پاسخ می دهد یا خیر، دشوار است.

وکس خانگی | طرز تهیه و آموزش استفاده از وکس در خانه


اگر می خواهید بدنتان را اپیلاسیون کنید، و نمی خواهید به آرایشگاه بروید، می توانید به سادگی با چند مواد در خانه برای خودتان وکس خانگی درست کنید. مخلوطی از عسل، شکر و آب لیمو تهیه کنید. صبر کنید تا کمی سرد شود و سپس آن را روی پوستتان بمالید و با استفاده از یک تکه پارچه موهایتان را بردارید.

چگونه خودمان در خانه وکس کنیم ؟ 

آموزش وکس خانگی

مواد مورد نیاز برای ساخت وکس خانگی 

  • یک چهارم فنجان عسل (۵۹ میلی لیتر)
  • یک فنجان شکر سفید (۲۰۰ گرم)
  • یک قاشق غذا خوری آب لیمو
  • شش قطره روغن معطر (اختیاری)

طرز تهیه وکس خانگی 

وکس خانگی (۱)

  1. مواد را با هم ترکیب کنید.

در یک ظرف، ¼ فنجان عسل (۵۹ میلی لیتر) را بریزید. ۱ فنجان (۲۰۰ گرم) شکر سفید اضافه کنید، سپس ۱ قاشق غذاخوری آب لیمو اضافه کنید. مخلوط را هم بزنید تا یکدست شود.

  • اولین باری که این مخلوط با هم ترکیب می شوند، دانه دانه می شود.

وکس خانگی (۲)

  1. مخلوط را حرارت دهید.

این ترکیب را روی شعله کم بگذارید.  اگر از مایکروویو استفاده می کنید، آن را ۱۰ تا ۳۰ ثانیه تنظیم کنید. سپس این مخلوط را از روی حرارت بردارید، کمی هم بزنید و دوباره برای یک دقیقه حرارت دهید.  مخلوط را قبل از اینکه به جوش بیاید از روی شعله بردارید.

  • اگر از مایکروویو استفاده میکنید، هر ۱۰ ثانیه آ را بردارید تا بیش از حد گرم نشود.
  • از یک دماسنج برای اندازه گیری دمای آن استفاده کنید.
  • دمای مخلوط نباید بیش از ۱۱۰ درجه فارنهایت (۴۳ درجه سانتیگراد) افزایش یابد.

وکس خانگی (۳)

  1. قبل از استفاده اجازه دهید خنک شود.

حتی اگر این مخلوط  نجوشیده باشد، به خاطر داشته باشید که هنوز داغ  است. حداقل ۱۵ یا ۲۰ دقیقه زمان بدهید تا ترکیب خنک شود و به راحتی بتوانید با انگشتتان آن را لمس کنید.

  • وقتی وکس خنک شد، روی ناحیه ای از پوستتان آن را بمالید تا مطمئن شوید که به آن حساسیت ندارید.
  • اگر دوست دارید، چند قطره از روغن های معطر مورد علاقه خود را در این مخلوط بریزید تا موم معطر تری داشته باشید.

وکس خانگی (۴)

  1. مخلوط تان را بررسی کنید.

مجددا آن را با قاشق هم بزنید. این مخلوط می بایست کمی ضخیم و نرم باشد،  اگر این مخلوط مایع به نظر می رسد، یک قاشق غذا خوری شکر به آن اضافه کنید و آن را روی حرارت بگذارید.

 

آموزش وکس بدن با استفاده از وکس خانگی 

وکس خانگی (۵)

  1. موم را روی ناحیه مد نظر بمالید.

از یک چوب بستنی برای این کار استفاده کنید.  با وکس ناحیه مد نظر را پوشش دهید و در جهت رشد موهایتان آن را بمالید. برای مثال اگر می خواهید پایتان را وکس کنید، وکس را از زانوی خود به طرف مچ پایتان بمالید.

  • سعی کنید لایه ای نازک از وکس را روی پوستتان بمالید و آن را سریع بردارید، زیرا اگر خشک شود به سختی کنده می شود.
  • اگر به تمرین نیاز دارید، وکس بیشتری برای خودتان درست کنید.

وکس خانگی (۶)

  1. اکنون پارچه را روی آن قرار دهید.

از پارچه های پنبه ای با اندازه مناسب برای برداشتن موهایتان استفاده کنید. آن را روی موم قرار دهید  و کمی صبر کنید. سپس به آرامی روی پارچه کمی فشار دهید تا به خوبی بچسبد.  این کار را دو یا سه بار انجام دهید.

  • همچنین شما می توانید از پارچه تی شرت قدیمی تان یا پارچه های دیگر را استفاده کنید.
  • فقط مطمئن شوید که آن پارچه بیش از حد نازک نیست.
  • برای برداشتن موهای زائد، شما به پارچه ای با ضخامت مناسب نیاز دارید.
  • پارچه را در خلاف جهت رشد موهایتان بکشید.

وکس خانگی (۷)

  1. با یک دست، پوستتان را بکشید و با دست دیگر پارچه را بکشید تا موهایتان برداشته شوند.

  • سعی کنید موقع برداشتن پارچه دستتان را صاف و بدون زاویه نگه دارید.
  • در یک حرکت سریع و تمیز، پارچه را بکنید.

وکس خانگی (۸)

  1. در صورت لزوم، این کار را تکرار کنید، تا پوستتان کاملا تمیز شود.

موم و پارچه های بیشتری را تهیه کنید. اگر در حین اپیلاسیون موادتان سرد شد، آن  را دوباره گرم کنید. در انتها پس از اتمام کار،  پوست خود را با گرم شستشو دهید.

  • در صورت لزوم، از وکس بیشتری برای یک ناحیه استفاده کنید .
  • چند بار اپیلاسیون را انجام دهید تا موهایتان کاملا رفع شوند.
  • هنگام شستشو می توانید از صابون استفاده کنید، اما لازم نیست.
  • آب گرم هم به تنهایی می تواند پوستتان را تمیز کند.
  • اگر پس از اپیلاسیون، پوستتان خشک شد، از روغن کودک استفاده کنید.
  • پارچه ها را همچنین می توانید با آب گرم تمیز بشویید، و دوباره از آن ها استفاده کنید.

 

چگونه وکس خانگی بهتری داشته باشیم؟

وکس خانگی (۹)

  1. قبل از انجام اپیلاسیون، پوستتان را با آب و صابون بشویید تا تمیز شود.

دقت کنید اگر پوستتان کثیف و چرب باشد موم به راحتی روی پوستتان عمل نمی کند.  همچنین پس از اپیلاسیون هم پوستتان را بشویید و خشک کنید.

  • علاوه بر این، بعد از خشک کردن پوستتان، برای رفع چربی و رطوبت پوست از پودر بچه استفاده کنید.
  • این کار، علاوه بر برداشتن بهتر موها، درد را کاهش می دهد.

وکس خانگی (۱۰)

  1. ابتدا صبر کنید تا موهایتان بلند شوند.

اگر بجای استفاده از موم، به روش دیگری اصلاح کرده اید، صبور باشید. موهای بلند در اپیلاسیون به سادگی برداشته می شوند. حداقل یک یا دو هفته بعد از اصلاح، منتظر بمانید تا موهایتان رشد کنند.

  • پس از اپیلاسیون های مکرر، موهای شما بایدحدود یک سانتی متر بلند شود تا بتوانید دوباره اپیلاسیون کنید.

وکس خانگی (۱۱)

  1. قبل از وکس حتما رشد موهایتان را در نظر بگیرید.

اگر به تازگی وکس کرده اید، تا مدت ها نیازی به اصلاح ندارید. وکس، موهای بلند را راحت تر بر میدارد. بنابراین اجازه دهید موهایتان به اندازه کافی بلند شوند.

  • با وکس رشد موهای افراد به طور طبیعی کاهش می یابد.
  • بنابراین برای بار دوم ممکن است موهایتان کمتر رشد کند.
  • با گذشت زمان، ریشه مو ها سست می شود.
  • بنابراین نیازی نیست که در بازه های زمانی کمتری وکس را تکرار کنید.

وکس در خانه 


پرسش و پاسخ در مورد وکس خانگی

در ادامه به سوال و جواب های  رایجی که معمول در خصوص وکس خانگی ، طرز تهیه یا نحوه استفاده برای شما پیش می آید پاسخ گفته ایم . امیدوارم نگرانی دیگری در این خصوص برای شما باقی نمانده باشد .

 

سوال

در جایی خوانده ام که اگر مخلوط عسل و لیمو روی پاها یا ناحیه مو دار ۲-۳ بار در هفته در یک ماه اعمال شود، موها بطور دائمی از بین میروند. این مطلب درست است؟

پاسخ : این موضوع در افراد مختلف متفاوت است. ممکن است گاهی افراد یک جلسه وکس انجام دهند و دیگر هیچ وقت موهای آن ناحیه رشد نکند. اما دیگران بارها این جلسات را ادامه دهند اما هنوز هم موها رشد کنند . قطعاً وکس رشد مو ها را کاهش می دهد ، اما همیشه نمیتوان آن را یک راه حل دائمی حساب کرد.

وکس خانگی برای صورت

سوال

من کاغذ مخصوص موم ندارم. چکار می توانم بکنم؟

پاسخ : شما می توانید از هر پارچه ای استفاده کنید ، یا حتی از کاغذ های معمولی که ضخامت کافی دارند ( مثل کاغذ A4) یا از لایه های باند نخی کمک بگیرید.

وکس خانگی بسازیم

سوال

آیا باید در این روش ( وکس خانگی با عسل و آبلیمو ) ، حتما از پودر بچه استفاده کنیم؟ میتوان چیزی را جایگزین کرد ؟ اصلا میتوان کلا این مرحله را انجام نداد ؟

پاسخ : پودر بچه حتما لازم نیست. این فقط برای جلوگیری از التهاب و قرمزی پوست قبل یا بعد از وکس استفاده میشود.

وکس خانگی بسازید

سوال

آیا این روش ها برای استفاده در صورت مناسب است؟ مثلا ابرو و یا بالای لب ؟

پاسخ : این روش برای ابروها و ناحیه فوقانی لب ها بسیار عالی عمل میکند . در اینجا نکته ای وجود دارد – از قسمت های مساوی عسل و شکر و کمی آب استفاده کنید.

وکس خانگی ساده در خانه 

سوال

آیا جایگزینی برای آب لیمو وجود دارد؟

پاسخ : آب لیمو بهترین گزینه است ، اما سایر آب مرکبات یا سرکه نیز میتواند جایگزین شود.

وکس خانگی با شکر

سوال

آیا می توانم بدون استفاده از نوارها این روش را انجام دهم؟

پاسخ : به طور معمول باید از نوار یا پارچه یا کاغذ کمک بگیرید. اما گاهی اگر غلطت موم بالا باشد میتوانید به کمک انگشتان آن را جدا کنید. یعنی با یک کاردک لایه ضخیمی از موم را روی یک تکه از پوست بمالید ۳۰ ثانیه صبر کنید و قبل از این که خیلی خشک خشک شود از یک گوشه آن را بلند کرده و بکنید.

طرز تهیه وکس خانگی

سوال

وکس خانگی با روغن معطر بهتر عمل میکند یا بدون آن ؟  

پاسخ : همانطور که در دستورالعمل  گفتیم این مورد کاملا اختیاری است. روغن معطر کارآیی موم را تحت تأثیر قرار نمی دهد.

چطور وکس خانگی درست کینم 

سوال

در مورد اپیلاسیون گوش و صورت چطور؟ میتوان از این وکس خانگی استفاده کرد ؟

پاسخ : این ترکیب میتواند روی تمام قسمت های مو دار بدن کار کند . هر چند به خاطر شکل گوش و پستی و بلندی های احتمالا کار با موم را کمی سخت میکند.

چگونه وکس خانگی بسازیم

سوال

چه مدت باید وکس خانگی یا موم را روی پوست بگذاریم ؟

پاسخ : ۳۰ ثانیه تا یک دقیقه ، این زمان کم و بیش کافی خواهد بود . دقت کنید اگر موم روی پوست خیلی خشک شود هنگام جدا شدن تکه تکه شده و کارایی خوبی نخواهد داشت. پس هنگامی که شروع به سفت شدن کرد ، می توانید آن را بکنید.

آموزش وکس صورت

سوال

آیا جوش های کوچک در صورت من بعد از اپیلاسیون با وکس طبیعی است؟

پاسخ : بله ، برخی از سوزش ها و التهابات و جوش زدن پوست قابل انتظار است . میتوانید از مرطوب کننده یا روغن نارگیل یا ژل های مخصوص بعد از اصلاح استفاده کنید. . نگران نباشید . این جوش ها معمولا بعد از یکی دو روز محو میشوند.

آموزش وکس انداختن صورت

سوال

آیا آقایان هم میتوانند از این وکس خانگی استفاده کنند ؟

پاسخ : خیر ، انجام این کار برای آقایان اشکالی ندارد. بخصوص که پس از استفاده از وکس ،بازگشت موهای صورت طولانی تر خواهد شد و ممکن است به طور کامل رشد نکند.

آموزش وکس در خانه

سوال

آیا وکس کردن پوست را شل میکند ؟

پاسخ : وکس کردن به صورت مداوم ممکن است باعث شل شدن پوست شود ، چرا که وقتی از وکس استفاده میکند پوست شما کشیده میشود و در زمان راه شدن پوست ممکن است باعث شل شدن پوست صورت شما شود. برای جلوگیری از این امر کافی است یک در میان یا چند جلسه در میان از وکس برای موزدایی استفاده کنید و در سایر موارد کرم های موبر یا بند انداختن را جایگزین کنید.

آموزش ساخت وکس 

سوال

دمای وکس برای استفاده روی صورت باید چند درجه باشد ؟

پاسخ : دمای وکس خیلی مهم است ، طوری که نه خیلی داغ و نه خیلی سرد باشد . چرا که اگر خیلی داغ باشد پوست را میسوزاند و اگر سرد باشد خوب روی پوست نمینشیند و نمیتواند کاملا موزدایی را انجام دهد. برای وکس دمای ۶۰ درجه سانتی گراد دمای مناسبی است .

آموزش درست کردن وکس 

سوال

برای پاک کردن وکس های باقی مانده روی صورت میتوانم آن را بشورم ؟

پاسخ : بهتر است یک تا چند ساعت بعد از وکس صورت خود را آب نزنید. بنابراین میتوانید برای پاک کردن تکه های وکس از روی صورت از روغن بچه کمک بگیرید.

آموزش وکس بدن

سوال

آیا پوست من بعد از وکس قرمز خواهد شد؟

پاسخ: اپیلاسیون ممکن است پوست شما را قرمز کند . این بستگی به روش اپیلاسیون شما دارد. برای بهبود قرمزی پوست بعد از اپیلاسیون ، مقداری روغن نارگیل یا کرم مرطوب کننده به صورت خود بمالید. می توانید مقداری خورده یخ را در یک پارچه نخی گذاشته و در صورت لزوم به آرامی روی پوست فشار دهید. اپیلاسیون را می توان در شب انجام داد تا در در هنگام روز قرمزی پوست کاملا بهبود کرده باشد.

آموزش وکس انداختن

سوال

می توانم به جای آب لیمو از سرکه در وکس خانگی استفاده کنم؟

پاسخ: آب لیمو برای اپیلاسیون بهتر از سرکه است. آب لیمو احساس طراوت و شادابی به پوست شما می بخشد.

آموزش وکس کردن بدن 

سوال

اگر خواستیم وکس خانگی مان غلیظ تر شود چیکار کنیم ؟

پاسخ: اگر میخواهید وکستان غلظت تر شود ، میتوانید مقدار قند و عسل را بیشتر کنید.

آموزش تهیه وکس خانگی

سوال

به جای نوارهای پارچه ای از چه چیزی میتوانیم برای وکس خانگی استفاده کنیم؟

پاسخ: باند یا کاغذ را میتوانید جایگزین پارچه کنید. بهتر است خودتان با تست کردن ببینید کار با کدام یک راحت ترید یا اصطلاحا کدام خوش دست تر است .

طرز تهیه وکس صورت خانگی

سوال

اگر بخواهم مقدار کمتری وکس خانگی درست میتوانم همه این نسبت ها را نصف کنم ؟

پاسخ: بله حتما ،مواد اولیه ای که بالا گفتیم را نصف کنید.

طرز تهیه وکس صورت در خانه

سوال

آیا می توانم برای آب لیمو از لیمو تازه استفاده کنم؟

پاسخ: مطمئناً ، چرا که نه ؟

طرز تهیه وکس بدن

سوال

آیا می توانم به جای عسل از عسل طبیعی استفاده کنم؟

پاسخ: بله. چی بهتر از این ولی برای کاهش هزینه ها استفاده از عسل مصنوعی هم مشکلی ندارد.

طرز تهیه وکس خانگی

 

وکس خانگی

منبع wikihow / ترجمه اختصاصی سایت دلبرانه 

طرز تهیه وکس خونگی

بیشتر بخوانید : 

آموزش وکس صورت | چگونه موهای صورت را وکس کنیم ؟

طرز تهیه وکس خانگی | چطور در خانه وکس یا موم بسازیم؟

آموزش وکس | چگونه در خانه از وکس و موم استفاده کنیم؟

 

آموزش وکس صورت | چگونه موهای صورت را وکس کنیم؟


بسیاری از زنان در سراسر دنیا با اصلاح موی صورت مشکل دارند. موهای زائد روی صورتتان می تواند بر روی اعتماد به نفستان تاثیر بگذارد. هر چند روش های مختلفی برای مو زدایی صورت وجود دارد اما وکس کردن موهای صورت طرفداران خودش را داد. اگر شما هم جز این دسته از زنان هستید، این مقاله را در مورد آموزش وکس صورت از دست ندهید.

چگونه موهای صورتتان را وکس کنید (ویژه خانم ها)

آموزش وکس صورت

مراحل وکس صورت :

وکس صورت (۱)

  1. از وکس هایی از قبیل عسل، موم شکر و یا موم های دیگر می توانید استفاده کنید. موم عسل بسیار خوب است، زیرا موها را کاملا بر می دارد و پوست را فوق العاده نرم و لطیف می کند. اگرچه این موم کمی گران تر از بقیه است، اما ارزش آن را دارد که برایش هزینه کنید.

وکس صورت (۲)

  1. اگر شما موم را از فروشگاه ها خریداری کنید، همراه موم تعداد پارچه ضخیم به شما می دهند. این پارچه ها می توانید برای برداشتن موهای زائد استفاده کنید.

وکس صورت (۳)

  1. برای مالیدن وکس های خانگی روی صورتتان از چوب بستنی استفاده کنید. اما برای وکس های آماده و فروشگاهی معمولا یک کاردک پلاستیک هست که میتوانید از آن کمک بگیرید. همینطور میتوانید از یک کارد آشپزخانه استفاده کنید.

وکس صورت (۴)

  1. اکنون که شما وسایل موردنیازتان را در اختیار دارید، بهتر است از فردی بخواهید تا به شما کمک کند. اگر نمی توانید، یک آینه بزرگ بردارید که بتوانید خودتان را کاملا در آن ببینید، بدون اینکه آن را نگه دارید. می توانید این ایینه را در حمام و یا در اتاق تان بگذارید.

وکس صورت (۵)

  1. با استفاده از چوب بستنی، موم را روی صورتتان بمالید و یک تکه دستمال بردارید و از یک طرف لبتان شروع کنید.

وکس صورت (۶)

  1. پارچه را روی وکس بگذارید و ۱۰ ثانیه صبر کنید، سپس تا آنجا که می توانید پارچه را محکم بکشید.

وکس صورت (۷)

  1. نگران نباشید. اصلا قرار نیست آسیب ببینید.

وکس صورت (۸)

  1. آیا کسی تا به حال کسی شما را نیشگون گرفته است؟ با کشیدن پارچه حدود نیم ثانیه کمی درد دارید، اما سریع برطرف می شود.

وکس صورت (۹)

  1. به همین ترتیب طرف دیگر صورتتان و بالای لبتان را تکرار کنید.

وکس صورت (۱۰)

  1. برای جلوگیری از قرمزی پوست از پودر بچه استفاده کنید.

وکس صورت (۱۱)

  1. عااااالی …. حالا شما پوستی به لطفات یک پوست کودک دارید. از آن لذت ببرید.

نکات مهم در مورد وکس صورت :

  • موم را می بایست در جهت رشد مو بمالید و در خلاف جهت پارچه را بکشید.
  • برای جلوگیری از قرمزی، از روغن بچه و پودر بچه استفاده کنید.
  • دقت نکنید یک ناحیه را بیش از دو بار وکس نکنید. زیرا پوست حساس می شود و تاول می زند.
  • اگر میخواهید پاها / دستها / زیر بغل / چانه را وکس کنید:
  • برای پاها، بازوها و زیر بغل از پارچه های ضخیم تر استفاده کنید.
  • برای چانه و صورت، پارچه بهتر است نازک تر باشد.
  • با استفاده از پنبه، کمی الکل را به پوستتان بمالید. سپس کمی روغن بچه بمالید.
  • این کار باعث می شود موم به موهای صورتتان بچسبد و به پوستتان نچسبد.

هشداریی که در مورد وکس صورت باید به آن توجه کنید:

  • قبل از اینکه وکس کنید، چیزی به لب هایتان نمالید.
  • اطمینان حاصل کنید که وکس خیلی داغ نباشد.
  • مراقب باشید، وکس خیلی زود داغ می شود.
  • ظرف وکستان را به خوبی بشویید.
  • وکس خیلی زود خشک می شود و خیلی سخت از ظرف پاک می شود.
  • همچنین ممکن است کودکان با آن ظرف کنند که برای سلامتی شان بسیار خطرناک است.
  • هنگام وکس کردن مواظب کودکان و حیوانات خانگی تان باشید.
  • آن ها ممکن است به وکس داغ دست بزنند یا آن را در دهانشان بگذارند که بسیار خطرناک است.

وکس صورت

پرسش و پاسخ در مورد وکس صورت :


سوال۱ :

آیا جوش های کوچک در صورت من بعد از اپیلاسیون با وکس طبیعی است؟

پاسخ : بله ، برخی از سوزش ها و التهابات و جوش زدن پوست قابل انتظار است . میتوانید از مرطوب کننده یا روغن نارگیل یا ژل های مخصوص بعد از اصلاح استفاده کنید. . نگران نباشید . این جوش ها معمولا بعد از یکی دو روز محو میشوند.


سوال۲ :

آیا استفاده از وکس صورت برای آقایان اشکالی ندارد؟

پاسخ : خیر ، انجام این کار برای آقایان اشکالی ندارد. بخصوص که پس از استفاده از وکس ،بازگشت موهای صورت طولانی تر خواهد شد و ممکن است به طور کامل رشد نکند.


سوال۳ :

من ۱۱ سال دارم آیا می توانم پاهای خود را واکس بزنم؟

پاسخ : به آنچه والدین شما برای شما مناسب میدانند ، بستگی دارد. می توانید ابتدا موهای خود را با ژیلت بزنید یا از کرم ها یا پودر های موبر که استفاده از آنها ساده تر است و درد کمتری دارد استفاده کنید.


سوال۴ :

آیا وکس کردن پوست را شل میکند ؟

پاسخ : وکس کردن به صورت مداوم ممکن است باعث شل شدن پوست شود ، چرا که وقتی از وکس استفاده میکند پوست شما کشیده میشود و در زمان راه شدن پوست ممکن است باعث شل شدن پوست صورت شما شود. برای جلوگیری از این امر کافی است یک در میان یا چند جلسه در میان از وکس برای موزدایی استفاده کنید و در سایر موارد کرم های موبر یا بند انداختن را جایگزین کنید.


سوال۵  :

به نظر شما وکس صورت بهتر است یا بند انداختن آن ؟

پاسخ : هر کدام مزایا و معایی دارند امام وکس ( یا اصطلاحا شمع یا موم ) از این جهت که در کنار برداشتن همه موهای ریز و کرکی پوست را لایه برداری هم میکند روش بهتری است. گذشته از این از بند انداختن درد کمتری دارد که این باعث محبوبیت بیشتر آن شده است.


سوال۶  :

دمای وکس برای استفاده روی صورت باید چند درجه باشد ؟

پاسخ : دمای وکس خیلی مهم است ، طوری که نه خیلی داغ و نه خیلی سرد باشد . چرا که اگر خیلی داغ باشد پوست را میسوزاند و اگر سرد باشد خوب روی پوست نمینشیند و نمیتواند کاملا موزدایی را انجام دهد. برای وکس دمای ۶۰ درجه سانتی گراد دمای مناسبی است .


سوال۷  :

برای پاک کردن وکس های باقی مانده روی صورت میتوانم آن را بشورم ؟

پاسخ : بهتر است یک تا چند ساعت بعد از وکس صورت خود را آب نزنید. بنابراین میتوانید برای پاک کردن تکه های وکس از روی صورت از روغن بچه کمک بگیرید.


منبع wikihow / ترجمه اختصاصی سایت دلبرانه 

 

بیشتر بخوانید : 

وکس خانگی | طرز تهیه و آموزش استفاده از وکس در خانه

طرز تهیه وکس خانگی | چطور در خانه وکس یا موم بسازیم؟

آموزش وکس | چگونه در خانه از وکس و موم استفاده کنیم؟

طرز تهیه وکس خانگی | چطور در خانه وکس یا موم بسازیم ؟


وکس انداختن در آرایشگاه بسیار لذت بخش است، اما گاهی اوقات، به دلیل شلوغی، آرایشگاه ها دیر نوبت می دهند و شما نمی توانید تا آن زمان صبر کنید. اگر می خواهید به طور مستقل خودتان وکس بیاندازید، در این مقاله شما می توانید طرز تهیه وکس خانگی و یک دستورالعمل ساده برای درست کردن وکس بیاموزید.

چطور در خانه وکس بسازیم ؟

مواد مورد نیاز برای وکس خانگی

  • ۱ فنجان (۲۵۰ میلی لیتر) شکر سفید
  • ۱ فنجان (۲۵۰ میلی لیتر) عسل
  • ۱/۲ فنجان (۱۲۵ میلی لیتر) آب لیمو
  • ۱ قاشق غذاخوری آب (اختیاری)

طرز تهیه وکس خانگی

طرز تهیه وکس خانگی

۱ طرز تهیه وکس خانگی

  1. شکر را ذوب کنید.

در یک قابلمه متوسط، شکر بریزید و آن را، بدون اینکه هم بزنید، تنها با تکان دادن خود قابلمه، حرارت دهید تا کاراملی شود. این شکر کاراملی شده بسیار خوشبو می باشد.

  1. با استفاده از یک قاشق چوبی، عسل و آب لیمو را به شکر اضافه کنید.

  • توجه کنید: ممکن است شکر کف کرده و بسیار داغ باشد.
  • این مواد را به خوبی هم بزنید تا زمانی که کاملا ذوب شده و شبیه خمیر پنکیک شود.
  • اگر ضخامت این خمیر بسیار زیاد است، یک قاشق غذا خوری آب به آن اضافه کنید.
  • این کار را ادامه دهید تا خمیر مناسب را به دست بیاورید.
  1. قبل از استفاده از این موم، اجازه دهید کمی سرد شود.

اگر می خواهید بعدا از این موم استفاده کنید، بگذارید خنک شود، سپس آن را در یخچال بگذارید.

طرز تهیه وکس صورت خانگی

طرز استفاده از وکس خانگی

  1. به ضخامت مویی که میخواهید بردارید توجه کنید.

ضخامت موهای شما باید بین ۱/۸ تا ۱/۴ اینچ (۳ میلیمتر الی ۶ میلیمتر) باشد.

  • اگر موهای شما کوتاه تر از این مقدار باشد، این موم، موهایتان را از ریشه بر نمی دارد.
  • اگر موهای شما بیش از حد بلند باشد، موقع برداشتن آن ها درد زیادی را حس می کنید.
  1. پارچه های اپیلاسیونتان را آماده کنید.

اگر پارچه مخصوص وکس را ندارید، می توانید از پارچه کتان  یا لینن استفاده کنید.

  • می توانید لبه های پارچه هایتان را چرخ کنید تا به راحتی از آن ها استفاده کنید.
  1. قبل از استفاده از وکس، کمی پودر بچه به ناحیه مورد نظر بزنید.

پودر بچه چربی پوست بدنتان و رطوبت را می گیرد، به طوری که موم به مو (و نه پوست شما) می چسبد و باعث می شود که کمتر درد را احساس کنید.

  1. وکس را روی ناحیه مورد نظرتان بمالید.

وکس را توسط یک چوب بستنی، در جهت رشد موهایتان، روی بدنتان بمالید.

  1. پارچه را روی وکس، در جهت رشد موهایتان فشار دهید.

۹ طرز تهیه وکس خانگی

  1. اجازه دهید تا وکس به طور کامل خنک شود.

به آرامی لبه پایین پارچه را بلند کنید تا ببینید آیا وکس به خوبی  چسبیده است.

  1. پارچه را بردارید.

از قسمت پایین پارچه، با یک دست، کمی پوستتان را بکشید و با دست دیگر به سرعت پارچه را، در جهت رشد موهایتان، بکشید.  این کار را خیلی سریع انجام دهید. دستتان را در زاویه کمتر از ۹۰ درجه حرکت دهید.

۱۱ طرز تهیه وکس خانگی

  1. باقی مانده وکس را در یخچال قرار دهید.

وکس را می توانید به مدت دو هفته در یخچال و دو ماه در فریزر نگهداری کنید.

طرز تهیه وکس خانگی برای صورت

نکات مهم در مورد استفاده از وکس خانگی 

  • اگر شما از این وکس برای برداشتن موهای صورتتان استفاده می کنید، باید بگذارید کمی بیشتر خنک شود .
  • این کار باعث میشود تا از قرمزی پوست صورت شما جلوگیری شود.
  • اگر پس از وکس صورتتان بیش از حد قرمز می شود، زمانی که قصد ندارید بیرون بروید، صورتتان را وکس بیاندازید.
  • اگر کمی از وکس روی پوستتان خشک شد، پوستتان را با آب گرم بشویید تا وکس از روی پوستتان جدا شود.
  • همچنین می توانید از ترکیب آب گرم و ۱ قاشق غذاخوری جوش شیرین برای برداشتن وکس خشک شده از روی پوستتان استفاده کنید.
  • اگر وکس شما، قبل از آن که ازش استفاده کنید، خشک شد، مجددا به آن حرارت بدهید تا ذوب شود.
  • حداقل ۲ روز قبل از وکس انداختن، پوستتان را با استفاده از اسکراب، پاکسازی کنید.

طرز تهیه وکس صورت

چند هشدار در مورد وکس های خانگی 

  • برای گرم کردن وکس، هرگز از ماکروویو استفاده نکنید.
  • مایکروویو، وکس را به طور یکدست گرم نمی کند و برخی از قسمت ها را بیش از حد داغ می کند.
  • برای گرم کردن وکس، آن را در یک کاسه آب داغ قرار دهید.
  • قبل از مالیدن وکس روی پوستتان، حتما دمای آن را چک کنید.

طرز تهیه وکس صورت در خانه

طرز تهیه وکس خانگی

منبع wikihow / ترجمه اختصاصی سایت دلبرانه 

طرز تهیه وکس خونگی۷

پرسش و پاسخ در مورد طرز تهیه وکس خانگی 

سوال۱ :

آیا پوست من بعد از وکس قرمز خواهد شد؟ نمی خواهم کسی بداند من پشت لبم را وکس کردم .

پاسخ: اپیلاسیون ممکن است پوست شما را قرمز کند . این بستگی به روش اپیلاسیون شما دارد. برای بهبود قرمزی پوست بعد از اپیلاسیون ، مقداری روغن نارگیل یا کرم مرطوب کننده به صورت خود بمالید. می توانید مقداری خورده یخ را در یک پارچه نخی گذاشته و در صورت لزوم به آرامی روی پوست فشار دهید. اپیلاسیون را می توان در شب انجام داد تا در در هنگام روز قرمزی پوست کاملا بهبود کرده باشد.

طرز تهیه وکس شکری

سوال۲ :

می توانم به جای آب لیمو از سرکه در وکس خانگی استفاده کنم؟

پاسخ: آب لیمو برای اپیلاسیون بهتر از سرکه است. آب لیمو احساس طراوت و شادابی به پوست شما می بخشد.

درست کردن وکس

سوال۳ :

اگر آب لیمو نداشتیم چطور؟

پاسخ: شما می توانید از هر نوع آب میوه دیگری مرکبات استفاده کنید. به عنوان مثال ، آب پرتقال. اما آب لیمو بهرحال بهتر است.

درست کردن وکس خانگی

سوال۴ :

اگر خواستیم وکس خانگی مان غلیظ تر شود چیکار کنیم ؟

پاسخ: اگر به غلظت بیشتری نیاز دارید ، میتوانید در طول آماده سازی مقدار قند و عسل را بیشتر کنید.

آموزش درست کردن وکس خانگی

سوال۵ :

به جای نوارهای پارچه ای از چه چیزی میتوانیم برای وکس خانگی استفاده کنیم؟

پاسخ:باند یا کاغذ را میتوانید جایگزین پارچه کنید. بهتر است خودتان با تست کردن ببینید کار با کدام یک برای شما ساده تر است .

روش درست کردن وکس خانگی

سوال۶ :

اگر بخواهم مقدار کمتری وکس خانگی درست کنم باید چه مقداری از هر کدام از مواد بریزم ؟

پاسخ:همه مواد گفته شده را نصف کنید – بنابراین ۱/۴ لیوان آب لیمو ، ۱/۲ فنجان عسل و ۱/۲ فنجان شکر کافی خواهد بود.

آموزش وکس خانگی

سوال۷ :

آیا می توانم برای آب لیمو از لیمو تازه استفاده کنم؟

پاسخ: مطمئناً ، خوب است.

اموزش وکس خانگی برای صورت

سوال۸ :

آیا می توانم به جای عسل از عسل طبیعی استفاده کنم؟

پاسخ: بله. در واقع ، این بهتر خواهد بود ولی برای کاهش هزینه ها میتوانید از عسل مصنوعی هم استفاده کند.

اموزش ساختن وکس خانگی

سوال۹ :

آیا حتما باید از نوارهای پارچه ای برای استفاده از وکس های خانگی استفاده کنم؟

پاسخ: شما می توانید از پارچه ها یا مواد دیگری مانند حوله های کاغذی ، خود کاغذ یا باند استفاده کنید ، اما احتمالا نوارهای پارچه ای بهترین گزینه هستند.

طرز تهیه وکس خانگی برای بدن 

بیشتر بخوانید : 

وکس خانگی | طرز تهیه و آموزش استفاده از وکس در خانه

آموزش وکس صورت | چگونه موهای صورت را وکس کنیم ؟

آموزش وکس | چگونه در خانه از وکس و موم استفاده کنیم؟

آموزش وکس | چگونه در خانه از وکس و موم استفاده کنیم ؟


 رفتن به سالن برای از بین بردن موهای زائد می تواند پر هزینه و وقت گیر باشد. با این حال، شما می توانید با استفاده از وکس موهایتان را در خانه از بین ببرید.  دو راه حل ساده وجود دارد یکی استفاده از وکس گرم یا موم یا نوار های وکس سرد ، گرچه ممکن است تا حدودی دردناک باشد. ما اینجاییم با آموزش وکس کامل بدن در خانه و تلاش کرده ایم همه ریزه کاری های این دو روش را با شما در میان بگذاریم .

چگونه از وکس استفاده کنیم؟

آموزش وکس

چگونه از وکس استفاده کنیم

آموزش وکس مرحله اول

آماده سازی پوست برای وکس کردن

آموزش وکس (۱)

  1. پوست تان را تمیز کنید.

چه شما از نوار وکس یا وکس داغ استفاده کنید، در هر صورت می بایست پوست خودتان را حدود یک روز قبل از وکس کردن تمیز کنید.

  • از اسکراب استفاده کنید .
  • سپس، پوستتان را با یک صابون و آب شستشو دهید .
  • بعد از آن مطمئن شوید که کاملا خشک شده است.
  • پس از پاکسازی پوستتان، کمی پودر بچه را به پوستتان بزنید تا رطوبت را بگیرد.
  • می توانید بالا لب تان، زیر بغل، دست ها، پاها، شکم، کمر و خط بیکینی را وکس کنید.
  • قبل از وکس از هیچ لوسیونی استفاده نکنید زیرا مانع برداشتن موهایتان می شود.

اموزش وکس انداختن

آموزش وکس (۲)

  1. شانس هر نوع حساسیت پوستی را کاهش دهید.

چند نکته ساده وجود دارد که با استفاده از آن ها اپیلاسیون برایتان کم درد تر خواهد شد.  برای رفع موهای زائد از مواد دیگری هم می توانید استفاده کنید.

  • نیم ساعت قبل از اپیلاسیون، ایبوپروفن مصرف کنید.
  • اپیلاسیون حداقل یک ساعت زمان نیاز دارد. بنابراین عجله نکنید.
  • در دوران قاعدگی وکس نکنید، زیرا در این دوران پوست شما خیلی حساس می شود .
  • نتیجتا در در دوران قاعدگی می تواند به میزان قابل توجهی دردناک تر باشد.

اموزش وکس بدن

آموزش وکس (۳)

  1. در یک مکان گرم اپیلاسیون کنید.

می تواند پس از دوش در حمام این کار را انجام دهید.

  • وکس کردن در هوای سرد بسیار دردناک است.
  • هوای گرم منجر به باز شدن فولیکول های شما می شود و موها را راحت تر از بین می برد.
  • اجازه دهید موهایتان به اندازه کافی، حدود ¼ اینچ یا ۶-۷ میلیمتر، بلند شود .
  • هر چه موها بلند تر باشند راحت تر وکس میشوند.

موزش وکس سرد

آموزش وکس مرحله دوم

وکس کردن با نوار های وکس

آموزش وکس (۴)

  1. چند دقیقه نوار ها را بین دستانتان بمالید تا گرم شوند.

اگر نیاز است این کار را دوباره انجام دهید و نوارهای نامناسب را بیرون بریزید. سپس، لایه رویی را به آرامی جدا کنید.

  • از مزایای نوارهای وکس این است که شما نیازی ندارید تا وکس گرم کنید.
  • برخی افراد فکر می کنند که این نوارها درد بیشتری دارند زیرا وکس این نوارها سردتر است.
  • از نوار های وکس مناسب را استفاده کنید.
  • از یک نوار وکس برای نقاط مختلف بدنتان استفاده نکنید.

اموزش وکس دست

آموزش وکس (۵)

  1. نوار وکس را در جهت رشد مو، روی پوستتان بگذارید.

برای چند ثانیه، با دست روی نوار فشار دهید تا به خوبی روی پوست بچسبد.

اموزش وکس پا

آموزش وکس (۶)

  1. حالا وقت کندن نوار های وکس است .

با یک دست پوستتان را بکشید و با دست دیگر به صورت نوار را در خلاف جهت رویش موهایتان بکشید.

  • یک ناحیه را دو بار وکس نکنید.
  • نوار در خلاف جهت رویش موهایتان بردارید.
  • وکس ریشه موها را ضعیف می کند.
  • بنابراین تا دو هفته نیازی به وکس انداختن دوباره ندارید.
  • برای پاک کردن وکس باقی مانده روی پوستتان ، می توانید با آب گرم بشویید .
  • همچنین برای پاک کردن وکس میتوانید از روغن بچه استفاده کنید.

آموزش وکس کامل بدن در خانه 

آموزش وکس مرحله سوم

وکس کردن با وکس گرم یا موم

آموزش وکس (۷)

  1. وکس را گرم کنید.

اگر از موم نرم استفاده می کنید، بسته به نوعی که استفاده می کنید، ممکن است به ظرف مخصوص گرمکننده موم نیاز داشته باشید، یا می توانید به راحتی آن را در مایکروویو گرم کنید. برای یک شیشه کامل، حدود ۱۵ تا ۲۰ ثانیه حرارت دهید. برای یک بطری نصفه را حدود ۱۰ ثانیه حرارت دهید. موم باید کمی غلیظ باشد.

همچنین میتوانید ظرف دربسته موم را درون یک ظرف آب جوش قرار دهید تا با حرارت آب جوش کم کم گرم شود. دقت کنید در این صورت سطح آب باید از ارتفاع ظرف موم کمتر باشد مگرنه آب داخل ظرف موم میشود.

  • دقت کنید که وکس در مایکروویو سریع تر داغ می شود.
  • بنابراین قبل از اعمال وکس روی پوستتان مطمئن شوید که خیلی داغ نیست و پوستتان را نمی سوزاند.
  • سپس برای وکس کمی پارچه یا کاغذ مناسب برای وکس انتخاب کنید.
  • قبل از وکس کردن، کمی موم را به داخل مچ دستتان بزنید تا از دمای آن آگاه شوید.
  • موم نباید بیش از حد سرد یا داغ باشد.
  • هرگز موم را نجوشانید و بیش از حد به آن حرارت ندهید.
  • زیرا موم در حرارت بالا کارایی اش را از دست می دهد.

چگونه وکس را گرم کنیم

آموزش وکس (۸)

  1. برای مالیدن وکس روی پوستتان از یک چوب بستنی استفاده کنید.

معمولا این چوب ها یا کاردک های مخصوص وکس در کیت وکس موقع خرید موجود هستند.

  • یک لایه نازک از وکس را در  جهت رشد موهایتان اعمال کنید.
  • نوار را به سرعت روی آن بگذارید و در جهت رشد مو فشار دهید.
  • موم نباید بیش از حد نازک یا خیلی ضخیم باشد.
  • اما برای رفع موهای بیشتر ناچارید موم بیشتری استفاده کنید.
  • هرچند اگر موم بیشتری بمالید ، اپیلاسیون دردناک تر خواهد بود.

چگونه وکس بدن انجام دهیم

آموزش وکس (۹)

  1. پارچه را روی موم در جهت رشد مو بگذارید. سپس به سرعت در خلاف جهت رشد مو پارچه را بکشید.

برای کاهش درد، می توانید با دستتان کمی روی پوستتان فشار دهید. برای پاک کردن موم باقی مانده از روی پوست از یک نوار پارچه دیگر استفاده کنید.

  • در اپیلاسیون کردن عجله نکنید.
  • این کار را می بایست با حوصله انجام دهید.
  • دقت کنید ، ممکن است موهایتان به دلیل کوتاهی بیش از حد، وکس داغ، یا آرام کشیدن پارچه از بین نرود.

چگونه خودمان وکس انجام دهیم

در مورد روش های موزدایی بیشتر بدانید !

موزدایی یا اپیلاسیون (به فرانسوی: épilation) به روش‌های از بین بردن مو به‌ویژه موی بدن انسان‌ها گفته می‌شود. همچنین، از بین بردن موهای بدن در هر قسمتی از آن و به روش کندن از ریشه صورت گیرد را موزدایی گویند. انواع مختلفی برای آن از قبیل لیزیک، استفاده از چسب خاص (مومک)، بند انداختن و… را می‌توان نام برد.

 روش‌های موزدایی:

  1. موبرها
  2. تیغ یا تراشیدن
  3. موم و وکس 
  4. داروها
  5. لیزر رفع موهای زائد
  6. بند انداختن
  7. اپیلاسیون
  8. الکترولیز

۱- موبرها

موبر (نوره) ماده‌ای است که برای دفع موهای زاید بدن استفاده می‌شود. این ماده از ترکیب آهک و زرنیخ تشکیل شده‌است.امروزه موبرهای جدید بدون بو هستند و نیاز به آماده‌سازی ندارند و به دو نوع گیاهی و شیمیایی تقسیم می‌شوند. مو برها به شکل کرم و همچنین افشانه در داروخانه‌ها به فروش می‌رسد.

۲- تیغ یا تراشیدن

استفاده از تیغ یا تراشیدن یکی از سریع‌ترین و بی‌دردسرترین شیوه‌های مو زداییست که هم توسط خانم‌ها و هم آقایان استفاده می‌شود. به اعتقاد بعضی این شیوه باعث درشت تر شدن موها شده که البته تاکنون هیچ توجیه علمی برای اثبات این قضیه وجود ندارد. در افرادی که موهای مجعد دارند استفاده از این شیوه باعث به وجود آمدن برآمدگی و خارش شدید به دلیل خم شدن مو زیر پوست می‌شود. [نیازمند منبع]

۳- موم و وکس

در این روش از ماده چسبناکی که عموماً از شکر و آب تشکیل شده و مقداری پارچه که به صورت نواری برش خرده است استفاده می‌گردد. در نوع مدرن آن بسته‌های آماده مصرف که به موم خاصی آغشته‌است به صورت بسته‌بندی آماده در داروخانه‌ها به فروش می‌رسد. روش اپیلاسیون که با حرارت موم و مالیدن آن به پارچه و چسباندن به سطح پوست باعث کندن موهای زائد می‌شود. با استفاده از وکس برای چند ماه از موهای زائد خلاص می‌شوید، اما این روش معایب خودش را دارد. دردناک است و می‌تواند سبب مشکلاتی مانند التهاب ریشهٔ مو (فولیکولیت)، رفتن موها زیر پوست، تغییر رنگ پوست و حتی ایجاد جوشگاه یا اسکار شود.

۴- داروها

برخی از داروها می‌توانند رشد موها را آهسته کنند. یادتان باشد معمولاً رویش موهای زائد به مصرف دارو به تنهایی پاسخ نمی‌دهد. داروها فقط رشد موها را سرکوب یا آهسته می‌کنند و سبب از بین رفتن موهای زائد نمی‌شوند. مصرف دارو باید تحت نظر پزشک باشد و هر دارویی عوارض خودش را دارد.

۵- لیزر رفع موهای زائد

برخی از انواع اشعه لیزر در این کار استفاده می‌شود. برای این کار از دستگاه‌های لیزر کلینیکال یا از دستگاه‌های لیزر خانگی استفاده می‌شود. دستگاه‌های لیزر مو، فولیکول‌های ریشه مو را از بین می‌برند بنابراین برای از بین بردن موهای بدن با ۹۰ درصد عملکرد مثبت و روش ان به این طریق است که ۲ الی ۳ هفته قبل نباید موها را از ریشه زد تا ریشه مو در پوست موجود باشد و با اشعه ریشه مو را سوزانده و این کار بین ۵ الی ۸ جلسه انجام گیرد و با توالی ۲ ماه در میان و پس از این مدت به احتمال ۸۰٪ موها زائد برای همیشه محو می‌گردد.

۶- بند انداختن

این روش یکی از روشهای مو زدایی است و همان‌طور که از نام این روش پیداست در این روش با استفاده از نخی محکم اقدام به برداشتن مو می‌کنند. از این روش برای برداشتن موهای روی صورت، دست و پا استفاده می‌شود.

۷- اپیلاسیون با دستگاه های اپی لیدی

دستگاه‌های اپیلاسیون نیز برای کندن و برداشتن مو با قیمت مناسبی در بازار وجود دارند در این روش سری دستگاه با سرعت می‌چرخد و با حرکاتی منظم، انتهای موها را گرفته و می‌کند. این روش روشی فوری و پر درد است و لازم است برای کاهش درد از کرم‌های مخصوص استفاده شود.

۸- الکترولیز

عمدتاً در کلینیک‌ها صورت می‌گیرد و با استفاده از جریان برق و الکترولیز ریشه مو سعی در از بین بردن موهای زائد می‌نمایند.

آموزش وکس بدن 

منبع : wikihow / ترجمه اختصاصی از سایت دلبرانه 

چگونه وکس کنیم

آموزش وکس در خانه

بیشتر بخوانید : 

وکس خانگی | طرز تهیه و آموزش استفاده از وکس در خانه

آموزش وکس صورت | چگونه موهای صورت را وکس کنیم ؟

طرز تهیه وکس خانگی | چطور در خانه وکس یا موم بسازیم؟

درمان خال و توده های پوستی

خال ها بسیار متداول هستند و بیشتر افراد دارای یک یا چند تا خال هستند. خال ها یا توده های پوستی سلول های تولید کننده رنگدانه (ملانوسیت ها) در پوست شما هستند. علت به وجود آمدن خال ها به خوبی درک نشده است. تصور می شود در اکثر موارد تعامل عوامل ژنتیکی و آسیب آفتاب است. افرادی که پوست سفید دارند، تمایل به داشتن توده های پوستی بیشتری دارند. در ادامه این مقاله ار بخش زیبایی, پوست و موی دکتر سلام به توضیج کامل درباره درمان خال و توده های پوستی پرداخته و با آن آشنا می شویم.

انواع خال ها

توده های پوستی معمولاً در کودکی و بزرگسالی پدیدار می شوند و با رشد و در اندازه و رنگ تغییر می کنند. خال های جدید معمولاً در مواقعی تغییر می کنند که سطح هورمون شما مانند بارداری تغییر می کند. بیشتر توده های پوستی قطر کمتر از 1/4 اینچ دارند. رنگ خال از صورتی تا قهوه ای تیره یا سیاه متغیر است. آنها می توانند در هر جایی از بدن شما به تنهایی یا گروهی باشند. تقریباً همه خال ها خوش خیم هستند (غیر سرطانی).

خال و توده های پوستی

اما خال های جدید در یک فرد بالغ احتمال ابتلا به سرطان نسبت به خال های قدیمی بیشتر است. اگر یک خال جدید هنگام میانسالی ظاهر شود، یا اگر ظاهر خالی تغییر کند، باید به متخصص پوست مراجعه کنید تا مطمئن شوید که سرطانی نیست. انواع مختلفی از خال ها وجود دارد که در زمان ظاهر شدن، طبقه بندی می شوند و خطر ابتلا به سرطان را مشخص می کنند.

خال مادرزادی

به این توده های پوستی علامت های مخصوص تولد گفته می شود و از نظر اندازه، شکل و رنگ بسیار متفاوت است. حدود 0.2 تا 2.1 درصد از نوزادان با توده های پوستی مادرزادی متولد می شوند. بعضی از علائم تولد ممکن است به دلیل دلایل زیبایی در هنگام بزرگتر شدن کودک تحت درمان قرار بگیرند، به عنوان مثال 10 تا 12 سالگی و توانایی تحمل بی حسی موضعی را دارد.

گزینه های درمانی شامل موارد زیر است:

  •   عمل جراحی
  •   محل قرارگیری مجدد پوست (درم ابریژن)
  •   تراشیدن پوست (برداشتن) لایه های بالای پوست
  •   لایه برداری شیمیایی برای روشن شدن پوست
  •   فرسایش لیزر برای روشنایی

خطر

توده های پوستی بزرگ مادرزادی خطر بزرگتر بدخیم شدن در بزرگسالی دارند (4 تا 6 درصد خطر برای زندگی). تغییرات در رشد، رنگ، شکل یا درد محل تولد باید توسط پزشک ارزیابی شود.

خال های اکتسابی (که به آن خال های معمولی نیز گفته می شود)

توده های پوستی اکتسابی خال هایی هستند که بعد از تولد روی پوست شما ظاهر می شوند. آنها همچنین به عنوان توده های پوستی معمولی شناخته می شوند. آنها می توانند در هر نقطه ای روی پوست شما ظاهر شوند. افراد با پوست معمولی معمولاً بین 10 تا 40 از این خال ها را دارند.

توده های پوستی معمولاً:

  •   گرد یا بیضی
  •   صاف یا اندکی بلند یا گاهی گنبدی شکل
  •   صاف یا خشن
  •   یک رنگ (برنز، قهوه ای، سیاه، قرمز، صورتی، آبی، یا رنگ پوست)
  •   تغییر ناپذیر است
  •   کوچک (1/4 اینچ یا کمتر؛ اندازه یک پاک کن مداد)
  •   ممکن است مو داشته باشد

اگر پوست تیره تری دارید یا موهای تیره دارید، ممکن است توده های پوستی شما تیره تر از افرادی باشد که پوست آنها روشن تر است.

خال و توده های پوستی

خطر

اگر بیش از 50 توده های پوستی معمولی دارید، بیشتر در معرض خطر ابتلا به سرطان پوست هستید. اما نادر است که توده های پوستی معمولی سرطانی شوند.

خال های آتیپیک (همچنین به نام dysplastic nevi)

توده های پوستی غیر معمولی می توانند در هر نقطه از بدن شما ظاهر شوند. خال های آتیپیک اغلب روی تنه هستند، اما می توانید آنها را روی گردن، سر یا پوست سر خود نیز داشته باشید. آنها به ندرت روی صورت ظاهر می شوند. توده های پوستی خوش خیم آتیپیک ممکن است برخی از مشخصات مشابه ملانوما (نوعی سرطان پوست) را داشته باشند. بنابراین، مهم است که مرتباً معاینات پوستی انجام شود و هرگونه تغییر در توده های پوستی خود را کنترل کنید.

توده های پوستی غیر معمول پتانسیل ابتلا به سرطان را دارند. اما تخمین زده می شود که فقط 1 در 10،000 خال معتبر منبع تبدیل به سرطان می شود. به دلیل ظاهر آنها، خال های غیر معمولی به عنوان “جوجه های زشت” خال ها شناخته شده اند.

به طور کلی، خال های غیر معمولی عبارتند از:

  • به صورت نامنظم با مرزهای ناهموار
  • متنوع در رنگ: مخلوط برنز، قهوه ای، قرمز و صورتی
  • سنگریزه در بافت
  • بزرگتر از پاک کن مداد؛ 6 میلی متر یا بیشتر
  • شایع تر در افراد دارای پوست سفید است
  • در افرادی که در معرض آفتاب زیاد هستند شایع تر است

خطر

در صورت ابتلا به ملانوم خطر بیشتری دارید:

  •   چهار یا بیشتر خال های غیر معمول دارید
  •   خویشاوند خونی که ملانوم داشت
  •   قبلاً ملانوم داشت

اگر اعضای خانواده شما دارای توده های پوستی آتیپیک زیادی هستند، ممکن است شما دارای سندرم ملانومای مولانوی مولتیپل غیر معمولی خانوادگی (FAMMM) باشید. خطر ابتلا به ملانوما 17.3 برابر بیشتر از افرادی است که سندرم FAMMM ندارند.


بیشتر بخوانید: با مصرف شکر، پوست خود را زشت نکنید!


علل خال های جدید

دلیل ایجاد توده های پوستی جدیدی که در بزرگسالی ظاهر می شود، به خوبی درک نشده است. توده های پوستی جدید ممکن است خوش خیم باشند یا ممکن است سرطانی باشند. علل ملانوما به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است، اما منبع معتبر در مورد علت ایجاد توده های پوستی خوش خیم تحقیقات کمی وجود دارد. جهش های ژنتیکی احتمالاً درگیر هستند.

خال و توده های پوستی

یک مطالعه تحقیقاتی در سال 2015 گزارش داد که جهش ژنتیکی ژن BRAF در 78 درصد منبع معتبر توده های پوستی اکتسابی خوش خیم وجود دارد. جهش های BRAF در ملانوم نقش دارند. اما هنوز فرآیندهای مولکولی درگیر تبدیل یک خال خوش خیم به یک خال سرطانی شناخته نشده است. تعامل نور ماوراء بنفش (UV)، طبیعی و مصنوعی، با DNA شناخته شده است و باعث ایجاد آسیب ژنتیکی می شود که می تواند منجر به ایجاد ملانوما و سایر سرطانهای پوستی شود.

قرار گرفتن در معرض آفتاب ممکن است در دوران کودکی یا بزرگسالی اتفاق بیفتد و بعداً منجر به سرطان پوست می شود.

دلایلی که ممکن است شما توده های پوستی جدید داشته باشید عبارتند از:

  •   افزایش سن
  •   پوست روشن و موهای روشن یا قرمز
  •   سابقه خانوادگی خال های غیرعادی
  •   پاسخ به داروهایی که سیستم ایمنی بدن شما را سرکوب می کنند
  •   پاسخ به داروهای دیگر، مانند برخی از آنتی بیوتیک ها، هورمون ها یا داروهای ضد افسردگی
  •   جهش ژنتیکی
  •   آفتاب سوختگی، قرار گرفتن در معرض آفتاب یا استفاده از تخت برنزه کننده

خال های جدید به احتمال زیاد سرطانی می شوند. بررسی سال 2017 مطالعات موردی نشان داد که 70.9 درصد از ملانوما ناشی از خال جدید است. اگر شما یک فرد بزرگسال مبتلا به توده های پوستی هستید، مهم است که آن را توسط پزشک یا متخصص پوست بررسی کنید.

علائم هشدار دهنده مربوط به خال

وقتی توده های پوستی قدیمی تغییر می کند، یا وقتی توده های پوستی جدید در بزرگسالی ظاهر می شود، باید به پزشک مراجعه کنید تا آن را بررسی کند. اگر توده های پوستی شما خارش، خونریزی یا دردناک است، سریعاً به پزشک مراجعه کنید. ملانوما کشنده ترین سرطان پوست است، اما خال یا لکه های جدید ممکن است سلولهای پایه یا سرطان سلولهای سنگفرشی باشند.

این موارد معمولاً در مناطقی دیده می شود که در معرض آفتاب هستند، مانند صورت، سر و گردن شما. آنها به راحتی قابل درمان هستند.

خال یا ملانوما

در اینجا یک راهنمای ملانومای ABCDE در مورد آنچه باید جستجو کنید، تهیه شده توسط آکادمی پوست آمریکا:

شکل نامتقارن

هر نیمی از خال متفاوت است.

 مرز

خال دارای مرزهای نامنظم است.

رنگ

رنگ خال تغییر کرده است یا رنگهای زیاد یا مختلط دارد.

قطر

خال بزرگتر می شود – بیش از 1/4 اینچ قطر.

در حال تحول

خال در اندازه، رنگ، شکل و ضخامت تغییر می کند.

بررسی های توده های پوستی

چک کردن مرتب پوست شما می تواند به شما در تغییرات خال کمک کند. بیش از نیمی از سرطان های پوست در قسمت هایی از بدن شما رخ می دهد که به راحتی می توانید آنها را ببینید. یافتن توده های پوستی در قسمت هایی از بدن که از خورشید محافظت می شود غیر معمول است. شایع ترین محل های بدن برای ملانوما در زنان بازوها و پاها است. برای آقایان شایع ترین محل های ملانوما کمر، تنه، سر و گردن است.

غیر قفقازی ها به طور کلی خطر کمتری برای ملانوم دارند. اما مکان های ملانوما برای افراد پوست رنگی متفاوت است.

مکان های معمولی برای ملانوما در بین غیر قفقازی ها عبارتند از:

  •   کف پا
  •   کف دست
  •   بین انگشتان پا و انگشتان دست
  •   زیر ناخنهای پا یا ناخنهای دست

چگونه می توان گفت این خال یا سرطان پوست است؟

گفتن تفاوت خال و ملانوما از هم بسیار آسان نیست، حتی برای متخصصان پوست با سالها آموزش. بنابراین، در صورت هر گونه سؤال حتما با پزشک خود تماس بگیرید. این گالری عکس بین توده های پوستی نرمال، خوش خیم و ملانوم متناوب خواهد بود، بنابراین می توانید یاد بگیرید که هر کدام را بشناسید.

خال و توده های پوستی

خال معمولی (Nevus)

یک nevus یک تومور ملانوسیتی خوش خیم (غیر سرطانی) است که بیشتر به آن خال گفته می شود. نووی (جمع کثرت خال) معمولاً در بدو تولد وجود ندارد اما در کودکان و نوجوانان ظاهر می شود. بیشتر خال ها هرگز مشکلی ایجاد نمی کنند، اما شخصی که بیش از 50 توده های پوستی نرمال (یا بیش از 5 توده های پوستی غیرعادی یا “نارسا”) داشته باشد، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به ملانوما، تهاجمی ترین شکل سرطان پوست است.

ملانوما: شکل نامنظم

این تصویر از تومور سرطان پوست ملانوما نشان می دهد که چگونه آنها اغلب به شکل نامنظم و چند رنگ هستند. هرچه ملانوما زودتر تشخیص داده شود، شانس بیشتری برای درمان موفق وجود دارد. آزمایشات ماهانه ممکن است به یافتن زود هنگام آن کمک کند. اغلب، اولین علامت ملانوما تغییر در اندازه، شکل یا رنگ یک خال موجود است. همچنین ممکن است به عنوان یک خال جدید یا غیر طبیعی ظاهر شود.

از قانون “ABCDE” می توان برای به یاد آوردن آنچه باید برای چک کردن لازم است استفاده کرد

خال معمولی: کاملاً گرد

این یک نمونه از یک خال معمولی است. توجه داشته باشید که تقریباً کاملاً گرد است. تومورهای ملانوما از نظر تفاوت زیادی دارند که معمولاً نامتقارن هستند (به صورت لپه).  اگرچه بیشتر توده های پوستی خوش خیم هستند (نه سرطانی)، اما انواع خاصی خطر ابتلا به ملانوم را بیشتر دارند.

حدود 2٪ تا 8٪ از جمعیت قفقاز ایالات متحده دارای خال هایی به نام “dysplastic” یا “neypical” nevi هستند، که بزرگتر از توده های پوستی معمولی هستند (بیشتر آنها 5 میلی متر در طول یا بزرگتر)، دارای مرزهای نامنظم هستند و سایه ها یا رنگ های مختلفی دارند.

افرادی که مبتلا به بیماری دیسپلاستیک به علاوه سابقه خانوادگی ملانوم (سندرم موسوم به FAMM) هستند در معرض خطر ابتلا به ملانوما در سنین پایین (جوانتر از 40 سال) قرار دارند.

ملانوما: نامتقارن با تغییرات

نمونه ای از چگونگی تومورهای ملانوما، بر خلاف خال های غیر سرطانی، اغلب نامتقارن (لپه) است. اگر شما 50 یا بیشتر توده های پوستی نرمال (یا 5 یا بیشتر توده های پوستی “نارس کننده”) دارید، باید سالانه چندین بار پوست خود را چک کنید. (حتی اگر شما خال ندارید، باید سالی یک بار خودآزمایی پوست انجام دهید.)

خال و توده های پوستی

اگر هر یک از علائم زیر را مشاهده کردید، با پزشک خود تماس بگیرید. یک لکه قهوه ای تیره جدید، احتمالاً بزرگ، به طور نامنظم، با مناطق تیره یا سیاه. خال ساده ای که سبب تغییر رنگ (به خصوص تیره تر)، اندازه (در حال رشد) یا بافت (محکم تر شدن) و / یا تکه ای یا خونریزی تغییر می کند. تغییر مشکوک در خال یا محل موجود. ضایعه ای با مرز نامنظم و مناطق قرمز، سفید، آبی، خاکستری یا آبی مایل به آبی یا لکه ها.

ضایعات تیره در زیر ناخنهای دست یا ناخنهای پا، روی کف دست، کف پا، نوک انگشتان دست و انگشتان پا یا روی غشاهای مخاطی (پوستی که دهان، بینی، واژن و مقعد را پوشش می دهد).

خال معمولی: یک رنگ

یک خال معمولی در این تصویر نشان داده شده است. توجه داشته باشید که رنگ در کل خال یکسان است – سایه های مختلف قهوه ای، مشکی یا برنزه وجود ندارد، همانطور که معمولاً در ملانوما مشاهده می شود.

ملانوما: مرز ناموزون

این تومور ملانوما دارای مرزی است که ناهموار یا شکاف دار دیده می شود. این روش دیگری برای تشخیص ملانوم از خال های معمولی است که به طور معمول دارای مرزهایی هستند که صاف هستند

خال معمولی: انواع اندازه و رنگ

توده های پوستی معمولی در اندازه ها و رنگ های متنوعی قرار دارند: (الف) تغییر رنگ کوچک پوست مانند شکل (که به آن ماژول گفته می شود). (ب) ماژول بزرگتر. ج) خالي كه بالاتر از سطح پوست باشد. و (د) خال که رنگ تیره خود را از دست داده است. هیچ یک از این مثالها ملانوما نیستند.

خال و توده های پوستی

ملانوما: قاعده ABCDE

ضایعه ملانوما حاوی سایه های مختلف قهوه ای، سیاه و برنزه است.

قانون “ABCDE” می تواند به شما کمک کند تا به یاد داشته باشید که به طور معمول تومور ملانوما چگونه به نظر می رسد:

عدم تقارن

شکل نیمی از خال با دیگری مطابقت ندارد.

حاشیه

لبه ها خاردار، بریده شده یا تار هستند.

رنگ

رنگ اغلب ناهماهنگ است. سایه های سیاه، قهوه ای و برنزه ممکن است وجود داشته باشد. مناطقی از سفید، خاکستری، قرمز یا آبی نیز ممکن است دیده شود.

قطر

قطر معمولاً از شش میلی متر بزرگتر است (اندازه یک مداد پاک کن) یا در اندازه بزرگتر رشد کرده است. با این حال، ملانوما می تواند در هر اندازه باشد.

تکامل

توده های پوستی در اندازه، شکل، رنگ، شکل ظاهری یا در ناحیه پوستی که قبلاً طبیعی بود، تغییر کرده است. همچنین، هنگامی که ملانوما در توده های پوستی موجود ایجاد می شود، ممکن است بافت مولی تغییر کند و سخت، برآمده یا پوسته پوسته شود. اگرچه پوست ممکن است احساس متفاوتی داشته باشد و ممکن است خارش، آبشار یا خونریزی ایجاد کند، اما ملانوما معمولاً دردی ایجاد نمی کند.

اگر می بینید که یکی از این موارد در مورد یکی از موهای شما اتفاق می افتد، سریعاً با پزشک خود تماس بگیرید.

خال و توده های پوستی

خال نرمال: مرز صاف

نمونه های بیشتر از توده های پوستی معمولی: (الف) تغییر رنگ پوست به طور یکنواخت برنزه یا قهوه ای، قطر 1 تا 2 میلی متر، (ب) تغییر رنگ پوست بیشتر، (ج) خالی که کمی بالاتر از سطح پوست بلند شده است، (د. ) خال که به وضوح بالاتر از پوست بلند شده است، و (ه) خال صورتی یا گوشتی.

همه این موارد طبیعی است و حتی یک خال نیز ممکن است با گذشت زمان از این مراحل بگذرد. با این وجود، همه آنها یک مرز صاف دارند و برخلاف تومور ملانوما، کاملاً از پوست اطراف جدا هستند.

ملانوما: اندازه تغییر می کند

عکس نهایی ما یک تومور ملانوما است که بزرگ است و با گذشت زمان بزرگتر شده است – ویژگی اصلی تومور ملانوما. در صورت مشاهده هرگونه ضعف پوستی مشکوک، به ویژه آن که جدید است یا در اندازه تغییر ایجاد شده است، با پزشک خود تماس بگیرید

به یاد داشته باشید، بر خلاف بسیاری از سرطانها، اگر در مراحل اولیه تشخیص داده شود، می توان ملانوم را درمان کرد. اگر توده های پوستی یا عوامل خطر دیگری دارید، مهم است که به طور منظم خودآزمایی پوست خود را انجام دهید، برای معاینات منظم به متخصص پوست مراجعه کنید و خود را از آفتاب محافظت کنید.

چه زمانی برای توده های پوستی به پزشک مراجعه کنید

توده های پوستی که در بزرگسالی ظاهر می شوند باید همیشه توسط پزشک معاینه شوند. توصیه می شود افراد سالانه توسط پزشک متخصص پوست معاینه پوستی انجام دهند. اگر در معرض خطر ملانوما هستید، پزشک ممکن است هر شش ماه یک بار بررسی پوستی را توصیه کند. اگر شما توده های پوستی دارید که تغییر می کند، به خصوص موردی که یکی از معیارهای راهنمای ABCDE در بالا مشاهده شود، سریعاً به پزشک مراجعه کنید.

چندین ضایعه پوستی وجود دارد که بسیار شایع و خوش خیم (غیر سرطانی) هستند. این شرایط شامل توده های پوستی ، برآمدگی، برچسبهای پوستی، لنتیژین خوش خیم و کراتوز سبورئیک است. خال ها رشدهایی روی پوست هستند که معمولاً قهوه ای یا سیاه هستند. توده های پوستی می توانند در هر نقطه ای از پوست، به تنهایی یا به صورت گروهی ظاهر شوند. بیشتر توده های پوستی در اوایل کودکی و طی 25 سال اول زندگی یک فرد ظاهر می شود.

خال و توده های پوستی

طبیعی است که در بزرگسالی بین 10 تا 40 خال وجود داشته باشد. با گذشت سالها، معمولاً خال ها به آرامی تغییر می کنند، در حال افزایش و / یا تغییر رنگ قرار می گیرند. گاهی موها در خال رشد می کنند. ممکن است برخی از خال ها به هیچ وجه تغییر نکنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است به مرور زمان به آرامی از بین بروند.


بیشتر بخوانید: سرطان پوست ملانومایی با این نشانه ها


چه عواملی باعث ایجاد خال می شود؟

توده های پوستی هنگامی به وجود می آیند که سلول ها به جای پخش شدن در پوست، در یک خوشه رشد می کنند. این سلول ها ملانوسیت نامیده می شوند و رنگدانه ای را ایجاد می کنند که رنگ طبیعی آن را به پوست می دهد. ممکن است توده های پوستی بعد از قرار گرفتن در معرض آفتاب، در دوران نوجوانی و در دوران بارداری تیره شوند.

سوالات رایج در مورد خال ها

nevi مادرزادی توده های پوستی است که از بدو تولد وجود دارند. nevi مادرزادی در حدود یک در 100 نفر رخ می دهد. این توده های پوستی کمی بیشتر از خال هایی که پس از تولد ظاهر می شوند به ملانوم (سرطان) مبتلا می شوند. اگر قطر بیش از یک پاک کن مداد یا هرگونه ویژگی ABCDEs ملانوم را داشته باشد باید مول یا برآمدگی بررسی شود. دیسپلاستیک توده های پوستی است که عموما از اندازه متوسط ​​(بزرگتر از یک پاک کن مداد) و به صورت نامنظم هستند.

آنها تمایل دارند با مراکز قهوه ای تیره و لبه های سبک تر و ناهموار، رنگ ناهمواری داشته باشند. این nevi ها تا حدودی احتمال دارد به ملانوما تبدیل شوند. در حقیقت، افرادی که 10 یا بیشتر مبتلا به بیماری دیسپلاستیک هستند، 12 برابر بیشتر از ابتلا به ملانوما، یک شکل جدی از سرطان پوست، هستند. هرگونه تغییر در خال باید توسط متخصص پوست بررسی شود تا سرطان پوست را ارزیابی کند.

آیا بچه ها خال دارند؟

بله. توده های پوستی ممکن است در بدو تولد وجود داشته باشد یا به تدریج در دوره نوزادی ظاهر شود. در سالهای نوجوانی و در بزرگسالی بسیاری از کودکان به رشد خال ادامه می دهند. متناسب با رشد طبیعی بدن، توده های پوستی کمی رشد می کنند. توده های پوستی مادرزادی خال هایی هستند که از بدو تولد وجود دارند و باید در طول رشد جنین نیز وجود داشته باشد. سایر توده های پوستی ممکن است بعداً به دلیل عواملی که ژنتیکی نیستند بلکه محیطی هستند، مانند قرار گرفتن در معرض آفتاب بوجود آیند.

آیا هنوز هم می توانم به عنوان یک بزرگسال خال های جدیدی داشته باشم؟

بله. در حالی که بسیاری از توده های پوستی در سالهای اول زندگی بوجود می آیند، در کل سالهای دوم معمولاً در دهه دوم یا سوم زندگی به طور متوسط ​​به 35 خال می رسد. اکثر افراد بعد از 30 سالگی، خال معمولی جدید ایجاد نمی شود. توده های پوستی جدید که بعد از 35 سالگی ظاهر می شوند ممکن است نیاز به مشاهده نزدیک، ارزیابی پزشکی و بیوپسی احتمالی داشته باشند. خال در بزرگسالان ممکن است نشانه رشد خال غیر طبیعی یا ملانوم زودرس باشد. مهم است که هر خال جدید توسط یک متخصص پوست ارزیابی می شود، ارزیابی کنید.

خال و توده های پوستی

چه چیز دیگری می تواند باشد؟

شبیه سازهای توده های پوستی زیادی وجود دارد، از جمله آنها می توانند لکه های کبدی، کراتوزهای سبورئیک، ملانوما، نوروفیبروما، همانژیوما، برچسب های پوستی، ماژول های کافه au lait و سرطانهای سلول پایه باشند. روش مطلوب برای تمایز بین این رشد های دیگر با مشورت با متخصص پوست است که ممکن است شامل بیوپسی پوست باشد. بعضی اوقات، ممکن است توده های پوستی در مجاورت یا رشد غیر خال مانند یک استخوان کنده یا سبورئیک رشد کند.

هنگامی که شک دارید، بیوپسی پوست می تواند در تشخیص بسیار مفید باشد.

چگونه می توانم متوجه شوم که اگر یک خال است سرطان؟

اکثر قریب به اتفاق توده های پوستی خطرناک نیستند. توده های پوستی که احتمال ابتلا به سرطانشان بیشتر است، مواردی هستند که از نظر سایر خال های موجود یا سایر مواردی که برای اولین بار بعد از سن 25 سالگی ظاهر می شوند متفاوت است. اگر متوجه تغییراتی در رنگ، قد، اندازه یا شکل خال بودید، باید متخصص پوست آن را ارزیابی کند. همچنین باید خال را چک کنید که آیا خونریزی می کنند، از بین می روند، خارش دارند یا احساس درد می کنید.

پوست خود را با یک آینه معاینه کنید یا از کسی بخواهید که به شما کمک کند. به مناطقی از پوست که غالباً در معرض آفتاب هستند، مانند دست، بازو، قفسه سینه، گردن، صورت، گوش، پاها و پشت توجه ویژه داشته باشید. اگر توده های پوستی به مرور زمان تغییر نکند، دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. اگر علائم تغییر در خال موجود را مشاهده کردید، اگر یک خال جدید دارید، یا اگر می خواهید خال به دلایل زیبایی برداشته شود، با متخصص پوست خود صحبت کنید.

ABCDE های زیر ویژگی های مهمی هستند که هنگام بررسی توده های پوستی باید در نظر بگیرید. اگر یک خال دارای هر یک از علائم ذکر شده در زیر است، آن را فوراً توسط متخصص پوست بررسی کنید.

این می تواند سرطانی باشد:

عدم تقارن

نیمی از خال با نیمه دیگر مطابقت ندارد.

مرز

حاشیه یا لبه های خال خاردار، تار یا نامنظم است.

رنگ

رنگ موی در کل یکسان نیست و سایه هایی از برنز، قهوه ای، سیاه، آبی، سفید یا قرمز دارد.

قطر

قطر توده های پوستی از پاک کن یک مداد بزرگتر است.

سیر تکاملی

توده های پوستی در اندازه، شکل یا رنگ تغییر می کند.

ملانوما نوعی سرطان پوست است. شایع ترین مکان برای ملانوما در مردان سینه و کمر است و در خانم ها پایین پا است. ملانوما شایعترین سرطان در زنان جوان است.

چگونه خال ها درمان می شوند؟

اگر یک متخصص پوست معتقد است که برای توده های پوستی باید ارزیابی بیشتری انجام دهد، می تواند با تراشیدن یا بریدن کل لکه، بیوپسی انجام دهد تا در زیر میکروسکوپ ارزیابی شود. این یک روش ساده است. (اگر متخصص پوست فکر کند که خال ممکن است سرطانی باشد، از بین بردن توده های پوستی باعث می شود سرطان گسترش نیابد.)

خال و توده های پوستی

در صورت یافتن توده های پوستی به نظر سرطانی، متخصص پوست با بریدن کل ناحیه و یک لبه از پوست طبیعی اطراف آن، کل خال یا جای زخم را از محل بیوپسی خارج کرده و زخم را می بندد.

برچسب پوست

برچسب پوستی یک تکه کوچک از بافت است که توسط ساقه اتصال به پوست آویزان می شود. برچسب های پوست خطرناک نیستند. آنها معمولاً در ناحیه گردن، قفسه سینه، پشت، زیر بغل، زیر سینه ها یا ناحیه کشاله ران مشاهده می شوند. برچسب های پوستی بیشتر در خانم ها به ویژه با افزایش وزن و در افراد مسن ظاهر می شود.

برچسب های پوستی معمولاً دردی ایجاد نمی کنند. با این حال، چیزی، مانند لباس، جواهرات و یا ساییدگی پوست بر روی آنها، ممکن است آنها تحریک کنند.

چگونه برچسب های پوست درمان می شوند؟

متخصص پوست و مو شما می تواند با قطع کردن آن با نخ یا قیچی، عمل جراحی کرایوژرژی (انجماد آن) یا با انجام عمل جراحی زیبایی (برطرف کردن آن با جریان الکتریکی) برچسب پوستی را از بین ببرد.


بیشتر بخوانید: داروهاي ضدسرطان و درمان سرطان پوست


لنتیگو پوست

لنتیگو (جمع: عدسی) لکه ای روی پوست است که تیره تر (معمولاً قهوه ای) از پوست اطراف است. عدسی ها بیشتر در بین سفید پوستان، به ویژه آنهایی که پوست روشنی دارند، بیشتر است.

چه عواملی باعث ایجاد عدسی می شود؟

به نظر می رسد قرار گرفتن در معرض خورشید عامل اصلی عدسی ها است. عدسی ها اغلب در قسمت هایی از بدن ظاهر می شوند که بیشترین خورشید را از جمله صورت و دست ها دریافت می کنند. برخی از عدسی ها ممکن است در اثر ژنتیک (سابقه خانوادگی) یا با اقدامات پزشکی مانند پرتودرمانی ایجاد شود.

چگونه عدسی ها درمان می شوند؟

روش های مختلفی برای درمان عدسی ها وجود دارد:

  •   جراحی کرایوس (انجماد آن)
  •   جراحی لیزر
  •   کرم های پوستی مانند رتینوئیدها و سفید کننده ها

آیا می توان از عدسی جلوگیری کرد؟

بهترین راه برای جلوگیری از عدسی، دور ماندن از خورشید در حد امکان است، خصوصاً بین ساعات 10 صبح تا 2 بعد از ظهر. در بیرون از منزل از یک ضد آفتاب با طیف گسترده ای با SPF 30 یا بالاتر استفاده کنید و از لباس های محافظتی مانند پیراهن های آستین بلند، شلوار و کلاه پشمی استفاده کنید. از استفاده از تختهای برنزه خودداری کنید.

خال و توده های پوستی

برآمدگی پوست

برجستگی ها نقاط قهوه ای کوچکی هستند که معمولاً در صورت، گردن، قفسه سینه و بازوها مشاهده می شود. برآمدگی ها بسیار متداول هستند و تهدیدی برای سلامتی نیستند. آنها بیشتر در تابستان ها مشاهده می شود، به خصوص در بین افراد روشن و افرادی که موهای روشن یا قرمز دارند.

چه عواملی باعث ایجاد برآمدگی پوست می شود؟

علل برجستگی ها شامل ژنتیک و قرار گرفتن در معرض آفتاب است.

آیا با استفاده از روش های پیچیده باید درمان شود؟

از آنجا که کک ها تقریباً همیشه بی ضرر هستند، نیازی به درمان آنها نیست. مانند بسیاری از شرایط پوستی، بهتر است تا حد امکان از آفتاب خودداری کنید و یا از یک ضد آفتاب با طیف گسترده با SPF 30 استفاده کنید. این امر به ویژه مهم است زیرا افرادی که به راحتی لک می زنند (به عنوان مثال، افراد با پوست روشن) سرطان پوست ایجاد شود.

اگر احساس می کنید که ترک های شما مشکلی دارند یا ظاهر آنها را دوست ندارید، می توانید آنها را با آرایش بپوشانید یا انواع خاصی از لیزر، درمان ازت مایع و یا لایه برداری شیمیایی را در نظر بگیرید.

کراتوز سبوره پوست

کراتوزهای سبورئیک رشد قهوه ای یا سیاه است که معمولاً در سینه و پشت و همچنین روی سر مشاهده می شود. آنها از سلولهایی به نام کراتینوسیت سرچشمه می گیرند. با پیشرفت، کراتوزهای سبورئیک ظاهر زگیل پیدا می کنند. آنها معمولاً منجر به سرطان پوست نمی شوند.

چه عواملی باعث کراتوز سبورئیک می شود؟

علت کراتوز سبورئیک مشخص نیست. آنها بیشتر با بزرگتر شدن افراد دیده می شوند.

 

خال و توده های پوستیچگونه کراتوز سبورئیک درمان می شود؟

کراتوزهای سبورئیک بی ضرر هستند و مسری نیستند. بنابراین، آنها نیازی به درمان ندارند. اگر تصمیم دارید که کراتوزهای سبورئیک را از بین ببرید، زیرا شیوه ظاهری آنها را دوست ندارید، یا به دلیل اینکه با لباس تحریک می شوند، روش های حذف آنها شامل قطع آنها و جراحی می باشد.

 راه های تنفسی را هموار کنیم

سرفه یک واکنش طبیعی و عادی بدن برای محافظت از گلو و مخاط مجرای تنفسی در برابر عوامل تحریک کننده می باشد. برخی زمان ها سرفه های مزمن و ادامه دار به دلیل بروز حساسیت یا بیماری های مختلف رخ می دهد که بسیار آزار دهنده و آسیب رسان است. افرادی که مبتلا به سرفه های ادامه دار هستند، شب ها و هنگام خواب بسیار معذب و آزرده می شوند.

برخی از سرفه ها خشک هستند و بعضی سرفه ها مخلوط یا پربار نامیده می شوند. سرفه های مخلوط همراه با خلط می باشند و حنجره صوتی را دچار التهاب می نمایند. سرفه های پربار یا مخلوط به دو نوع مزمن و حاد تقسیم بندی می شوند:

سرفه های حاد یا شدید به صورت ناگهانی آغاز می شود و دلیل اصلی آن سرماخوردگی یا سینوزیت می باشد. این نوع سرفه ها بعد از سه هفته و با مصرف شربت بهبود می یابد. سرفه های مزمن نیز طول درمانی بیشتر از 3 هفته دارند.

دلایل بروز سرفه :

سرفه ممکن است به دلیل حساسیت فصلی پدید آید و باعث عفونت در مجاری تنفسی فوقانی شود. هم چنین از دیگر عوامل بروز سرفه می توان به موارد زیر اشاره نمود  :

فیبروز ریه:  فیبروز ریه به معنای تشکیل بافت فیبروز (بافت همبند)  در ریه است. نشانه های آن شامل: کوتاهی تنفس، سرفه مزمن، تنگی نفس، خستگی، بی‌اشتهایی و کاهش وزن است.

ریفلاکس معده:  بیماری ریفلاکس معده باعث بازگشت محتویات معده به مری می‌شود. به طور طبیعی این روند موجب سوزش سر دل خواهد شد، اما علامت دیگر آن خس خس سینه و سرفه است. اسید معده قسمت زیرین تارهای صوتی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث ایجاد سرفه می شوند.

سرماخوردگی ویروسی:  یک نوع دیگر، سرفه تولیدی(productive) یا خلط دار است که غالبا بعد از سرماخوردگی‌های ویروسی به وجود می‌آید. این نوع سرفه مواد مخاطی را از دستگاه‌های تنفسی شما هدایت می کند. البته آلرژی یا عفونت‌های باکتریایی نیز این نوع سرفه‌ها را ایجاد می‌کنند. اگر هفته‌ها پس از سرماخوردگی همچنان سرفه می‌کنید و شدت سرفه کاهش نیافته، حتماً به پزشک مراجعه کنید. زیرا سرفه‌های طولانی ممکن است به معنای درمان نشدن بیماری شما باشند. ضمن این که سرفه که خود نشانه وجود عامل ویروسی یا باکتریایی در بدن شماست، می تواند منجر به بروز بیماری های ریوی شود.

استفاده از داروهای فشار خون: رایج ترین عارضه استفاده از مهارکننده‌های آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین یا همان داروهای فشار خون، سرفه مزمن است که در ۵ تا ۱۵ درصد افراد رخ می‌دهد. این سرفه معمولاً خشک و منقطع است. این اختلال ممکن است بلافاصله پس از شروع دارو و یا ماه‌های بعد خود را نشان دهد. در صورت بروز این حالت بدون درنگ با پزشک خود تماس بگیرید تا داروی دیگری را برای شما تجویز نماید.

برونشیت مزمن: برونشیت مزمن حالتی است که در آن آسیب مجاری هوایی موجب سرفه و بعضاً همراه خلط می‌شود. بیشتر مبتلایان به برونشیت مزمن، یا سیگار مصرف می‌کنند و یا سابقه استعمال دخانیات را در گذشته داشته‌اند.

خواص شگفت انگیز آویشن برای درمان سرفه  :

آویشن (Thyme) یک گیاه متعلق به خانواده نعناع می باشد که خواص درمانی و غذایی بسیار بالایی دارد. آویشن می تواند درمانی طبیعی و بی خطر برای گلو درد، آب ریزش بینی، سرفه و تقویت اعصاب باشد. مطالعات نشان داده اند گیاه آویشن در تسکین سرفه و برونشیت خفیف تاثیر بسیار مفیدی دارد. برگ گیاه آویشن دارای فلاونوئید است که عضلات گردن و گلو را که در هنگام سرفه درگیر می‌شوند، شل می‌کند و موجب کاهش التهاب می گردد. به ‌همین دلیل از این گیاه به‌ عنوان یک داروی گیاهی برای سرفه استفاده می‌شود.

آشنایی با شربت آوی پکت شرکت دینه :

شربت گیاهی آوی پکت (Avipect) دینه از محصولات خلط آور و ضد سرفه ای می باشد که برای بهبود سرفه های مزمن ناشی از سرماخوردگی، برونشیت، سیاه سرفه و … استفاده می گردد. این دارو که از ترکیبات کاملا گیاهی مانند آویشن تهیه شده، باعث تسریع در روند بهبود سرفه های شدیدی که به دلیل آلودگی هوا، حساسیت و دود سیگار ناشی می شود، خواهد شد. آویشن به کار رفته در آوی پکت خاصیت ضد باکتریایی و ضد قارچی دارد.

مواد تشکیل دهده شربت آوی پکت دینه :

شربت آوی پکت دینه دارای 50% عصاره مایع سرشاخه های گلدار آویشن بوده که این عصاره دارای فلاونوییدها نظیر آپی ژنین، نارین ژین و لوتئولین و روغن های فرار محتوی تیمول و کارواکرول می باشد .

هر 5 میلی لیتر شربت معادل 1 میلی گرم مشتقات فنلی بر مبنای تیمول استاندارد شده است.

اثرات درمانی و فارماکولوژی:

آویشن دارای خاصیت ضد سرفه، خلط آور و ضد اسپاسم برونش هاست. اثر خلط آور آن وابسته به تحریک مژک ها بوسیله ی ترپن ها و نیز تولید موکوس نرم با ویسکوزیته کمتر و دفع خلط غلیظ و تسهیل خروج آن می باشد. خاصیت ضد اسپاسم آن مربوط به ترکیبات فلاونوییدی، فنولی و اسانس می باشد. در یک مطالعه راندوم دوسوکور 60 بیمار مبتلا به سرفه های شدید به مدت 5 روز تحت درمان شربت آویشن(روزی 3 مرتبه و هر بار10 میلی لیتر) قرار گرفته و سپس نتایج به دست آمده با نتایج گروه کنترل که برم هگزین دریافت کرده بودند مقایسه شد. نتایج در هر دو گروه اثر ضد سرفه و خلط آور مشابهی را نشان داد که موید تاثیر شربت آویشن در کاهش سرفه و دفع خلط می باشد. همچنین آویشن به واسطه ی حضور ترکیبات تیمول و کارواکرول  دارای خواص ضد باکتریایی و ضد قارچ می باشد.

روش مصرف شربت آوی پکت :

هرچند که هر دارو باید با نظر پزشک و با توجه به شرایط بیمار تجویز شود اما به طور کلی نحوه مصرف این شربت به صورت زیر می باشد :

افراد بزرگسال هر روز 3 وعده و در هر وعده 2 پیمانه از این شربت را مصرف کنند.

کودکان نیز هر روز 3 بار و هر بار 1 پیمانه از شربت آوی پکت را برای تسکین سرفه استفاده کنند.

مصرف در دوران حاملگی و شیردهی :

هرچند که این دارو گیاهی و طبیعی می باشد اما باید در این دوران قبل از مصرف با پزشک متخصص در خصوص مصرف آن مشورت نمایید.

تداخل دارویی شربت آوی پکت دینه :

افرادی که داروهای ضد انعقاد و رقیق کننده خون مثل آسپرین، وارفارین و هپارین مصرف می نمایند باید درباره استفاده از این شربت با پزشک معالج خود مشورت کنند.

نکات مهم درباره شربت آوی پکت :

  • افرادی که به گیاه آویشین حساسیت دارند نباید شربت آوی پکت که حاوی عصاره آویشن می باشد را مصرف کنند.
  • این دارو دور از دسترس کودکان و در محیطی به دور از تابش مستقیم نور خورشید نگهداری شود.
  • قبل از مصرف شیشه شربت را به خوبی تکان دهید و سپس آن را مصرف نمایید.
  • به علت وجود ساکارز در این فرآورده، در صورت دارا بودن سابقه بیماری دیابت، قبل از مصرف این شربت با پزشک معالج مشورت کنید.
  • در صورت عدم بهبود پس از دو هفته باید پزشک خود را در جریان قرار دهید.
  • افراد سیگاری نیز به منظور بهبود و تسکین سرفه می توانند از آوی پکت استفاده نمایند.
  • به دلیل وجود الکل در عصاره آویشن،  کودکان یا بزرگسالانی که مصرف الکل موجود در این عصاره برایشان مناسب نیست، این شربت را با دستور پزشک و تایید متخصص مصرف نمایند.