بهترین درمان طب سنتی برای رفع یبوست چیست؟

  

باریج اسانس شربت لاکسی هرب را به عنوان بهترین درمان طب سنتی برای رفع یبوست معرفی کرد. 

یبوست، بیماری شایعی است که منجر به مراجعات متعدد کلینیکی شده و تأثیرات خانوادگی و اجتماعی مهمی را سبب می شود. این اختلال می تواند زمینه ساز مشکلات متعددی باشد بنابراین، بررسی و درمان آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است .

از علل مهم یبوست می توان به مصرف غذاهای کم فیبر ، کم آب، کم تحرکی، استفاده نادرست از مسهل ها، مصرف داروهای خاص ( از قبیل داروهای ضد درد، مدرها و آنتی هیستامین ها) اشاره کرد. بیماری هایی چون دیابت و کم کاری تیروئید نیز ممکن است باعث یبوست شوند.

از ميان علائم باليني و ذهني يبوست، كاهش دفعات اجابت مزاج و سختي مدفوع از اهمیت خاصی برخوردار است. علائم ديگري نظير درد مقعد، تخليه ناکامل مدفوع، حجم كم مدفوع، اتساع شكمي، نفخ، دفع گاز، زور زدن هنگام اجابت مزاج، احساس پري و فشار لگني، عدم موفقيت براي عمل دفع در طي بيست و چهار ساعت يا حتي خونريزي از ركتوم را نيز در تعريف و توصيف يبوست در نظر مي گيرند .

مهندس لاله حجازی، مدیر عامل شرکت داروسازی باریج اسانس در رابطه با راه های درمان این بیماری گفت: داروهاي ملين در كنار داروهاي مسكن از پرمصرف ترين داروهايي هستند كه در دنيا بدون تجويز پزشك مصرف مي شوند. سالانه در آلمان 39 ميليون واحد داروي ملين و در آمريكا 600 ميليون از آن فروخته ميشود و يبوست سالانه در آمريكا منجر به 5/2 ميليون ويزيت پزشك مي شود.

نتایج مطالعات فارماکولوژیک و بالینی

لاله حجازی در ادامه گفت: مطالعات جدید نشان داده اند که اطلاعات موجود در طب سنتی می تواند احتمال یافتن ترکیبات موثر دارویی را به شکل چشمگیری افزایش دهد.

شربت 120 میلی لیتری لاکسی هرب

در طب سنتی ایران داروهای متعددی بعنوان ملین شناخته شده است، یکی از بهترین و ایمن ترین این داروها شربت لاکسی هرب باریج است که از آلو (Prunus domestica) و شکر سرخ Saccharum officinarum)) تهیه شده است. که هر دو جزء شربت شواهد قابل قبول بالینی در خصوص یبوست دارند.

لاله حجازی در معرفی شربت لاکسی هرب باریج گفت‌ این راه درمان جدید با استفاده از همین راهکار و از منابع طب ایرانی استخراج شده است.

بر اساس مستندات طب سنتی، آلو و شکر سرخ در منابع طب ایرانی در بین 134 مفرده داروئی مؤثر بر یبوست در ردیف 10 داروی اول قرار دارند بر این اساس می توان گفت آلو و شکر سرخ از نگاه طب ایرانی طبیعی ترین، بهترین و بی خطر ترین راه مبارزه با یبوست شناخته شده است.

مطالعات گوناگون اثرات متعدد و مفید گونه های مختلف آلو را نشان داده اند. از آن جمله می توان به اثرات بهبود دهنده سلامت استخوان، حافظه، آنتی اکسیدانی، ضد التهابی و نیز بهبودی در یبوست اشاره کرد که این اثرات را ناشی از توان آنتی اکسیدانی و سهم بالای ترکیبات فنلی در آلو می دانند .

وی ادامه داد: چندین مطالعه در خصوص اثرات ملینی آلو انجام شده است. مطالعه پیراینن (2007) این اثر را ناشی از میزان بالای فیبر این میوه می داند. مطالعه چسکین و همکاران (2009) بیان می کند که مصرف یکبار در روز  آب آلو ، قبل از وعده غذایی ، می تواند سبب بهبودی در دفع و نرمی مدفوع در بیماران با یبوست مزمن شود. اثرات مشابهی در مطالعه ای که آتالوری و همکاران (2011) در آن به مقایسه آلوی خشک با پسیلیوم در بیماران با یبوست خفیف تا متوسط پرداخته اند به دست آمده است. نتیجه این مطالعه حاکی از اثربخشی بهتر آلو نسبت به پسیلیوم بوده است و  در نتیجه مصرف آلو را بر پسیلیوم ارجح دانسته است. در این مطالعه اثرات هم افزایی آلو با سوربیتول، فیبر غذایی و پلی فنول ها نیز مطرح شده است . سایر مطالعات نیز موید اثر ملینی آلو هستند و آن را به وجود ترکیبات فنلی، سوربیتول به همراه فیبر موجود در آلو نسبت داده اند.

ملاس موجود در شکر سرخ نیز حاوی میزان زیادی ترکیبات فنلی، آنتی اکسیدانی، ویتامین ها و مواد معدنی است، که آن را به یک ماده مغذی ارزشمند تبدیل کرده است. مصرف داروهای مسهل همواره بدن را در معرض خطر از دست دادن الکترولیت های مهم قرار می دهد. وجود املاح و ویتامین های ضروری در ملاس موجود در شکر سرخ، تا حد زیادی نگرانی از بابت دفع بی رویه املاح و ویتامین ها را کاهش می دهد . از طرفی قند موجود در شکر سرخ مانند یک ملین قندی آب را به سمت خود کشیده و مدفوع را نرم و از یبوست جلوگیری می کند.

در مطالعه ای که توسط حاجی عربی و همکاران( 2014) انجام شده، اثر شربت شکر سرخ در مقایسه با پلی اتیلن گلیکول به مدت 3 هفته در درمان یبوست عملکردی کودکان 2 تا 10 ساله مورد بررسی قرار گرفته است و در این مطالعه پارامترهایی چون: میزان دفع، میزان بهبود یبوست و تعداد دفعات دفع مدفوع در هفته و… را ارزیابی شده است، نتایج این مطالعه نشان داده که شکر سرخ به اندازه ی پلی اتیلن گلیکول در بهبود شاخص های درمان یبوست موثر بوده است و با توجه به عوارض کمتر شکر سرخ در مقابل پلی اتیلن گلیکول، می تواند جهت رفع یبوست عملکردی اطفال به عنوان یک درمان موثر و سودمند مورد استفاده قرار گیرد.

در انتها توصیه می کنیم جهت مشاهده و سفارش آنلاین شربت لاکسی هرب باریج به وب سایت barijessence.com مراجعه کنید.

منبع : ویرلن

انواع تست های روانشناسی و اجرای تست های شخصیت

تست های روانشناسی چگونه انجام می شود؟ انواع تست های روانشناسی چیست؟ اگر شما یا یک از اعضاء خانواده تان، برای تست های روانشناسی و روانشناختی مراجعه کنید، احتمالا سوالاتی درباره انتظارات خود از این آزمایش، خواهید داشت. یا شاید در مورد تست های روانشناسی و روانشناختی چیزهایی شنیده باشید و تعجب کنید که چرا شما یا یکی از اعضاء خانواده باید این تست را انجام دهید. تست های روانشناسی و روانشناختی ممکن است ترسناک به نظر بیاید اما برای کمک به شما طراحی شده است. برای آشنایی بیشتر درباره انواع تست های روانشناسی ادامه این مقاله از روانشناسی دکتر سلام را مطالعه نمایید.

تست های روانشناسی

تست های روانشناسی

از بسیاری جهات، تست و ارزیابی روانشناختی، شبیه آزمایشات پزشکی است. اگر بیمار، علائم جسمانی داشته باشد، یک ارائه دهنده مراقبت های اولیه ممکن است با استفاده از اشعه X و یا آزمایشات خون، بفهمد که چه چیزهایی باعث ایجاد این علائم می شود. نتایج آزمایشات می تواند به تهیه یک برنامه درمانی به شما کمک کند.  تست های روانشناسی نیز به همین درد می خورند. روانشناسان از تست ها و دیگر ابزارهای ارزیابی، برای اندازه گیری و مشاهده رفتار مراجعه کننده و برای دست پیدا کردن به یک تشخیص و راهنمای درمانی، استفاده می کنند. روانشناسان تست ها و ارزیابی ها را به دلایل مختلفی انجام می دهند. برای مثال،کودکانی که در مدرسه دچار مشکل می شوند، ممکن است تحت آزمایش یا آزمایشاتی برای ناتوانی های یادگیری قرار گیرند.

تست های روانشناسی برای ارزیابی مهارت هایی چون چابکی و چالاکی،زمان واکنش و حافظه، می توانند به متخصص اعصاب و روان کمک کنند تا بیماری هایی نظیر آسیب مغزی یا جنون را تشخیص دهند. چنانچه فردی در محل کار و یا در مدرسه و یا در روابط شخصی، مشکلی داشته باشد، تست ها می توانند به روانشناس کمک کنند تا بفهمد که آیا ممکن است فرد در مسائل مربوط به مدیریت خشم یا مهارت های بین فردی یا ویژگی های شخصیتی خاصی، دارای مشکل است یا خیر. سایر تست ها، اختلالات احساسی مانند اضطراب و افسردگی را در مراجعین مورد ارزیابی قرار می دهند.

علت اساسی مشکلات شخص همیشه روشن نیست. به عنوان مثال، اگر یک کودک در مدرسه دچار مشکلی شده باشد، آیا دچار مشکل خواندن مانند نارساخوانی است؟ یا دچار یک مشکل دقت و تمرکز مانند اختلال بیش فعالی کمبود توجه  (ADHD ) است؟ یا مشکل اختلال کنترل ضربه دارد؟ آزمون ها و  تست های روانشناسی، به یک روانشناس این اجازه را می دهد تا ماهیت مشکل را درک کرده و بهترین راه را برای رسیدگی به آن پیدا کند.

ارزیابی ها و تست های روانشناسی

ارزیابی ها و تست های روانشناسی دو مولفه جداگانه از هم اما مرتبط با یک ارزیابی روانشناختی هستند. روانشناسان از هر دو نوع ابزار برای کمک به تشخیص و درمان استفاده می کنند. تست شامل استفاده از آزمون های رسمی مانند پرسشنامه یا چک لیست است. این تست ها اغلب به عنوان تست های مرجع نرمال شناخته می شوند. به این معنی که آزمایش ها، استاندارد هستند تا افرادی که تست می گیرند، بدون توجه به اینکه فرد در کجا ندگی می کند یا اینکه چه کسی این ارزیابی را انجام می دهد، به یک روش مشابه مورد ارزیابی قرار بگیرند. برای مثال یک آزمون مرجع از قابلیت خواندن کودک، ممکن است توانایی کودک را در مقایسه با سایر کودکان در یک رده سنی و یا کلاس، نشان دهد. آزمون های مرجع نرمال توسط محققین تهیه و ارزیابی شده اند و اثبات شده است که برای سنجش یک ویژگی یا اختلال خاص قابل اجرا هستند.

ارزیابی ها و تست های روانشناسی و روانشناختی می تواند شامل مولفه های متعددی از قبیل آزمون های روانشناختی مرجع نرمال، آزمو ن های غیر رسمی و نظر سنجی ها، سوابق مصاحبه،سوابق مدرسه یا پزشکی، ارزیابی پزشکی و آمار های مشاهده ای باشد. یک روانشناس مشخص می کند که چه اطلاعاتی براساس پرسش های خاص باید پرسیده شود. به عنوان مثال، می توان از ارزیابی ها برای تعیین اینکه آیا یک فرد اختلال یادگیری دارد یا خیر استفاده کرد. آنها همچنین می توانند برای تعیین اینکه آیا یک فرد می تواند مدیر خوبی باشد یا اینکه چطور ممکن است با یک تیم کار کند، مورد استفاده قرار می گیرند.

برای مثال یک تکنیک ارزیابی ها و تست های روانشناسی رایج و معمول، انجام یک مصاحبه بالینی است. زمانی که یک روانشناس با فرد مراجعه کننده درباره نگرانی ها و سابقه آنها صحبت می کند، می تواند شاهد نحوه فکر مراجعه کننده، دلایل و تعامل او با دیگران باشد. ارزیابی ها همچنین ممکن است شامل مصاحبه با افراد دیگری باشد که با فرد مراجعه کننده، روابط نزدیک و خودمانی دارند مانند معلمان، همکاران و یا اعضای خانواده.  (با این حال، چنین مصاحبه هایی تنها با رضایت کتبی از فرد مراجعه کننده انجام خواهد شد ). آزمایش و ارزیابی در کنار یکدیگر، به یک روانشناس این اجازه را می دهد تا تصویر کاملی از توانایی ها و محدودیت های فرد را ببیند.

تست های روانشناسی

انواع  تست های روانشناسی

تست های روانشناسی که ارزیابی روانشناختی نیز نامیده می شود، بر این اساس است که چگونه روانشناسان، یک فرد و رفتار آنها را بهتر درک می کنند. این یک فرآیند حل مساله برای بسیاری از متخصصان است که شامل تلاش و تعیین مولفه های اصلی مشکلات روانی یا مشکلات سلامت روانی فرد، شخصیت، میزان ضریب هوشی (IQ) و یا برخی دیگر از مولفه ها، می شود. همچنین فرآیندی است که نه تنها به شناسایی ضعف های فرد، بلکه به توانایی های آنها نیز کمک می کند. تست های روانشناختی ، عملکرد یک فرد را در یک مرحله خاصی در زمان حال مورد سنجش قرار می دهد. روانشناسان در مورد عملکرد فعلی فرد از نظر داده های آزمایشی خود صحبت می کنند. بنابراین  تست های روانشناسی نمی تواند پتانسیل درونی یا بالقوه فرد را پیش بینی کنند.

تست های روانشناسی و روانشناختی، فقط یک تست واحد یا حتی یک نوع از تست های واحد نیست. این تست مجموعه ای از تعداد زیادی از آزمون های تحقیق شده و مراحل ارزیابی جنبه های خاص آرایش روانی فرد است. برخی از تست ها برای تعیین ضریب هوشی و برخی دیگر برای اخلاق و خصوصیات شخصیت مورد استفاده قرار می گیرند و برخی دیگر نیز برای موارد دیگری مورد استفاده قرار می گیرند. از آنجایی که بسیاری از تست های مختلف در دسترس هستند، مهم است که به این نکته توجه شود که همه آنها مدارک تحقیقی مشابهی را برای استفاده خود به اشتراک نمی گذارند، برخی از تست ها دارای یک پایه و اساس محکم هستند، در حالی که برخی دیگر اینطور نیستند.

تست های روانشناسی و روانشناختی چیزی است که به طور معمول تنها توسط یک روانشناس دارای مجوز انجام می گیرد (تست واقعی ممکن است گاهی توسط یک کارآموز روانشناسی که در حال تحصیل است) انجام شود. بسته به نوع تست هایی که انجام می شود، می توانند ۱ تا 5/1 ساعت ادامه پیدا کنند. آزمایش معمولا در مطب یک روانشناس انجام می شود و معمولا شامل آزمون هایی است که با کاغذ و مداد سر و کار دارند. (امروزه اغلب برای سهولت کار، توسط یک کامپیوتر انجام می شود ).

تست های روانشناسی و روانشناختی به چهار نوع تست اصلی تقسیم می شود :

  • مصاحبه بالینی
  • ارزیابی عملکرد ذهنی (ضریب هوشی)
  • ارزیابی اخلاق و خصوصیات شخصی
  • ارزیابی رفتاری

علاوه بر این انواع اولیه از تست های روانشناسی و روانشناختی، انواع دیگری از آزمون ها و تست های روانشناسی و روانشناختی برای حوزه های خاصی مانند استعداد یا پیشرفت در مدرسه، مشاوره شغلی، مهارت های مدیریتی و برنامه ریزی شغلی نیز موجود هستند.

مصاحبه بالینی و تست های روانشناسی

مصاحبه بالینی جزء اصلی هر تست روانشناختی است. برخی افراد این مصاحبه بالینی را مصاحبه دریافتی، مصاحبه پذیرش، یا مصاحبه تشخیصی می شناسند  (اگرچه از لحاظ فنی این موارد اغلب بسیار متفاوت هستند ).مصاحبه های بالینی معمولا 1 تا 2 ساعت به طول می انجامد و اغلب در مطب متخصص بالینی انجام می شود. بسیاری از انواع متخصصان در حوزه سلامت روان، می توانند یک مصاحبه بالینی را انجام دهند از جمله روانشناسان، روانپزشکان، مددکاران اجتماعی بالینی، پرستاران روانپزشکی.

مصاحبه بالینی فرصتی برای کسب سوابق مهم و خانوادگی فرد است و به آن میتوان به عنوان یک جلسه جمع آوری اطلاعات برای منافع و سود حرفه ای نگاه کرد اما در نهایت به نفع شما تمام می شود. شاید لازم باشد که بسیاری از مراحل زندگی و تاریخچه شخصی خود را با یک فرد حرفه ای که اغلب درباره مراحل مختلف زندگی شما، سوال می کند، به یاد آورده و یا مرور کنید.

برخی از مولفه های مصاحبه بالینی اکنون به صورت کامپیوتری ا نجام می شود، یعنی اینکه شما به جای صحبت کردن مستقیم با یک فرد، به یک سری سوالات در یک کامپیوتر در مطب متخصص بالینی پاسخ خواهید داد. این روش اغلب برای جمع آوری اطلاعات اولیه جمعیتی انجام می شود، اما می تواند شامل سوالات مصاحبه تشخیصی ساختار یافته نیز باشد تا به متخصصین بالینی کمک کند تا تاثیر تشخیصی اولیه را تنظیم کنند. قبل از انجام هر تست روانشناختی رسمی، همیشه یک مصاحبه بالینی انجام می شود. روانشناسانی که این تست ها را انجام می دهند اغلب می خواهند تاثیرات بالینی خود را شکل دهند که می تواند از طریق مصاحبه مستقیم با فرد انجام شود.

تست های روانشناسی

ارزیابی عملکرد ذهنی (ضریب هوشی)

ضریب هوشی شما، یک ساختار علمی از اندازه گیری و سنجش هوش عمومی است. مهم است که به این نکته توجه داشته باشیم که تست های ضریب هوشی، هوش واقعی را مورد سنجش قرار نمی دهند. آنها آنچه را که معتقدیم مولفه های مهمی از هوش هستند را اندازه می گیرند.

دو معیار اصلی برای آزمون عملکرد ذهنی فرد و ارزیابی عصب روانشناختی وجود دارد. تست های هوش، نوع رایج تری هستند که شامل تست های استنفورد_ بینه و وکسلر هستند. ارزیابی عصب روانشناختی که می تواند تا 2 روز طول بکشد تا به شکل گسترده تری، ارزیابی شود. این تست، نه تنها برای ارزیاب هوش، بلکه برای تعیین تمام نقاط قوت و کمبود های شناختی فرد متمرکز است. ارزیابی عصبی روانشناختی اغلب برای افرادی انجام می شود که به نوعی آسیب مغزی، اختلال عملکردی و یا نوعی مشکل مغزی ارگانیک مبتلا هستند درست مانند خونریزی مغزی.

رایج ترین تست هوشی، سنجش هوش بزرگسالان وکسلر، ویرایش چهارم است که معمولا بین یک ساعت تا یک ساعت و نیم به طول می کشد و برای افراد 16 سال به بالا مناسب است. برای کودکان نیز از این تست هوشی با عنوان سنجش هوش کودکان وکسلر، ویرایش چهارم، استفاده کرد. سنجش هوش بزرگسالان وکسلر به چهار مقیاس بزرگ تقسیم می شود تا به آنچه که ضریب هوشی در مقیاس کامل نامیده می شود برسند و هر مقیاس به تعدادی از زیر مجموعه های تستی الزامی و اختیاری تقسیم می شود. زیر مجمعه های تستی الزامی، برای رسیدن به ضریب هوشی در مقیاس کامل شخص، ضروری است. تست های تکمیلی، اطلاعات اضافی و ارزشمندی را در مورد توانایی های ادراکی فرد ارائه می دهد.

سنجش درک شفاهی

  • تشابهات
  • فرهنگ لغات
  • اطلاعات
  • زیر مجموعه تست تکمیلی: درک مطلب

تست های روانشناسی

سنجش استدلال ادراکی

  • طراحی مکعب
  • استدلال ماتریس
  • معماهای بصری
  • زیر مجموعه تست تکمیلی: کامل کردن تصویر

سنجش حافظه کاری

  • محدوده رقمی
  • علم حساب
  • زیر مجموعه تست تکمیلی: ترتیب گذاری حرف- عدد

سنجش سرعت پردازش

  • جستجوی نماد
  • رمز گذاری
  • زیر مجموعه تست تکمیلی: حذف

همانطور که عناوین بعضی از این تست های روانشناسی نشان می دهند، تست ارزیابی ضریب هوشی، فقط شامل پاسخ دادن به سوالاتی در مورد اطلاعات یا واژگان نیست. از آنجا که انجام بعضی از زیر مجموعه تست ها به مهارت فیزیکی نیاز دارد، وکسلر به بخش های مختلفی از مغز و فرآیند های فکری فرد از جمله خلاقیت، ضربه می زند. به همین دلیل، تست های ضریب هوشی آنلاین معادل با تست های ضریب هوشی واقعی که توسط یک روانشناس انجام می شود، نیستند.

تست های روانشناسی

انواع تست های روانشناسی

انواع مختلفی از  تست های روانشناسی وجود دارند. از قبیل:

تست های ضریب هوشی یا پیشرفته

تست های ضریب هوشی ادعا می کنند که میزان هوش را مورد سنجش قرار می دهند، در حالی که این تست های پیشرفته، میزان استفاده و سطح پیشرفت استفاده از این توانایی است. آزمون های ضریب هوشی (یا ضریب شناختی) و آزمون های پیشرفته، از جمله آمون های متداول و رایج هستند.در این نوع تست ها، مجموعه ای از وظایف به فرد مورد ارزیابی ارائه می شود و پاسخ های فرد بر اساس دستورالعمل های دقیق تعیین شده، درجه بندی می شود. بعد از تکمیل آزمون، نتایج را می توان جمع آوری کرد و با پاسخ های یک گروه استاندارد که معمولا متشکل از افراد در همان سن یا سطح همسان هستند، فرد را مورد ارزیابی قرار داد. تست ضریب هوشی شامل یک سری تمرینات است که معمولا به تکالیف شفاهی (استفاده از زبان ) و عملکردی و یا غیر کلامی  (اتکا به انواع مختلف کارها و یا استفاده از نماد ها و یا اشیاء ) تقسیم می شود. نمونه هایی از تکالیف تست ضریب هوشی شفاهی، دایره لغات و اطلاعات  (پاسخ به سوالات دانش عمومی ) هستند. مثال های غیر کلامی شامل کامل کردن پازل (مونتاژ اشیاء ) و شناسایی تصاویری که متناسب با الگو  (استدلال ماتریسی ) هستند، می باشد.

آزمون های استخدام سلامت عمومی و تست های روانشناسی

مشاغلی که در حوزه سلامت عمومی مشغول به فعالیت هستن مانند خدمات آتش نشانی، سازمان اجرای قانون، کانون اصلاحات و خدمات اورژانس پزشکی، معمولا برای استخدام اولیه و پیشرفت در تمام پایه ها، نیازمند تست های روانشناسی صنعتی و سازمانی هستند.

تست های روانشناسی و نگرشی

تست نگرشی، احساسات فرد را در مورد یک حادثه، فرد یا یک موضوعی مورد ارزیابی قرار می دهد.. مقیاس های نگرش در بازاریابی برای تعیین ترجیحات فردی و گروهی، برای برندها یا اقلامی خاص، استفاده می شود. معمولا از آزمون های نگرشی هم برای سنجش تورستون (Thurstone) و هم سنجش لیکرت (Likert) و به منظور سنجش آیتم های خاصی استفاده می شود.


بیشتر بدانید؛ بررسی مشکلات روانشناختی کودکان


تست های روانشناسی و  روانشناختی عصبی

این تست های روانشناسی و روانشناختی شامل تکالیف خاصی هستند که برای سنجش عملکرد روانشناختی شناخته شده به یک ساختار یا مسیر خاص مغزی، مورد استفاده قرار می گیرند. آزمون های روانشناختی عصبی را می توان به صورت بالینی و برای ارزیابی اختلال پس از جراحت یا بیماری شناخته شده که می تواند بر عملکرد شناخت عصبی تاثیر بگذارد، مورد استفاده قرار داد. هنگامی که این تست در تحقیقات مورد استفاده قرار می گیرد، از آنها می توان برای تقابل با توانایی های روانشناختی عصبی در میان گروه های آزمایشی استفاده کرد.

تست های روانشناسی

ارزیابی نوزادان و کودکان پیش دبستانی

با توجه به اینکه نوزادان و کودکان پیش دبستانی، توانایی های ارتباطی محدودی دارند، روانشناسان نمی توانند از تست های سنتی برای ارزیابی آنها استفاده کنند. بنابراین، بسیاری از تست ها فقط برای کودکان تازه متولد شده تا شش سال، طراحی شده است. این تست ها معمولا به ترتیب از نظر سنی، از نظر ارزیابی عکس العمل های غیر ارادی و نقاط عطف رشد، تا مهارت های حسی و حرکتی، مهارت های زبانی و مهارت های شناختی ساده متفاوت هستند.

آزمون های رایج برای این گروه سنی به چند دسته تقسیم می شوند : توانایی نوزاد، هوش کودکان پیش دبستانی و آمادگی مدرسه. آزمون های رایج توانایی نوزادان عبارتند از برنامه های توسعه Gesell (GDS ) که پیشرفت توسعه نوزادان را مورد سجش قرار می دهد، سنجش ارزیابی رفتاری نوزادان  (NBAS ) که شامل ارزیابی رفتار نوزاد، عکس العمل های غیر ارادی و واکنش ها می باشد، مقیاس عادی رشد روانشناختی (OSPD) که توانایی هوشی، توانایی ذهنی و مهارت های حرکتی نوزاد را اریابی کند.

آزمون های رایج هوش برای کودکان پیش دبستانی شامل موارد زیر است : سنجش توانایی کودکان مک کارتی (MSCA) که مشابه تست هوش نوزادان است. سنجش توانایی تفاضلی (DAS) که برای تست ناتوانی یادگیری استفاده می شود. سنجش مقدماتی پیش دبستانی وکسلر و مقیاس اولیه هوش-III (WPPSI-III ) و سنجش استنفورد بینه در اوایل دوران کودکی که می توان آن را به عنوان نسخه های تست ضریب هوشی نوزادان در نظر گرفت و تست هوش کودک فاگان (FTII) که حافظه شناختی را مورد سنجش قرار می دهد.

در نهایت، برخی از آزمون های رایج آمادگی مدارس عبارتند از: شاخص های رشد برای ارزیابی مهارت های یادگیری _III (DIAL-III )که مهارت های حرکتی، شناختی و زبانی را مورد ارزیابی قرار می دهد، شاخص دنور II که مهارت های حرکتی، اجتماعی و زبانی را مورد ارزیابی قرار می دهد، و مشاهده خانه برای اندازه گیری محیط (Home) به منظور سنجش اینکه محیط خانه تا چه اندازه به آمادگی مدرسه کودک کمک کند.

از آنجایی که نوزادان و کودکان پیش دبستانی دارای توانایی های دوران کودکی و توانایی های دوره بزرگسالی نیستند، پس این تست در صورتی برای آنها مفید خواهد بود که کودک دچار تاخیر یا ناتوانی در رشد باشد. آنها همچنین برای تست هوش و توانایی فردی نیز مفید هستند و همانطور که اشاره شد، برخی از این تست ها به طور خاص، برای تست آمادگی مدرسه طراحی شده اند و مشخص می کنند که کدام کودک ممکن است در مدرسه بیشتر تلاش می کند تا از محدودیت ها رهایی پیدا کند.

تست های روانشناسی

تست های عینی (معیار درجه بندی یا سنجش خود گزارش دهی)

تست های عینی دارای یک فرمت پاسخ محدود هستند، مانند دادن پاسخ های صحیح یا غلط یا درجه بندی با استفاده از مقیاس ترتیبی. نمونه بارز تست های شخصیتی عینی شامل پرسشنامه شخصیت چند منظوره مینه سوتا، فهرست چند محوری بالینی Millon-IV، چک لیست رفتارهای کودک، چک لیست علائم 90 و پرسشنامه افسردگی Beck هستند. تست های شخصیتی عینی می تواند برای استفاده در مشاغل برای کارمندان بالقوه، مانند NEO-PI، 16PF و OPQ (پرسشنامه شخصیت شغلی) طراحی شود، که همگی بر اساس طبقه بندی بزرگ پنج طراحی شده اند. یک آزمون شخصیتی دیگر براساس مدل پنج فاکتوری، پرسشنامه شخصیت پنج عامل – کودکان (FFPI-C) است.

تست های تصویری (سنجش پاسخ آزاد )

تست های تصویری امکان پاسخ دادن های آزاد تری را فراهم می کنند. نمونه ای از این تست، تست رورشاخ (Rorschach) است که در آن فرد، تفسیر خود را از هر یک از ده لکه جوهر بیان می کند. آزمون تصویری به عنوان یک صنعت رشد، در نیمه اول دهه ۱۹۹۰ و با تردید هایی در مورد فرضیات نظری که پشت تست های تصویری وجود داشت، از نیمه دوم دهه 1990 مطرح شد. بعضی از تست های تصویری امروزه کمتر مورد استفاده قرار می گیرند زیرا زمان بیشتری برای اجرای آنها مصرف می شود و از نظر اعتبار و صحت و درستی، جای بحث و گفتگو دارند.

با پیشرفت روش نمونه گیری و روش های آماری توسعه یافته، بحث های زیادی در مورد کاربرد داشتن و اعتبار آزمون تصویری صورت گرفته است. استفاده از داوری بالینی به جای هنجارها و آمار برای ارزیابی ویژگی های افراد، انتقاداتی را برانگیخته است که در هر بار آزمون به یک فرد داده می شود. با این حال،از آنجایی که سیستم های امتیاز دهی و تفسیری توسط تحقیقات علمی دقیق تری پشتیبانی می شوند، بسیاری از متخصصان به استفاده از تست های تصویری ادامه می دهند.

تست های تصویری ممکن است در ایجاد نتیجه گیری که بر اساس شواهد و استدلال حاصل شده است، برای پیگیری روش های دیگر مفید باشند. رایج ترین سیستم امتیاز دهی برای تست رورشاخ، سیستم امتیاز دهی Exner است. یکی دیگر از تست های تصویری، آزمون تصور موضوعی (TAT) است که اغلب با مقیاس شناخت اجتماعی و ارتباط اشیاء وستن (Westen)، امتیاز دهی شده و راهنمای دفاعی پیبه کرامر (Phebe Cramer) بوده است. هر دو روش مقیاس درجه بندی و پاسخ آزاد در عمل بالینی معاصر، با روندی مانند سابق، مورد استفاده قرار می گیرند. سایر تست های تصویری شامل تست خانه- درخت- شخص و تست تشبیه حیوانات است.

تست های روانشناسی

تست های سکسولوژی (جنسی)

تعداد تست هایی که به طور خاص در زمینه سکسولوژی استفاده می شوند،کاملا محدود هستند. این تست ها برای ارزیابی جنبه های مختلف روانی نظیر ناراحتی، مشکل یا اختلال عملکرد، صرف نظر از اینکه فردی یا رابطه ای باشند، استفاده می شوند.

تست های مشاهده مستقیم

اگرچه اکثر آزمون های روانشناختی شامل سنجش درجه بندی یا پاسخ آزاد هستند، اما ارزیابی روانشناختی ممکن است شامل مشاهده افراد به عنوان فعالیت های کامل باشد. این نوع ارزیابی معمولا ً با خانواده ها در یک آزمایشگاه، خانه یا با کودکان در کلاس انجام می شود. هدف این است که بالینی باشد، از قبیل ایجاد یک پایه پیش از مداخله رفتارهای بیش فعالی یا پرخاشگرانه کودک در کلاس درس یا مشاهده ماهیت تعامل بین والدین و کودک به منظور درک وجود یک اختلال ارتباطی. روش های مشاهده مستقیم نیز در تحقیقات مورد استفاده قرار می گیرند، به عنوان مثال برای مطالعه رابطه بین متغیرهای روانی و رفتارهای هدف خاص و یا برای کشف زنجیره های تعامل رفتاری.

آزمون ارزیابی علایق

برای ارزیابی علایق و سلایق فرد، تست های روان شناختی انجام می شود. این تست ها در درجه اول برای مشاوره شغلی استفاده می شوند. آزمون های ازریابی علایق شامل مواردی در مورد فعالیت های روزانه هستند که در میان آنها، متقاضی اولویت های خود را انتخاب می کند. دلیل این امر این است که اگر فرد همان الگوی علایق و ترجیحات خود را به عنوان افرادی که در یک شغل خاص موفق هستند نشان دهد، این احتمال وجود دارد که فردی که این آزمون را انجام می دهد، از آن شغل رضایت پیدا کند. یک آزمون ارزیابی علایق، شامل فهرستی از علایق شدید فرد است که در ارزیابی شغلی، مشاوره شغلی و راهنمایی تحصیلی مورد استفاده قرار می گیرد.

آزمون های استعداد و توانایی طبیعی

تست های روانشناسی توانایی های خاصی مانند توانایی شغل اداری، ادراکی، عددی یا مکانی را مورد سنجش قرار می دهد. گاهی اوقات این تست ها باید به طور خاص و برای یک کار خاص طراحی شوند، اما تست هایی نیز در دسترس هستند که استعدادهای بالقوه کار اداری و یا حتی توانایی یادگیری عمومی را می سنجند.. نمونه ای از آزمون استعداد شغلی، آزمایش شغل اداری مینه سوتا است که سرعت و دقت ادراکی لازم برای انجام وظایف مختلف اداری را می سنجد. دیگر آزمون های استعدادی که به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند شامل آزمون شغلی، آزمون های قدرت افتراقی (DAT) که استدلال شفاهی، توانایی عددی، استدلال انتزاعی، سرعت و دقت کار اداری، استدلال مکانیکی، روابط دوره ای، هجی کردن و کاربرد زبان را ارزیابی می کنند. یکی دیگر از تست های مورد استفاده در آزمون های استعداد یابی،ه آزمون Wonderlic است. عقیده بر این است که این قابلیت ها مربوط به مشاغل خاصی هستند و برای هدایت شغلی و همچنین انتخاب و استخدام مورد استفاده قرار می گیرند.

اطلاعات بیوگرافی Blank

اطلاعات مربوط به بیوگرافی Blank یا BIB به شکل کاغذ و مداد است که شامل مواردی درباره تاریخچه دقیق شخصی و کاری است. از این اطلاعات برای کمک به استخدام کارمندان و با مطابقت دادن سوابق افراد به مشاغلی که مورد نیاز هستند، استفاده می شود.

تست های روانشناسی

مراجعه به یک روانشناس برای تست های روانشناسی

تست های روانشناسی همه به یک اندازه، متناسب نیستند. روانشناسان مجموعه ای خاص از ارزیابی ها و آزمون ها را برای هر مراجعه کننده خاص انتخاب می کنند و هر کسی قادر به انجام نمی یک ارزیابی روانشناختی نمی باشد. روانشناسان بالینی که دارای مجوز هستند، به طور ماهرانه ای برای انجام ارزیابی ها و آزمایش ها و تفسیر نتایج، آموزش دیده اند. در بسیاری از موارد، روانشناسانی که آزمایش را انجام می دهند بیماران را با روش روانی درمانی، درمان خواهند کرد. برخی روانشناسان فقط بر روی ارزیابی بیماران تمرکز کرده و پس از تشخیص، آنها را برای درمان به متخصصان دیگری ارجاع می دهند. در هر دو صورت، فرآیند آزمایش و ارزیابی باعث این می شود که فرد مراجعه کننده، خدمات درمانی را مطابق با نیاز های فردی خود دریافت کند.

انتظارات درباره تست های روانشناسی

آزمون روانشناختی مانند گرفتن یک امتحان چند گزینه ای نیست که شما در آن یا قبول می شوید یا مردود می شوید. بلکه روانشناسان از اطلاعات حاصل از انجام آزمایش ها و ارزیابی های مختلف برای رسیدن به یک تشخیص خاص و ایجاد یک برنامه درمانی استفاده می کنند. برخی افراد وسوسه می شوند که زودتر از موعد مقرر، زیر چشمی یک نگاهی به این تست ها بیندازند.. اگر روانشناسان به مشکل خاصی مشکوک شوند، ممکن است آزمون عملی را به صورت آنلاین برگزار کنند. کارشناسان می گویند که این یک طرز فکر بدی است.

در واقع، تمرین کردن قبل از زمان مقرر، نتیجه معکوسی می دهد. زمانی که شما سعی می کنید آزمون را به شیوه ای خاص انجام دهید، جواب ها ممکن است متناقض باشند و اینطور به نظر بیاید که شما با مشکلات بیشتری سر و کار دارید. به خاطر داشته باشید که آزمایش و ارزیابی روانشناختی هیچ جایی برای ترسیدن ندارد. این چیزی نیست که نیاز به مطالعه داشته باشد بلکه فرصتی برای روانشناسان است تا بهترین روش را برای کمک به شما تشخیص دهند.

بیماری تب کریمه کنگو چیست؟ راه های تشخیص، مقابله و پیشگیری

ویروس تب کریمه کنگو یا CCHFV  یک ویروس RNA با حس منفی از جنس نایرو ویروس ها و از خانواده بونیاویریده ها می باشد. ویروس CCHFV  از ۳ قطعه ژنومیک تشکیل شده است که قطعه کوچک و متوسط آن به ترتیب نوکلئوپروتئین و گلیکوپروتئین را رمز گذاری می کند و قطعه بزرگ که RNA-وابسته به RNA-پلیمراز را رمزگذاری می کند. ویروس CCHFV  اولین بار در دهه ۱۹۴۰ در انسان شناسایی شد. در ادامه این مقاله ار بخش بیماری های دکتر سلام به توضیج کامل درباره بیماری تب کریمه کنگو پرداخته و با آن آشنا می شویم.

تب کریمه کنگو

تاریخچه بیماری تب کریمه کنگو

زمانی که سربازان، زمین های کشاورزی به جا مانده در کریمه را دوباره تحت اشغال خود در می آوردند، به بیماری خونریزی دهنده ای مبتلا شدند. در اواخر دهه ۱۹۶۰ کشف شد که عامل ایجاد کننده تب کریمه کنگو در کریمه مشابه عامل ایجاد کننده بیماری خونریزی دهنده ای در کشور کنگو (کشور کنونی جمهوری دموکراتیک کنگو و مستعمره سابق بلژیک) است و نام ویروس تب کریمه کنگو به این دلیل به این عامل بیماری زا منتسب شد. ناقل و مخزن اصلی CCHFV  کنه های سخت و عمدتا از نوع هیالوما می باشند.

هرچند شواهد محدودی وجود دارد که دیگر گونه های کنه مانند کنه ریپیسیفالوس و کنه درماسنتور نیز ناقل این بیماری هستند. حیوانات مهره دار مثل احشام و چهارپایان خانگی و حیوانات وحشی مثل خرگوش صحرایی به عنوان میزبان به تکثیر این ویروس کمک می کنند، به صورت آلوده شدن کنه غیر آلوده در طول تغذیه از حیوانات آلوده به ویروس یا تغذیه مشترک کنه های غیر آلوده و کنه های آلوده با یکدیگر. کنه هیالومای ناقل ویروس در سرتاسر آفریقا، اروپای جنوبی و شرقی، خاورمیانه، هند و آسیا وجود دارد و مواردی از CCHFV در سرتاسر این نواحی گزارش شده است.

تخمین زده می شود که حدود ۱۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ عفونت CCHFV  هر ساله اتفاق می افتد. هر چند که بیشتر این موارد بدون نشانه های بالینی اختصاصی و گاها ناشناخته هستند. در ارتباط با شیوع گسترده جغرافیایی CCHFV  می توان دید که CCHVF تنوع ژنتیکی قابل توجهی را بین انواع مختلف ویروس در مناطق جغرافیایی متفاوت دارد. تفاوت انواع مختلف CCHFV  در سطح آمینو اسید ویروس است که این مقدار در ماده تشکیل دهنده نوکلئوپروتئین و ال پروتئین حدود ۵ درصد و در ماده تشکیل دهنده گلیکوپروتئین تا حدود ۲۵ درصد می  باشد.

مخزن و ناقل طبیعی CCHFV کنه هایی از نوع هیالوما می باشند. امکان آلوده شدن کنه ها در هر مرحله از چرخه زندگی آنان از جمله در طول تغذیه آنها از یک حیوان آلوده به ویروس یا در طی تغذیه مشترک یک کنه غیر آلوده و کنه آلوده و همچنین پستانداران، میزبان مهمی برای تکثیر این ویروس به شمار می آیند. انسانها از طریق نیش کنه، پرورش حیوانات و ذبح دام آلوده و همچنین در طی دوران مراقبت از بیماران آلوده به CCHFV در خطر ابتلا به این عفونت قرار دارند. در انسانها CCHFV ابتدا به صورت یک بیماری تب دار با علائم غیر اختصاصی بروز می کند.

علائم آن شامل تب ناگهانی، سردرد، دردهای عضلانی و حالت تهوع می باشد. این بیماری می تواند به سرعت به فاز خونریزی دهنده تغییر کند که در طی این مدت بیماران علائمی مثل خونریزی زیر پوستی(پتشی) و کبود شدگی مخاطی، دمل خونی، خونمردگی (هماتوم) و خونریزی در تمام بدن و در قسمت های مختلف آن را بروز می دهند. افزایش بیش از حد سایتوکین التهابی و آنزیم های کبدی، بار ویروسی بالا و کاهش پلاکت های خونی و فقدان پاسخ آنتی بادی های خون، فاکتورهای خطر مرگ در این بیماری می باشند.

تب کریمه کنگو


بیشتر بخوانید: رفع دردهای عضلانی به کمک توصیه های طب سنتی


تشخیص تب کریمه کنگو

انسان ها از طریق گزش کنه، ذبح احشام و چهارپایان آلوده و مراقبت از بیماران آلوده به ویروس در مراکز بهداشتی و درمانی به این عفونت دچار می شوند. به دنبال یک دوره کمون چند روزه نشانه های اولیه تب کریمه کنگو پدیدار می شوند که یک بیماری تب دار با علائم  غیر اختصاصی است که معمولا خیلی ناگهانی اتفاق می افتد . معمولا حملات ناگهانی تب، درد عضلانی، اسهال وحالت تهوع و استفراغ گزارش می شوند. بعد از آن بیمار وارد مرحله خونریزی دهنده می شود که در این مرحله بدن بیمار شروع به خونریزی در نقاط مختلف بدن و در سرتاسر آن می کند.

نرخ تلفات در هنگام شیوع این بیماری متفاوت است. اما معمولا بین ۵ تا ۳۰ درصد می باشد. با این حال در موارد خفیف یا مواردی که نشانه های بالینی چندان مشخصی از بیماری وجود ندارد ممکن است بیماری بدون جلب توجه و بدون علائم اختصاصی باشد و یا گاهی ممکن است بیماری نشان دهنده میزان قابل توجهی از عفونت تب کریمه کنگو در انسان باشد. با وجود تنوع ژنتیکی شناخته شده تب کریمه کنگو، اینکه چطور این ویروس می تواند وخامت این بیماری و نتیجه درمان را تحت تاثیر قرار دهد، مشخص نیست.

بار ویروسی بالا، نبود پاسخ آنتی بادی ها و سطح بالای آلانین آمینوترانسفراز و آسپارتات آمینوترانسفراز عوامل ایجاد نتایج ضعیف در درمان این بیماران هستند. در موارد خیلی حاد، ترومبوسیتوپنی (کاهش تعداد پلاکت ها) و طولانی شدن زمان انعقاد خون نیز به چشم می خورد. در موارد سخت و کشنده عفونت تب کریمه کنگو، سطح سایتوکین التهابی بیش از حد افزایش می یابد. به این علت که عفونت تب کریمه کنگو باعث تحریک پاسخ ایمنی التهابی می گردد.

تشخیص موارد مشکوک به تب کریمه کنگو با استفاده از روش واکنش زنجیره ای پلیمراز کمی و نسخه برداری معکوس یا RT-qPCR  در طی مرحله وایریمیک بیماری انجام می شود. همچنین روش RT-qPCR  بار ویروسی را تعیین می کند که معمولا نتیجه بیماری با بار ویروسی با یکدیگر همبستگی دارند. یک موضوع مهم برای این آزمایش ها تنوع ژنتیکی قابل توجه ویروس تب کریمه کنگو است. اگرچه که آزمایش هایی که می توانند گروه زیادی از ژنوتیپ های تب کریمه کنگو را تشخیص دهند ابداع شده اند.

آزمایش الیزا (الایزا) و آزمایش ایمونوفلورسنت غیرمستقیم برای شناسایی آنتی بادی های اختصاصی IgM و IgG  ویروس تب کریمه کنگو در انسان، روش هایی هستند که برای تشخیص سرولوژیکی و کیت های تجاری در دسترس می باشند. ممکن است این آزمایش ها برای موارد مشکوک زودهنگام در دوران حاد بیماری مناسب نباشند. به این دلیل که در مواردی که تب کریمه کنگو جدی است واکنش آنتی بادی ها اغلب با تأخیر بوده یا با فقدان واکنش آنتی بادی ها همراه می باشد.

پاتوژنز بیماری تب کریمه کنگو

برخلاف انتظار، شواهد سرولوژیکی گسترده نشان می دهد که تب کریمه کنگو می تواند گونه  های متعددی از مهره داران را آلوده کند که شامل هر دو گروه حیوانات اهلی و وحشی می باشد.. با این حال به نظر می رسد که انسان ها در برابر این بیماری کشنده و مهلک آسیب پذیرتر هستند. البته در بین انسانها تب کریمه کنگو ممکن است به بروز عفونت های خفیف بیانجامد یا عفونته ایی که در معاینات غیر قابل تشخیص هستند.

اما دلیل اینکه چرا بعضی از بیماران یک دوره بیماری مهلک و جدی را پشت سر می گذارند در حالی که برخی دیگر مبتلا به عفونت بدون علامت می شوند هنوز ناشناخته است. توانایی تب کریمه کنگو در ایجاد بیماری مهلک و جدی در موش هایی که سیستم اینترفرون تیپ یک آنها معیوب بود و عدم توانایی این ویروس در ایجاد یک بیماری مهلک در موش های وحشی(WT) ، این مطلب را می رساند که پاسخ های ایمنی ذاتی در میزبان های مهره دار در محدود کردن پاتوژنز تب کریمه کنگو نقشی اساسی بازی می کنند.

تب کریمه کنگو

مطالعات آزمایشگاهی، ژن القایی اسید رتینوئیک تیپ یک یا RIG-1 را به عنوان حسگر ایمنی طبیعی CCHFV شناسایی کرده اند. اگر چه که تب کریمه کنگو ممکن است RNA  ویروسی اش را برای جلوگیری از عملکرد حسگر RIG-1  پردازش کند. با این حال این امکان وجود دارد که حسگرهای ایمنی طبیعی بیشتری در دریافت و سنجش CCHFV نقش داشته باشند.

مطالعات گذشته نگر در مورد انسان  ها وابستگی بین پلی مورفیسم ها در گیرنده های شبه تول یا TLRs و وخامت بیماری را شناسایی کردند که به این معناست کهTLRs  ممکن است یک مسیر حسگر ایمنی مهم در تب کریمه کنگو باشد. پلی مورفیسم ها در گیرنده های شبه تول نوع ۷ ،۸ ،۹ و ۱۰ با شدت بیماری و نتیجه درمان در بیماران مبتلا در کشور ترکیه وابسته بودند. همچنین پلی مورفیسم ها در فاکتور هسته ای کاپای B با افزایش خطر تب کریمه کنگو  ارتباط مستقیم دارند.

اینکه آیا پلی مورفیسم های مشابه با تب کریمه کنگو و شدت وخامت این بیماری در جمعیت های مناطق جغرافیایی دیگر به هم مربوط هستند یا نه مسئله ای است که باید آن را معلوم کرد. مسیرهای آپوپتوتیک میزبان ممکن است تکثیر تب کریمه کنگو را محدود کند، زیرا تکثیر تب کریمه کنگو می تواند آپوپتوزیس(مرگ سلولی) را تحریک کند. و آنزیم کاسپاز ۳ که در طی آپوپتوزیس (مرگ سلولی) فعال شده می تواند نکلئوپروتئین تب کریمه کنگو  را بشکند و مانع از تکثیر ویروس شود.

ویروس تب کریمه کنگو همچنین در برابر سیگنالینگ ایمنی ذاتی مقاومت می کند. قسمت بزرگ تب کریمه کنگو دامنهOUT  را رمز گذاری می کند. اخیرا نشان داده شده که CCHFV با این عملیات، از پاسخ های ایمنی ذاتی که بوسیله پروتئین های DUBs دخیل در مسیرهای سیگنالینگ ایمنی ذاتی صادر می شود جلوگیری می کند. دامنه OUT  ویروسCCHFV می تواند همچنین اصلاح ژن تحریک شونده توسط اینترفرون ۱۵ یا ISG15  را بشکند. به این دلیل که اصلاح ISG15 اثرات ضد ویروسی مستقیم دارد.

چون ISG15 به خودی خود پاسخ ایمنی ذاتی بدن میزبان را در برابر عفونت ویروسی تنظیم می کند. عملیات ISGylation  دامنه OUT  ویروس تب کریمه کنگو  برای میزان بیماری های ویروسی دارای اهمیت زیادی است. عفونت تب کریمه کنگو نوترکیب با رمز گذاری  کردنOUT  باعث کاهش فعالیت پروتئین های DUBs  می شود و یا اینکه باعث کاهش فعالیت های پروتئین های DUBs و عملیات ISGylation  می شود که سینتیک رشد ویروسی را کاهش می دهد. این موضوع نشان می دهد که دامنهOUT برای غلبه بر واکنش های اینترفرون از اهمیت زیادی برخوردار است.

دامنه OUT  ویروس CCHFV میل ترکیبی ISG15 را در موش ها نسبت به میل ترکیبی ISG15  در انسان ها کاهش داده است که حاکی از این است که ژن ISG15  در موش ها مانع مهمی برای سرایت عفونت تب کریمه کنگو در موش ها می باشد همینطور در مقایسه با سایر ویروس های خانواده نایروویریدها که در ارتباط با بیماری به سختی و وخامت عفونت تب کریمه کنگو نیستند، دامنه OUT  در تب کریمه کنگو میل ترکیبی بیشتری با ژن ISG15  انسان ها دارد. این مطلب حاکی از این است که دامنه OUT یک فاکتور ویروسی مهم می باشد.

مقابله با تب کریمه کنگو

علاوه بر واکسیناسیون، تحقیقات گسترده ای در مورد مقابله با تب کریمه کنگو انجام شده است. ریباویرین که یک آنالوگ نوکلئوزید است توسط سازمان بهداشت جهانی برای درمان تب کریمه کنگو پیشنهاد شده است. با این حال داده های بالینی که استفاده از ریباویرین را برای درمان تب کریمه کنگو توصیه می کنند با هم تناقض دارند.

تب کریمه کنگو

بعضی از مطالعات مزایایی را برای این دارو گزارش کرده اند در حالی که برخی دیگر از مطالعات و بررسی ها هیچ مزیتی را گزارش نکرده اند و مقایسه و تحلیل نتایج درمان ها و مطالعات متعدد نشان می دهند که اثر ریباویرین ضعیف و بی نتیجه است. به ویژه یک تحقیق کنترل شده پلاسبو (تحقیق بر اساس گروه شاهد دریافت کننده دارونما) در راستای هدف رسیدن به درمان بیماران مبتلا به عفونت تب کریمه کنگو با داروی ریباویرین با شکست روبرو شد.

یک مقایسه تحلیل و نتایج درمانی اخیر نشان داد که در درمان با ریباویرین لازم است خیلی زود بعد از ظهور علائم بیماری درمان را شروع کرد و خطر مرگ را کاهش داد. در ظهور اخیر عفونت تب کریمه کنگو در اسپانیا اگرچه که درمان یک پرستار آلوده به ویروس با داروی ریباویرین اثرات جهشی روی تب کریمه کنگو در داخل بدن بیمار گذاشت اما باعث شد که کاهش تتراسیون ویروس با شروع درمان مقارن شود ولی نهایتا به علت ایجاد کم خونی همولیتیک درمان با ریباویرین متوقف شدکه یکی از عوارض احتمالی درمان با ریباویرین می باشد.

داده ها و نتایج متناقض در مورد مزیت های بالینی داروی ریباویرین برای درمان عفونت تب کریمه کنگو و وجود پتانسیل برای عوارض جانبی درمان بیماری با ریباویرین باعث به وجود آمدن بحث و جدلهای زیادی در این زمینه شده است. ملاحظات اخلاقی مطالعات مبتنی بر گروه شاهد دریافت کننده دارونما، احتمالا تحقیقات بیشتری راجع به تاثیر ریباویرین در بیماران مبتلا به عفونتCCHFV به عمل خواهند آورد.

مطالعه روی موش ها همچنین اثرات متناقض ریباویرین را نشان داده است. دو بررسی صورت گرفته در این زمینه نشان داده اند که حتی درمان زودهنگام با ریباویرین (زیر ۶ ساعت) در جلوگیری از بیماری مهلکی که به دنبال عفونت ایجاد شده توسط دو ویروس مجزای تب کریمه کنگو در شرایط کلینیکی شکل می گیرد با شکست مواجه شده است.

اگرچه که مطالعه دیگری نشان داد که داروی ریباویرین توانست در هنگام دخالت زود هنگام در برابر بیماری مهلک عفونت تب کریمه کنگو ۱۰۲۰۰ مقاومت کند و زمانی که درمان با تاخیر انجام شد یا چالش دوز افزایش پیدا کرد مقاومت دارو کاهش یافت. با این حال نتایج به دست آمده از آزمایشگاه ها نشان داد که اگرچه درمان زود هنگام با ریباویرین، متوسط زمان رسیدن به مرگ را طولانی می کند، اما این دارو نتوانست از مرگ موش ها با عفونت ۱۰۲۰۰ جلوگیری کند.

علت نتایج متمایز درمان با داروی ریباویرین در مورد موش های مبتلا به عفونت ۱۰۲۰۰ در تحقیقات انجام گرفته هنوز ناشناخته است ولی می تواند نتیجه تفاوت در مقاومت موش ها، چالش دوز یا فاصله بین ابتلا به عفونت و شروع درمان باشد. روی هم رفته داده ها و تحقیقات صورت گرفته روی انسان ها و موش ها حاکی از این مطلب هستند که در حالی که ریباویرین ممکن است در بیماران مبتلا به تب کریمه کنگو مزیت های بالینی محدودی داشته باشد احتمالا لازم است که برای رسیدن به نتیجه موثر، درمان را زود هنگام شروع کرد.

ممکن است درمان زودهنگام انجام نشود به این دلیل که علائم اولیه تب کریمه کنگو غیر اختصاصی بوده و می تواند به سرعت به تظاهرات هموراژیک یا خونریزی دهنده و شدید بیماری پیشرفت کند و بنابراین ممکن است بیماران تا زمانی که علائم جدی تب کریمه کنگو بروز نکرده برای استفاده از خدمات بهداشتی درمانی مراجعه نکنند.

تب کریمه کنگو


بیشتر بخوانید: در درمان کم خونی و پلاکت پایین این گیاه معجزه می کند


راه های انتقال ویروس تب کریمه کنگو

همانطور که در بند مقدمه بیان شد، ویروس تب کنگو همان کنه های سختی هستند که از طریق گونه ای به نام Hyalomma به دیگر چیز ها انتقال پیدا می کند. ویروس تب کریمه کنگو یا همان ویروس تب کنگو می تواند از طریق راه های دیگری هم انتقال پیدا کند که یکی از آنها انتقال به وسیله تخم است. همچنین در مراحلی از بلوغ کنه این ویروس می تواند به دیگر اجزا انتقال پیدا کند. یکی از مهم ترین راه هایی که باعث می شود در کنه آلودگی ایجاد شود، مکیدن خون مهره داران کوچک است که بیشتر کنه های نابالغ این کار را انجام می دهند.

چنین کاری باعث می شود که آلودگی برای همیشه در بدن کنه وجود داشته باشد و در کنار خود کنه رشد کند. زمانی که کنه نابالغ به همراه آلودگی رشد می کنه و به دوره بلوغ خود می رسد، می تواند این آلودگی را وارد چرخه مهره داران بزرگی مانند دام ها کند و همچنین در چنین شرایطی می تواند آلودگی را به انسان ها هم انتقال دهد. یکی از راه های آلودگی انسان این است که کنه بتواند بخشی از بدن انسان  را نیش بزند و به وسیله آن گزش ویروس تب کنگو انتقال پیدا کند.

راه دیگر این است که انسان آن کنه را روی پوست خود له کند که در چنین حالتی این ویروس انتقال پیدا می کند. این بیماری محدود به یک حیوان نیست. کنه می تواند ویروس تب کریمه کنگو را به چرخه های دیگری در طبیعت وارد کند و این چرخه ها هم می توانند چنین کاری را انجام دهند. مثلا ویروس از طریق کنه به یک خرگوش انتقال پیدا می کند و خرگوش ویروس را به دیگر خرگوش ها و حیوانات انتقال می دهد و در چنین حالتی ویروس تب کنگو شایع می شود.

البته حیوانات زیادی هم هستند که مقاومت از خود نشان می دهند پرنده ها نمونه ای از حیوانات مقاوم در برابر ویروس تب کنگو و عفونت هستند که در بیشتر موارد هیچ اتفاقی درون آنها رخ نمی دهد. حیوانات اهلی مقاومت کمتری از خود نشان می دهند و همچنین علائمی که در آنها وجود دارد به طور کامل نامشخص است. مثلا ویروس تب کنگو می تواند در یک گوسفند وجود داشته باشد و آن گوسفند ذبح شود. در چنین حالتی احتمال انتقال ویروس تب کنگو به انسان بسیار بالا می رود و شرایطی کاملا خطرناک است .

بخش جالب ماجرا این است که فرد هنگامی که دچار ویروس تب کنگو می شود، بسیار خطرناک می شود. خونریزی، ادرار و هرچیزی از آن شخص می تواند برای دیگران خطرناک باشد و باعث انتقال ویروس شود. به همین دلیل تمام وسایلی که فرد از آن در بیمارستان یا بقیه مکان ها استفاده می کند باید از بین روند و کسی آن را لمس نکند. فصول گرم، بهترین فصل ها برای انتقال ویروس و رشد این ویروس است. حتی سفر به یک روستا یا دامداری هم می تواند شروعی برای این ویروس در بدن شما باشد و فعالیت خودش را آغاز کند.

کارهای ضروری پس از ابتلا به ویروس تب کریمه کنگو

هر شخصی که متوجه می شود به ویروس تب کنگو دچار شده است باید یک سری کارها را برای خود انجام دهد تا بتواند به درمان نزدیک شود و کار اشتباهی از آن سر نزند.

تب کریمه کنگو

در بند های زیر بیشتر این کارها بیان شده اند و شما می توانید به خوبی آن ها را انجام دهید:

-هنگامی که متوجه بیماری خود شدید باید حتما خود را ایزوله کنید. این کار به وسیله خودتان انجام نمی شود و باید به بیمارستان اطلاع دهید. اشخاصی که خود را ایزوله نمی کنند، می توانند به راحتی بیماری را به دیگران انتقال دهند. به همین دلیل فرد باید ایزوله شود و هیچگونه ارتباطی با خانواده خود و همچنین پرسنل بیمارستان نداشته باشد تا به وضعیت پایداری برسد.

-فرد باید تمام وسایلی که در مدت بیماری از آن ها استفاده کرده است را یادداشت کند یا در ذهن خود داشته باشد زیرا تمامی این وسایل راهی برای انتقال ویروس تب کنگو هستند و باید سوزانده شوند. ماسک ها و دستکش ها بیشترین وسایلی هستند که با بزاق و ترشحات شخص در ارتباط هستند و نباید گوشه ای رها شوند.

-شخص باید اطلاع دهد که اصطبل یا منزلی که درون آن دچار این ویروس شده است، سم پاشی شود. سم پاشی باعث می شود که کنه ها در آن مکان از بین بروند و شخص دیگری مجددا دچار این بیماری نشود. بهتر است که اعضای خانواده تا زمان اتمام سم پاشی در آن خانه حضور نداشته باشند و وسایلی که شخص بیماری از آن استفاده کرده است را گوشه ای جدا نگهداری کنند.

-مواد های ضد عفونی بهترین کمک برای بیمارستان و خانواده بیمار است. خانواده بیمار باید مواد ضد عفونی را تهیه کنند و اتاق و توالت های خانه را با آن ها تمیز کنند. این مواد باعث از بین رفتن ویروس می شوند. همچنین اگر در مکانی خون شخص بیمار وجود دارد حتما به کمک مواد ضد عفونی، آن مکان پاکیزه شود.

-ویروس تب کنگو در دام ها نشانه ای از خود ندارند. یعنی مشخص نمی شود که کدام گوسفند به این ویروس دچار است. به همین دلیل باید از گوشت های تازه دوری کنید. اگر خود قصاب هستید یا نیاز فوری به مصرف گوشت تازه دارید، باید گوشت را به مدت یک روز در دمان منفی یک الی منفی چهار قرار دهید و سپس آن را مصرف کنید. این دما باعث می شود که ویروس های گوشت به طور کامل از بین روند.

-پرسنلی که از شخص بیمار مراقبت می کنند باید بدانند که هر لحظه امکان دارد که دچار این ویروس شوند. به همین دلیل باید تمام وسایلی که از آن استفاده می شود را به طور کامل تمیز کنند و به وسیله صابون آنها را شستشو دهند. همچنین خودشان باید لباس های استاندارد را پوشیده باشند و دائما خود را تمیز کنند تا خطری آنها را تهدید نکند.

-کشتار های غیرمجاز یکی از مشکلاتی است که در بسیاری از کشور ها وجود دارد. همین کشتار ها باعث شیوه بسیاری از ویروس ها از جمله همین ویروس تب کنگو می شوند. بهتر است زمانی که می خواهید گوشتی را تهیه کنید، از مهر دامپزشکی آن صحت داشته باشید وگرنه به هیچ عنوان آن گوشت را تهیه نکنید.

-اشخاصی که در بیمارستان با شخص بیمار ارتباط دارند و وضعیت بیمار را بررسی می کنند، خود باید تحت بررسی های روزانه قرار بگیرند. مثلا دمای بدن شان هر روز بررسی شود و تمام علائم بدنی شخص را چک کنند تا اگر نشانه ای از وجود ویروس تب کنگو پیدا شد بتوانند سریع تر آن را درمان کنند.

سوال های مرتبط به ویروس تب کریمه کنگو

سوال هایی نزد مردم وجود دارد که می خواهند در مورد ویروس تب کنگو بدانند تا بتوانند به خوبی از آن دوری کنند یا اطلاعات بیشتری داشته باشند. همچنین خود خانواده های بیمار همیشه سوال های در ذهن شان وجود دارد که پزشک وقت نمی کند به تمامی آن ها پاسخ دهد.

تب کریمه کنگو

در بخش زیر مهم ترین سوال ها مطرح شده است و کاربر می تواند با آنها آشنا شود:

چه تعدادی تا به امروز در اثر این ویروس فوت کرده اند؟

به طور کل حدود سی و سه نفر دچار این بیماری شده اند و سه نفر از میان این افراد فوت کرده اند. قبل از آن هم حدود سی نفر دیگر دچار این ویروس شده بودند که از میان آن ها هم چیزی حدود سه نفر به فوت رسیده بودند. وجه اشتراک هر دو سری فوت، وجود یک هرمزگانی است که نشان از شیوع این بیماری در فصل گرما و مناطق گرم را دارد.

آیا می توان از ویروس تب کنگو پیشگیری کرد؟

بله. در اولین مرحله باید کشتارگاه ها را بررسی کرد. تا زمانی که کشتارگاه ها بتوانند یک ذبح استاندارد داشته باشند و دام پزشکی آنها را تایید کند، خطری وجود نخواهد داشت. بعد از آن قصاب ها باید همیشه با یک دستکش ذبح را انجام دهند و از خونریزی فراوان دوری کنند. اشخاصی که گوشت را هم تهیه می کنند بهتر است که به مدت یک روز آن را در فریزر خانه خود نگهداری کنند و سپس از آن مصرف کنند.

به طور کل واکسنی برای درمان این ویروس وجود دارد؟

خیر. هنوز واکسنی برای ویروس تب کنگو ساخته نشده است. اما اگر شخص بیمار در زمان مناسبی بداند که دچار این ویروس شده است، می توان شخص را درمان کرد اما اگر دیر خود را به بیمارستان برساند، شانس درمان بسیار کمتر می شود.

چه استان هایی بیشتر در معرض خطر هستند؟

استان های هرمزگان، کرمانشاه، اصفهان، سیستان و بلوچستان و مازندران نیز بیشترین شیوع این ویروس را داشته اند. به همین دلیل افرادی که در این استان ها زندگی می کنند بهتر است که مراقبت های بیتشری از خود و خانواده داشته باشند. البته این دلیل نمی شود که دیگر افراد در استان های دیگر از این بیماری دوری نکنند و خیال شان راحت باشد. همگی باید آمادگی کامل در برابر بیماری و ویروس را داشته باشند.


بیشتر بخوانید: مصرف گوشت تازه بلافاصله پس از ذبح ممنوع!


مراقبت های لازم برای تب کریمه کنگو

موارد زیادی برای کادر پزشکی وجود دارد که باید آنها را رعایت کنند و مراقب خود باشند تا ویروس در بدن خود و دیگران شیوع پیدا نکند. با رعایت مواردی که بیان می شود، به خوبی می توان در برابر این ویروس و انتقال آن ایستادگی کرد. در ابتدا باید بدانید که نباید هیچگونه تماس فیزیکی میان شما و شخص بیمار رخ دهد. این کار خود اولین راه جلوگیری میان کادر پزشکی است.

سپس شما باید سعی کنید که از دستکش ها و لایه های حفاظتی مناسب برای خود استفاده کنید و با همان وسایل وارد اتاق بیمار شوید. همچنین بعد از هر دیداری که با بیمار دارید، دست و صورت خود را به خوبی با صابون بشویید. همیشه به وسیله فناوری های درون بیمارستان سعی کنید سطح عفونت های اتاق و توالت ها را بررسی کنید و از لباس های آستین بلند در محل کار تان استفاده کنید. لباس های آستین بلند خود کمک بزرگی به شما می کنند که ویروس تب کنگو انتقال پیدا نکند.

تب کریمه کنگو

همچنین سعی کنید لباس های رنگی و نازک به تن خود داشته باشید. اگر کنه و موجودی بر روی این لباس ها قرار بگیرد می توان آن را مشاهده کرد و از آن به درستی دوری کرد. در کنار تمامی این موارد باید از آفت کش استفاده کنید تا کنه شیوع پیدا نکند. روش ها و کارهای دیگری هم برای تیم پزشکی وجود دارد که باید همه آن ها را رعایت کنند. در کل تیم پزشکی بیشتر از همه در خطر است و هر لحظه ممکن است که این ویروس به آن ها انتقال پیدا کند. مراقبت از این تیم مهم ترین کاری است که بیمارستان در آن زمان کاری باید انجام دهد و همچنین بیمار را درمان کند.

معرفی قرص ناپروکسن | نحوه مصرف و عوارض جانبی ناپروکسن


در این نوشته از بخش پزشکی و سلامت پرتال دلبرانه قصد داریم به معرفی قرص ناپروکسن بپردازیم.

قرص ناپروکسن جز داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می باشد.

ناپروکسن مسکّن، ضد التهاب و برای تسکین دندان‌درد مناسب می‌باشد.

در این مقاله با نحوه مصرف و انواع این دارو و همچنین عوارض جانبی این دارو بیشتر آشنا خواهید شد.

در ادامه با ما همراه باشید…

معرفی قرص ناپروکسن | نحوه مصرف و عوارض جانبی ناپروکسن

معرفی قرص ناپروکسن

سلب مسئولیت:قبل از مصرف این دارو و هر داروی دیگر حتما با پزشک مشورت نمایید

ناپروکسن چیست؟

ناپروکسن داروئی است که التهاب و درد در مفاصل و عضلات را کاهش می دهد.

این دارو برای درمان بیماری های مفاصل مانند روماتیسم مفاصل، ورم مفاصل و استخوانها و نقرس استفاده می شود.

همچنین از این دارو برای درد قاعدگی و اختلالات عضلانی و استخوانی، مانند کمردرد ، کشیدگی عضلات و پیچ خوردگی استفاده می شود.

ناپروکسن در دو نوع قرص و شربت در داروخانه ها موجود است و شما می توانید این دارو را بدون نسخه برای تسکین درد قاعدگی خریداری کنید.

این دارو با نام های  تجاری مختلفی از قبیل فمیناکس آلترا، period Pain Relief و Boots Period Pain Relief در دسترس است.

از این دارو برای کودکان فقط با تجویز پزشک استفاده کنید.

بیشتر بخوانید >> پرگابالین چیست + موارد مصرف ، نحوه مصرف و عوارض پرگابالین

نکات مهم در مورد قرص ناپروکسن

نکات مهم در مورد قرص ناپروکسن

  • قرصهای ناپروکسن را با یا بعد از غذا یا میان وعده مصرف کنید.
  • برای کنترل عوارض آن، ناپروکسن را در دوز پایین و در زمان کوتاه مصرف کنید.
  • شایع ترین عوارض جانبی ناپروکسن عبارتند از سردرد، سرگیجه، وزوز گوش، تغییراتی در بینایی، خستگی، خواب آلودگی و جوش زدن پوست.
  • برای کشیدگی عضلات و پیچ خوردگی، بعضی از پزشکان و داروسازان توصیه می کنند که ۴۸ ساعت قبل از مصرف ناپروکسن صبر کنید، زیرا ممکن است مصرف این دارو باعث کاهش سرعت بهبودی شود. برای اطمینان بیشتر در این مورد با پزشک تان مشورت کنید.
  • ناپروکسن همچنین با نام های ناپروسین یا استیرلسنت موجود می باشد. قرص های ناپروکسن که برای درمان درد قاعدگی موجودند عبارتند از فمیناکس آلترا ، period Pain Relief و Boots Period Pain Relief .
  • اگر شما به مدت طولانی از ناپروکسن استفاده می کنید و یا در معرض خطر زخم معده هستید، پزشکتان ممکن است برای شما داروهایی برای حفاظت از معده تجویز کند.

چه کسانی می توانند و چه کسانی نمی توانند از قرص ناپروکسن استفاده کنند؟

چه کسانی می توانند و چه کسانی نمی توانند از ناپروکسن استفاده کنند؟

ناپروکسن برای بزرگسالان تجویز می شود.

همچنین با تجویز پزشک، کودکان برای درمان موارد زیر نیز می توانند از این دارو استفاده کنند:

  • اختلالات عضلانی و استخوانی برای نوزادان یک ماهه به بالا
  • بیماری های مفاصل برای کودکان ۲ سال به بالا
  • تسکین درد قاعدگی – برای دختران در تمام سنین

برای برخی افراد ناپروکسن مناسب نیست.

اگر هر یک از موارد زیر در مورد شما صدق می کند با پزشکتان در میان بگذارید:

  • سابقه واکنش آلرژیک به ناپروکسن یا هر دارو دیگری.
  • سابقه واکنش آلرژیک به آسپرین یا سایر داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن
  • سابقه زخم معده، خونریزی معده یا روده
  • فشار خون بالا
  • نارسایی شدید کبد یا کلیه
  • نارسایی شدید قلب یا مشکلات قلبی دیگر
  • بیماری کرون یا کولیت زخمی
  • لوپوس
  • اختلال لخته شدن خون
  • اقدام کردن برای بارداری، یا باردار بودن یا شیردهی

بیشتر بخوانید >> نحوه مصرف و عوارض پاراستامول برای بزرگسالان

چه وقت و چطور از ناپروکسن استفاده کنیم؟

چه وقت و چطور از ناپروکسن استفاده کنیم؟

همیشه قرص های ناپروکسن خود را با یا بعد از غذا مصرف کنید، تا باعث ناراحتی معده نشود.

به عنوان یک قاعده کلی در بزرگسالان، دوز درمانی این دارو برابر است با:

  • برای بیماری های مفاصل ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلی گرم در روز، در یک یا دو دوز مصرف شود
  • برای اختلالات استخوانی و عضلانی، یا پریودهای دردناک در ابتدا ۵۰۰ میلی گرم و سپس هر ۶ تا ۸ ساعت ۲۵۰ میلی گرم در صورت نیاز مصرف شود
  • برای حملات نقرس ۷۵۰ میلی گرم در ابتدا، و سپس ۲۵۰ میلی گرم در هر ۸ ساعت تا زمانی که نقرس برطرف شود

مقدار دوزها معمولا برای افراد مسن و افرادی که دچار مشکلات قلبی، کبدی و کلیوی هستند، کمتر است.

پزشک با توجه به وزن کودک شما، دوز مناسب را برای او تجویز می کند.

در صورت تجویز ناپروکسن، دوز مصرفی آن  بستگی به علت مصرف ، سن شما، عملکرد کبد و کلیه شما و علائم بیماری شما دارد.

در صورت مصرف ناپروکسن برای تسکین درد قاعدگی، دوز مصرفی شما برابر است با:

  • در روز اول – زمانی که درد شروع می شود، ۲ عدد قرص مصرف کنید، سپس بعد از گذشت ۶ تا ۸ ساعت، در صورت نیاز ۱ قرص دیگر مصرف کنید.
  • در روزهای دوم به بعد، در صورت نیاز هر ۶ تا ۸ ساعت یک عدد قرص مصرف کنید

نکته مهم

برای تسکین درد قاعدگی در یک روز بیش از ۳ قرص مصرف نکنید.

بیشتر بخوانید >> نحوه مصرف و عوارض آمی تریپتیلین

نحوه مصرف قرص ناپروکسن به چه صورت است؟

نحوه مصرف قرص ناپروکسن به چه صورت است؟

قرص ناپروکسن به دو صورت موجود است: قرصهای جوشان و قرص های محافظ معده.

قرصهای جوشان قبل از مصرف باید در آب حل شوند.

قرص های محافظ معده دارای پوشش هایی هستند که از آن ها محافظت می کنند که از طریق اسید معده در معده شما شکسته نشوند.

در عوض، این دارو در روده شما باز می شود.

اگر قرص های محافظ معده را مصرف می کنید، آنها را با یا بعد از غذا مصرف کنید. هرگز این قرص ها را له نکنید یا نجوید.

اگر از قرص های جوشان استفاده می کنید، ۱ تا ۲ قرص را در یک لیوان آب (۱۵۰ ml)  حل کرده و بنوشید.

۳ عدد قرص را  در ۳۰۰ml حل کنید و همراه یا بعد از غذا بنوشید.

بیشتر بخوانید >> آسپرین برای تسکین درد

در صورت فراموش کردن یک نوبت قرص ناپروکسن چه باید کرد؟   

در صورت فراموش کردن یک نوبت قرص ناپروکسن چه باید کرد؟

اگر فراموش کردید دوزی را مصرف کنید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید. مگر آنکه زمان دوز مصرفی بعدی شما نزدیک باشد.

هرگز برای جبران دوز فراموش شده، دوز بیشتری مصرف نکنید.

اگر شما اغلب زمان مصرف داروهایتان را فراموش می کنید، برای خودتان زنگ هشدار تنظیم کنید.

در صورت مصرف بیش از حد قرص ناپروکسن چه باید کرد؟

در صورت مصرف بیش از حد قرص ناپروکسن چه باید کرد؟

در صورت مصرف بیش از حد این دارو، حتما به پزشکتان مراجعه کنید.

تداخلات دارویی قرص ناپروکسن

تداخلات دارویی قرص ناپروکسن

ناپروکسن را با ایبوپروفن یا سایر دارو های ضد التهابی غیر استروئیدی مصرف نکنید.

بهتر است ناپروکسن را با پاراستامول یا کوکودامول مصرف کنید، اما این کار را با تجویز پزشک و برای مدت کوتاهی انجام دهید.

اگر شما به مسکن های بیشتری در کنار ناپروکسن نیاز دارید، حتما با پزشک یا داروساز تان مشورت کنید.

گاهی اوقات مصرف مسکن های دیگر همراه ناپروکسن برای درمان بسیار خوب است، اما پزشکتان حتما می بایست برای شما این دارو ها را تجویز کند.

عوارض جانبی قرص ناپروکسن

عوارض جانبی قرص ناپروکسن

مثل تمام داروها، مصرف ناپروکسن نیز عوارضی به همراه دارد، اگر چه این عوارض ممکن است برای همه افراد پیش نیاید.

رایج ترین عوارض جانبی این دارو

رایج ترین عوارض جانبی ناپروکسن که در هر ۱۰۰ نفر برای بیش از ۱ نفر روی می دهد،

عبارتند از

  • پریشانی
  • سردرد
  • وزوز گوش
  • تغییراتی در بینایی
  • خستگی و احساس خواب آلودگی
  • سرگیجه
  • جوش پوستی

در صورتی که دچار این عوارض شدید، حتما به پزشکتان مراجعه کنید.

بیشتر بخوانید >> نحوه مصرف و عوارض ایبوپروفن برای کودکان

عوارض جانبی جدی ناپروکسن

عوارض جانبی جدی ناپروکسن

در صورت مشاهده هر یک از موارد زیر سریعا با پزشکتان تماس بگیرید:

  • سوء هاضمه شدید، سوزش سر معده، درد معده، احساس بیماری (تهوع یا استفراغ) یا اسهال – این ها می تواند نشانه ی زخم یا التهاب معده یا روده باشد
  • وجود خون یا ذرات تیره شبیه قهوه در استفراغ شما، خون در مدفوع یا مدفوع سیاه رنگ، یا قیری شکل – این ها می تواند نشانه ی خونریزی معده یا روده باشد
  • گلودرد ، خونریزی بینی و عفونت – این ها می تواند نشانه هایی از اختلالات در سلول های خونی شما باشد که به عنوان آگرانولوسیتوز شناخته می شود
  • ضعف، درد قفسه سینه یا مشکلات تنفسی – این ها می تواند نشانه ی کم خونی باشد
  • تب، احساس بیماری، پریشانی، سردرد، سفتی گردن و حساسیت به نور – این ها می تواند نشانه های مننژیت آسپتیک باشد
  • خون در ادرار، کاهش مقدار ادرار، احساس بیماری – این ها می تواند نشانه هایی از آسیب یا نارسایی کلیه باشد
  • زردی پوست یا زرد شدن سفیدی چشم – این ها می تواند نشانه هایی از زردی یا التهاب کبد باشد
  • ضربان قلب نامنظم و کند ناشی از افزایش پتاسیم خون
  • تب، درد معده و بیماری – این می تواند نشانه هایی از التهاب پانکراس باشد

شما می توانید با برخی از این عوارض جانبی در بخش سوالات رایج ما آشنا شوید.

واکنش آلرژیک شدید مصرف قرص ناپروکسن

واکنش آلرژیک شدید مصرف قرص ناپروکسن

واکنش آلرژیک جدی ناشی از ناپروکسن به ندرت اتفاق  می افتد. در صورت مشاهده هر یک از موارد زیر حتما به پزشکتان مراجعه کنید:

  • مشکلات پوستی شامل خارش، قرمزی، تورم، تاول یا پوسته پوسته شدن
  • خس خس کردن
  • گرفتگی قفسه سینه یا گلو
  • مشکلات تنفسی یا تکلمی
  • تورم دهان، صورت، لب ها، زبان یا گلو

این علائم هشدار دهنده نشانگر واکنش آلرژیک جدی است.

در صورت مشاهده این علائم سریعا به پزشک تان مراجعه کنید.

بیشتر بخوانید >> نحوه مصرف و عوارض ایبوپروفن برای بزرگسالان

چگونه با عوارض جانبی مصرف ناپروکسن مقابله کنیم

چگونه با عوارض جانبی مصرف ناپروکسن مقابله کنیم؟

چه باید کرد اگر:

  • پریشانی : اگر ناپروکسن باعث پریشانی شما شده است، به پزشکتان مراجعه کنید.
  • سردرد: به اندازه کافی استراحت کنید و مایعات فراوان بنوشید. از نوشیدن مشروبات الکلی بپرهیزید. از پزشکتان بخواهید که مسکن دیگری برایتان تجویز کند. سر درد ناشی از مصرف ناپروکسن معمولا بعد از هفته اول مصرف، از بین می رود. اگر سردردتان بیشتر طول کشید، با پزشک تان مشورت کنید.
  • وزوز گوش: اگر این نشانه بیش از یکی دو روز طول کشید حتما به پزشکتان مراجعه کنید.
  • تغییرات در بینایی :در این مورد از رانندگی کردن بپرهیزید.
  • احساس خواب آلودگی، خستگی یا سرگیجه : پس از آنکه بدن شما به ناپروکسن عادت کرد، این عوارض جانبی باید از بین برود.
  • سرگیجه : اگر ناپروکسن باعث ایجاد سرگیجه می شود، از کار کردن دست بکشید و استراحت کنید تا بهتر شوید.
  • جوش : کمک به آنتی هیستامین، ممکن است بتوانید به این عارضه غلبه کنید. برای انتخاب داروی مناسب، حتما با پزشکتان مشورت کنید.

بیشتر بخوانید >> نحوه مصرف و عوارض داروی آملودیپین

مصرف قرص ناپروکسن در دوران بارداری

مصرف قرص ناپروکسن در دوران بارداری

ناپروکسن، بدون تجویز پزشک، به طور معمول در هفته های بارداری توصیه نمی شود – به خصوص اگر سن بارداری شما بالای ۳۰ هفتگی باشد .

ممکن است ناپروکسن بر روی سلامت جنین،  به خصوص در قلب و عروق خونی او، اختلال ایجاد کند.

در اوایل بارداری مصرف این دارو ممکن است منجر به سقط جنین شود.

با پزشک تان در مورد مزایا و عوارض احتمالی مصرف ناپروکسن صحبت کنید.

مصرف این دارو بستگی به سن بارداری شما و علت مصرف شما دارد.

پاراستامول معمولا به عنوان اولین انتخاب بی خطر برای زنان باردار توصیه می شود.

بیشتر بخوانید >> نحوه مصرف و عوارض داروی فلوکستین

مصرف قرص ناپروکسن در دوران شیردهی

مصرف قرص ناپروکسن در دوران شیردهی

ناپروکسن معمولا در طی دوران شیردهی توصیه نمی شود. داروهای ضد التهابی دیگری، مانند ایبوپروفن، مطمئن تر هستند.

اما اگر نوزاد شما نارس یا کم وزن است، و یا دارای یک شرایط پزشکی خاصی است، قبل از مصرف هر نوع مسکن، با پزشک تان صحبت کنید.

در صورتی که می خواهید برای بارداری اقدام کنید، یا باردار هستید و یا در دوران شیردهی به سر می برید، حتما با پزشکتان در مورد مصرف هر دارویی صحبت کنید.

بیشتر بخوانید >> نحوه مصرف و عوارض جانبی داروی کلردیازپوکساید

هشدار در مورد مصرف ناپروکسن با دارو های دیگر

هشدار در مورد مصرف ناپروکسن با دارو های دیگر

بعضی از داروهایی که با ناپروکسن مناسب نیستند، عبارتند از:

  • داروهای ضد التهابی، مانند آسپرین یا ایبوپروفن
  • داروهایی که برای رقیق کردن خون استفاده می شوند، مانند وارفارین یا ریوروکسابان
  • استروئیدها، مانند پردنیزولون
  • داروهایی که باعث افزایش ادرار می شوند، مانند فوروزمید
  • داروهایی برای مشکلات قلبی و فشار خون بالا
  • داروهای ضد افسردگی، مانند سیتالوپرام
  • داروهایی برای رماتیسم مفاصل، مانند متوترکسات

نکته

در صورت استفاده از داروهای دیگر، از جمله داروهای گیاهی، ویتامین ها یا مکمل ها، با پزشک و داروساز تان در میان بگذارید.

بیشتر بخوانید >> موارد مصرف و عوارض قرص مترونیدازول

سوالات رایج در مورد مصرف ناپروکسن

سوالات رایج در مورد مصرف ناپروکسن

چگونه ناپروکسن اثر می کند؟

ناپروکسن نوعی داروی ضدالتهابی غیر استروئیدی است که با کاهش ترشح هورمون درد و التهاب، درد شما را تسکین می دهد.

معمولا پاراستامول برای تسکین برخی دردها موثرتر است اما ناپروکسن برای تسکین درد پریود و کمر درد بسیار مناسب است.

پس از مصرف این دارو چه مدت طول می کشد تا بهبود یابم؟

معمولا یک ساعت پس از مصرف این دارو شما احساس بهبودی خواهید کرد.

اما در صورت مصرف دو بار در روز می بایست پس از گذشت ۳ روز درد شما تسکین یابد.

چه مدت باید ناپروکسن مصرف کنم؟

مدت زمان مصرف این دارو بستگی به نوع درد شما دارد. برای تسکین درد پریود یک الی دو روز مصرف این دارو کافی است.

برای تسکین دردهای ورم مفاصل به مدت زمان بیشتری نیاز دارید.

پزشک شما برای جلوگیری از اثرات منفی این دارو روی معده شما برایتان داروهای معده تجویز خواهد کرد.

بهتر است برای جلوگیری از عوارض جانبی مصرف این دارو از دوز کمتری استفاده کنید.

در مورد دوز مصرفی تان حتما با پزشکتان مشورت کنید.

آیا می توانم برای مدت طولانی ناپروکسن مصرف کنم؟

مصرف ناپروکسن در طولانی مدت منجر به ناراحتی معده و زخم معده می شود.

همچنین در برخی موارد مصرف دوز بالاتر ممکن است منجر به نارسایی قلبی و کلیوی شود.

بهتر است از این دارو در دوز پایین تر و مدت زمان کوتاه تری استفاده شود.

در صورت مصرف بیش از حد از این دارو حتما با پزشکتان مشورت کنید.

آیا ناپروکسن اعتیاد آور است؟

ناپروکسن اعتیاد اور نیست. اما می بایست از این دارو بنا بر تجویز پزشکتان مصرف کنید.

آیا می توانم از مسکن های دیگری امتحان کنم؟

مصرف مسکن های دیگر بر اساس نوع درد شما موثر می باشد.

اگر این مسکن اثر نکرد می توانید از پااستامول و کوکودامول نیز استفاده کنید.

اگر این مسکن ها افاقه نکند پزشک شما مسکن های قوی تری برایتان تجویز خواهد کرد و یا شما را به فیزیوتراپی می فرستد.

ناپروکس برای دردهای عصبی موثر نمی باشد.

در این صورت پزشک شما مسکن دیگری را برایتان تجویز خواهد کرد.

چرا باید مراقب زخم معده باشم؟

ناپروکسن در دراز مدت سبب مشکلات معده شما می شود.

در صورت مصرف این دارو پزشکتان برای شما داروهایی برای محافظت از معده شما تجویز خواهد کرد.

در صورت مشاهده ناراحتی معده، مصرف این دارو را قطع کنید و سریعا به پزشکتان مراجعه کنید.

آیا ناپروکسن باعث نارسایی قلب می شود؟

مصرف داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی موجب نارسایی قلبی می شود.

اما این مورد در اکثر افراد روی نمی دهد. در مورد مصرف این داروها با پزشکتان مشورت کنید.

آیا ناپروکسن باعث نارسایی کلیه می شود؟

مصرف داروهای ضدالتهابی موجب نارسایی کلیوی می شود.

در مورد مصرف این داروها حتما با پزشکتان مشورت کنید تا در صورت لزوم دوز مناسبی را برای شما تجویز کند.

آیا ناپروکسن ضربان قلب را نامنظم می کند؟

مصرف داروهای ضدالتهابی ممکن است موجب نامنظم شدن ضربان قلب شما شود.

در مورد مصرف این داروها حتما با پزشکتان مشورت کنید.

آیا ناپروکسن باعث ناشنوایی می شود؟

گزارشاتی نشان می دهد که زنان در دراز مدت با مصرف این دارو دچار ناشنوایی می شوند.

اما هیچ شواهدی برای اثبات این گزارشات وجود ندارد.

ناشنوایی با افزایش سن پدید می آید.

برای جلوگیری از ناشنوایی در دوران میانسالی از شنیدن صداهای بلند اجتناب کنید و از گوش هایتان مراقبت کنید.

آیا ناپروکسن بر باروری من تاثیر می گذارد؟

مصرف دوز بالای این دارو در دراز مدت روی تخمک گذاری و بارداری زنان اثر می گذارد.

به جای این دارو می توانید از پاراستامول استفاده کنید که بی خطرتر است.

مصرف ناپروکسن روی توانایی بارداری مردان تاثیری نمی گذارد.

آیا ناپروکسن را می توانم با داروهای ضد بارداری مصرف کنم؟

خیر، مصرف این دارو با  داروهای ضدبارداری تداخلی ندارد.

آیا در طی مصرف این دارو می توانم مشروبات الکلی مصرف کنم؟

بله، اما مصرف بیش از حد الکل موجب ناراحتی معده شما می شود.

منبع: nhs.uk

بیشتر بخوانید

جلبک اسپیرولینا

مبارزه با پیری با مصرف قرص ضد چروک ایمیدین

دلداری دادن | چگونه دیگران را دلداری دهیم؟ (۳ روش درست)


زمانی که کسی درگیر مشکل عاطفی عمیقی است، کمی صحبت کردن و دلداری دادن به او سخت است. بسیار مهم است که در چنین مواردی خونسردی و مثبت نگری خود را حفظ کنیم. این شرایط ممکن است متفاوت باشد، مثلا فرد خبر تصادف کسی را شنیده، دلش شکسته، یا به دلیل فشار زندگی، کنترل احساسات خود را از دست داده که برای هرکدام از اینها مراحل قابل اعتمادی وجود دارند که به وسیله آن میتوان دیگران را دلداری داد.

چگونه به دیگران دلداری دهیم؟

چگونه دلداری بدهیم

دلداری دادن به عشقم

روش اول دلداری دادن 

وقتی کسی مضطرب است، کلام درست را بکار ببرید.

دلداری دادن (۱)

  1. به او بگویید که به فکرش هستید.

زمانی که کسی درد عاطفی دارد، هیچ حرف درستی برای گفتن به او وجود ندارد، مخصوصا اینکه دلیل غصه خوردن او کاملا منطقی باشد. کلمات، تن صدا و رفتارتان را طوری تنظیم کنید که او متوجه شود که به او توجه می کنید. به ساده ترین حالت باید گفت که خیلی طبیعی رفتار کنید. تنها چیزهایی بگویید که حالت همدردی، قضاوت نکردن، صبوری و قابل قبول باشد. اغلب می توان یک عبارت ساده و شفاف را به کار برد تا طرف مقابل راحت تر حرف هایش را بزند.

  • یکی از چیزهایی که می توان گفت، گفتن این جمله است: “من واقعا متاسفم که … “.
  • از بیان مسائل دردناک نترسید.
  • اگر این افراد آشفته هست یعنی اینکه هنوز به آن مسئله فکر می کنند.
  • یا بگویید: ” بهترین کار گریه کردن است. گریه کن”

دلداری دادن به زنان 

دلداری دادن (۲)

  1. از خوش رویی بی مورد اجتناب کنید.

حتما برای جوک گفتن و یا عبارات امیدوارکننده زمان پیدا خواهید کرد. زمانی که کسی به شدت مضطرب است یا عمیقا احساس غم دارد، هر بامزه بازی می تواند پوچ و بی معنی باشد. هر کاری که دور از صمیمیت باشد نیز باعث می شود احساس بد آنها تشدید شود. به احساسی که فرد هم اکنون دارد بی توجه نباشید و او را نادیده نگیرید.
چنین عبارتی نگویید: “به نیمه پر لیوان نگاه کن” .

  • تلاش نکنید که از یک فاجعه یا اتفاق غم انگیز به زور نکته مثبتی استخراج کنید.
  • تلاش نکنید که با حرف هایتان فرد را به خنده وا دارید.
  • اجازه دهید که آشفتگی ها و اضطراب او خودش را خارج کند و مانع ابراز آنها نشدید.
  • حتما آنها را از این موضوع مطمئن کنید که کنارشان هستید.
  • این کار را با گفتن این جمله تکمیل کنید: “تو تنها نیستی. من کنارتم” .

دلداری دادن به بازماندگان

دلداری دادن (۳)

  1. نسبت به شرایط حساس باشید.

شاید ندانید که چرا فرد ناراحت است اما بهتر است چنین سوالی را نپرسید چون کمی بی احساس به نظر می رسد. مثلا هیچوقت چنین جمله ای را در همچنین مواقعی نگویید: ” من آرزوی خدا بودم” با گفتن چنین عبارتی نمی توانید به احساس درونی فرد پی ببرید.

  • زمانی که نسبت به درستی حرف هایتان مطمئن نیستید، چیزی نگوید که ارزش ناراحتی فرد را پایین بیاورد.
  • گاهی اوقات باید از گفتن هر چیزی ولو درست و منطقی خودداری کرد.
  • مثلا هیچوقت به مادری که بچه اش سقط شده نگویید که تو می توانی باز هم بچه بیاوری.
  • شاید این جمله درست باشد اما مناسب این وضعیت نیست .
  • با گفتن آن جوری القا می کنید که انگار نسبت به رنج الان او و از دست دادن فرزندش بی تفاوت هستید.

دلداری دادن به مردان

دلداری دادن (۴)

  1. راه را برای صحبت باز بگذارید.

بعصی مواقع واقعا نیاز است که افراد با شما صحبت کنند. شاید از آنها بخواهید که چنین کاری کنند‌. جملاتی از این قبیل بگویید: ” متوجهم که صحبت در مورد آن سخت است اما با من راحت باش و الان یا هر وقت دیگری که مایل بودید در مورد آن با من صحبت کن”. هر زمان که فرد آرام شد در نهایت راحتی این حرف را به او بزنید، حتی بعد از یک تصادف شدید.

  • سعی نکنید که تجربیات مشابه خود را در این مورد با او در میان بگذارید.
  • حتی اگر تجربه کاملا مشابهی داشته اید، این جمله را نگویید: ” میدانم که الان چه حسی داری”.
  • به جای ان بگویید: ” می دانم که ….. چقدر برای تو مهم بود”
  • زمانی که حرفی برای گفتن ندارید، صادقانه رفتار کنید .
  • مثلا این جمله را بگویید: ” شاید نتوانم احساست را درک کنم، اما مراقبت هستم و مایلم که بهت کمک کنم” .
  • همچنین می توانید این جمله را بگوید: ” نمی دانم چه بگویم اما من همیشه کنارت هستم و آماده ام که حرف هایت را بشنوم”.

دلداری دادن به همسر

دلداری دادن (۵)

  1. به او پیشنهاد دهید که کنارش بمانید.

معمولا بعد از اتفاقاتی مثل تصادف دور و بر فرد پر می شود اما بعد از گذشت زمان این افراد کم می شوند. نشان دهید که حمایت شما همیشگی است و ان را با چنین جمله ای ابراز کنید: ” میتونم چند روز دیگر به تو تلفن کنم و حالت رو بپرسم؟”.

  • نگران نباشید که ممکن است چیزی بگویید که فرد مایل به صحبت راجع به آن نیست.
  • اگر نخواهند راجع به آن صحبت کنند، خودشان آن را می گویند‌.
  • اما شاید به صحبت در موردش نیاز داشته باشند.
  • در هرحال احساس حمایت شدن از طرف شما به بهبود حال آنان کمک می کند.

دلداری دادن به دوست

روش دوم دلدرای دادن

حمایت از کسانی که دوران سختی را سپری می کنند.

دلداری دادن (۶)

  1. برای حرکت بعدی عجله نکنید.

کسانی که در حال تحمل رنج عاطفی هستند، شاید دلشان بخواهد که قاطع باشند یا اینکه اصلا ندانند که چگونه باید رفتار کنند. این اتفاق نشانه ای از آسیب پذیر بودن فرد است و کاملا یک واکنش طبیعی نسبت به اندوه است. شاید آنها نخواهند که راجع به این موضوع با شما صحبت کنند و شما هم نباید آنها را وادار به این کار کنید، مگر اینکه خود فرد از بیان ان احساس امنیت کند.

  • اگر کسی اصرار دارد که نیاز به فضا دارد، به او فضا بدهید.
  • به او بگویید که چند روز دیگر به او سر می زنید.
  • به او بگویید که هر زمان که می خواهد می تواند با شما تماس بگیرد .
  • و اینکه هر زمان که بخواهد خودتان را به او خواهید رساند.

دلداری دادن به بیمار

دلداری دادن (۷)

  1. ارتباط خود را با او حفظ کنید.

بیش از حد به او نچسبید اما طوری رفتار کنید که او بفهمد که به فکرش هستید و بهبودی او برای شما مهم است. اگر بعد از گذشت یک هفته از او خبری نشد با او تماس بگیرید. از پیام دادن، ایمیل زدن یا ارتباط در شبکه های اجتماعی خودداری کنید، زیرا این نوع ارتباط غیر رسمی و بی فایده است.

  • اگر نمی دانید که چگونه باید رفتار کنید یا چه حرفی را به او بزنید،باز از آنها فاصله نگیرید.
  • اگر در مورد کاری که انجام می دهید یا حرفی که می گویید مطمئن نیستید، تنها با او همدردی کنید .
  • از او بخواهید هر کمکی که از دست شما ساخته است را برایش انجام دهید.

دلداری دادن به خانواده عزادار

دلداری دادن (۸)

  1. سکوت او را بپذیرید.

اگر از شما می خواهند که کنارشان باشید اما زیاد با شما صحبت نمی کنند، اجازه ندهید که سکوتشان شما را آزار دهد. اجازه ندهید که نگرانیتان باعث شود که بی وقفه صحبت کنید. به خودتان یادآوری کنید که آنها فقط حضور دلگرم کننده شما را می خواهند. از او در مورد احساس و فکرش بپرسید. اگر انها هنوز هم در مورد آن رویداد تلخ فکر می کنند، پس حتما نیاز دارند که احساسات سرکوب شده خود را بیرون بریزند.

  • فکر نکنید که وظیفه شماست که از او بپرسید که چه احساسی دارد.
  • باید طوری رفتار کنید که او در بیان احساساتش احساس امنیت کند.
  • اما در عین حال بداند که حریم شخصی او محترم است و می تواند توجه کامل شما را داشته باشد.

دلداری دادن به کسی 

دلداری دادن (۹)

  1. در مورد نیازهای اولیه به او کمک کنید.

گاهی اوقات با یک واقعه ناگوار افراد از لحاظ جسمی و روحی خسته و افسرده می شوند. ممکن است بیشتر از حد معمول بخوابند و یا انجام کارهای روزانه برایشان سخت باشد. بهتر است در شستشوی لباس ها و ظرف و ظروف به آنها کمک کنید. مراقب باشید که نباید تمام کارهای او را انجام دهید، زیرا در ابن صورت برای بهبودی و سر پا شدن تلاشی نخواهند کرد. افراد باید توانایی مراقبت از خودشان را داشته باشند، مگر اینکه کسی کمی به آنها کمک کند.

چطور دلداری بدیم

دلداری دادن (۱۰)

  1. به آنها در برنامه ریزی برای حرکت رو به جلو کمک کنید.

زمانی که فرد از نظر روحی آمادگی دارد، از او بپرسید که برنامه اش برای آینده چیست. اگر مایل به صحبت نبودند یا برنامه ای نداشتند، تعجب نکنید. می توانید در این مورد با آنها همفکری کنید. حتی هنگام‌ پیشنهاد دادن نیز بیشتر سعی کنید که شنونده باشید تا گوینده و تنها پیشنهادات قابل اجرا را به او بدهید.

  • پیشنهادات شما بایدر در حوزه علاقه این افراد باشد.
  • از آنها بپرسید که چه چیزی یا چه کسی در این شروع دوباره به آنها کمک خواهد کرد.
  • اگر فکر می کنید که این فرد نیاز به کمک یک‌ متخصص دارد، آنها را به انجامش تشویق کنید.
  • در کارهایی مثل تعیین کردن وقا ملاقات و پیدا کردن فردی مناسب به آنها کمک کنید.

چطور دلداری دهیم

روش سوم دلداری دادن 

 به غریبه ای که از لحاظ عافی آسیب دیده کمک کنید.

دلداری دادن (۱۱)

  1. زمانی که به کسی نزویک می شوید شرایط را ارزیابی کنید.

زمانی که از علت ناراحتی کسی مطلع نیستید، اول مطمئن شوید که هیچ خطری کسی را تهدید نمی کند، سمس تلاش کنید که این افراد را آرام کنید. بهترین راه این است که در وهله اول اطلاعات لازم را از او بگیرید و از او بپرسید که چه اتفاقی افتاده. قبل از پرسیدن این سوال، شرایط را بررسی کنید و مطمئن شوید که می توانید به فرد نزدیک شوید.

  • اول اطرافتان را نگاه کنید.
  • آیا اطرافیان می دانند که چه اتفاقی افتاده یا می توانند کمک کنند؟
  • آیا تهدیدی در این مکان شما را تهدید می کند؟

چگونه دلداری دهیم

دلداری دادن (۱۲)

  1. پیشنهاد کمک دهید.

به او نزدیک شوید و نشان دهید که برای کمک به او آمده اید. اگر او را نمی شناسید، خودتان را با این جمله معرفی کنید: ” سلام من …. هستم و آماده کمک کردنم”. اگر سکوت کردند، از آنها بخواهید که کمکشان کنید. در حین نشستن این جمله را بگویید، ” اگر از نظر تو اشکالی نداره، مایلم چند دقیقه ای کنارات بنشینم”.

  • شاید شغل شما بتواند به این فرد کمک کند.
  • مثلا اگر معلم، دکتر یا آتش نشان هستید. حتی می توانید به آن اشاره هم بکنید.
  • بیش از حد به او اطمینان ندهید.
  • شاید دلتان بخواهد که این جمله بگویید: ” همه چیز درست خواهد شد”
  • اما این جمله نشاندهنده نادیده گرفتن احساسات کنونی فرد است.
  • عبارات این چنینی ممکن است تمایل فرد را به درد دل با شما کاهش دهد.

دلداری دادن (۱۳)

  1. از او بپرسید که چگونه می تواند کمکش کنید.

بسیار مهم است که بدانید چه اتفاقی افتاده است. ساده اما مستقیم سوال بپرسید و سعی کنید که بفهمید چه ماجرایی روی داده است. جزئیاتی که باید دنبالش باشید، شامل نشانه هایی که نشان دهد فرد از یک اضطراب عاطفی رنج‌ می برد، و اینکه اکنون به چه چیزی نیاز دارد. با خودتان بسنجید که آیا می توانید به او کمک‌ کنید یا نه. تمرکز خود را بر آرام کردن و کمک کردن به او بگذارید.

  • با آرامش، شمرده و نرم صحبت کنید. بیش از حد نجوا نکنید یا داد نزنید.
  • منتطر واکنش های بد و پرخاشگرانه طرف مقابل باشید.
  • اگر چنین اتفاقی افتاد، از کسی کمک بخواهید و فاصله خود را با او حفظ کنید.

چگونه دلداری بدیم

دلداری دادن (۱۴)

  1. گوش کنید، گوش کنید، گوش کنید.

گوش دادن به دیگران مخصوصا افرادی که درگیر مشکلات هستند به صبر و حوصله نیاز دارد. شاید ارتباط چشمی برقرار کردن با کسی که مضطرب است کار مناسبی نباشد، زیرا باعث می شود که فرد احساس آسیب پذیری یا خجالت بکند. بهتر است که بدون هیچ حرفی کنارش بنشینید. مطمئن شوید که زبان بدن شما آرامش را اتتقال می دهد و حرکات اضافی ندارید.

  • حین اینکه فرد مقابل صحبت می کند، وسط حرف او نپرید .
  • نشان دهید که سراپا در حال گوش دادن هستید.
  • با کسی که نگران است بحث نکنید.
  • شاید این افراد چیزهای بی معنی در این مواقع بگویند اما بهتر است سکوت کنید.
  • به یاد داشته باشید که هدف شما همدردی است، نه گفتگو کردن.
  • مغز این افراد پر از فکر و احساسات مختلف است‌.

چگونه دلداری بدم

دلداری دادن (۱۵)

  1. ارامش خود را حفظ کنید.

کسی در حال تجربه ناراحتی شدید عاطفی است، ممکن است تغییرات شیمیایی را در بدن خود نیز احساس کند که او را به جنگ یا فرار سوق دهد. این افراد علاوه بر ناراحای شدید همزمان احساس خستگی، سردرگمی و بیقراری نیز دارند. این افراد در شنیدن و تمرکز کردن مشکل دارند و نمی توانند حرفشان را کامل کنند. پس بهتر است احساس امنیت و آرامش را به آنها انتقال دهید.

  • اگر فرد روی رفتار نامناسب و غیر منطقی خود پافشاری می کند، با او وارد بحث و جدل نشوید.
  • سعی کنید این کار او را با چیز دیگری جایگزین کنید یا اینکه کلا حواس او را پرت کنید.

چگونه دلداری کنیم

دلداری دادن (۱۶)

  1. هوشیارانه شوخی کنید.

در عین حال که شوخی و خنده باعث آرام شدن افراد می شود اما بیان کردن آن در حالیکه فرد ناراحت شدیدی را تحمل می کند، کار درستی نیست. اگر خود فر این کار را انجام داد و در مورد موضوع چیز بامزه ای تعریف کرد در خندیدن همراهی کنید.

  • شاید شوخ طبعی در مواقع جدی کمک کننده باشد و باعث شود که فرد کمی آرام شود.
  • اما قبل از شوخی کردن مطمئن شوید که فرد از شوخی شما استقبال می کند و می تواند از درد شما بکاهد.

چگونه دلداری بدهیم

دلداری دادن (۱۷)

  1. تا زمانی که فرد آرام بشود در کنارش بمانید.

فرد آسیب دیده نیاز به ارامش دارد.مثلا اگر فرد خبر غم انگیزی می شنود یا در حادثه دلخراشی حضور پیدا می کند، ممکن است شدیدا دچار اضطراب و ناراحتی شود اما نه آنقدر که به دارو و پزشک نیاز داشته باشد. در این موارد لازم نیس که آمبولانس بگیرید، زیرا ممکن است ناراحتی او تشدید شود. بهتر است حمایت عاطفی خود را ادامه دهید و صبر کنید تا شخص بتواند با شما یا هرکس دیگری صحبت کند.

چگونه به مردان دلداری دهیم

منبع wikihow / ترجمه اختصاصی سایت دلبرانه 

چگونه به دیگران دلداری دهیم

بیشتر بخوانید : 

رابطه سالم | چگونه رابطه درست و شادی با همسر مان داشته باشیم؟

مهارت حل مسئله | ۵ کلید برای داشتن یک رابطه خوب و سالم و طولانی

چگونه سالم باشیم ؟ | راه های دستیابی به سلامت جسمی، روانی و معنوی

خوشحال کردن پدر | چگونه با پدرمان رابطه دوستانه ای داشته باشیم ؟

خوشحال کردن مادر | چگونه با مادر مان رابطه دوستانه ای داشته باشیم ؟

چگونه کسی را عاشق کنیم ؟ (۳ روش جالب برای مجذوب کردن دیگران)

چگونه دیگران را دلداری دهیم ، چگونه زنان را دلداری دهیم

چقدر به گلدان آب بدهیم ؟ | چطور آب مورد نیاز هر گیاه را بفمیم؟


چقدر به گلدان آب بدهیم ؟ باغبانی کردن یک سرگرمی با ارزش و مفید است. اگرچه گاهی اوقات در مورد اینکه گیاه چه مقدار به آب نیاز دارد و به عبارت ساده تر « چقدر به گلدان آب بدهیم » کمی گیج میشویم. به این علت که نیاز گیاه بر پایه این است که چگونگی پرورش دادن ان، محیط، نوع خاک و … بستگی دارد. این موضوع و این سوال نیازمند اطلاعات علمی استف در عین حال که برای فهمیدن مقدار دقیق باید آزمایش و خطا هم بکنید. گیاه خاصی که احساس کردید بیش از حد اب خورده را شناسایی کنید و در مورد میزان نیاز آن به آب تحقیق کنید.

چگونه بفهمیم که گیاه چقدر به آب نیاز دارد؟

چقدر به گلدان آب بدهیم ؟

بخش اول : چقدر به گلدان آب بدهیم ؟

به اندازه نیاز به گیاه آب بدهید.

چقدر به گلدان آب بدهیم (۱)

  1. بر اساس محیط طبیعی گیاه به آن آب بدهید.

مکانی را که گیاه در ان رشد بهتری دارد را تعیین کنید. سپس بر اساس محیط و اکوسیستم میزان آب را مشخص کنید. مثلا اگر طبیعت گیاه متعلق به نواحی گرمسیری است و در محیط نسبتا کم آب زندگی میکند، باید به ان بیشتر از گیاهانی که متعلق به منطقه خودتان هستند آب دهید.

  • اگر در مناطق خشک زندگی میکنید، به گیاهانی که میوه و سبزی میدهند، بیشتر از بقیه گیاهان آب بدهید.
  • علاوه بر آن به سرخس ها و گیاهان گلدار غیر بومی نیز آب بیشتری بدهید.
  • اگر منطقه شما گرمسیری و مرطوب است، شاید نیاز نباشد که به گیاهانتان زیاد آب بدهید.
  • اگر در منطقه معتدل زندگی میکنید، مطمئن شوید که گیاهان خاص و جدیدتان به اندازه کافی آب بخورند.

چقدر به گلدان آب بدهیم ؟ 

چقدر به گلدان آب بدهیم (۲)

  1. ناحیه اطراف گیاه را بعد از قرار دادن آن روی زمین خیس کنید.

گیاهانی را که به گلدان جدید یا جای جدیدی در باغچه منتقل کرده اید، باید ریشه آنها را به طور کامل خیس کنید. برای هفته اول یک روز درمیان به آن آب بدهید. بعد از هفته اول، از مرطوب بودن خاک اطمینان حاصل کنید. اگر هنوز خاک خشک است از خیس بودن ان اطمینان حاص کنید.

هر گلی چقدر آب لازم دارد ؟

چقدر به گلدان آب بدهیم (۳)

  1. رطوبت را با انگشتتان تست کنید.

انگشت خود را تا یک بند انگشت به خاک بچسبانید. اگر احساس خنکی یا رطوبت کردید، یعنی اندازه آب کافی است. اما اگر خاک خشک بود، باید بیشتر به آن آب بدهید.

آب مورد نیاز هر گیاه ؟

چقدر به گلدان آب بدهیم (۴)

  1. از آبیاری قطره ای برای ریشه های کم عمق استفاده کنید.

اگر گیاهی دارید که ریشه های ان کم عمق است، از سیستم آبیاری قطره ای برای آن استفاده کنید. این سیستم در مدت زمان طولانی آب را ذره ذره به گیاه میرساند. بنابراین این گیاه دسترسی بهتری نسبت به اب خواهد داشت.

  • آبیاری قطره ای برای گیاهانی که گل یا میوه میدهند و در منطقه خشک هستند، مناسب است.
  • آبیاری قطره ای برای گیاهان توت فرنگی، گوجه فرنگی، و فلفل ها بسیار مناسب است.

آبی مورد نیاز هر گلدان ؟

چقدر به گلدان آب بدهیم (۵)

  1. از یک متخصص در گلخانه سوال کنید.

اگر هنوز برای میزان آب گیاه سردرگمید، بهتر است از فردی باتجربه در این مورد سوال کنید. کارگران گلخانه، درخت شناسان، یا زیست شناسان گیاهی میتوانند به شما بگویند که گیاهتان به چه میزان آب نیاز دارد.

چقدر به گلدان آب بدهیم که پژمرده نشود ؟

چقدر به گلدان آب بدهیم (۶)

  1. در مورد گیاهان خاص مطالعه کنید.

از اطلاعات داخل کتاب یا وبسایت های مربوط به گیاهان استفاده کنید. مثلا اگر در مورد میزان آب کافی به گیاه گوجه فرنگی نگران هستید، یک کتاب در مورد گیاه گوجه فرنگی پیدا کنید و به پیشنهادات آن دقت کنید و آنها را به کار ببندید.

 

بخش دوم : چقدر به گلدان آب بدهیم ؟

 بیش از حد آب ندهید.

چقدر به گلدان آب بدهیم (۷)

  1. از رطوبت سنج برای خاک استفاده کنید.

یک رطوبت سنج بخرید و ان را داخل خاک نزدیک گیاه فرو کنید. وسیله را در همان حالت نگه دارید تا به شما نشان دهد که آیا گیاه خشک است، مرطوب است یا خیس است. بیشتر گیاهان با رطوبت خاک نیز قادر به رشد کردن هستند.

. بعضی از این دستگاه ها مقیاس ۱ تا ۱۰ دارند. اعداد ۱ تا ۳ نشانگر خشکی، ۴ تا ۷ نشاندهنده رطوبت و اعداد ۸ تا ۱۰ نشاندهنده خیس بودن است. بسیاری از گیاهان در طیف ۴ تا ۵ بهترین حالت را دارند. رطوبت کافی برای گوجه فرنگی بین ۵ تا ۶ است.

  •  زمانی که رطوبت کافی برای گیاه را تشخیص دادید، اجازه دهید که رطوبت سنج داخل خاک بماند.

چقدر به گلدان آب بدهیم که برگ هایش زرد نشود ؟

چقدر به گلدان آب بدهیم (۸)

  1. مراقب ایستادن آب داخل ظرف باشید.

اگر گیاهتان را داخل ظرف یا گلدان گذاشته باشید، ممکن است به علت آب دادن زیاد کمی آب آن روی سطح ظرف بایستد. این کار باعث میشود که ریشه گیاه بپوسد و مشکلات دیگری ایجاد شود.

  • اگر داخل ظرف آب بالا مانده، زیر گلدان کمی سنگ برزید.
  • این کار باعث میشود که آب اضافی به زیر گلدان کشیده شود.

آب مورد نیاز گل های آپارتمانی چقدر است ؟ 

چقدر به گلدان آب بدهیم (۹)

  1. بررسی کنید تا ریشه گیاهان در زیر گلدان دچار پوسیدگی نشوند.

گلدان را بلند کنید یا اینکه زیر ان را سوراخ کنید. اگر متوجه شدید که ریشه به رنگ قهوه ای، طوسی، سیاه یا لجن مال درآمده، شاید علت ان آب خوردن بیش از حد باشد. ریشه های سالم، سفید، سفت و تازه هستند.

  • پوسیدگی ریشه در گیاهانی شایع تر است که خاک آن ها آب را به خوبی جذب نمیکند.
  • مثل گیاهانی که کمی درآنها رس مخلوط شده است.
  • اگر در حال پرورش سبزیجاتی مثل کاهو، لوبیا، چغندر، هویج یا پیاز هستید، حتما مراقب پوسیدگی ریشه باشید.

آب مورد نیاز گل های باغچه را چطور تعیین کنیم ؟

چقدر به گلدان آب بدهیم (۱۰)

  1. مراقب برگ های قهوه ای، زرد و سبزی که از گیاه می‌افتد باشید.

اگر خاک مرطوب است و متوجه ریزش برگ های آن شدید، احتمالا دلیل آن زیاد آب دادن است. کمتر آب بدهید.

گل های باغجه چقدر آب لازم دارند ؟ 

چقدر به گلدان آب بدهیم (۱۱)

  1. جذب کنندگی خاک را تست کنید.

اگر گیاهان شما در زمین کاشته شده اند، برای اینکه از جذب کنندگی آب مطمئن شوید، باید چند کار انجام دهید. اول یک سوراخ عمیق در زمین ایجاد کنید. سوراخ را با آب پر کنید و اجازه دهید که خاک آن را به داخل بکشد. سپس سوراخ را دوباره با آب پر کنید و زمان بگیرید که چقدر طول میکشد آب جذب خاک شود. این زمان به شما نشان میدهد که میزان جذب کنندگی خاک چقدر است.

  •  اگر خاک در کمتر از ۴ دقیقه آب را جذب میکند، برای بیشتر گیاهان و درختان مناسب است.
  •  اگر ۵ تا ۱۵ دقیقه طول بکشد، بیشتر گیاهان و درختان در این حالت رونق خواهند یافت.
  •  اگر ۱۶ تا ۶۰ دقیقه طول بکشد، گیاهانی که در این خاک هستند به آب بسیار کمتری نیاز خواهند داشت.
  •  اگر ساعت ها طول بکشد، این خاک تنها مناسب گیاهان مردابی و آنهایی که با آب زیاد زنده میمانند میباشد.

 

بخش سوم : چقدر به گلدان آب بدهیم ؟

 به گیاه کم آب ندهید.

چقدر به گلدان آب بدهیم (۱۲)

  1. مراقب باشید که گیاه پژمرده نشود.

پژمرده شدن گیاهان و ساقه ها به معنای این است به گیاه آب کمی رسیده است. برگ های پژمرده معمولا شل، ضعیف و به سمت پایین خم میشوند. برگ های سالم تازه و محکم هستند. اگر گیاه شما در حال پژمرده شدن است، باید بیشتر به آن آب بدهید.

  • پژمردگی میتواند هم از کم آبی و هم از پرآبی باشد.
  • برای اینکه تعیین کنید که علت کدام است، فاکتورهای دیگر مثل رطوبت خاک را در نظر بگیرید.
  • معمولا اگر خاک در چنین مواقعی خشک باشد، یعنی اینکه گیاه از کم آبی پزمرده شده است.
  • برگ های پژمرده نشان دهنده این است که گیاهانی که میوه و سبزی میدهند، ثمره کمی خواهند داشت یا اینکه مشکلات دیگری وجود دارد.

چقدر باید به گلدان خود آب بدهیم ؟

چقدر به گلدان آب بدهیم (۱۳)

  1. چک کنید که گیاه تا عمق ۷ الی ۱۰ سانت در خاک رطوبت داشته باشد.

این یک قانون است که گیاهان باید تا عمق ۷ تا ۱۰ سانتی مرطوب باشند. باید مطمئن شوید که رطوبت به ریشه ها رسیده است. اگر رطوبت تا این عمق وجود نداشته باشد، یعنی اینکه آب کافی به گیاه نرسیده است.

  • این مورد برای گیاهانی مثل گوجه فرنگی، توت فرنگی، مهم است .
  • همچنین برای دیگر میوه هایی مهم است که به آب زیاد نیاز دارند.

زرد شدن برگ ها از آب زیاد است یا کم ؟

چقدر به گلدان آب بدهیم (۱۴)

  1. در هفته ۲.۵ سانت به سبزیجات آب بدهید.

فرقی ندارد که سبزی شما در خاک باشد یا در گلدان، تقریبا باید ۲.۵ سانت در هفته آب بخورد. اگر در منطقه خشک زندگی میکنید، این مقدار را به ۵ سانتیمتر برسانید. اگر محل زندگی تان بیش از حد گرم است، در زمان هایی که دما بالای ۶۰ درجه است برای هر ۱۰ درجه گرما میزان ۱.۲۵ سانت آب در نظر بگیرید. حال میتوانید خودتان آب بدهید یا این که باران گیاه را سیراب کند.

  • دمای میانگین منطقه خود را با بیشترین میزان آن در روز و کمترین میزان دما در شب محاسبه کنید. سپس آن را بر دو تقسیم کنید.
  • مثلا اگر کمترین دما ۶۰ و بیشترین دما ۸۰ است، دمای میانگین برابر با ۷۰ درجه میباشد.
  • اگر در یک ناحیه معتدل زندگی میکنید، ۱.۵ اینچ یا ۳.۸ سانت در هفته به گیاه آب بدهید.

پژمرده شدن گل از آب زیاد است ؟

چقدر به گلدان آب بدهیم (۱۵)

  1. میزان آبی که به گیاه میدهید را اندازه بگیرید.

 یک باران سنج در ابزار خود داشته باشید. باران سنج را درون باغچه قرار دهید. دقت کنید که هنگامی که به گیاه آب میدهید یا زمان هایی که باران میبارد، چه مقدار آب در باران سنج جمع میشود.

  • اگر میزان آب کمتر از حدی است که باید باشد، با آب پاش به گیاه آب بدهید .
  • یا اینکه آبیاری قطره ای راه اندازی کنید.

پژمرده شدن گل ها از آب زیاد است یا کم ؟

سوال ۱ :

چند وقت یکبار باید به گیاهان داخل خانه آب داد؟

  • بیشتر گیاهان داخل خانه هر ۷ تا ۱۴ روز نیاز به آبیاری دارند.
  • این میزان بسته به نوع گیاه و نیازهای آن متفاوت است.

 

سوال ۲ :

چگونه بفهمیم که بیش از حد به گیاه آب داده ایم؟

  • یکی از نشانه ها این است که برگ ها زرد و پلاسیده شوند.
  • البته فراموش نکنید زرد شدن برگ های میتواند هم به خاطر پر آبی و هم کم آبی باشد.

 

سوال ۳ :

گیاهان برای زنده ماندن به چه مقدار آب نیاز دارند؟

  • پاسخ این سوال وابسته به نوع گیاه و محل نگهداری آن است .
  • اما معمولا برای آب کافی باید ۳ تا ۴ اینچ در عمق خاک و اطراف ساقه مرطوب باشد.

 

 

منبع wikihow / ترجمه اختصاصی سایت دلبرانه 

 

بیشتر بخوانید : 

آبیاری گلدان در مسافرت | چطور از راه دور به گیاهان آب بدهیم ؟

آموزش تمیز کردن گل ها و گیاهان آپارتمانی + آموزش تصویری

نخل شامادورا | آموزش نگهداری و تکثیر نخل شامادورا و قیمت

پنومونی چیست؟ از مراحل و علائم تا تشخیص و درمان

در مورد پنومونی چه می دانید؟ پنومونی نوعی عفونت است که سبب التهاب کیسه های هوا در یک یا هر دو ریه می شود. کیسه های هوا ممکن است که با مایعات یا چرک (مواد چرکی) پر شوند که این اتفاق سبب ایجاد سرفه همراه با مخاط یا چرک، تب و لرز و به مشکل خوردن تنفس می شود. ارگانیسم های مختلف از جمله باکتری، ویروس و قارچ می توانند سبب پنومونی شوند. از نظر شدت، پنومونی می تواند خفیف باشد یا به حدی شدید باشد که زندگی فرد را تهدید کند. این بیماری بیشتر کودکان، نوزادان، افراد بالاتر از ۶۵ سال و افرادی که اختلالات مربوط سلامتی و سیستم ایمنی ضعیف دارند را تهدید می کند که در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام به بررسی آن می پردازیم.

پنومونی

آیا پنومونی مسری است؟

میکروب هایی که سبب این بیماری می شوند می توانند مسری باشند. این به این معنا است که می توانند از شخصی به شخص دیگر منتقل شوند. هم عفونت پنومونی ویروسی و هم پنومونی باکتریایی می تواند از طریق استنشاق عطسه یا سرفه فرد آلوده منتقل شود. به علاوه این امکان وجود دارد که با تماس با سطوح و چیزهایی که توسط باکتری یا ویروس مسبب پنومونی آلوده شده اند، به پنومونی دچار شوید. می توانید در محیط، دچار پنومونی از نوع قارچی شوید. اما پنومونی قارچی مسری نیست، یعنی از شخصی به شخص دیگر منتقل نمی شود.

علائم پنومونی

علائم این بیماری می توانند خفیف یا شدید باشند. شدت علائم به عواملی مثل نوع میکروبی که باعث عفونت شده، سن و سطح سلامتی فرد بستگی دارد. علائم خفیف آن خیلی شبیه سرماخوردگی و آنفولانزا هستند اما بیشتر از آن ها دوام دارند. علائم پنومونی شامل این موارد هستند:

  • درد در سینه هنگامی که نفس می کشید یا سرفه می کنید.
  • گیجی و تغییر در سطح آگاهی ذهنی (در بزرگسالان ۶۵ سال به بالا)
  • سرفه، که سبب تولید مخاط می شود.
  • خستگی مفرط
  • تب، تعریق و لرز
  • دمای بدن پایین تر از حد نرمال (در بزرگسالان بالاتر از ۶۵ سال که سیستم ایمنی ضعیف دارند)
  • حالت تهوع، اسهال و استفراغ
  • توقف در تنفس

ممکن است که نوزادان و کودکان نوپا هیچ یک از علائم عفونت را از خود نشان ندهند. آن ها علائمی مثل استفراغ، تب، سرفه، خستگی، مشکلات تنفسی و اختلال در غذا خوردن را از خود نشان می دهند.

پنومونی

زمان مراجعه به پزشک برای درمان پنومونی

اگر تنفس دشوار، درد قفسه سینه، تب مداوم ۱۰۲ درجه فارنهایت (۳۹ درجه سانتی گراد) یا بالاتر و سرفه دائم دارید بهتر است که هر چه زودتر به پزشک مراجعه کنید. افرادی که در این دسته هستند، باید به پزشک مراجعه کنند:

  • بزرگتران بالاتر از ۶۵ سال
  • کودکان زیر ۲ سال با علائم ذکر شده
  • افراد با اختلالات سلامتی و نقص سیستم ایمنی
  • افرادی که در حال انجام شیمی درمانی هستند یا داروهایی مصرف می کنند که سیستم ایمنی را سرکوب می کنند.

برای افراد بزرگسال و آن هایی که مشکلات نارسایی قلبی و مشکلات ریوی دارند، پنومونی می تواند زندگی آن ها را تهدید کند.

دلایل بیماری پنومونی

بسیاری از میکروب ها می توانند سبب این بیماری شوند. رایج ترین باکتری ها شامل باکتری ها و ویروس هایی هستند که در هوایی که تنفس می کنیم وجود دارند. سیستم ایمنی بدن معمولا از ریه ها در برابر عفونت بر اثر این میکروب ها پیشگیری می کند. اما گاهی این میکروب ها بر سیستم ایمنی بدن غلبه می کنند، حتی اگر فرد از نظر سلامتی در سطح مناسبی قرار داشته باشد. این بیماری با توجه به نوع میکروبی که سبب آن شده و جایی که در معرض عفونت قرار گرفته اید تقسیم بندی می شود.

پنومونی ناشی از جامعه:

پنومونی ناشی از جامعه رایج ترین نوع پنومونی است. این نوع پنومونی خارج از بیمارستان و کلینیک های درمانی اتفاق می افتد و ممکن است که توسط موارد زیر به وجود آمده باشد:

باکتری:

رایج ترین دلیل پنومونی باکتریایی در آمریکا باکتری استرپتوکوک پنومونیه است. این نوع باکتری می تواند به خودی خود یا بعد از این که سرما خوردید یا آنفولانزا گرفتید اتفاق بیفتد. این باکتری می تواند روی یک قسمت (لوب) ریه تاثیر بگذارد که به آن پنومونی لوبار می گویند.

ارگانیسم های شبیه به باکتری:

مایکوپلاسما می تواند سبب وجود این بیماری شود. علائم این نوع پنومونی از سایر انواع پنومونی خفیف تر هستند. به این نوع پنومونی، واکینگ پنومونی نیز می گویند که معمولا خیلی شدید نیست و فرد به استراحت نیاز ندارد.

قارچ:

احتمال به وجود آمدن پنومونی ای در که اثر قارچ به وجود می آید در افرادی که اختلالات مزمن، سیستم ایمنی ضعیف و دوز زیادی از ارگانیسم ها دارند بیشتر است. نوع قارچی که سبب ایجاد پنومونی قارچی می شود در خاک و مدفوع پرندگان وجود دارد و از نظر جغرافیایی می تواند در جاهای متفاوتی اتفاق بیفتد.

ویروس:

برخی از انواع ویروس که سبب سرماخوردگی و آنفولانزا می شوند می توانند سبب پنومونی شوند. ویروس ها دلیل اصلی پنومونی در کودکان زیر ۵ سال هستند. پنومونی ویروسی معمولا خفیف است اما در برخی شرایط می تواند خیلی شدید باشد.

پنومونی ناشی از بیمارستان:

بسیاری از بیماران در طول بستری بودن در بیمارستان برای یک بیماری دیگر دچار این بیماری می شوند. پنومونی حاصل از بیمارستان می تواند خیلی جدی باشد چون باکتری ای که سبب آن شده به آنتی بیوتیک ها مقاوم است و کسی که آن را گرفته، از قبل مریض بوده و سیستم ایمنی بدنش ضعیف شده است. افرادی که با دستگاه تنفس، نفس می کشند و معمولا در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بستری هستند بیشتر در معرض پنومونی قرار دارند.

پنومونی ناشی از مراکز سلامتی:

این نوع پنومونی عفونتی باکتریایی است و در افرادی اتفاق می افتد که به مدت طولانی در مراکز سلامتی و کلینیک ها خدمات درمانی دریافت می کنند، از جمله این مراکز می توان به مراکز دیالیز اشاره کرد. مثل پنومونی حاصل از بیمارستان، این بیماری حاصل از مراکز درمانی هم می تواند توسط باکتری هایی به وجود بیاید که نسبت به آنتی بیوتیک ها خیلی مقاومند.

پنومونی

آسپیراسیون ریوی

آسپیراسیون ریوی به معنی ورود بزاق دهان، مواد غذایی، نوشیدنی و استفراغ توسط دم ریوی به درون مجرای تنفسی است. اگر به علت آسیب مغزی، مشکلات بلع و مصرف مواد مخدر و الکل در عملکرد نرمال رفلکس حلقی مشکلی پیش بیاید احتمال بروز آسپیراسیون بالا می رود.

عوامل مخاطره آمیز پنومونی

این بیماری می تواند روی هر کسی تاثیر بگذارد. اما دو گروه سنی هستند که بیشتر در معرض دچار شدن به این عارضه قرار دارند:

  • کودکانی که ۲ سال یا بالای ۲ سال سن دارند.
  • افرادی که ۶۵ سال یا بیشتر سن دارند.

سایر عوامل مخاطره آمیز این بیماری شامل این مواردند:

بستری شدن در بیمارستان:

اگر در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بستری هستید بیشتر در معرض ابتلا به پنومونی قرار دارید، به خصوص اگر با کمک دستگاه تنفسی نفس می کشید.

بیماری مزمن:

اگر دچار آسم، بیماری مزمن انسدادی ريه (COPD) یا بیماری قلبی هستید بیشتر در معرض ابتلا به پنومونی قرار دارید.

سیگار کشیدن:

سیگار کشیدن به سیستم ایمنی بدن آسیب می زند و عملکرد آن را در مقابل باکتری ها و ویروس هایی که سبب پنومونی می شوند ضعیف می کند.

سیستم ایمنی ضعیف شده:

افرادی که دچار HIV/AIDS هستند، پیوند عضو داشته اند یا شیمی درمانی دریافت کرده اند و به مدت طولانی استروئید دریافت کرده اند بیشتر در معرض پنومونی قرار دارند.

پنومونی

عوارض پنومونی

حتی با درمان، برخی از افرادی که این بیماری را دارند (به خصوص گروه های سنی ای که ذکر شدند) ممکن است دچار عوارضی مثل این موارد شوند:

وجود باکتری در جریان خون (باکتریمی):

باکتری هایی که از ریه به جریان خون وارد می شوند می توانند عفونت را به سایر اندام های بدن هم برسانند و سبب نقص اندام های بدن شوند.

مشکلات تنفسی:

اگر بیماری  شما شدید است یا از بیماری های مزمن ریوی رنج می برید، ممکن است که در تنفس اکسیژن به مشکل بر بخورید. گاهی در این شرایط نیاز است که بستری شوید و از دستگاه تنفسی برای شما استفاده کنند تا ریه ها بهبود پیدا کنند.

تجمع مایعات در اطراف ریه ها (پلورال افیوژن):

ممکن است که این بیماری سبب تجمع مایعات در فضای بین لایه های بافت ریه ها و حفره سینه (پرده جنب یا پلورا) شود. اگر این مایع عفونی باشد، باید آن را خارج کنند که این کار از طریق لوله قفسه سینه یا جراحی انجام می شود.

آبسه ریوی:

آبسه ریوی هنگامی اتفاق می افتد که چرک در حفره ریه ها شکل می گیرد. آبسه معمولا با مصرف آنتی بیوتیک درمان می شود. گاهی جراحی یا خشک کردن آبسه با کمک لوله ای که درون آبسه قرار می گیرد نیاز است تا چرک را برطرف کنند.

آمپیم:

  • ممکن است که به علت عفونت، چرک در ریه ها به وجود بیاید.
  • به علاوه ممکن است که چرک در حفره بین پلورا و دیواره قفسه سینه شکل بگیرد یا این که چرک فقط در خود ریه شکل می گیرد که در آن صورت هم به آن آمپیم می گویند.

مننژیت:

ممکن است که عفونت مننژ که مغز را می پوشاند و عفونت طناب نخاعی منتشر شود و سبب بروز مننژیت گردد.

آرتریت سپتیک:

وقتی باکتریمی اتفاق بیفتد احتمال وجود آرتریت سپتیک هم وجود دارد. در این شرایط به علت عبور خون، باکتری ها در مفاصل به وجود می آیند.

اندوکاردیت یا پریکاردیت:

خون بین ماهیچه های قلب و پریکاردیوم نیز در گردش است. اگر باکتریمی وجود داشته باشد احتمال وجود عفونت هم وجود دارد.

پنومونی

پیشگیری از پنومونی

برای پیشگیری از این بیماری :

واکسینه شوید:

واکسن ها برای پیشگیری از انواع این بیماری و آنفولانزا در دسترس هستند. درباره واکسینه شدن با پزشک خود مشورت کنید. اصول واکسینه شدن در طول زمان تغییر می کنند پس وضعیت واکسینه خود را با پزشک بررسی کنید حتی اگر قبلا واکسن پنومونی را دریافت کرده اید.

مطمئن شوید که فرزندانتان هم واکسینه شده اند:

پزشکان برای کودکان زیر ۲ سال و کودکان بین ۲ تا ۵ سال که در معرض بیماری پنوموکوکال هستند، واکسن پنومونی متفاوتی را پیشنهاد می دهند. علاوه بر این پزشکان توصیه می کنند که کودکان بالای ۶ ماه واکسن آنفولانزا دریافت کنند.

بهداشت را رعایت کنید:

برای محافظت از خود در برابر عفونت های سیستم تنفسی که گاهی به پنومونی منجر می شوند با شوینده های مناسب به طور مرتب دستان خود را بشویید.

سیگار نکشید:

سیگار توان ریه ها در مقابله با عفونت های سیستم تنفسی را پایین می آورد.

سیستم ایمنی خود را قوی نگه دارید:

به اندازه کافی بخوابید، به طور مرتب ورزش کنید و برنامه غذایی سالمی داشته باشید.

واکسیناسیون برای مقابله با پنومونی

اولین قدم برای مقابله با این بیماری واکسینه شدن است. واکسن های متفاوتی هستند که می توانند از پنومونی پیشگیری کنند.

واکسن Prevnar 13 و Pneumovax 23

این دو واکسن پنومونی به مقابله در برابر این بیماری و مننژیتی که توسط باکتری پنوموکوک به وجود می آید کمک می کنند. پزشک به شما خواهد گفت که کدام واکسن انتخاب بهتری برای شما است.

واکسن Prevnar 13:

این واکسن در مقابله با ۱۳ نوع باکتری پنوموکوک موثر است. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC) این واکسن را برای این افراد پیشنهاد می دهد:

  • کودکان زیر ۲ سال
  • بزرگسالان ۶۵ سال به بالا
  • افراد بین ۲ تا ۶۴ سال که اختلالات مزمنی دارند و این اختلالات احتمال بروز پنومونی در آن ها را بالا می برد.

واکسن Pneumovax 23:

این واکسن در برابر ۲۳ نوع باکتری موثر است. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری این واکسن را برای این افراد پیشنهاد داده است:

  • افراد ۶۵ سال به بالا
  • افراد بین ۱۹ تا ۶۴ که سیگار می کشند.
  • افراد بین ۲ تا ۶۴ سال که اختلالات مزمنی دارند و این اختلالات احتمال بروز پنومونی در آن ها را بالا می برد.

واکسن آنفولانزا

این بیماری می تواند یکی از عوارض آنفولانزا باشد پس مطمئن شوید که به طور مرتب واکسن آنفولانزا را دریافت می کنید. مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری توصیه کرده که افراد ۶ ماه به بالا در برابر آنفولانزا واکسینه شوند، به خصوص آن هایی که بیش از سایرین در معرض آنفولانزا قرار دارند.

واکسن Hib

این واکسن در مقابل هموفیلوس آنفولانزا نوع B از بدن محافظت می کند. این باکتری می تواند سبب پنومونی و مننژیت شود. سازمان پیشگیری و کنترل بیماری این واکسن را برای این افراد توصیه کرده:

  • تمام کودکان زیر ۵ سال
  • کودکان و بزرگسالانی که واکسینه نشده اند و اختلالات خاصی دارند.
  • افرادی که پیوند مغز استخوان انجام داده اند.

با توجه به اظهارات موسسات ملی بهداشت (NIH) واکسن پنومونی از تمام انواع این بیماری پیشگیری نمی کند. اما اگر واکسینه شوید بیماری خفیف تر و کوتاه تری خواهید داشت و احتمال بروز عوارض جانبی کمتری در شما وجود دارد.

پنومونی

پنومونی چگونه تشخیص داده می شود؟

گاهی تشخیص این بیماری می تواند سخت باشد چون علائم آن در بیماران متفاوت هستند و اکثرا شبیه علائم سرماخوردگی و آنفولانزا هستند. برای تشخیص این بیماری، و تلاش برای تشخیص میکروب هایی که سبب این بیماری می شوند پزشک درباره سابقه بیماری در فرد از او سوالاتی می پرسد، او را به طور فیزیکی مورد آزمایش قرار می دهد و برخی آزمایش های دیگر انجام می دهد.

 

سابقه بیماری برای تشخیص پنومونی

پزشک از فرد در خصوص علائمی که دارد و این که هر چند وقت یکبار این علائم اتفاق می افتند سوال می پرسد. برای تشخیص این که عفونت توسط باکتری، ویروس و یا قارچ به وجود آمده درباره عوامل احتمالی مثل این موارد از فرد سوالاتی پرسیده می شوند:

  • آیا اخیرا سفر داشته اید
  • شغل فرد
  • در تماس قرار گرفتن با حیوانات
  • تماس با سایر افراد بیمار در خانه، محیط کار و مدرسه
  • آیا اخیرا بیماری دیگری داشته اید

آزمایش فیزیکی برای تشخیص پنومونی

پزشک با استتوسکوپ به صدای ریه ها گوش می دهد. اگر این بیماری را داشته باشید، هنگامی که نفس می کشید ریه ها صداهای مختلفی تولید می کند.

پنومونی

آزمایش های تشخیصی پنومونی

اگر پزشک به این که فرد این بیماری را دارد یا نه شک کند، برای تشخیص از او آزمایش هایی می گیرد تا بتواند به طور دقیق اختلال فرد را تشخیص دهد و بیشتر درباره نوع عفونت او بداند. این آزمایش ها می توانند شامل این موارد باشند:

تست خون:

برای تایید این که فرد عفونت دارد و تشخیص میکروب هایی که سبب بیماری او شده اند، پزشکان از تست خون استفاده می کنند.

اشعه ایکس از قفسه سینه:

با کمک این روش پزشک به بررسی محل التهاب و وسعت آن در ریه ها می پردازد.

پالس اکسیمتر یا اکسیژن‌ سنج خون:

این روش به بررسی میزان اکسیژن خون کمک می کند. این بیماری می تواند مانع از حرکت اکسیژن توسط ریه ها به جریان خون شود.

آزمایش خلط:

در این روش پس از سرفه نمونه ای از خلط را تهیه می کنند تا بتوانند منشاء عفونت را پیدا کنند.

اگر فردی هستید که به خاطر سنتان یا سطح سلامت تان در معرض این بیماری هستید، یا اگر اخیرا در بیمارستان بستری شده اید، پزشک آزمایش های دیگری نظیر این موارد را نیز از شما می گیرد:

سی تی اسکن:

در این روش از قفسه سینه سی تی اسکن می گیرند تا تصویر دقیق تری از ریه ها داشته باشند و به بررسی آبسه و سایر عوارض بپردازند.

آزمایش گاز خون شریانی (ABG):

در این روش میزان اکسیژن موجود در نمونه خون که معمولا از عروق مچ دست به دست می آید را بررسی می کنند. این آزمایش از آزمایش پالس اکسیمتر دقیق تر است.

آزمایش کشت مایع پلور:

در این روش مقدار کوچکی از مایعات بافت های اطراف ریه را بر می دارند تا به بررسی و تشخیص باکتری ای که سبب پنومونی شده بپردازند.

برونکوسکوپی:

برونکوسکوپی روشی است که در آن به راه های هوایی ریه نگاهی می اندازند. اگر بستری شده اید و درمان تان خیلی خوب پیش نمی رود پزشک بررسی می کند که آیا چیزی راه های هوایی را تحت تاثیر قرار داده و یا مسدود کرده است. به علاوه ممکن است که پزشک از بافت های ریوی نمونه برداری کند تا علت مشکل را تشخیص دهد.

پنومونی

درمان پنومونی

درمان این بیماری شامل درمان عفونت و پیشگیری از عوارض جانبی است. افرادی که در محیط دچار این بیماری شده اند می توانند توسط دارو و مراقبت در خانه درمان شوند. اگر چه ممکن است که با مصرف دارو بیشتر علائم در طی چند روز یا چند هفته از بین بروند اما احساس خستگی و کسل بودن می تواند تا چندین ماه دوام داشته باشد. درمان کلی این بیماری به نوع و شدت پنومونی، سن فرد و سطح سلامتی او بستگی دارد. موارد درمانی می توانند شامل این موارد باشند:

آنتی بیوتیک:

این دارو برای درمان پنومونی باکتریایی استفاده می شود. تشخیص این که کدام نوع باکتری سبب پنومونی شده و انتخاب آنتی بیوتیک برای درمان آن، می تواند زمان بر باشد. اگر علائم فرد بهبود پیدا نکردند پزشک آنتی بیوتیک های دیگری تجویز می کند.

داروی ضد سرفه:

این نوع داروها برای آرام کردن سرفه و امکان استراحت به فرد به وجود آمده اند. از آن جایی که سرفه به حرکت مایعات از ریه کمک می کند، بهتر است که به طور کامل سرفه را قطع نکنید. به علاوه برخی مطالعات تاثیر داروهای ضد سرفه بدون تجویز بر روی کاهش سرفه بر اثر پنومونی را بررسی کرده اند. اگر می خواهید از داروهای ضد سرفه استفاده کنید، از کمترین دوز ممکن استفاده کنید.

داروهای مسکن و تب بر:

از این داروها برای کاهش درد و تب استفاده می کنند. این داروها شامل آسپرین، ایبوپروفن (آدویل، موترین IB و سایر داروهای از این قبیل) و استامینوفن (تایلنول و سایر موارد) هستند.

مراقبت در خانه برای درمان پنومونی

ممکن است که پزشک داروهای بدون نیاز به نسخه (OTC) را برای کاهش درد و گاهی تب توصیه کند. این داروها می توانند شامل این موارد باشند:

  • آسپرین
  • ایبوپروفن (آدویل، موترین)
  • استامینوفن (تایلنول)

ممکن است که پزشک از داروی ضد سرفه برای کاهش سرفه و دادن امکان استراحت به فرد استفاده کند. همان طور که گفته شد به یاد داشته باشید که سرفه به حرکت مواد از ریه ها کمک می کند پس نیازی نیست که به طور کامل آن ها را حذف کنید. می توانید با استراحت بیشتر و مصرف مایعات زیاد به بهبود و ریکاوری خود کمک کنید.

 

بستری شدن به علت پنومونی

در صورت داشتن شرایط زیر بعد از ابتلا به این بیماری باید در بیمارستان بستری شوید:

  • اگر بالاتر از ۶۵ سال سن دارید.
  • اگر برای به یاد آوردن زمان، افراد و جاهای مختلف احساس گیج بودن می کنید.
  • عملکرد کلیه هایتان به مشکل بر خورده است.
  • اگر فشار خون سیستولیک فرد زیر ۹۰ میلی متر جیوه (mm Hg) یا فشار خون دیاستولیک او 60mm Hg یا پایین تر بود.
  • اگر سرعت تنفس شما سریع بود (۳۰ نفس در هر دقیقه)
  • اگر نیاز به کمک تنفس داشته باشید.
  • اگر دمای بدن تان زیر حد نرمال است.
  • اگر ضربان قلب تان زیر ۵۰ یا بالای ۱۰۰ باشد.

اگر نیاز باشد که دستگاه کمک تنفس به شما وصل شود یا اگر علائم تان خیلی شدید بودند شاید نیاز باشد که در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بستری شوید.

کودکان نیز در صورت داشتن شرایط زیر باید بستری شوند:

  • اگر زیر ۲ ماه هستند.
  • اگر خیلی بی حال هستند و بیش از حد خواب آلودند.
  • اگر مشکلات تنفسی دارند.
  • اگر سطح اکسیژن خون آن ها پایین است.
  • اگر به نظر می رسد که سطح آب بدنشان کم است.

پنومونی

شیوه زندگی و درمان های خانگی پنومونی

این نکات به شما کمک می کنند که هر چه زودتر بهبود پیدا کنید و ریسک ابتلا به سایر عوارض را کاهش می دهند:

به میزان کافی استراحت کنید:

تا زمانی که دمای بدن تان به حد عادی بازنگشته و سرفه های شدیدتان برطرف نشده اند، به مدرسه یا سر کار نروید. حتی هنگامی که حالتان در حال بهبود است هم درمان را رها نکنید. چون این بیماری می تواند دوباره اتفاق بیفتد پس بهتر است تا زمانی که کاملا خوب نشده اید، انجام فعالیت های روزمره خود را از سر نگیرید. در این باره از پزشک خود سوال بپرسید.

به میزان کافی آب بنوشید:

به میزان کافی مایعات (و به خصوص آب) بنوشید تا خلط گلو را نرم کنید.

به میزان تجویز شده دارو مصرف کنید:

به همان میزانی که پزشک دارو تجویز کرده داروها را مصرف کنید. اگر خیلی زود مصرف داروها را قطع کنید، ریه ها باکتری ها را در خود نگه می دارند، این امر می تواند سبب تکثیر باکتری ها و دوباره اتفاق افتادن بیماری شود.


بیشتر بدانید: آیا علائم سینه پهلو را میدانید؟


واکینگ پنومونی

واکینگ پنومونی یکی از انواع خفیف تر این بیماری است. افرادی که دچار این نوع پنومونی هستند ممکن است که حتی ندانند این نوع پنومونی را دارند چون علائم آن بیشتر شبیه عفونت خفیف سیستم تنفسی هستند تا شبیه این بیماری.

  • علائم واکینگ پنومونی شامل این مواردند:
  • تب خفیف
  • سرفه ای که بیشتر از یک هفته ادامه باشد.
  • لرز
  • قطع شدن نفس
  • درد در قفسه سینه
  • اشتهای کم

به علاوه، ویروس ها و باکتری هایی مثل استرپتوکوک پنومونیه یا هموفیلوس آنفولانزا می توانند سبب بروز این بیماری شوند. به طور کلی باکتری هایی از جمله مایکوپلاسما پنومونیه، کلامیدوفیلا پنومونیه و لژیونلا پنوموفیلا می توانند سبب واکینگ پنومونی شوند. با این که واکینگ پنومونی خفیف تر است اما نسبت به پنومونی، به زمان بیشتری برای ریکاوری نیاز دارد.

پنومونی

آیا پنومونی یک ویروس است؟

عوامل عفونی مختلفی می توانند سبب بروز این بیماری شوند. ویروس تنها یکی از آن هاست. سایر عوامل شامل باکتری ها و قارچ ها هستند. برخی از انواع عفونت های ویروسی که می توانند سبب پنومونی شوند شامل این موارد هستند:

  • آنفولانزا
  • ویروس سنسیشیال تنفسی (RSV)
  • راینو ویروس (ویروس سرماخوردگی)
  • عفونت بر اثر ویروس پاراآنفولانزا انسانی (HPIV)
  • عفونت بر اثر متاپنوموویروس انسانی (HMPV)
  • سرخک
  • آبله مرغان (ویروس واریسلا زوستر)
  • عفونت در اثر آدنوویروس
  • عفونت در اثر کروناویروس‌

اگر چه علائم این بیماری عفونتی و باکتریایی خیلی شبیه به هم هستند اما پنومونی ویروسی معمولا خفیف تر از پنومونی باکتریایی است. در افرادی که پنومونی ویروسی دارند احتمال رشد پنومونی باکتریایی هم وجود دارد. تفاوت اساسی بین پنومونی ویروسی با باکتریایی نحوه درمان است. عفونت های ویروسی به آنتی بیوتیک ها جواب نمی دهند. بسیاری از انواع این بیماری می توانند با درمان در خانه و مراقبت خانگی برطرف شوند بدون این که نیازی به بستری شدن باشد البته گاهی داروی ضد ویروس هم تجویز می شود.

پنومونی در مقابل برونشیت

پنومونی و برونشیت دو اختلال متفاوت هستند. پنومونی به التهاب کیسه های هوا درون ریه ها بر می گردد. برونشیت به التهاب لوله های برونش یا نایژه ها که نای را به ریه ها متصل می کنند گفته می شود. عفونت سبب بروز پنومونی و برونشیت حاد می شود. به علاوه برونشیت مزمن هم می تواند با استنشاق مواد آلوده مثل دود سیگار به وجود بیاید.

عفونت ویروسی یا باکتریایی می تواند سبب بروز برونشیت حاد شود، اگر این اختلال درمان نشود می تواند به پنومونی تبدیل شود. گاهی تشخیص این که این اتفاق افتاده یا نه سخت است. علائم برونشیت و پنومونی خیلی شبیه به هم هستند. اگر دچار برونشیت هستید باید حتما درمان شوید تا از تبدیل و پیشرفت برونشیت به پنومونی پیشگیری کنید.

پنومونی

پنومونی در کودکان

این بیماری جزو یکی از اختلالات رایج زمان کودکی محسوب می شود. محققان تخمین زده اند که سالانه ۱۲۰ میلیون مورد این بیماری در اطفال سرتاسر جهان پیش می آید. دلایل پنومونی اطفال با توجه به سن آن ها فرق دارد. برای مثال پنومونی بر اثر ویروس سیستم تنفسی، استرپتوکوک پنومونیه و هموفیلوس آنفولانزا‌ در کودکان زیر ۵ سال رایج تر است. در حالی که پنومونی در اثر مایکوپلاسما پنومونیه در افراد بین ۵ تا ۱۳ سال دیده می شود. مایکوپلاسما پنومونیه یکی از دلایل واکینگ پنومونی است. اگر این علائم را در فرزند خود مشاهده کردید به پزشک مراجعه کنید:

  • اگر کودک مشکلات تنفسی دارد.
  • کمبود انرژی دارد.
  • اشتهای او تغییر کرده است.

این بیماری می تواند خیلی زود خطرناک شود (به خصوص در کودکان).

درمان خانگی پنومونی

اگر چه درمان خانگی کاملا این بیماری را درمان نمی کند اما راه هایی وجود دارند که می توانید آن ها را در خانه انجام دهید تا علائم این بیماری را کاهش دهید. سرفه کردن یکی از علائم رایج این بیماری است. راه های طبیعی برای رهایی از سرفه شامل غرغره کردن آب نمک یا نوشیدن چای نعناع است.

چیزهایی مثل داروهای بدون نیاز به نسخه و کمپرس سرد هم می توانند در رهایی از تب به فرد کمک کنند. نوشیدن آب گرم یا خوردن یک کاسه سوپ گرم می توانند به درمان لرز کمک کنند. اگر چه درمان خانگی می تواند به رهایی از علائم کمک کند اما باید درمان اصلی خود را هم دنبال کنید. به همان میزانی که پزشک تجویز کرده، دارو مصرف کنید.

پنومونی

ریکاوری از پنومونی

بسیاری از افراد به درمان پاسخ می دهند و بر این بیماری غلبه می کنند. مثل درمان، زمان ریکاوری هم به نوع بیماری، شدت آن و سطح سلامتی فرد بستگی دارد. افراد جوان یک هفته بعد از درمان به حالت عادی بر می گردند. مدت زمان ریکاوری بقیه هم کمی بیشتر طول می کشد و ممکن است بعد از ریکاوری دچار خستگی طولانی مدت شوند. اگر علائم تان خیلی شدید هستند ریکاوری ممکن است چند هفته طول بکشد. برای کمک به تسریع ریکاوری و پیشگیری از وقوع عوارض جانبی این نکات را رعایت کنید:

  • برنامه درمانی که پزشک برایتان تجویز کرده را دنبال کنید و به همان میزان تجویز شده دارو مصرف کنید.
  • حتما به اندازه کافی استراحت کنید تا به بدن تان این امکان را بدهید که با عفونت مقابله کند.
  • به اندازه کافی مایعات بنوشید.
  • از پزشک بپرسید که قرار ملاقات بعدی چه زمانی است. ممکن است که به انجام آزمایش اشعه ایکس از قفسه سینه دیگری نیاز باشد تا بررسی کنند که آیا عفونت از بین رفته است یا نه.

آیا پنومونی قابل درمان است؟

انواع مختلفی از عوامل عفونی سبب این بیماری می شوند. با تشخیص و درمان درست، بسیاری از انواع این بیماری قابل درمان بدون هیچ عوارض جانبی ای هستند. برای عفونت های باکتریایی، قطع زود هنگام مصرف آنتی بیوتیک می تواند باعث شود که عفونت به طور کامل پاک نشود. این به این معناست که احتمال دارد که دوباره پنومونی برگردد.

قطع زود هنگام مصرف آنتی بیوتیک ها می تواند سبب مقاومت به آنتی بیوتیک ها شود که درمان عفونت های مقاوم به آنتی بیوتیک خیلی سخت تر است. پنومونی عفونی طی ۱ تا ۳ هفته مراقبت در خانه برطرف می شود. در برخی موارد پزشک داروهای ضد ویروس تجویز می کند. داروهای ضد قارچ، پنومونی قارچی را درمان می کنند و به دوره درمان طولانی تری نیاز دارند.

پنومونی

مراحل پنومونی

این بیماری می تواند بر اساس قسمتی از ریه که تحت تاثیر قرار گرفته طبقه بندی شود:

برونکوپنومونی:

برونکوپنومونی می تواند قسمت هایی از هر دو ریه را تحت تاثیر قرار دهد. معمولا محل آن در اطراف نایژه ها قرار دارد.

پنومونی لوبار:

پنومونی لوبار یک یا چند لوب در ریه ها را تحت تاثیر قرار می دهد (هر کدام از ریه ها از چندین لوب تشکیل شده است). پنومونی لوبار بر اساس نحوه پیشرفت می تواند ۴ مرحله داشته باشد:

۱_ احتقان:

در این مرحله بافت های ریه سنگین می شوند و خون در آن ها جمع می شود. ارگانیسم های عفونی و پر از مایعات در کیسه های هوا جمع می شوند.

۲_ هپاتیزاسیون قرمز:

در این مرحله گلبول های قرمز و سلول های ایمنی به مایع ذکر شده وارد می شوند. همین باعث می شود که ریه ها از نظر ظاهری قرمز و سفت شوند.

۳_ هپاتیزاسیون خاکستری:

گلبول های قرمز از بین می روند در حالی که سلول های ایمنی باقی می مانند. از بین رفتن گلبول های قرمز سبب تغییر رنگ از قرمز به خاکستری می شود.

۴_ تجزیه:

سلول های ایمنی شروع به پاک کردن عفونت می کنند. در این مرحله، سرفه کمک می کند که مایعات از ریه ها خارج شوند.

پنومونی

پنومونی بارداری

پنومونی ای که در طول بارداری اتفاق می افتد را پنومونی بارداری می گویند. زنان باردار در خطر داشتن اختلالاتی مثل این بیماری هستند. این به علت این موضوع اتفاق می افتد که سیستم ایمنی هنگامی که فرد باردار است سرکوب می شود. در این دوره به علت سایر اختلالات ممکن است که برخی علائم این بیماری خود را دیرتر نشان دهند. اگر باردارید، به محض مشاهده علائم ذکر شده با پزشک تان تماس بگیرید. پنومونی بارداری می تواند سبب بروز اختلالاتی مثل تولد زودرس و وزن کم نوزاد هنگام تولد او شود.

چرا کودکان در معرض پنومونی هستند؟

برخلاف کودکانی که سالم هستند و سیستم ایمنی شان از آن ها در برابر بیماری های ریوی مراقبت می کند، کودکانی که اختلالات سلامتی دارند و سیستم ایمنی ضعیفی دارند بیشتر در معرض این بیماری قرار دارند. به علاوه کودکانی که دچار سوء تغذیه هستند یا کودکانی که به میزان کافی زینک دریافت نمی کنند و آن هایی از شیر مادر تغذیه نمی کنند بیشتر در معرض این بیماری قرار دارند. سایر عوامل مخاطره آمیز شامل این مواردند:

  • به دنیا آمدن زودتر از موعد
  • داشتن اختلالاتی مثل آسم و مشکلات ژنتیکی مثل کم خونی داسی شکل
  • اختلالات قلبی مثل نقص دیواره بین بطنی (VSD)، نقص دیواره بین دهلیزی (ASD) یا مجرای شریانی باز (PDA)

عوامل محیطی گوناگونی مثل خانواده پر جمعیت و داشتن والدینی که سیگار می کشند احتمال این که کودک دچار این بیماری شود را افزایش می دهند.

پنومونی

انتقال پنومونی

این بیماری می تواند از طریق راه های زیادی منتقل شود. ویروس هایی که معمولا در بینی و گلوی کودک یافت می شوند در برخی شرایط می توانند ریه ها را هم عفونی کنند. به علاوه از طریق قرار گرفتن در معرض سرفه یا عطسه فرد آلوده هم احتمال انتقال پنومونی وجود دارد. پنومونی می تواند از طریق خون هم منتقل شود. تحقیقات بیشتری باید روی عوامل مسبب این بیماری و راه های انتقال آن صورت بگیرند چون تشخیص این عوامل به درمان و پیشگیری کمک می کند.

سازمان جهانی بهداشت (WHO) در رابطه با پنومونی

سازمان جهانی بهداشت و یونیسف برنامه های جامعی برای پنومونی و اسهال در نظر گرفته اند تا بتوانند این بیماری را کنترل کنند و با انجام این اقدامات به پیشگیری و درمان این بیماری در کودکان کمک کنند:

محافظت‌:

محافظت از کودک شامل تشویق به استفاده از شیر مادر و استفاده کمتر از سایر مکمل ها است.

پیشگیری:

این مرحله شامل پیشگیری از این بیماری با واکسیناسیون، شستشوی مرتب دست ها، کاهش آلودگی ها، پیشگیری از HIV و تجویز کوتریموکسازول برای کودکان است.

درمان:

درمان این بیماری شامل تمرکز روی این امر است که تمام کودکان به درمان دسترسی دارند. اگر این بیماری شدید باشد کودکان باید به آنتی بیوتیک ها و درمان های درست دسترسی داشته باشند. برخی از کشورها برنامه های جامعی برای کنترل پنومونی و اسهال کودکان در نظر گرفته اند و آن را جزوی از برنامه های جامع درمانی خود در نظر گرفته اند. پایان دادن به مرگ در اثر این بیماری و اسهال قابل پیشگیری، جزو اولویت های این برنامه محسوب می شود.

جراحی لازک؛ نحوه آماده شدن برای لازک و مراقبت های پس از آن

در مورد لازک چه می دانید؟ فتو ریفرکتیو کراتکتومی یا PRK  یا لازک یک روش درمانی چشم است که در آن یک لیزر اگزایمر به جای ساختن یک فلاپ قرنیه، تغییراتی را در سطح قرنیه به وجود می آورد. در لازک لایه بیرونی قرنیه با محلول اتانول و الکل از بین می رود و لیزر برای تغییر شکل استروما استفاده می شود. در لازک و لیزیک از لیزر استفاده می شود ولی در لازک بافت قرنیه از بین می رود. لازک ترکیبی از تکنولوژی لیزیک و PRK  است. درحالیکه در لازک لایه بالایی قرنیه برداشته می شود. لایه بیرونی قرنیه طی سه تا پنج روز بازسازی خواهد شد. در عین حال لنزهای مخصوص پزشکی در طی دوره بهبودی استفاده می شود. در این مقاله از بخش چشم پزشکی دکتر سلام به بررسی لازک می پردازیم.

لازک

لازک و شرایط های چشم برای انجام آن

چشم شرایط هایی دارد که باید آنها رعایت شود یا در چشم وجود داشته باشد تا شخص بتواند عمل لازک را به خوبی انجام دهد. لازک خود شرایط خاصی هم دارد که باید رعایت شود و چشم بدون چنین شرایطی نمی تواند برای جراحی آماده شود و ممکن است آسیب های زیادی ببیند. در بند های زیر به این شرایط و ویژگی ها اشاره شده است:

  • برخی بیماری ها در چشم وجود دارند که اگر شخصی آنها را در چشم خود دارا باشد، نمی تواند جراحی لازک را در آنها به خوبی انجام داد. گلوکوم، دندریتیک قرنیه، خشکی چشم شدید، قوز قرنیه، دستروفی قرنیه و …، برخی از بیماری هایی هستند که با وجود آن ها نمی توان جراحی را به خوبی انجام داد.
  • افرادی که از لنز استفاده می کنند باید بدانند که نمی توانند قبل از جراحی لازک از هیچگونه لنزی استفاده کنند. لنز خود باعث می شود که فرم قرنیه تغییر پیدا کند و استفاده از آن قبل از عمل باعث می شود که لازک به خوبی بر روی قرنیه صورت نگیرد. به همین علت بهتر است که افراد تا سه هفته قبل از جراحی از هرگونه لنز دوری کنند تا قرنیه چشم های شان در حالت عادی خود قرار داشته باشد.
  • تقارن نسبی در قرنیه هم خود بحث مهمی است که باید به آن توجه زیادی شود. معمولا تمام چشم پزشک ها زمانی که می خواهند جراحی لازک را بر روی شما انجام دهند، قبل از آن به وسیله یک دستگاه به نام توپوگرافی، انحنای قرنیه شما را مشخص می کنند و به تقارن خود دست پیدا می کنند. اگر چشم تقارن نسبی در خود نداشته باشد نمی تواند جراحی لازک را انجام دهد.

لازک

نحوه آماده سازی برای جراحی لازک

اولین کاری که برای آماده سازی شخص صورت می گیرد، بررسی وی است. چشم پزشک در ابتدا سعی می کند وضعیت ضخامت قرنیه، فشار چشم، اتساع مردمک و … را بررسی کند و بعد از آن تصمیم بگیرد که شخص می تواند لازک را بر روی چشم خود انجام دهد یا دچار مشکل می شود. بعد از آن سابقه های پزشکی شخص مورد بررسی قرار می گیرد و تحت نظر آن است. زمانی که پزشک نظر مثبت دهد، کارهای اولیه خود شخص آغاز می شود.

اولین کار این است که شخص از سه هفته قبل از تمام لنز های گازی و تماسی دوری کند و آن ها را مصرف نکند. سپس شخص باید در روز های قبل از جراحی وعده های سبکی داشته باشد و از کارهای سنگین با چشم خود دوری کند. بعد از آن شخص باید آرایش صورت خود را به درستی پاک کند و از هیچگونه آرایشی برای خود استفاده نکند تا دچار مشکل در جراحی نشود. این ها همه بخشی از آماده سازی برای عمل لازک است که اشخاص بیمار باید به خوبی انجام دهند تا آمادگی کامل برای جراحی داشته باشند و موفق شوند.


بیشتر بدانید: نحوه انجام جراحی فمتولیزیک و روش های رفع عیوب انکساری چشم


نحوه انتخاب بین لیزیک و لازک

لیزیک و لازک جراحی چشم برای اصلاح دید است و هر دو قرنیه را به طور دائمی تغییر می دهند. تفاوت اصلی آنها این است که با لیزیک یک فلاپ قرنیه ایجاد و جایگزین می شود و با لازک لایه بالایی قرنیه برداشته می شود، منتقل می شود و دوباره وصل می شود که در حدود سه تا پنج روز بازسازی خواهد شد در طی این زمان به احتمال زیاد احساس ناراحتی می کنید. دوره بهبودی لازک طولانی تر است. پس از لیزیک فلاپ قرنیه ظرف مدت ۲۴ ساعت خود را بازسازی می کند و بعد از یک روز دید به حالت طبیعی بر می گردد.

تفاوت بین لیزیک و لازک نسبتا جزیی است و نتیجه یکسانی دارند. اگر قرنیه نازک باشد لازک ترجیح داده می شود. لازک برای کسانی که در ورزش به طور مرتب آسیب می بینند ترجیح داده می شود. این ترجیح به دلیل وجود خطر کوچکی که با جراحی لیزیک ممکن است برای کره چشم ایجاد شود و باعث پارگی آن شود. متخصصان  این خطر را بسیار ناچیز اعلام کرده و همین را دلیل برتری لازک می داند. لیزیک برای درمان نزدیک بینی بهتر است. ارزیابی و آزمایش چشم و بررسی مشکل دید شما به پزشک اطلاعاتی درباره انتخاب نوع جراحی می دهد.

چشم پزشک به شما کمک می کند که کدام جراحی برای شما مناسب تر است. جراحان چشم ارزیابی را برای انتخاب لیزیک یا لازک انجام می دهند. اگر قرنیه چشم نازک باشد از لازک استفاده می شود هم چنین برای نزدیک بینی نیز مناسب است. جراحان عوارض جانبی لیزیک را کمتر می دانند و لازک کمی خشن تر است. مهم است که با پزشک خود صحبت کنید و بهترین گزینه را انتخاب کنید.

لازک

مزایای لیزیک

مدت زمان بهبودی سریعتر است و حدودا ۲۴ ساعت طول می کشد.عوارض کمتری دارد و نتیجه موثری خواهد داشت و دردهای ناگهانی ندارد.

معایب لیزیک

چشم های خشک عوارض جانبی پیدا می کنند. ممکن است عوارضی برای قرنیه به وجود آید.در صورت ضربه یا آسیب به سر فلاپ ممکن است از بین برود.

مزایای لازک

برای قرنیه های نازک استفاده می شود. برای چشم های خشک مناسب تر است‌. عوارض جانبی برای فلاپ قرنیه وجود ندارد. بینایی به صورت ۲۰/۴۰ است و بعد از جراحی بهبود می یابد.

معایب لازک

زمان بهبودی طولانی تر است و ۳ تا ۵ روز طول می کشد‌. درد و ناراحتی برای چند روز وجود دارد. عوارضی برای ساختار قرنیه دارد. در نهایت هر دو روش جراحی روش های موفق و مناسبی هستند که با بررسی های پزشکی می توان یکی از آنها را انتخاب کرد.


بیشتر بدانید: تجویز عینک؛ دلایل و تشخیص نیاز به عینک و نحوه استفاده از آن


لیزیک یا لازک کدام بهتر است؟

لیزیک و لازک هر دو روش جراحی لیزری چشم هستند که به درمان نزدیک بینی، دوربینی و آستیگماتیسم چشم کمک می کنند. هر دو از لیزرهای اگزایمر استفاده می کنند تا بخشی از قرنیه را برای اصلاح بینایی تغییر شکل دهند یا از بین ببرند. لیزیک یکی از شایع ترین و موفق ترین جراحی های انکساری است.  یک جدول زمانبندی بهبودی دارد و بعد از یک الی دو روز به حالت اولیه خود باز میگردید.

سازمان غذا و دارو ایالات متحده اعلام کرده که بیش از ۹۵ درصد افرادی که تحت جراحی لیزیک قرار گرفته اند رضایت خود را اعلام کرده اند. همه لیزیک را انتخاب نمی کنند بلکه برخی افراد لازک را انتخاب می کنند.لازک تهاجمی تر است و توسط برخی بیماران و حتی برخی پزشکان ترجیح داده می شود.لیزیک شامل ایجاد یک فلپ قرنیه با استفاده از لیزر femtosecond  است.

با لازک لایه بیرونی قرنیه حذف می شود و جایگزین می شود. چند روزی برای بازسازی زمان لازم است. لازک گزینه خوبی برای افرادی است که دارای قرنیه نازک هستند و بافت کافی برای برداشت ندارند تا فلاپ مورد نیاز برای لیزیک انجام شود. لیزیک و لازک هر دو می توانند دید را با تغییر شکل قرنیه به روشی مشابه اصلاح کنند و نتایج مثبتی هم دارند. بررسی چشم شما توسط پزشک این امکان را می دهد که مشخص شود کدام جراحی برای چشم شما مناسب تر است.

لازک

لازک و عوارض های جانبی آن

لازک هم مانند تمام جراحی های دیگر به همراه خود یک سری عوارض خاصی را دارد که در فرد احساس می شود. البته نمی توان تمام این عوارض را در شخص مشاهده کرد و تنها ممکن است برخی از آن ها در  چشم شخص پدیدار شود. شما می توانید در بند های زیر با این عوارض آشنا شوید و بدانید که هرکدام به چه دلیلی رخ می دهند و مدت ماندگاری شان چقدر است:

  • زمانی که شخص جراحی لازک را در چشم خود انجام می دهد، یک احساس اضافه بودن در چشم او رخ می دهد. شخص احساس می کند که یک جسم خارجی در چشم او وجود دارد و باعث اذیت شدن چشمش می شود که چنین تفکری ناشی از عوارض است و ماندگاری آن بین یک تا چهار روز در شخص است و سپس از بین می رود.
  • شخص زمانی که تصمیم می گیرد که جراحی لازک را در چشم خود انجام دهد، باید بداند که یکی از عوارض این عمل، کاهش دید است. زمانی که شخص لازک را بر روی چشم خود انجام می دهد، تا دوازده ماه کاهش دید خواهد داشت و این کاهش دید بیشتر در مکان های کم نور به چشم می خورد که ممکن است باعث آزار و اذیت فرد شود. البته ممکن است زودتر هم چنین عارضه ای از بین رود.
  • بعد از عمل لازک، چشم بیشتر از قدیم خسته می شود و نیاز به استراحت پیدا می کند. باید سعی کنید بعد از عمل لازک استراحت بیشتری به چشم خود بدهید و از قطره استفاده کنید تا چشم تان روند قبلی خود را پیدا کند و قدرت بیشتری در خود داشته باشد.
  • چند ماه اول جراحی لازک برای بیمار کمی سخت خواهد بود. زیرا بیمار در آن دوره دیدی کدر تر خواهد داشت و ممکن است همه چیز را در چند ماه اول مبهم ببیند و برای شناسایی دقیق اجسام نیاز به کمک داشته باشد. چنین عارضه ای البته در همه افراد رخ نمی دهد اما در بسیاری از موارد چنین چیزی دیده شده است.

بیشتر بدانید: بینایی و مواد غذایی مفید و موثر برای تقویت آن


چه افرادی باید جراحی لازک را انجام دهند؟

چنین سوالی برای تمامی جراحی ها و راه های درمان وجود دارد و باید به آن پاسخ درستی داد. در بند های زیر به طور کل بیان شده است که چه افرادی برای انجام لازک بر روی چشم های خود مناسب هستند و باید چنین کاری را انجام دهند:

  • در ابتدا باید دانست که مناسب ترین سن برای انجام لازک، 18 الی 55 سال است. البته در سنین بیشتر یا کمتر هم می توان لازک را بر روی چشم انجام داد اما فاکتور هایی وجود دارد که باید دقت کافی را نسبت به آن داشت.
  • لازک در حقیقت عملی است که بر روی قرنیه چشم صورت می گیرد. به همین دلیل است که افراد دارای قرنیه های شیب دار یا باریک می توانند از چنین عملی بهره ببرند و بهبود پیدا کنند. لازک در چنین قرنیه هایی برتری دارد زیرا لیزیک خود به سختی انجام می شود.
  • ورزش ها و کارهایی وجود دارد که مستقیما با چشم در ارتباط هستند و چشم را در معرض خطر قرار می دهند. رشته بوکس یکی از همان ورزش هایی است که ممکن است آسیب های زیادی را به چشم وارد کند. به همین علت افرادی که در چنین کار و ورزش هایی فعالیت می کنند بهتر است که از جراحی لازک برای چشم های خود بهره مند شوند.
  • لازک برای کسانی که چشم های خشکی هم دارند مناسب است. سندرم چشم خشک یکی از مشکلاتی است که باعث می شود شخص از کارهای روزمره هم عقب بماند و در هر حالتی چشم های او احساس سوزش کند. لازک می تواند به این افراد کمک کند و چشم های وی را بهبود دهد.

لازک

نکاتی که قبل از جراحی لازک باید رعایت شود

همیشه توصیه ها و نکاتی وجود دارد که هر شخص باید قبل از انجام جراحی مورد نظر خود آنها را رعایت کند. لازک هم از این قاعده خارج نیست و نکات موردنظر خود را دارا است. در بند های زیر می توانید با این نکات آشنا شوید و آنها را قبل از انجام لازک بر روی خود اجرا کنید:

  • به هیچ عنوان قبل از جراحی از خوش بو کننده هایی مانند عطر استفاده نکنید و از آنها به حد کافی دوری کنید.
  • زنان باید دقت کنند که هیچگونه آرایشی را نباید قبل از انجام جراحی انجام دهند. آرایش اطراف چشم باعث می شود که دقت جراحی کمتر شود و پزشک نتواند آنچه که می خواهد را به راحتی اجرا کند.
  • تمیز بودن چشم و مژه در هنگام جراحی اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل بهتر است که شب قبل از جراحی مژه و پلک های خودتان را به وسیله یک شامپو به آرامی تمیز کنید و آنها را نرم نگه دارید.
  • صبحی که بعد از آن قرار است جراحی را انجام دهید، از مصرف شامپو خودداری کنید. تا حد ممکن سعی کنید به حمام نروید و شامپو برخوردی با چشم هایتان نداشته باشد.
  • سعی کنید یک همراه در کنار خود داشته باشید. وجود یک همراه باعث می شود که استرس کمتری در هنگام جراحی داشته باشید و وسایل لازم را برای شما تهیه کند که نیازی به رفت و آمد زیاد در خود بیمارستان نداشته باشید.
  • لنز های تماسی قبل از جراحی مانند یک سم برای چشم هستند. لنز تماسی به طور کل می تواند جراحی را لغو کند و صدمات زیادی به چشم وارد کند. به هیچ عنوان چند روز قبل از عمل، به سمت چنین لنز هایی نروید.
  • سعی کنید آرامش داشته باشید. باید بدانید که جرجاحی لازک کمتر از نیم ساعت طول می کشد و هیچگونه بیهوشی خاصی ندارد. تنها به وسیله چند قطره این جراحی آماده می شود و بدون درد است. استرس کمتر و آرامش باعث می شود که این جراحی در سریع ترین زمان ممکن انجام شود.

لازک

نکاتی که بعد از جراحی لازک باید رعایت شود

برخی نکات دیگر هم وجود دارند که بعد از جراحی باید به خوبی رعایت شوند تا شخص بیمار دیگر نیازی نداشته باشد به پزشک مراجعه کند و لازک به خوبی بر روی چشم های او انجام شود. بند های زیر به طور کامل به این نکات اشاره کرده اند که می توانید با آنها آشنا شوید:

  • بعد از جراحی سعی کنید در خانه به خوبی استراحت کنید و یک روز بعد از جراحی حتما مجددا به چشم پزشک خود مراجعه کنید تا بتواند وضعیت چشم تان را بررسی کند. ممکن است چشم شما بعد از عمل واکنش هایی نشان دهد که برای شما مفید نیست. به همین دلیل مراجعه مجدد به چشم پزشک جزو لزومات این کار است.
  • شما بعد از جراحی هم نیاز دارید که طبق یک برنامه مشخص چشم پزشک خودتان را دیدار کنید. چشم یک عضو مهم در بدن است که باید حساسیت زیادی بر روی آن داشت. به همین دلیل در شش ماه اول خود نیاز دارید که طبق برنامه ای که پزشک به شما داده است، نزد آن بروید تا وضعیت چشم تان ثابت بماند.
  • لنز های زیبایی و تماسی به هیچ عنوان با چشم و لازک ارتباط خوبی ندارند. پس سعی کنید تا حد ممکن از این لنز ها دوری کنید و آنها را در چند ماه اول مصرف نکنید. حداقل دوره ای که باید از این لنز ها دوری کنید، یک دوره سه ماهه است. اگر می خواهید بعد از آن حتما از لنز استفاده کنید، سعی کنید قبل از آن با چشم پزشک خود مشورت کنید و سپس یک جنس مرغوب برای خود خریداری کنید.
  • در کنار لنز های زیبایی، باید بدانید که لوسیون ها و لوازم آرایشی دور چشم هم می توانند عملکرد بدی بر روی چشم های شما داشته باشند. جراحی لازک نیازمند مراقبت زیاد است که دوری از لوازم آرایشی هم بخشی از این مراقبت محسوب می شود. تا چند ماه اول نباید آرایشی دور چشم های خود داشته باشید و بعد از آن سعی کنید مصرف کمی در استفاده از لوازم آرایشی داشته باشید.
  • افرادی که اهل ورزش هستند و ورزش های خشنی مانند بوکس و فوتبال انجام می دهند باید بدانند که نیاز است بعد از انجام جنین جراحی، ورزش خود را به مدت ده هفته کنار بگذارند و از آن دوری کنند. انجام این ورزش ها می تواند صدمات جبران ناپذیری به چشم وارد کند که خود خطرناک است.
  • بسیاری از افراد عادت دارند که در هنگام بیدار شدن یا در هنگام خستگی، با دست چشم های خود را مالش دهند و با آنها بازی کنند. حتی در حالت های عادی هم چنین کاری اشتباه است و برای چشم مفید نیست. بعد از عمل حتما در هفته های اول چنین کاری را انجام ندهید و از مالیدن چشم های تان دوری کنید. این کار می تواند به لازک شما ضربه وارد کند.
  • لازک معمولا بعد از انجام یک درد شدید را در چشم و اطراف آن به همراه دارد. این درد کوتاه مدت است و خطری را به همراه خود ندارد به همین دلیل اگر این درد را در خود احساس کردید نیازی به احساس ترس و دیدار مجدد پزشک خود نیست. تنها کافی است که یک مسکن مصرف کنید و یک اتاق تاریک را برای استراحت خود فراهم کنید. این درد به طور خودکار بعد از استراحت از بین می رود.
  • پلک تحتانی برای ریختن قطره درون چشم کفایت می کند. برخی به اشتباه پلک فوقانی خودشان را تغییر می دهند تا بتوانند قطره را وارد چشم شان کنند که این کار اشتباه است. چنین کاری باعث می شود که چشم آسیب بیشتری ببیند و لازک دچار صدمه شود. تنها کافی است که پلک تحتانی خودتان را تکان بدهید و قطره را وارد چشم خودتان کنید.
  • زمانی که جراحی لازک را انجام دادید، نیاز است که به مدت پنج روز از شستشوی سر و صورت خودتان خودداری کنید تا آب برخوردی با چشم شما نداشته باشد. ترمیم لایه سطحی قرنیه نیاز به زمان دارد و در این زمان نباید اشیا و هرگونه مایعاتی به چشم برخورد کند.
  • بعد از گذشت پنج روز، زمانی که خواستید حمام کنید، حتما از یک شامپو بچه برای خود استفاده کنید. شامپو های ملایم و شامپو بچه از ترکیبات شیمیایی کمتری برخوردار هستند و اگر وارد چشم هم شوند ضربه خاصی به قرنیه و لازک وارد نمی کنند. به همین دلیل به مدت دو هفته از شامپو های ملایم برای خود استفاده کنید تا حفاظت کاملی برای چشم خود داشته باشید.
  • سعی کنید روز های اول بعد از عمل را وضو نگیرید. برخورد آب به صورت به نوعی خطرناک است و می توانید در چنین روزهایی از تیمم برای نماز و عبادات خود استفاده کنید.
  • تماشای تلویزیون و رایانه باعث می شود که چشم شما خشک تر شود. حال خشک شدن چشم در زمانی که قرنیه درحال بهبود است و جراحی لازک انجام شده است، خطرناک است و به درمان کمکی نمی کند. به همین علت باید در هفته های اول از تماشای زیاد تلویزیون و هر کاری که باعث خشک شدن چشم می شود دوری کنید تا درمان چشم شما کامل شود.
  • ممکن است بعد از جراحی شما دچار سردرد و هرگونه سوزشی در چشم خود شوید. جراحی لازک تمام این عوارض را دارا است و نیازی به نگران بودن نیست. این سوزش ها و سردرد ها کوتاه مدت هستند و در همان روز های اول از بین می روند. تنها کافی است با استفاده از قطره یا مسکن این درد ها را برطرف کنید.
  • قطره های چشمی را به طور سرخود مصرف نکنید و طبق برنامه پزشک تان پیش بروید. همچنین عینک آفتابی می تواند به چشم شما کمک زیادی کند. به همین دلیل بهتر است که از عینک آفتابی در بیرون از خانه استفاده کنید تا صدمه خاصی به چشم شما وارد نشود .

لازک

سوال های مرتبط با لازک

  • سوال هایی وجود دارد که کاربران می خواهند جواب آنها را پیدا کنند تا بدانند بعد از انجام لازک چه وضعیتی درون آنها خواهد بود و چه کار هایی می توانند انجام دهند. در بخش زیر مهم ترین سوالات بیان شده است و با خواندن آنها می توانید اطلاعات بیشتری در مورد لازک و جراحی آن پیدا کنید:

آیا گریه بر روی لازک تاثیری دارد؟

به طور کل گریه تاثیر زیادی بر روی لازک نخواهد داشت. گریه و درد زایمان نمی تواند تاثیری بر روی عملکرد چشم شما و لازک داشته باشد و چشم شما در امان خواهد بود. همچنین استفاده مداوم از رایانه به دلیل شغل یا علاقه هم تاثیر آنچنان زیای بر روی چشم نخواهد داشت. تنها کافی است که به وسیله یک اشک مصنوعی چشم خودتان را از خشکی دور کنید. خشکی مهم ترین عاملی است که می تواند به چشم صدمه وارد کند و تا زمانی که بتوانید چشم تان را از خشکی دور کنید، در امان خواهید بود و چیزی چشم شما را تهدید نخواهد کرد.

چگونه می توان بعد از لازک از به وجود آمدن عفونت جلوگیری کرد؟

چهار چیز می تواند عفونت را در چشم ایجاد کند. استحمام در روز های اول بعد از جراحی، آرایش زیاد در اطراف چشم، ضربه زدن به چشم و همچنین مالیدن چشم به مقدار زیاد. این چهار عمل می توانند عفونت را در چشم ایجاد کنند و به طور کل تا زمانی که این چهار عمل را بر روی چشم خود انجام ندهید، عفونت از شما دور خواهد بود.

البته عفونتی که در لازک رخ می دهد، روی سطح قرنیه خواهد بود و درمان آن آسان تر است. منتهی باید بدانید که کدورت های آن بر روی چشم باقی می ماند و تاثیر بدی بر روی چشم شما خواهد داشت. البته در کل بسیار کم پیش آمده که کسی دچار عفونت شود اما این دلیلی بر مراقبت کم نیست. در هر حالتی باید در هفته های اول از چشم خود مراقبت کنید.

لازک

درد جراحی لازک چه مقدار است؟

 بسیار کم. این ساده ترین جوابی است که می توان به این سوال داد. دردی که بعد از لازک وجود دارد نسبت به بقیه جراحی ها کمی بیشتر است اما در نهایت تنها دو الی سه روز ادامه دارد و بعد از آن به طور کامل این درد قطع می شود. علت درد کم در این جراحی، استفاده از قطره های بی حسی است و هیچگونه بیهوشی و تزریق های خاص در بدن فرد رخ نمی دهد.

آیا در هنگام جراحی باید به وسیله خود فرد هر دو چشم را باز نگه داشت؟

ترس بسیاری از بیماران این است که ممکن است به طور ناگهانی در هنگام جراحی پلک بزنند و باعث صدمه شوند. این باور به طور کل اشتباه است زیرا در طول کل درمان یک دستگاه خاص هر دو چشم را باز نگه می دارد و از پلک زدن ناگهانی جلوگیری می کند. البته نباید فراموش کرد که خود فرد هم باید کمک زیادی در این راه داشته باشد و همکاری های لازم را با پزشک انجام دهد. همچنین باید دانست که هر دو چشم در یک جلسه جراحی می شوند و نیاز به جلسات بیشتری نیست.

آیا بعد از جراحی لازک می توان از عینک استفاده کرد؟

بله. در حقیقت عینک بعد از این جراحی می تواند کمک زیادی هم به درمان قرنیه کند و مانند یک لایه محافظ از چشم های شما محافظت کند. به همین دلیل شما می توانید از عینک های دودی و طبی استفاده کنید و خطری از این بابت شما را تهدید نمی کند. فقط باید بدانید که در هنگام استفاده از عینک های طبی، شماره چشم تان با شماره چشم عینک تنظیم شده باشد.

درمان مشکلات سایکوسوماتیک + انواع، علل و علائم و تشخیص آن

اختلالات روان تنی یا سایکوسوماتیک به دسته ای از بیماری های روانی گفته می شود که با علائم جسمی همراهند. برخلاف بیماری های جسمی مثل عفونت یا آسیب دیدگی، علائم جسمی این نوع بیماری ها برگرفته از احساسات و تفکر ذهنی خود بیمار است نه یک علت خاص ارگانیک. اختلالات سایکوسوماتیک معمولا ناشی از استرس ها و تنش های روحی و عاطفی اند که به صورت درد یا سایر علائم جسمی بروز می کنند. در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام به بررسی سه اختلال سایکوسوماتیک یعنی سندروم روده تحریک پذیر، بی اشتهایی و پرخوری عصبی و نحوه درمان هر یک از آنها می پردازیم.

سندروم روده تحریک پذیر (IBS)

سندروم روده تحریک پذیر (IBS) یکی از بیماری های شایع و مزمن دستگاه گوارش است که باعث بروز علائمی مثل گرفتگی معده، نفخ یبوست و یا اسهال می شود. برآوردها نشان می دهند که این بیماری معمولا در افراد بین 20 تا 30 سال بروز می کند و به طور میانگین از هر 5 نفر 1 نفر به آن مبتلا می شود. علاوه بر این تحقیقات نشان می دهند زنان دو برابر مردان به سندروم روده تحریک پذیر دچار می شوند. در اغلب موارد این بیماری مادام العمر است اما گاهی اوقات نیز ممکن است پس از چند سال بهبود پیدا کند.

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

علائم سندروم روده تحریک پذیر

علائم سندروم روده تحریک پذیر در افراد مختلف متفاوت است و ممکن است در برخی ها شدیدتر از بقیه باشند. این علائم معمولا در زمان های خاص مثل مواقعی که فرد دچار استرس می شود یا بعد از خوردن غذاهای خاصی تشدید می شوند. به طور کلی اصلی ترین و شایع ترین علائم سندروم روده تحریک پذیر عبارتند از:

  • درد و گرفتگی شکم که بعد از اجابت مزاج برطرف می شود
  • اسهال یا یبوست
  • نفخ بیش از حد
  • احساس نیاز فوری به اجابت مزاج
  • احساس عدم تخلیه کامل روده ها بعد از اجابت مزاج
  • دفع مخاط از مقعد

سایر مشکلات سندروم روده تحریک پذیر

علاوه بر علائم اصلی، معمولا بیماران مبتلا به این اختلال مشکلات دیگری را هم تجربه می کنند که عبارتند از:

  • احساس بی حالی یا کمبود انرژی
  • کمر درد
  • مشکلات مربوط به مثانه مثل بیدار شدن از خواب در شب برای تخلیه مثانه، احساس نیاز فوری به تخلیه مثانه و بروز مشکل در تخلیه کامل آن
  • احساس درد هنگام برقراری رابطه جنسی
  • بی اختیاری ادرار

علائم سندروم روده تحریک پذیر روی زندگی رومزه بیمار نیز تاثیر بسزایی دارد و می توان گفت اغلب افراد مبتلا به این اختلال احساس افسردگی و اضطراب دارند.

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

علل سندروم روده تحریک پذیر

مشکلات مربوط به هضم غذا

بعد از خوردن غذا، بدن شما با استفاده از حرکات ریتمیک فشرده سازی و شل کردن عضلات روده غذا را در دستگاه گوارش حرکت می دهد. اما این فرایند در بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر تغییر می کند و ممکن است زودتر یا دیرتر از زمان مناسب مواد مصرف شده وارد سیستم گوارش شوند. اگر غذا خیلی سریع از دستگاه گوارش عبور کند شما به اسهال مبتلا می شوید چون دستگاه گوارش فرصت کافی بد جذب آب از مواد ندارد.


بیشتر بدانید: روشهای سریع و آسان برای هضم غذا


در صورت حرکت آهسته و کند این مواد نیز دچار یبوست می شوید چون آب زیادی از این مواد جذب می شود. علاوه بر این بررسی ها نشان می دهند که مشکلاتی مثل سوء جذب اسیدهای صفراوی هم می تواند باعث بروز سندروم روده تحریک پذیر شود.

افزایش حساسیت روده

مسؤل ایجاد بسیاری از احساسات شما دستگاه گوارشتان است. به عنوان مثال، سیگنال هایی که از اعصاب موجود در دستگاه گوارشتان به مغز فرستاده می شوند باعث می شوند احساس گرسنگی یا سیری کنید و یا نیاز به دستشویی رفتن داشته باشید.

برخی از محققان معتقدند که روده بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر نسبت به سیگنال های عصبی دستگاه گوارش بیش از حد حساس است؛ مثلا سوء هاضمه خفیف و معمولی که برای بسیاری از افراد مساله عادی و قابل حلی محسوب می شود در این بیماران مشکلات بزرگی مثل درد شدید معده ایجاد می کند.

عوامل راون شناختی

شواهد نشان می دهند که عوامل روان شناختی نیز در بروز بیماری سندروم روده تحریک پذیر موثرند. حالت های شدید روحی مثل استرس و اضطراب باعث ایجاد تغییرات شیمیایی در بدن می شوند که عملکرد طبیعی دستگاه گوارش را مختل می کنند.

البته این مساله فقط درباره بیماران مبتلا به این اختلال صدق نمی کند؛ برای خیلی ها اتفاق می افتد که وقتی در شرایط استرس زا و نگران کننده قرار می گیرند سیستم گوارششان مختل می شود و دچار مشکلات اجابت مزاج می شوند.

در برخی موارد نیز بیمار مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر در کودکی مورد سوء استفاده، بی توجهی و بداخلاقی قرار گرفته یا در آن یک بیماری جدی و یا یک واقعه آسیب زای مهم را تجربه کرده است. این تجربیات ناراحت کننده می تواند بیمار را نسبت به علائم درد و ناراحتی حساس تر از دیگران کنند.

تشدید کننده های سندروم روده تحریک پذیر

مصرف برخی نوشیدنی ها و غذاها باعث تشدید علائم سندروم روده تحریک پذیر می شوند. این موارد بین افراد مختلف متفاوت است اما متدوال ترین آنها عبارتند از:

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

استرس

استرس نیز به عنوان یکی دیگر از علل سندروم روده تحریک پذیر شناخته شده است. یادگیری روش های مدیریت استرس و مقابله با آن می تواند گام بزرگی در جهت بهبود و کاهش علائم این اختلال باشد.


بیشتر بدانید: واکنش های طبیعی بدن در مقابل استرس


درمان سندروم روده تحریک پذیر

درمان سندروم روده تحریک پذیر اغلب ترکیبی از دارو درمانی و تغییر سبک زندگی است که در ادامه به بررسی آنها می پردازیم.

رژیم غذایی مناسب

با اینکه تغییر رژیم غذایی نقش مهمی در کنترل علائم سندروم روده تحریک پذیر دارد اما نمی توان یک رژیم واحد و معین برای همه بیماران مبتلا به این اختلال تجویز کرد. در واقع رژیم غذایی هر فرد به علائم و نحوه واکنش او به غذاهای مختلف بستگی دارد. اگر به این بیماری دچارید توصیه می کنیم که یک لیست از مواد غذایی و نوشیدنی هایی که علائمتان را تشدید و تحریک می کنند تهیه و از مصرف آنها خودداری کنید. با این حال این نکته را هم باید بدانید که لزومی ندارد برای همیشه مصرف این مواد غذایی را کنار بگذارید.

فیبر

معمولا به افراد مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر توصیه می شود میزان فیبر مصرفی شان را تغییر بدهند. 2 نوع فیبر اصلی وجود دارد: فیبر محلول که در آب حل می شود و فیبر نامحلول

 مواد غذایی حاوی فیبر محلول عبارتند از:

  • جو دوسر
  • جو
  • چاودار
  • میوه هایی مثل سیب و موز
  • سبزیجات ریشه دار مثل سیب زمینی و هویج
  • تخم کتان

مواد غذایی حاوی فیبر نامحلول عبارتند از:

اگر به اسهال دچار شده اید کاهش مصرف فیبر نامحلول می تواند به درمان آن کمک کند. در صورت ابتلا به یبوست نیز می توانید با افزایش مقدار فیبر محلول مصرفی و همینطور افزایش میزان آب نوشیدنی تان آن را برطرف کنید. اگر دائما دچار نفخ می شوید توصیه می شود مصرف برخی میوه ها و سبزیجات نفاخ، شیر، غلات و حبوبات را محدود کنید.

نکات تغذیه ای کلی برای کاهش علائم سندروم روده تحریک پذیر

  • سر وقت و منظم غذا بخورید
  • هیچ یک از وعده های غذایی تان را حذف نکنید و بین آنها فاصله های طولانی نیندازید
  • هر روز حداقل 8 لیوان نوشیدنی به خصوص آب و سایر نوشیدنی های بدون کافئین مثل چای و دمنوش های گیاهی مصرف کنید
  • مصرف چای و قهوه تان را تا حداکثر سه فنجان در روز کاهش بدهید
  • از مصرف مشروبات الکلی خودداری کنید
  • از مصرف نشاسته های مقاوم به هضم که اغلب در غذاهای فراوری شده یا دو بار پخته شده وجود دارد خودداری کنید
  • در صورت ابتلا به اسهال از مصرف آدامس، نوشیدنی ها و هر محصولی که حاوی شیرین کننده مصنوعی سوربیتول است خودداری کنید
  • اگر نفخ دارید مصرف جو دوسر و حداکثر 1 قاشق غذاخوری تخم کتان در روز به کاهش نفختان کمک می کند.

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

ورزش

علائم بسیاری از مبتلایان به سندروم روده تحریک پذیر بعد از ورزش کردن کاهش پیدا می کند. می توانید با پزشکتان در خصوص تمرین ها و حرکات ورزشی مناسب مشورت کنید. توصیه می شود هر هفته حداقل 150 دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط مثل پیاده روی سریع و یا دوچرخه سواری انجام بدهید. نکته مهم این است که شدت این فعالیت ها باید به حدی باشد که ضربان قلب و ریتم تنفستان را افزایش بدهند.

کاهش استرس

کاهش اضطراب و استرس نیز می تواند در کاهش شدت و دفعات علائم سندروم روده تحریک پذیر موثر باشد. برخی از روش های کاهش استرس عبارتند از:

  • استفاده از تکنیک های آرام سازی ذهن و بدن مثل مدیتیشن یا تمرین های مربوط به تنفس
  • فعالیت های بدنی مثل یوگا، پیلاتس یا تای چی
  • ورش منظم مثل دویدن، شنا یا پیاده روی

مصرف پروبیوتیک

تحقیقات نشان می دهند که مصرف پروبیوتیک در کاهش علائم سندروم روده تحریک پذیر در برخی مبتلایان به این اختلال موثر است. پروبیوتیک ها نوعی مکمل غذایی اند که حاوی باکتری های مفید هستند و می توانند تعادل باکتریایی روده ها را بازگردانند.

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

داروهای ضد تحرک برای درمان اسهال

لوپرامید نام یکی از داروهای ضد تحرک است که با کند کردن انقباضات ماهیچه های روده مانع از عبور سریع مواد از دستگاه گوارش می شود و در نتیجه اسهال را برطرف می کند. از جمله عوارض جانبی مصرف این دارو می توان به گرفتگی معده و نفخ، سرگیجه، خواب آلودگی و بثورات پوستی اشاره کرد.

داروهای ضد افسردگی با دوز پایین

مصرف برخی داروهای افسردگی با دوز کم می تواند باعث آرام شدن معده و کاهش علائم سندروم روده تحریک پذیر شود. به طور کلی دو نوع داروی ضد افسردگی برای درمان این اختلال استفاده می شود: داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای (TCAs) و مهار کننده های باز جذب سروتونین (SSRIs).

داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای مثل آمیتریپتیلین در مواردی تجویز می شوند که داروهای ضد اسپاسم نتوانند علائم بیماری را کاهش بدهند یا از بین ببرند. این داروها با جلوگیری از ارسال سیگنال های عصبی به مغز عمل می کنند و ممکن است با عوارضی مثل خشکی دهان، یبوست، تاری دید و خواب آلودگی همراه باشند.

داروهای مهار کننده باز جذب سروتونین مثل سیتالوپرام، فلوکستین و پروکستین نیز جزو جایگزین های داروهای ضد افسردگی به شمار می روند و عوارض جانبی شایع مصرف آنها شامل تاری دید، سرگیجه، اسهال و یبوست است.

داروهای ضد اسپاسم و گرفتگی

داروهای ضد اسپاسم با شل کردن عضلات دستگاه گوارشی به کاهش علائم سندروم روده تحریک پذیر کمک می کنند. روغن مبورین و روغن نعناع از جمله داروهای ضد اسپاسم هستند. به ندرت اتفاق می افتد که این داروها عارضه جانبی خاصی ایجاد کنند اما در برخی موارد روغن نعنا می تواند باعث سوزش سر دل شود.

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

درمان های روان شناختی سندروم روده تحریک پذیر

اگر بعد از 12 ماه تحت درمان بودن باز هم علائم سندروم روده تحریک پذیر در شما کاهش پیدا نکرد یا از بین نرفت احتمالا پزشک مداخلات روان شناختی را برایتان تجویز می کند. چندین نوع روان درمانی مختلف وجود دارد که همه آنها شامل آموزش تکنیک ها و روش هایی برای کنترل و کاهش علائم سندروم روده تحریک پذیرند.

درمان های روان شناختی افراد مبتلا به این اختلال شامل موارد زیر است:

روان درمانی

این روش شامل صحبت با یک متخصص درمانگر برای حل مشکلات مربوط به اختلال سندروم روده تحریک پذیر است.

 رفتار درمانی شناختی (CBT)

این راهکار در واقع نوعی روش درمانی است که به بررسی نحوه ارتباط اعتقادات و افکار فرد با رفتار و احساساتش می پردازد. طی این روش شما یاد می گیرید چطور در شرایط مختلف و چالش برانگیز واکنش درست و مناسب نشان بدهید.

هیپنوتیزم درمانی

در این روش از هیپنوتیزم به عنوان یک راه درمانی برای کمک به بیمار استفاده می شود.

درمان های مکمل

برخی ها اعتقاد دارند که روش های مکمل دیگری مثل طب سوزنی یا رفلکسولوژی می توانند در درمان بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر موثر باشند. با این حال هنوز هیچ مدرک علمی و پزشکی قابل استناد برای این مساله وجود ندارد و این روش ها توصیه نمی شوند.

بی اشتهایی عصبی (Anorexia Nervosa)

بی اشتهایی عصبی یا آنورکسیا نروزا یکی از اختلالات مهم و جدی مربوط به غذا خوردن است که اغلب در خانم های جوان دیده می شود. با این حال این بیماری ممکن است در هر سنی و برای هر کسی اتفاق بیفتد و نیاز به درمان مناسب داشته باشد.

بی اشتهایی عصبی در دسته بیماری ها و اختلالات روانی طبقه بندی می شود چون باعث تغییر نگرش ما نسبت به خودمان می شود و این تصور را به وجود می آورد که ما چاق تر از چیزی هستیم که باید باشیم؛ حتی اگر چنین چیزی در واقعیت صحت نداشته باشد.

بی اشتهایی عصبی موجب سرخوردگی شدید فرد درباره اندامش می شود؛ به طوری که او حتی اگر از لاغری مفرط رنج ببرد مدام تصور می کند بسیار چاق است. افراد مبتلا به این اختلال یا بسیار کم غذا می خورند و یا به طور کامل هیچ نوع غذا یا نوشیدنی خاصی مصرف نمی کنند و فقط هر از گاهی آب می نوشند. بزرگترین ترس افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی ترس از چاق شدن و اضافه وزن است و این ترس روند درمان را کمی با مشکل روبرو می کند.

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

چطور بفهمیم دچار بی اشتهایی عصبی شده ایم؟

با اینکه معمولا تشخیص بی اشتهایی عصبی کار ساده ایست اما ممکن است در برخی موارد این اختلال با مسائلی مثل خجالت کشیدن فرد از غذا خوردن با دیگران یا ترس او از این کار اشتباه گرفته شود. به طور کلی اگر هیجاناتتان نسبت به غذاهایی ک قبلا شما را وسوسه می کرده فروکش کرده است یا بدون هیچ دلیل خاصی احساس بی اشتهایی و بیزاری نسبت به غذا خوردن دارید و یا اینکه روی ورزش کردن شدید و کاهش وزن اصرار زیادی می کنید به احتمال زیاد دچار بی اشتهایی عصبی هستید.

سوء تغذیه نیز نقش بزرگی در بی اشتهایی عصبی ایفا می کند؛ به این معنی که فرد مبتلا به این اختلال اغلب دچار عوارض ناشی از سوء تغذیه شامل ریزش مو، ضعف استخوان، اختلالات خونی، و سایر واکنش های منفی به این بی اشتهایی می شوند.

علل بی اشتهایی عصبی

دلایل ابتلا به اختلالات مربوط به غذا خوردن برای هر کسی متفاوت است. از آنجایی که بی اشتهایی عصبی یک بیماری سایکوسوماتیک است، هر نوع عامل روانی مثل استرس، افسردگی و یا بر هم خوردن میزان ترشح هورمون ها می تواند در بروز آن نقش داشته باشد. به عقیده کارشناسان، این اختلال می تواند از ژنتیک، رسانه های اجتماعی و سایر رسانه های ارتباطی نیز ریشه بگیرد.

بی اشتهایی عصبی اغلب در سال های حساس زندگی یعنی دوران نوجوانی و جوانی که بدن در حال تغییر است بروز می کند و احساسات و افکار فرد نقش مهمی در ایجاد آن ایفا می کنند. تحقیقات دیگری نیز نشان داده اند که بین میزان سروتونین موجود در بدن و بی اشتهایی عصبی ارتباطاتی وجود دارد که ثابت می کنند انتقال دهنده های عصبی نیز می توانند نقش مهمی در نحوه درک فرد از خود و جهان پیرامونش داشته باشند.

درمان بی اشتهایی

رایج ترین و شناخته شده ترین روش درمانی برای درمان بی اشتهایی عصبی روان درمانی همراه با مشاوره گروهی و راهنمایی های تغذیه ای است. درست مثل بیماران مبتلا به مصرف مواد مخدر و الکل، افراد دچار اختلال بی اشتهایی عصبی نیز باید در یک مرکز درمانی جداگانه و تحت نظر پزشک قرار بگیرند.

این مساله باعث می شود تا بدن کم کم عادت کند در معرض مرگ ناگهانی ناشی از سوء تغذیه  قرار نگیرد. همچنین بیمار زیر نظر درمانگرهای آموزش دیده می تواند مواد مغذی مورد نیاز بدنش را دریافت کند و در صورت بروز هر مشکلی به او کمک شود.

اولویت اول برای درمان دارویی بی اشتهایی عصبی پرداختن به هر گونه مشکل مربوط به سلامتی بیمار است. اگر بیمار دچار سوء تغذیه شدید و خطرناک شده باشد یا آنقدر مضطرب و نگران باشد که زندگی اش به طور کامل مختل شده باشد باید در بیمارستان بستری شود.

متاسفانه بررسی ها نشان می دهند که حدود 20 درصد از مبتلایان به اختلال بی اشتهایی عصبی به دلیل عارضه قلبی یا سایر عوارض مرتبط با آن از جمله خودکشی جانشان را از دست می دهند. یکی دیگر از مشکلات شایع بین بیماران مبتلا به این اختلال افسردگی است که حدود 50 درصد از افراد مبتلا را درگیر می کند. به همین دلیل معمولا علاوه بر استفاده از روش های درمانی ذکر شده، پزشکان از داروهای ضد افسردگی نیز برای درمان این بیماران استفاده می کنند.

اگر احساس می کنید که شما هم به این اختلال دچارید باید به خودتان کمک کنید تا درمان شوید. تصمیم گیری برای درمان این اختلال کار ساده ای نیست چون افراد مبتلا به بی اشتهایی عصبی در مقابل اینکه غذا خوردن را بخشی از زندگی معمول و عادی شان بدانند مقاومت می کنند.

بی اشتهایی در این دسته بیماران به قدری قدرتمند است که ممکن است تصور شود هرگز نمی توان بر آن غلبه کرد اما باید بدانید که با تلاش و استقامت می توانید این مشکل را حل کنید. ما راهکارهای زیر را به شما پیشنهاد می کنیم:

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

قبول کنید که دچار مشکل شده اید

اولین قدم برای درمان بی اشتهایی عصبی قبول این مساله است که بی اشتهایی تان عادی نیست و از کنترل شما خارج شده است. باید بپذیرید که این مساله پیامدهای جسمی و روانی زیانباری برایتان دارد و خواهد داشت.

با دیگران در این خصوص صحبت کنید

مطمئنا صحبت کردن با دیگران درباره شرایط فعلی تان سخت خواهد بود به خصوص اگر برای مدت طولانی بی اشتهایی تان را از بقیه مخفی نگه داشته اید اما تلاش کنید که این کار را بکنید. ممکن است احساس شرمندگی و خجالت داشته باشید یا این موضوع شما را بترساند؛ اما باید بدانید که شما تنها نیستید. افراد زیادی در سراسر دنیا به این اختلال دچارند. سعی کنید با کسی که به او اعتماد دارید صحبت کنید و کمک بخواهید.

از قرار گرفتن در مکان ها و موقعیت هایی که بی اشتهایی شما را تشدید می کند خودداری کنید

اگر نگاه کردن به مجلات مد و تناسب اندام شما را مضطرب می کند و باعث تشدید بی اشتهایی تان می شود از آنها دوری کنید. به علاوه اینکه وقتتان را با دوستان و افرادی که مدام درباره کاهش وزن حرف می زنند سپری نکنید. از سر زدن به وب سایت های کاهش وزن و لاغری خودداری کنید و در مکان هایی که می دانید احساس بی اشتهایی تان را چند برابر می کند حضور پیدا نکنید.

از یک متخصص کمک بگیرید

توصیه ها و راهنمایی های متخصصان آموزش دیده می تواند به درمان اختلال بی اشتهایی عصبی کمک زیادی کند. پزشک یا روان پزشک متخصص می تواند عادات و نگرش های سالم غذا خوردن را در شما احیا کند و کمک کند تا دوباره اشتهایتان را به دست بیاورید.

پرخوری عصبی (Bulimia Nervosa)

بولیمیا نروزا یا پرخوری عصبی یکی از اختلالات تهدید کننده زندگیست که در آن فرد موقع عصبانی شدن  کنترلش را در خوردن از دست می دهد و بعد با استفاده از روش های ناسالم سعی می کند تا کالری اضافی دریافت شده را از بین ببرد. افراد مبتلا به پرخوری عصبی برای خلاص شدن از این کالری ها و جلوگیری از اضافه وزن و چاقی از روش های مختلفی استفاده می کنند.

به عنوان مثال ممکن است بعد از غذا خوردن به طور عمد استفراغ کنند یا بیش از حد از ملین ها، مکمل های کاهش وزن و یا داروهای ادرار آور استفاده کنند. علاوه بر این ممکن است فرد به کارهای دیگری مثل روزه گرفتن، رژیم های غذایی سخت و یا ورزش شدید و سنگین دست بزند تا کالری دریافتی را از بین ببرد و مانع از افزایش وزنش شود.

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

علائم پرخوری عصبی

بیماران مبتلا به اختلال پرخوری عصبی معمولا علائم زیر را از خودشان نشان می دهند:

  • مدام درباره اندام و بدنشان فکر می کنند
  • از اینکه دچار افزایش وزن بشوند می ترسند
  • به طور غیر طبیعی و یک دفعه شروع به خوردن مقدار زیادی غذا می کنند
  • موقع عصبانیت و پرخاشگری نمی توانند غذا خوردنشان را کنترل کنند
  • بعد از پرخوری کردن استفراغ می کنند تا مانع از افزایش وزنشان شوند
  • بدون نیاز به ملین ها و دیورتیک ها استفاده یا تنقیه می کنند تا کالری اضافی را از بین ببرند
  • روزه های سخت می گیرند یا به طور شدید و سنگین ورزش می کنند
  • از مکمل های غذایی یا گیاهی برای کاهش وزن استفاده می کنند

درمان پرخوری عصبی

نشان داده شده است که مصرف داروهای روان پزشکی در درمان پرخوری عصبی موثر است و علاوه بر توان بخشی تغذیه ای و روان درمانی می توان از این داروها نیز برای بهبود بیماران مبتلا به اختلال پرخوری عصبی استفاده کرد. البته مصرف این داروها به تنهایی تصویه نمی شود مگر اینکه بیمار به تغذیه درمانی و درمانی دسترسی نداشته باشد.

هدف اصلی در درمان پرخوری عصبی متوقف کردن روند پرخوری و پاکسازی بعد از آن است. شایع ترین داروهای مورد استفاده برای درمان این اختلال مهار کننده های بازجذب سروتونین (SSRI) که به طور کلی می توان گفت بیماران به آن پاسخ خوبی می دهند.


بیشتر بدانید: فاکتورهای موثر در بروز چاقی واضافه وزن


هنوز دقیقا مشخص نیست که این داروها چطور عمل می کنند اما به نظر می رسد که در برخی بیماران مبتلا به پرخوری عصبی مسیرهای سروتونین مختل می شود و این داروها می توانند این اختلال را برطرف کنند. تحقیقات نشان می دهند که مهار کننده های باز جذب سروتونین در کنار روان درمانی بهتر و موثرتر عمل می کنند و به تنهایی اثر چندانی ندارند.

سایکوسوماتیک , سندروم روده تحریک پذیر, بی اشتهایی , پرخوری عصبی

از بین مهار کننده های باز جذب سروتونین، داروی پروزاک با نام تجاری فلوکستین تنها داروییست که توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای درمان اختلال پرخوری عصبی در بزرگسالان تایید شده است. به همین دلیل در اغلب موارد اولین اقدام دارویی برای درمان این اختلال تجویز فلوکستین است.

تحقیقات نشان می دهند که اکثر بیماران مبتلا به پر خوری عصبی ظرف 3 هفته بعد از مصرف فلوکستین واکنش مثبتی به این دارو نشان می دهند و علائمشان کمتر می شود. در صورتی که این دارو کارساز واقع نشد، در مراحل بعدی از سایر مهار کننده های باز جذب سروتونین استفاده می شود. به طور کلی توصیه می شود که بیمار بعد از اولین واکنش های مثبت نسبت به دریافت دارو، 6 تا 12 ماه دوره درمانی اش را ادامه بدهد تا به طور کامل علائم اختلال از بین بروند.

در مورد روان درمانی و روانکاو چه می دانید؟

در مورد روان درمانی چه می دانید؟ آیا تا به حال برای مقابله با مشکلات خود، احساس درماندگی کرده اید؟ اگر اینطور است پس شما تنها نیستید. طبق گزارش موسسه ملی بهداشت روان، بیش از یک چهارم بزرگسالان آمریکایی، افسردگی، اضطراب و اختلال روانی را در هر سال تجربه می کنند. برخی دیگر برای مقابله با یک بیماری جدی، کاهش وزن و یا ترک سیگار به کمک  نیاز دارند. سایر افراد نیز با مشکلات مربوط به روابط خود، از دست دادن شغل، مرگ یک فرد دوست داشتنی، استرس، سوء مصرف مواد مخدر و یا مسائل دیگر دست و پنجه نرم می کنند و این مشکلات می توانند اغلب باعث ناتوانی فرد شوند. در این مقاله از بخش روانشناسی دکتر سلام راجع به روان درمانی صحبت خواهیم کرد.

روان درمانی چیست؟

روان درمانی یک اصطلاح کلی برای درمان مشکلات سلامت روان از طریق صحبت کردن با روانپزشک، روانشناس و یا دیگر ارائه دهندگان سلامت روان است. در طول روان درمانی ، شما در مورد وضعیت و خلق و خوی خود، احساسات، افکار و رفتار خود آگاهی پیدا می کنید. روان درمانی به شما کمک می کند تا یاد بگیرید چطور کنترل زندگی خود را به دست بگیرید و به وضعیت  های چالش برانگیز زندگی خود با استفاده از مهارت  های مقابله ای سالم، واکنش نشان دهید.

روان درمانی, روانکاو

روان درمانی ، انواع مختلفی دارد که هر یک رویکرد مخصوص به خودش را دارد. انتخاب  نوع درست و مناسب روان درمانی برای شما، بستگی به موقعیت فردی شما دارد. روان درمانی همچنین به عنوان گفتار درمانی، مشاوره، درمان روانشناختی یا درمان نیز شناخته می شود.

روان درمانی و یا گفتار درمانی، روشی است برای کمک به افرادی که با طیف وسیعی از بیماری های روانی و مشکلات احساسی و عاطفی روبرو هستند. روان درمانی می تواند به بر طرف کردن یا کنترل علائم مزاحم و ناراحت کننده کمک کند تا فرد بتواند عملکرد بهتری داشته باشد و میزان سلامتی و تندرستی خود را افزایش دهد.

روان درمانی به درمان مشکلاتی از قبیل مشکلات مقابله با زندگی روزمره، تاثیر ضربه های روحی، بیماری یا از دست دادن کسی مانند مرگ یک دوست عزیز و اختلالات روانی خاص مانند افسردگی یا اضطراب کمک می کند. روان درمانی انواع مختلفی دارد و برخی از انواع آن ممکن است با مشکلات یا مسائل خاصی، بهتر عمل کنند. روان درمانی را می توان با دارو و یا سایر روش های درمانی، ترکیب کرد.

عملکرد روان درمانی

روان درمانی یک فرآیند دو طرفه است و باید رابطه قابل  اعتمادی بین فرد و روانکاو به وجود بیاید. به منظور استفاده و فایده بردن از این فرآیند درمانی، خود فرد باید بخواهد که در این پروسه درمانی شرکت کند. سپس باید در جلسات به طور منظم شرکت کرده و زمانی که علائم خود را توصیف می کنند، صداقت داشته باشد و به انجام دادن وظایف تعیین شده خود تمایل نشان دهد. برخی از مراجعه کنندگان ممکن است تغییراتی را تجربه کنند که انتظار نداشتند و یا نمی خواستند.

برخی افراد تمایلی ندارند که این حوادث ناخوشایند را دوباره زنده کنند، اما این اتفاق در تمام روش  های روان درمانی اتفاق نمی افتد. هیچ روانکاوی نمی تواند پیش بینی کند که چه زمانی یک خاطره زشت و نا مطلوب دوباره زنده خواهد شد، اما اگر این کار انجام شود، روانکاو در بازیابی مجدد خاطرات مهارت دارد.

روان درمانی می تواند پرهزینه و زمان  بر به نظر برسد. در صورت نیاز به درمان، قانون برابری سلامت روان، شرکت  های بیمه را باید مستلزم این کند که مشابه روش های پرداخت مراقبت های پزشکی، هزینه خدمات روان درمانی را نیز پرداخت کنند.

با این حال، تعیین اینکه روان درمانی می تواند یک روش معقول و مناسب باشد و یا یک ضرورت پزشکی، ممکن است متفاوت باشد. مراجعه به یک روانکاو ممکن است از طریق یک پزشک خانواده اتفاق بیفتد و یا افراد می توانند روانکاو را از طریق صفحات زرد و یا در اینترنت پیدا کنند.

روان درمانی, روانکاو

در روان درمانی انتظار چه چیزی را باید داشته باشید

از روان درمانی گاهی اوقات به گفتار درمانی تعبیر می شود، زیرا به جای استفاده از دارو، از روش گفت و گو استفاده می کند. برخی از انواع روان درمانی ، فقط چند جلسه به طول می انجامد، در حالی که برخی دیگر از جلسات، طولانی مدت هستند و ماه ها و سال ها تداوم دارند. جلسات معمولا به مدت یک ساعت و هفته  ای یکبار انجام می شود و آنها یک فرآیند ساختاری را با دقت دنبال می کنند.


بیشتر بدانید: 6 راهی که مشاوره ازدواج می تواند به شما کمک کند


جلسات ممکن است به صورت انفرادی، جفت (زن و شوهری) و یا گروهی انجام شود. تکنیک ها می توانند شامل انواع دیگری از ارتباطات باشند مانند نمایشنامه، داستان یا موسیقی. یک روانکاو ممکن است یک روان شناس، یک روانکاو متخصص در حوزه  ازدواج و خانواده، یک مددکار اجتماعی بالینی مجاز و یا مشاور بهداشت روان، یک پزشک متخصص بالینی، روانکاو یا روانپزشک باشد.

روان درمانی چرا انجام می شود؟

روان درمانی می تواند به درمان بیشتر مشکلات روانی کمک کند، از جمله :

  • اختلالات اضطرابی نظیر اختلال وسواس فکری و عملی(OCD)، فوبیا ها، اختلال هراس یا اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)
  • اختلالات خلق و خو مانند افسردگی یا اختلال دو قطبی
  • اعتیاد، انواع اعتیاد به الکل، وابستگی به مواد مخدر یا کارهایی مانند شرط بندی و قمار
  • اختلالات خوردن مانند بی اشتهایی یا پرخوری عصبی
  • اختلالات شخصیتی مانند اختلال شخصیت مرزی یا اختلال شخصیت وابسته
  • اسکیزوفرنی یا اختلالات دیگری که موجب جدایی و دوری از واقعیت می شوند (اختلالات روان پریشی)

هر کسی که برای روش های روان درمانی اقدام می کند، لزوما به این معنی نیست که دچار بیماری ها و اختلالات روانی می باشد. روان درمانی می تواند به تعدادی از تنش  ها و تضاد های موجود در زندگی که می تواند بر روی هر فردی اثر بگذارد، کمک کند. برای مثال، روان درمانی می تواند در موارد زیر به شما کمک کند:

  • حل کردن و رفع تعارضات و کشمکش ها بین فرد با شریک زندگی یا شخص دیگری در زندگی خود
  • کمک به کاهش اضطراب و یا استرس ناشی از کار یا شرایط دیگر
  • مواجهه با تغییرات اساسی در زندگی مانند طلاق، مرگ یکی از عزیزان و یا از دست دادن شغل
  • آموختن کنترل و مدیریت واکنش های ناسالم مانند عصبانیت شدید جاده ای در رانندگی یا رفتارهای انفعالی_ تهاجمی
  • کنار آمدن با یک مشکل جسمی در حال پیشرفت و یا جدی مانند دیابت، سرطان یا دردهای مزمن و طولانی مدت
  • رهایی و بهبودی از سوء استفاده جسمی یا جنسی و یا دیدن صحنه های خشونت
  • مقابله با مشکلات جنسی، چه از نظر جسمی وچه از لحاظ روانی
  • داشتن خواب بهتر، درمان بی خوابی یا پرخوابی

در برخی موارد، روان درمانی می تواند به اندازه داروهای ضد افسردگی موثر باشد. با این حال، بسته به وضعیت خاص هر فرد، روان درمانی به تنهایی ممکن است برای تسکین علائم یک وضعیت سلامت روانی کافی نباشد. همچنین ممکن است نیاز به دارو درمانی و یا درمان  های دیگری وجود داشته باشد.

خطرات روان درمانی

معمولا، خطر روان درمانی بسیار اندک است.اما به این دلیل که می تواند احساسات و تجارب دردناک را کشف کند، ممکن است گاهی از لحاظ احساسی، ناراحتی پیش بیاید. با این حال، هر نوع خطری، می تواند با کار کردن  با یک روانکاو متخصص و ماهر که بتواند نوع و شدت مشکل را با نیازهای شما مطابقت دهد، به حداقل می رسد. آموزش مهارت هایی مقابله با مشکلات می توانند به شما در مدیریت و غلبه بر ترس ها و احساسات منفی کمک کنند.

روان درمانی, روانکاو

انواع روان درمانی

در روان درمانی ، شیوه ها و رویکرد های مختلفی وجود دارد:

رفتار درمانی

این روش درمانی به افراد کمک می کند تا درک کنند که تغییرات رفتاری، چگونه می تواند منجر به بروز تغییراتی در احساس آنها شود. رفتار درمانی بر افزایش تعامل فرد در تقویت فعالیت  های مثبت یا اجتماعی، تمرکز می کند. این رویکرد می تواند رفتار فرد را مورد ارزیابی قرار دهد و سپس سعی می کند تا شانس داشتن تجربیات مثبت را در فرد افزایش دهد.

هدف از این روش درمانی، جایگزین کردن واکنش  های رفتاری مطلوب به جای رفتارهای نامطلوب است. رفتار درمانی می تواند به افرادی کمک کند که پریشانی احساسی آنها، ناشی از رفتارهایی است که به آنها مشغول هستند.

شناخت درمانی

شناخت درمانی با این ایده شروع می شود که آنچه که ما فکر می کنیم، می تواند احساس ما را شکل دهد. برای مثال، افسردگی ممکن است ریشه در افکار یا باورهایی داشته باشد که مبتنی بر شواهد نیستند، مانند ” من فردی بی فایده و زائد هستم” یا “همه چیز تقصیر من است”. ایجاد تغییر در این باورها می تواند دیدگاه فرد را از رویدادها و وضعیت احساسی آنها عوض کند.

شناخت درمانی به جای مرور گذشته ها،  به الگوهای تفکر و ارتباطی کنونی، نگاه می کند. روانکاو ، فرد را با روش های مختلف مشاهده یک وضعیت، تشویق میکند تا با افکار نامناسب روبرو شده و آنها را به چالش بکشد.

شناخت درمانی می تواند به درمان بیماری  هایی مثل اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) کمک کند. درمان شناختی رفتاری (CBT)، با ترکیب شناخت درمانی با رفتار درمانی، می تواند هم افکار و هم رفتار را مورد بررسی قرار دهد.

درمان درون فردی

این رویکرد بر روی روابط بین فردی متمرکز است. برای مثال، افسردگی ممکن است ریشه در رابطه یک فرد با دیگران داشته باشد. مهارت  های یادگیری برای بهبود الگو های ارتباطی می تواند در مدیریت افسردگی به فرد کمک کند. فرد یاد می گیرد که رویکرد خود را نسبت به مشکلات بین فردی تغییر دهد، آنها را درک کند و به نحوی سازنده آنها را مدیریت کند.

افرادی که ممکن است از درمان درون فردی سود ببرند شامل افرادی می شوند که مشتاق هستند دیگران را با هزینه خود خوشحال کنند، یا اینکه متوجه می شوند روابط بین فردی آنها، به سرعت و به طور غیر قابل پیش بینی در حال تغییر است.

خانواده درمانی

یک روانکاو خانواده  به نشانه  هایی که در متن خانواده وجود دارد، نگاه می کند. برخی از شرایط نیاز به درمان واحد خانواده دارند. یک مثال از اینگونه شرایط زمانی است که یک فرد به دلیل داشتن مشکلات زناشویی، دچار افسردگی می شود. شناخت درمانی، رفتار درمانی و مخصوصا درمان درون فردی ممکن است کمک کننده باشند.

شناسایی ا الگوهای خانوادگی که به اختلال رفتاری یا یک بیماری روانی کمک می کنند، می تواند به اعضای خانواده در شکستن عادات و الگوهای منفی، کمک کند. غالبا، خانواده درمانی بر بهبود ارتباطات درون خانواده تمرکز دارد.

شرکت کنندگان در جلسات این روش درمانی، به جای گرفتن حالت دفاعی، به طور علنی، روش های جدید گوش دادن و چگونگی سوال پرسیدن و پاسخ دادن به سوالات را آموزش می بینند. خانواده درمانی معمولا شامل جلسات بحث و حل مشکل با فرد و خانواده، به عنوان یک گروه، در بین زوجین و یا انفرادی است.

گروه درمانی

یک جلسه گروه درمانی معمولا متشکل از 6 تا 12 نفر مراجعه کننده و یک روانکاو است. شرکت کنندگان در این جلسه، مشکلات یکسانی دارند و از سخنان روانکاو می توانند استفاده کنند و می توانند شاهد چگونگی برخورد دیگران با مشکلات و نحوه واکنش آنها به بازخوردها باشند.

دریافت بازخورد از افراد دیگر که مشکلات مرتبطی با یکدیگر دارند، می تواند دیدگاه جدیدی به افراد داده و به روند تسهیل بهبودی و تغییر کمک کند. گروه درمانی می تواند به کسانی که به خاطر مشکلات خود ممکن است احساس انزوا داشته باشند کمک کند.


بیشتر بدانید: روان درمانی گروهی چیست؟ مزایا، معایب و کاربرد گروه درمانی


اگرچه مشارکت در یک گروه ممکن است ترسناک به نظر برسد، اما به افراد کمک می کند تا به این موضوع پی ببرندکه تنها نیستند و افراد دیگری نیز هستند که همین مشکلات را دارند. حس حمایت، به طور کلی قوی است و برای بسیاری از شرکت کنندگان در گروه درمانی، تجربه با ارزشی است.

روان درمانی, روانکاو

روان درمانی

روان درمانی یا روش درمانی بصیرت گرایی، بر علل عمیق رفتاری تمرکز می کند. به عنوان مثال، الگوهای رفتاری که از تربیت فرد یا تجربیات زندگی قبلی فرد نشات می گیرد، همچنان بر رفتارهای امروزی فرد نیز تاثیرگذار است.

هدف از این درمان، افزایش آگاهی و درک این مطلب است که زندگی قبلی فرد چگونه می تواند بر رفتار کنونی او تاثیر بگذارد. فرد، مشکلات و نشانه  های غیر قابل حلی که ناشی از روابط ناکارآمد گذشته است را  در نظر خواهد گرفت. مشکلات حل  نشده می توانند بر بروز رفتارهایی مانند سوء مصرف مواد مخدر یا الکل تاثیرگذار باشند.

این روش درمانی می تواند به افراد کمک کند تا با کشف محرک ها، نیازها، و حمایت هایی که از آنها اطلاعی ندارند، متوجه منبع پریشانی عاطفی خود شوند. روان درمانی می تواند به افرادی که علائم و نشانه های آنها با سایر روش های روان درمانی حل و فصل نشده است، کمک کند.

روش های درمانی دیگری که گاهی اوقات در ترکیب با روان درمانی استفاده می شوند، عبارتند از:

  • درمان با مشارکت حیوانات: کار کردن با سگ ها، اسب  ها و حیوانات دیگر، می تواند به ایجاد آرامش، کمک به برقرار کردن ارتباط و کمک به مقابله با آسیب ها، کمک می کند.
  • هنر درمانی با فرآیندهای خلاقانه: استفاده از هنر، رقص، نمایشنامه، موسیقی و شعر درمانی
  • بازی درمانی: برای کمک به کودکان برای تشخیص و بحث و گفتگو در مورد احساسات آنها

چه زمانی باید روان درمانی را مد نظر قرار دهید؟

به خاطر بسیاری از تصورات غلط درباره روان درمانی ، ممکن است مخالف امتحان کردن آن باشید، حتی اگر به جای غیر واقعیت ها، از واقعیت ها آگاهی داشته باشید، ممکن است از تلاش خودتان، احساس عصبانیت کنید. غلبه بر این عصبانیت ارزش آن را دارد. به دلیل اینکه هر زمان که کیفیت زندگی تان آن چیزی نیست که شما خواهان آن هستید، روان درمانی می تواند به شما کمک کند.

برخی از افراد به دنبال روان  درمان می گردند چون به مدت زیادی، احساس افسردگی، اضطراب و یا عصبانیت می کنند. برخی دیگر ممکن است به دنبال یک روان درمان برای درمان یک بیماری مزمن باشند که در سلامت عاطفی یا جسمانی آنها تداخل ایجاد می کند.

با این حال ممکن است افراد دیگری مشکلات کوتاه مدتی داشته باشند که به هدایت و راهنمایی نیاز دارند. آنها ممکن است به عنوان مثال در حال گذر از پروسه طلاق باشند و با یک خانه خالی مواجه شوند و یا در رابطه با یک شغل جدید، احساس در هم شکستگی کنند و یا برای مرگ یکی از اعضاء خانواده خود غصه بخورند.

علائمی که باعث می شود از این روش درمانی استفاده کرده و از فواید آن بهره مند شوید، عبارتند از:

  • شما احساس درماندگی میکنید و به مدت طولانی حس ناتوانی و غم دارید.
  • مشکلات شما با وجود تلاش های خودتان و کمک خانواده و دوستان، بهتر نمی شود.
  • داشتن تمرکز بر روی وظایف شغلی یا انجام دیگر فعالیت های روزمره، سخت و دشوار است.
  • شما بیش از اندازه نگران هستید و همیشه وقوع بدترین چیزها را انتظار دارید و یا دائما در حاشیه هستید.
  • رفتارهای شما مانند نوشیدن بیش از حد الکل، استفاده از مواد مخدر و یا پرخاشگری، به شما یا دیگران آسیب می رساند.

چگونه باید برای روان درمانی آماده شوید

در اینجا چگونگی شروع کار، ارائه شده است:

ابتدا یک روانکاو پیدا کنید

به یک پزشک، برنامه بیمه سلامت، دوست یا سایر منابع مورد اعتماد خود مراجعه کنید. بسیاری از کارفرمایان، خدمات مشاوره یا ارجاع به پزشک را از طریق برنامه  های کمک به کارمندان ارائه می کنند (EAPs) و یا می توانید به عنوان مثال، با جستجوی یک انجمن تخصصی در اینترنت، خودتان یک درمانگر پیدا کنید.

اطلاع از هزینه ها

اگر بیمه سلامت دارید، ببینید که این بیمه، چه مواردی از روان درمانی را تحت پوشش خود قرار می دهد. برخی از برنامه های بهداشتی، تنها تعداد خاصی از جلسات روان درمانی را در سال پوشش می دهند. همچنین با مشاور خود درباره هزینه  ها و گزینه  های پرداختی صحبت کنید.

روان درمانی, روانکاو

نگرانی  های خود را مورد بررسی قرار دهید

قبل از اولین قرار ملاقات خود با درمانگر، در مورد مشکلاتی فکر کنید که می خواهید بر روی آنها کار کنید. اگر چه که شما می توانید این کار را با مشاور خود سر و سامان دهید، اما به جلو انداختن برخی از احساسات با روشی هدفمند، ممکن است نقطه آغاز خوبی باشد.

بررسی صلاحیت

قبل از دیدن یک روان درمانگر، سوابق، تحصیلات، گواهی و مجوز او را بررسی کنید. روانکاو ، به جای اینکه یک عنوان شغلی باشد و یا بر آموزش، تعلیم یا مجوز دلالت داشته باشد، یک اصطلاح کلی است.

روانکاوان آموزش دیده، می توانند با توجه به تحصیلات و نقش خود، تعدادی از عناوین شغلی مختلف را داشته باشند. بیشتر آنها دارای مدرک کارشناسی ارشد یا دکترا با آموزش های خاص در مشاوره روانشناسی هستند. پزشکان متخصص در حوزه سلامت روان (روانپزشکان)، می توانند دارو تجویز کرده و روان درمانی را انجام دهند.


بیشتر بدانید: آماری راجع به روانکاوی ایرانیان


روان درمانی شامل روانپزشکان، روانشناسان، مشاوران حرفه ای دارای مجوز، مدد کاران اجتماعی دارای مجوز، درمانگران دارای مجوز زوج درمانی و خانواده درمانی، پرستاران روانپزشکی و یا دیگر افراد متخصص دارای مجوز در حوزه آموزش بهداشت روانی می باشد.

مطمئن شوید روانکاوی را که انتخاب می کنید، دارای شرایط لازم برای صدور گواهینامه و مجوز دولتی را برای رشته خاص خود داشته باشد. نکته کلیدی و مهم در پیدا کردن یک روانکاو ماهر این است که بتواند نوع و شدت درمان را با نیازهای شما تطبیق دهد.

انتظارات شما از روان درمانی

چیزی که شما از اولین جلسه درمان خود می توانید انتظار داشته باشید به شرح زیر است:

در اولین جلسه روان درمانی ، روانکاو معمولا اطلاعاتی را در مورد شما و نیازهای شما جمع آوری می کند. ممکن است از شما خواسته شود که فرم  هایی را در مورد سلامتی جسمی و روحی کنونی و گذشته خود پر کنید. ممکن است چند جلسه طول بکشد تا روانکاو بتواند به طور کامل وضعیت و نگرانی  های شما را درک کرده و بهترین رویکرد یا روش کاری را برای شما تعیین کند.

همچنین اولین جلسه یک فرصت برای شما است که با مشاور خود صحبت کنید تا ببینید که آیا رویکرد و شخصیت او برای شما کار ساز خواهد بود یاخیر. دقت کنید و از مواردی که در زیر عنوان می شوند، سر در بیاورید:

  • از چه نوع درمانی استفاده خواهد شد
  • اهداف درمانی شما
  • مدت زمان هر جلسه
  • تعداد جلسات درمانی مورد نیاز

در طی قرار ملاقات خود از  پرسیدن هیچ سوالی، تردید به خود راه ندهید. اگر با اولین روانکاوی که می بینید احساس راحتی نمی کنید، شخص دیگری را امتحان کنید. داشتن سازگاری خوب و مناسب با روانکاو ، در تاثیرپذیری روان درمانی ، بسیار مهم است.

آغاز روان درمانی

شما احتمالا هفته ای یکبار یا هر هفته، باید در جلساتی که در حدود ۴۵ تا ۶۰ دقیقه طول می کشد، در مطب و یا درکلینیک، با روانکاو خود ملاقات داشته باشید. همچنین روان درمانی ، معمولا در یک جلسه گروهی و با هدف تمرکز بر ایمنی و ثبات، می تواند در بیمارستان و در صورتی که روند درمانی شما اجازه دهد، انجام شود.

روان درمانی, روانکاو

در طول روان درمانی چه اتفاقی می افتد

در بیشتر انواع روان درمانی ، روانکاو ، شما را به صحبت در مورد افکار و احساسات تان و چیزهایی که باعث ناراحتی شما می شوند، تشویق می کند. نگران این موضوع نباشید که نتوانید احساسات خود را باز کنید. درمانگر می تواند با گذشت زمان، به شما کمک کند تا اعتماد به نفس و  راحتی بیشتری را به دست آورید.

از آنجایی که روان درمانی گاهی شامل بحث  های احساسی شدید می شود، ممکن است در طول جلسه گریه کنید،آشفته و ناراحت شوید و یا حتی عصبی شوید. برخی افراد ممکن است پس از یک جلسه به طور فیزیکی، احساس خستگی کنند. روانکاو به شما کمک می کند تا بتوانید با چنین احساساتی و عواطفی، کنار بیائید.

روانکاو ممکن است از شما بخواهد که تکالیف یا فعالیت  هایی که در طی جلسات منظم درمانی خود یاد می گیرید را انجام دهید.در طول زمان مشاوره، با مطرح کردن نگرانی  هایتان، می توانید به بهبود حال خود کمک کنید، نحوه تفکر و احساساتتان را نسبت به خودتان تغییر دهید و توانایی خود برای مقابله با مشکلات را بهبود ببخشید.

توافق محرمانه

به جز در شرایط نادر و خاص، صحبت های شما با مشاور به صورت محرمانه باقی می ماند. با این حال، یک مشاور ممکن است در صورت وجود یک تهدید فوری برای امنیت (شما یا شخص دیگری) و یا اینکه شاید مورد نیاز دولت یا قانون فدرال باشد، موارد نگران کننده را باید گزارش کند که در این صورت، مشاور مجبور به نقض محرمانه بودن صحبت های شما می کند. روانکاو شما می تواند به سوالات شما در رابطه با یک توافق محرمانه پاسخ دهد.

تعداد جلسات روان درمانی

تعداد جلسات روان درمانی مورد نیاز، به علاوه اینکه چند بار باید درمانگر خود را ببینید، به عواملی بستگی دارند که عبارتند از:

  • بیماری یا وضعیت خاص روحی و روانی شما
  • شدت علائم
  • چه مدت این علائم را داشته اید یا چه مدت با این وضعیت سر و کار داشته اید
  • سرعت پیشرفت بیماری
  • میزان استرسی که تجربه می کنید
  • سلامت روان شما تا چه میزان با زندگی روزمره شما تداخل دارد
  • به چه میزان مورد حمایت اعضای خانواده و دیگران قرار دارید.
  • محدودیت هایی از لحاظ هزینه و بیمه

جلسات روان درمانی ، ممکن است تنها چند هفته به طول بیانجامد تا به شما در مقابله با شرایط کوتاه  مدت کمک کند و یا در صورت داشتن یک بیماری روانی یا دیگر نگرانی های طولانی مدت، درمان ممکن است یک سال یا بیشتر نیز طول بکشد.

روان درمانی, روانکاو

نتایج روان درمانی

روان درمانی ممکن است وضعیت شما را درمان نکند و یا باعث از بین رفتن موقعیت ناخوشایندی نشود، اما می تواند به شما قدرتی بدهد که با یک روش سالم، به مقابله با شرایط سخت بپردازید و احساس بهتری نسبت به خود و زندگی خود پیدا کنید.

چگونه می توان بیشترین بهره را از روان درمانی به دست آورد؟

برای کسب بیشترین بهره از درمان خود، گام هایی را باید بردارید تا بتوانید به موفقیت درمان خود کمک کرده باشید:

مطمئن شوید که با مشاور و روانکاو خود احساس راحتی می کنید. در غیر این صورت به دنبال روانکاو دیگری بگردید که با او احساس راحتی بیشتری داشته باشید.

در رویکرد درمانی خود مشارکت داشته باشید. بیشترین تاثیر درمان زمانی است که شما  مشارکت فعایل در تصمیم  گیری داشته باشید. مطمئن شوید که شما و درمانگر شما درباره مسائل مهم و نحوه مقابله با آنها اتفاق  نظر داشته باشید. شما می توانید در کنار یکدیگر، اهداف خود را تعیین کرده و پیشرفت خود را در طول زمان، مورد سنجش قرار دهید.

سرپوشیده صحبت نکنید و صداقت داشته باشید. موفقیت شما بستگی به این دارد که مایل به اشتراک گذاشتن افکار، احساسات و تجربیات خود و در نظر گرفتن نگرش  های جدید، ایده  ها و روش  های انجام کارها باشید. اگر شما تمایلی به صحبت کردن در مورد مسائل خاصی به خاطر احساسات دردآور، خجالت و یا ترس از واکنش درمانگر دارید، اجازه دهید که روانکاو از این موضوع مطلع شود.

به برنامه درمانی خود پایبند باشید. اگر احساس خستگی می کنید و یا انگیزه ای ندارید، ممکن است بخواهید از شرکت در جلسات روان درمانی صرف  نظر کنید. انجام این کار می تواند باعث بروز اختلال در روند پیشرفت شما شود. سعی کنید در تمام جلسات درمانی شرکت کنید و به مواردی که می خواهید در مورد آن صحبت کنیدف فکر کنید.

انتظار نتایج فوری را نداشته باشید.کار کردن روی مسائل احساسی می تواند درد آور باشد و ممکن است به کار سخت و سنگینی نیاز داشته باشد. شما ممکن است قبل از اینکه شاهد پیشرفت درمان خود باشید، به چندین جلسه مشاوره نیاز دارید.

تکالیف خود را در بین جلسات انجام دهید. اگر روانکاو از شما می خواهد که افکار خود را در یک دفتر ثبت کنید و یا فعالیت  های دیگری را در خارج از جلسات درمان خود انجام دهید، از آن پیروی کنید. این تکالیف می توانند به شما کمک کنند تا مطالبی را که در جلسات درمانی برای زندگی خود یاد گرفته  اید، به کار ببندید.

اگر روان درمانی کمکی نمی کند، با درمانگرخود در میان بگذارید. اگر احساس می کنید که بعد از چندین جلسه درمانی، فایده ای نصیب شما نمی شود، با روانکاو خود در این باره صحبت کنید. شما و روانکاو شما ممکن است تصمیم به ایجاد تغییراتی بگیرید یا رویکرد متفاوتی را امتحان کنید که ممکن است موثرتر باشد.

روان درمانی, روانکاو

چگونه یک روانکاو شوید؟

آیا به دنبال یک شغل با ارزش هستید که بتوانید واقعا به افراد کمک کنید و کیفیت زندگی آنها را بهبود ببخشید؟ روانکاو شدن ممکن است یک انتخاب عالی برای شما باشد. در حالی که افراد اغلب اینگونه فرض می کنند که روانکاو باید در رشته روانشناسی، مدرک دکترا داشته باشد، اما چند مسیر آموزشی و تحصیلی متفاوت وجود دارد که شما می توانید به سمت این حرفه بروید.

روانکاوان چه وظیفه ای دارند و چکار می کنند؟

واژه روانکاو اغلب به منظور توصیف تعدادی از متخصصان مراقبت  های بهداشتی که خدمات بهداشت روانی به مراجعین ارائه می دهند، استفاده می شود. برای مثال، یک روانشناس بالینی و مشاور حرفه  ای دارای مجوز، ممکن است هر دو با انواع نگرانی  های سلامتی روانی در موقعیت های مختلف کار کنند.

برخی از مسیرهای شغلی نیز می توانند شما را به سمت یک تخصص خاص پیش ببرند. یک روانکاو سوء مصرف مواد مخدر با افرادی که با اعتیاد سر و کار دارند، کار می کند در حالی که یک روانکاو در حوزه ازدواج و خانواده،  بر مسایل ارتباطی متمرکز است. همچنین یک روانشناس مدرسه که دارای مجوز می باشد، با کودکان در یک مدرسه کار می کند.

یک مددکار اجتماعی دارای مجوز، اغلب در سطح وسیعی از جامعه فعالیت می کند، اگرچه این کار می تواند تخصصی نیز باشد.شما ممکن است توجه خود را بر روی خانواده ها، مدارس، بهداشت عمومی، سوء مصرف مواد مخدر، اصلاحات یا به طور کلی اجتماع متمرکز کنید.

گزینه شغلی دیگر، تحصیل برای گرفتن مدرک روانکاو توانبخشی است. از این طریق ممکن است کار با سلامت روان و سلامت جسمانی را همزمان با هم انجام دهید. این برنامه در وهله اول شامل کار با افرادی می شود که دارای معلولیت یا آسیب هایی هستند که کمک می کند تا بیشترین بهره را از زندگی خود به دست آورند.

اینها برخی از نمونه  های رایج هستند و انواع دیگری از مشاغل وجود دارند که شما می توانید آنها را پیگیری کنید. اگر به یک رشته خاصی علاقه دارید، آن را با یک مشاور در میان بگذارید و آنها می توانند به تمام گزینه  های شما، اشاره ای داشته باشند.

علایق و اهداف خود در روانکاوی را مورد ارزیابی قرار دهید

هدف شما این است که یک درمانگر شوید، بنابراین گام  هایی که برای رسیدن به آن باید بردارید، تا حد زیادی به نوع روانکاوی که می خواهید تبدیل شوید، بستگی دارد. روانکاوان در طیف وسیعی از زمینه ها و با افراد مختلفی سر و کار دارند، بنابراین فرآیند برنامه ریزی خود را با توجه به زمینه و مکانی که می خواهید کار کنید، شروع کنید.

می خواهید با بچه ها کار کنید؟ تبدیل شدن به یک روانشناس بالینی یا مددکار اجتماعی دارای مجوز، گزینه  های خوبی برای رسیدن به این هدف هستند. از طرف دیگر، اگر به کار کردن با خانواده یا زوج  ها علاقه دارید، یک روانکاو در زمینه ازدواج و خانواده و یا مشاور سلامت روان، ممکن است برای شما مناسب باشد.

آیا می خواهید به افراد، برای غلبه بر مشکلات اعتیاد به مواد مخدر کمک کنید ؟ یک مدرک روانشناسی بالینی یا مشاوره سلامت روان، ممکن است گزینه خوبی باشد.

اگر توانسته باشید سریع، متوجه مطلب شده باشید، انتخاب  های زیادی در رابطه با انواع مختلف روانکاو وجود دارد. داشتن یک ایده کلی از اینکه چرا می خواهید روانکاو شوید، باعث می شود که در موقعیت بهتری برای انتخاب یک مدرسه و انتخاب مدرک، قرار بگیرید.

روان درمانی, روانکاو

اطلاعاتی درباره گزینه های مدرک دانشگاهی روانکاو

اگر هدف شما، داشتن شغل روانکاوی است، اولین قدم این است که مدرک کارشناسی روانشناسی بگیرید. با این حال، افرادی با مدرک لیسانس در رشته  های دیگر نیز، اغلب در رشته های آموزش کارشناسی ارشد قبول می شوند به این شرط که برخی از پیش  نیازهای لازم را بگذرانند.


بیشتر بدانید: مختصری از علم روانشناسی


جامعه  شناسی، آموزش و علوم پزشکی نیز انتخاب  های خوبی برای دانشجویان علاقه مند به درمانگری می باشد. در حالی که داشتن یک مدرک پیشرفته در روان  شناسی می تواند انواع مختلفی از گزینه های شغلی را در بر بگیرد، اما گزینه های دیگری نیز وجود دارند که ممکن است بخواهید آنها را هم در نظر داشته باشید. مقدار زمان و آموزش مورد نیاز برای تکمیل هر مدرک با مدرک دیگر تفاوت دارد.

مدرک دکترا (Ph.D) یا دکترای روانشناسی (Psy.D) در رشته روانشناسی

دکترا(Ph.D) یا دکترای روانشناسی(Psy.D) در رشته روانشناسی، شاید بیشترین میزان گزینه  های شغلی را ارائه می کند. متخصصانی که مدرک دکترا و مجوز روانشناسی دارند،می توانند با مراجعان خود در طیف گسترده ای از موقعیت ها مانند یک پزشک حرفه ای کار کنند. گرفتن مدرک دکترا،  اغلب بین چهار تا هشت سال تحصیل به غیر از دوره کارشناسی، به طول می انجامد.

مدرک کارشناسی ارشد روانشناسی

در برخی از کشورها، افرادی که دارای مدرک کارشناسی ارشد هستند، می توانند یک روانشناس مجاز شوند. دارندگان مدرک کارشناسی ارشد نیز می توانند در تعدادی از زمینه های مختلف بهداشت روان کار کنند. مهم است که قوانین کلی موجود در کشور خود را مورد بررسی قرار دهید تا معلوم شود که چه نوع خدماتی را می توانید با این مدرک ارائه کنید.

اگر به کار کردن با کودکان، بزرگسالان، خانواده  ها و یا زوج  ها علاقه مند هستید، یک مشاور حرفه  ای دارای مجوز، می تواند یک انتخاب خوب باشد. این شغل، به مدرک کارشناسی  ارشد در زمینه مشاوره نیاز دارد. مددکاران بالینی دارای مجوز(LCSWs) معمولا دو سال بیشتر از دوره لیسانس را پشت سر می گذارند. این دوره همچنین شامل گذراندن یک دوره کارآموزی و نظارت مستقیم در این زمینه است. افرادی که در امور اجتماعی دارای مدرک کارشناسی هستند، اغلب قادر به ارائه درمان به مراجعین در طیف گسترده  ای از زمینه ها و موقعیت  ها هستند.

روان درمانی, روانکاو

مدرک کارشناسی  ارشد در رشته پرستاری روانپزشکی پیشرفته

این گزینه اغلب نادیده گرفته می شود، در صورتی که یک انتخاب عالی برای پرستارانی است که به سلامت روانی علاقه دارند. پرستاران پیشرفته در زمینه روانپزشکی، ملزم به داشتن مدرک کارشناسی  ارشد یا بالاتر در حوزه پرستاری بهداشت روان هستند. این رشته تحصیلی،  می تواند دو تا سه سال، به غیر از گذراندن مرحله لیسانس، به طول بیانجامد.