فلج عصب صورت یا فلج بل چیست؟ + علل، علائم و درمان آن

فلج عصب صورت یا فلج بل وضعیتی است که باعث ضعف یا فلج موقتی عضلات صورت می شود. و ممکن است هنگامی رخ دهد که عصبی که ماهیچه های صورت شما را کنترل می کند ملتهب، متورم یا فشرده شود. فلج عصب صورت یا فلج بل با ظاهر افتادگی در یک طرف صورت و عدم توانایی باز یا بسته شدن چشم در طرف آسیب دیده مشخص می شود. در ادامه این مقاله ار بخش بیماری های دکتر سلام به توضیح کامل درباره بیماری فلج عصب صورت یا فلج بل پرداخته و با آن آشنا می شویم.

فلج عصب صورت

فلج عصب صورت یا فلج بل چیست؟

این بیماری باعث می شود که یک طرف صورت شما از کار بیفتد یا منقبض شود. ممکن است در لبخند زدن یا بستن چشم در سمت آسیب دیده با مشکل مواجه شوید. در بیشتر موارد، فلج عصب صورت یا فلج بل موقتی است و معمولاً علائم پس از چند هفته از بین می روند. اگرچه ممکن است فلج عصب صورت یا فلج بل در هر سنی رخ دهد، اما این بیماری در بین افراد بین 16 تا 60 سال متداول تر است. فلج عصب صورت یا فلج بل به نام آناتومیست اسکاتلندی چارلز بل که اولین کسی بود که این شرایط را توصیف کرد، نامگذاری شده است.

علائم فلج عصب صورت یا فلج بل چیست؟

علائم فلج عصب صورت یا فلج بل می تواند یک تا دو هفته بعد از ابتلا به سرماخوردگی، عفونت گوش یا عفونت چشم ایجاد شود. این علائم معمولاً ناگهان ظاهر می شوند و ممکن است هنگام بیدار شدن از خواب در صبح یا هنگام تلاش برای خوردن یا آشامیدن متوجه آن ها شوید. در موارد نادر، فلج عصب صورت یا فلج بل ممکن است هر دو طرف صورت شما را تحت تأثیر قرار دهد.

علائم و نشانه های فلج عصب صورت یا فلج بل عبارتند از:

  • مشکل در خوردن و آشامیدن
  • عدم توانایی در بیان احساسات صورت مانند لبخند زدن یا اخم کردن
  • ضعف صورت
  • پیچش عضلانی در صورت
  • خشکی چشم و دهان
  • سردرد
  • حساسیت به صدا
  • تحریک چشم در طرف درگیر

در صورت بروز هر یک از این علائم، فوراً با پزشک تماس بگیرید. شما هرگز نمی توانید خودتان فلج عصب صورت یا فلج بل را تشخیص دهید. این علائم می تواند شبیه به سایر مشکلات جدی مانند سکته مغزی یا تومور مغزی باشد.


بیشتر بخوانید: بیماری سارکوئیدوز چیست؟ + راهنمایی کامل


چه عواملی باعث فلج عصب صورت یا فلج بل می شوند؟

فلج عصب صورت یا فلج بل وقتی اتفاق می افتد که عصب هفتم جمجمه متورم یا فشرده شود و در نتیجه باعث ضعف صورت یا فلج شود. علت دقیق این آسیب ناشناخته است، اما بسیاری از محققان بر این باورند که احتمالاً ناشی از عفونت ویروسی است.

ویروس ها / باکتری هایی که با پیشرفت فلج عصب صورت یا فلج بل در ارتباطند، عبارتند از:

تبخال ساده

که باعث سرماخوردگی و تبخال دستگاه تناسلی می شود.

اچ آی وی

که به سیستم ایمنی بدن آسیب می رساند.

سارکوئیدوز

که باعث التهاب اعضای بدن می شود.

ویروس تبخال زوستر

که باعث ایجاد آبله مرغان و زونا می شود.

بیماری لایم

که یک عفونت باکتریایی است که در اثر وجود کنه های آلوده ایجاد می شود.

فلج عصب صورت

عوامل خطر فلج عصب صورت یا فلج بل چیست؟

اگر دارای شرایط زیر هستید، احتمال ابتلا به فلج عصب صورت یا فلج بل افزایش می یابد:

  • باردار هستید.
  • دیابت داشته باشید.
  • عفونت ریه داشته باشید.
  • سابقه خانوادگی این مشکل را داشته باشید.

تشخیص فلج عصب صورت یا فلج بل

پزشک شما ابتدا معاینه فیزیکی انجام می دهد تا میزان ضعف عضلات صورت مشخص شود. همچنین درمورد علائم تان از جمله زمان بروز یا زمانی که برای اولین بار متوجه آن شدید، از شما سؤال خواهد کرد. پزشک همچنین می تواند از آزمایشات مختلفی برای تشخیص فلج عصب صورت یا فلج بل استفاده کند. این آزمایشات ممکن است شامل آزمایش خون برای بررسی وجود عفونت باکتریایی یا ویروسی باشد. پزشک شما همچنین ممکن است از اسکن MRI یا سی تی اسکن برای بررسی اعصاب صورت استفاده کند.

عوارض احتمالی فلج عصب صورت یا فلج بل

به دلیل پیچیدگی ماهیچه های صورت و عملکرد آنها، به دنبال تجربه طولانی مدت فلج عصب صورت یا فلج بل، احتمال بروز چندین مشکل وجود دارد:

انقباض

کوتاه شدن عضلات صورت با گذشت زمان ممکن است باعث شود که قسمت آسیب دیده صورت نسبت به طرف سالم کمی کشیده شود و ممکن است چشم آسیب دیده کوچکتر از چشم سالم باشد. به دلیل افزایش انقباض عضلات گونه، ممکن است چین خوردگی بین لبه بیرونی سوراخ بینی و گوشه دهان اتفاق بیفتد.

فلج عصب صورت

اشک تمساح

این بدان معنی است که به طور غیر ارادی از چشم مبتلا آب خارج می شود. این امر به دلیل تنظیم مجدد اعصاب در مرحله بهبودی است.

لاگوفتالاموس

این مشکل، عدم توانایی در بستن چشم آسیب دیده است که در صورت طولانی شدن ممکن است منجر به خشکی چشم و یا زخم قرنیه شود. (این عارضه می تواند با استفاده از اشک های مصنوعی بهبود یابد. در موارد نادر، در صورت عدم مراقبت، ممکن است بینایی به طور دائم آسیب ببیند.

سینکینزیس

این بدان معنی است که هنگامی که به طور عمدی سعی در حرکت یک قسمت از صورت را دارید، قسمت دیگری به طور خودکار حرکت می کند. به عنوان مثال، در هنگام لبخند زدن چشم طرف آسیب دیده به طور خودکار بسته می شود. به طور مشابه، در بالا بردن ابروها یا بستن چشم ها، انقباض غیر ارادی عضلات گونه یا گردن اتفاق می افتد. افرادی که علائم مداوم فلج عصب صورت یا فلج بل را دارند، ممکن است مشکلات روانی از جمله استرس، اضطراب، افسردگی و عزت نفس پایین را تجربه کنند.

چه کسی به فلج عصب صورت مبتلا می شود؟

فلج عصب صورت یا فلج بل نوعی اختلال نسبتاً شایع است که مردان و زنان را به صورت برابر تحت تأثیر قرار می دهد. تخمین زده می شود که بین 25 تا 35 نفر از هر 100000 نفر در ایالات متحده مبتلا به فلج عصب صورت هستند. هر ساله تقریباً 40000 فرد مبتلا به فلج عصب صورت یا فلج بل در ایالات متحده تشخیص داده می شوند. افراد سالخورده بیشتر از کودکان دچار فلج عصب صورت یا فلج بل می شوند اما این اختلال ممکن است در هر سنی افراد را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، زنان باردار یا افراد مبتلا به دیابت یا بیماری تنفسی فوقانی بیشتر از دیگران مبتلا می شوند.

درمان فلج عصب صورت یا فلج بل

در بیشتر موارد، علائم فلج عصب صورت یا فلج بل بدون درمان بهبود می یابد. با این وجود، ممکن است چندین هفته یا ماه طول بکشد تا ماهیچه های صورت شما قدرت طبیعی خود را به دست آورند.

فلج عصب صورت

ممکن است درمان های زیر به بهبود شما کمک کنند:

دارو

  • داروهای کورتیکواستروئید، التهاب را کاهش می دهند.
  • داروهای ضد ویروسی یا ضد باکتریایی
  • داروهای مسکن بدون نسخه، مانند ایبوپروفن یا استامینوفن، که می توانند به تسکین دردهای خفیف کمک کنند.
  • قطره چشم

درمان خانگی

  • قطره چشم (برای خشکی چشم)
  • قرار دادن حوله گرم و مرطوب روی صورت برای تسکین درد
  • ماساژ صورت
  • تمرینات فیزیوتراپی برای تحریک عضلات صورت

عمل جراحی

ممکن است جراحی های مختلفی بر روی افراد مبتلا به فلج صورت انجام شود. این موارد شامل روش هایی برای کمک به لبخند زدن در فرد، بهبود بسته شدن چشم و بازگرداندن تقارن به صورت است. علاوه بر جراحی های مختلف، روش های درمانی مختلفی نیز وجود دارد که می تواند برای افرادی که مبتلا به فلج صورت هستند مفید باشد.

مانند هر روش جراحی، خطرات مرتبط با جراحی صورت وجود دارد که باید قبل از موافقت با یک روش درمانی، کاملاً توسط پزشک معالج توضیح داده شود. محدودیت هایی برای انجام هر جراحی وجود دارد، بنابراین داشتن انتظارات واقع بینانه بسیار مهم است. در حال حاضر هیچ روش جراحی وجود ندارد که بتواند چهره شما را به روشی که قبل از فلج صورت بوده است، بازگرداند.

گزینه های جراحی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

رفع فشار عصب صورت

گاهی اوقات برای تسکین فشار بر روی عصب انجام می شود تا بهتر کار کند.

جراحی های چشمی

مجموعه ای از اقدامات در ناحیه چشم که برای محافظت از عملکرد چشم، بهبود علائم خشکی و پارگی و همچنین ظاهر کلی انجام می گیرد.

فلج عصب صورت

جراحی های لبخند

عملیاتی که برای بازگرداندن تقارن در حالت استراحت یا حتی ایجاد حرکات لبخند در سمت آسیب دیده طراحی شده است.

روش های جوان سازی

یکی از عواقب فلج صورت این است که بافت های صورت تمایل به ریزش بیشتری دارند. روش های مختلفی می تواند به معکوس کردن این اثر و بهبود تقارن کمک کند. این موارد عبارتند از: لیفت ابرو، لیفت صورت، لیفت میانی صورت، پیوند چربی.

جراحی های چشم

اهداف درمان، بهبود راحتی چشم و حفظ بینایی است. اهداف ثانویه کاهش علائمی مانند ترشح آب از چشم است.

جراحی پلک فوقانی:

  • بالابردن پلک (بلفاروپلاستی)
  • بارگذاری پلک با وزنه های طلا / پلاتین
  • زنجیره پلاتین

جراحی پلک پایین:

  • کنتروپسی جانبی
  • کانتوپلاستی متوسط

جراحی ابرو:

  • بالابردن آندوسکوپی
  • بالابردن مستقیم ابرو

جراحی لبخند

جراحی های ترمیم صورت بعضی اوقات تحت عنوان “عمل جراحی لبخند” شناخته می شوند، اما در واقع چندین روش مختلف وجود دارد که ممکن است این عمل جراحی انجام شود. نوع رویکرد جراحی بسته به سن بیمار، نوع و مدت فلج صورت ممکن است متفاوت باشد. جراحی مجدد صورت یا جراحی لبخند ممکن است به دو گروه گسترده تقسیم شود.

تفاوت بین فلج عصب صورت یا فلج بل و سکته مغزی

بزرگترین تفاوت بین فلج عصب صورت یا فلج بل و سکته مغزی مربوط به درگیری مغز است. از آنجا که فلج عصب صورت یا فلج بل روی بافت واقعی مغز یا عملکرد مغز تأثیر نمی گذارد، چیزی غیر از عصب صورت وجود ندارد که بتواند تحت تأثیر آن قرار بگیرد. اگر چیزی غیر از عصب صورت درگیر باشد، فلج عصب صورت یا فلج بل نیست.

فلج عصب صورت

در حالی که فلج عصب صورت یا فلج بل شامل عملکرد مغز نیست، سکته مغزی فقط شامل عملکرد عصب صورت می باشد. از آنجایی که سکته مغزی امکان درگیر شدن ناحیه ای از مغز را که در آن عصب صورت وجود دارد، در اختیار دارد، تنها راه برای اطمینان خاطر از آنچه که باعث ایجاد افتادگی صورت می شود این است که سریعاً به پزشک یا اورژانس بیمارستان مراجعه کنید تا تشخیص انجام شود.

مراقبت پزشکی برای فلج عصب صورت یا فلج بل

تمام قسمت های ضعف یا فلج صورت باید بلافاصله توسط پزشک معاینه شود تا احتمال سکته مغزی رد شود.

سایر دلایل ضعف صورت می تواند شامل این موارد باشد:

  • سکته مغزی
  • تومورها
  • سایر عفونت ها مانند مننژیت
  • آسیب روحی روانی
  • سایر بیماری های عصبی مانند اسکلروز متعدد

در صورت مشکل در گفتار (اشکال در گفتار یا تغییر در سرعت مکالمه)، ضعف بازو یا پا، بی حسی، سوزن سوزن شدن یا مشکل در تعادل یا راه رفتن، با اورژانس تماس بگیرید یا به بخش اورژانس بیمارستان مراجعه کنید.


بیشتر بخوانید: با پیاده روی از سکته مغزی پیش گیری کنید


جلوگیری از فلج عصب صورت یا فلج بل

علت فلج عصب صورت یا فلج بل اغلب ناشناخته است، بنابراین پیشگیری امکان پذیر نیست.

پیش بینی فلج عصب صورت یا فلج بل

فلج عصب صورت یا فلج بل معمولاً بدون درمان از بین می رود. بیشتر افراد پس از طی 2 تا 3 هفته بهبودی را تجربه می کنند، که 70 تا 85 درصد افراد بهبودی کامل را طی 2 تا 3 ماه کسب می کنند. نرخ بازگشت 10٪ وجود دارد. کسانی که در معرض خطر بیشتری برای بهبودی کامل قرار دارند، غالباً مسن تر هستند.

تمرینات صورت برای فلج عصب صورت یا فلج بل

حتی اگر فلج عصب صورت یا فلج بل در بیشتر موارد به خودی خود ناپدید شود، باز هم می توان از فیزیوتراپی برای سرعت بخشیدن به روند استفاده کرد. خبر خوب این است که این تمرینات ساده و بی خطر است و هر کسی می تواند در هر ساعت از شبانه روز و بدون نظارت پزشک، آن ها را انجام دهد و باعث شود تا سرعت فرآیند بهبودی بالا برود.

فلج عصب صورت

با نشستن در مقابل آینه، باید تمرین خود را با حرکت دادن قسمت های مختلف صورت خود شروع کنید: پیشانی، ابروها، بینی / گونه ها و دهان. سعی کنید هر دو ابرو را بالا ببرید. شما باید انتظار داشته باشید كه یک طرف به طرز قابل توجه و آسان تری بالا بیاید، اما سعی نکنید که سمت آسیب دیده را مجبور به حرکت کنید. به آرامی از انگشتان دست خود استفاده کنید تا به حرکت عضلات در جهت صحیح کمک کنید.

در مرحله بعد، شما باید صورت خود را جمع کنید تا بینی و گونه ها تحریک شود. ممکن است فکر کنید که ناحیه ای از چهره نیاز به تمرین ندارد، اما سفتی یا ضعف می تواند بر تمام صورت تأثیر بگذارد، بنابراین مهم است که از آن ها غافل نشوید. یک بار دیگر، سعی کنید از انگشتان دست خود استفاده کنید تا طرف آسیب دیده صورت خود را مانند سمت سالم حرکت دهید.

همچنین باید برای حرکت دادن بینی خود از استنشاق استفاده کنید. به احتمال زیاد این فعالیتی نیست که مکرراً انجام دهید، بنابراین اگر مشکل دارید، ترکیبات مختلف استنشاق های عمیق، کند، قوی و سریع را امتحان کنید (فقط حتماً برای انجام این تمرین دهان خود را ببندید). برای تمرین دادن دهان، سعی کنید لبخند بزنید تا لب هایتان بسته شود. از انگشتان دست خود استفاده کنید تا مطمئن شوید که دو گوشه دهان در وضعیت یکسانی قرار دارند.

پس از انجام این کار، چند بار انگشتان دست خود را دور کنید و سعی کنید تا زمانی که می توانید لبخند خود را بی حرکت نگه دارید. سپس این تمرین را با بلند کردن هر گوشه از دهان (به صورت جداگانه) تکرار کنید. برای تمرین چشم آسیب دیده، باید به پایین نگاه کنید، چشم را ببندید و از انگشتان دست خود برای کشش ابروی در بالای آن چشم استفاده کنید و به آرامی پلک را نیز بمالید.

هدف از این تمرین جلوگیری از سفت شدن پلک است. چشم می تواند یکی از مهمترین نقاط تحت تاثیر فلج عصب صورت یا فلج بل باشد. اگر در بستن یک چشم مشکل دارید، این امر می تواند به تحریک و ایجاد سایر مشکلات منجر شود. به هر کسی که در این زمینه مشکل دارد، استفاده از قطره های چشمی توصیه می شود.

رژیم غذایی و درمانهای جایگزین فلج عصب صورت

رژیم غذایی کم آرژنین / غنی از لیزین

از آنجا که فلج عصب صورت یا فلج بل با فعال شدن مجدد ویروس تبخال همراه است، رژیم های غذایی ای که به مبارزه با این ویروس کمک می کنند، ممکن است در معالجه یا کوتاه کردن مدت فلج عصب صورت یا فلج بل نیز مؤثر باشند. یک استراتژی این است که ویروس را از اسیدهای آمینه مورد نیاز برای ساخت پروتئین های مورد نیاز برای تکثیر محروم کنید. یکی از اسیدهای آمینه ای که به نظر می رسد برای تکثیر ویروس تبخال سیمپلکس بسیار مهم است، آرژنین است.

مطالعات متعدد نشان داده اند که محروم کردن ویروس از این اسید آمینه می تواند تکثیر آن را متوقف کند. کاهش فعالیت ویروس تبخال در اثر رژیم کم آرژنین می تواند به جلوگیری یا کوتاه شدن شدت یا مدت زمان التهاب کمک کند. از طرف دیگر، آمینو اسید لیزین می تواند به کند شدن رشد ویروس تبخال کمک کند، زیرا می تواند استفاده از آرژنین را برای ویروس دشوارتر کند.

فلج عصب صورت

افزایش مصرف لیزین، چه از طریق مکمل و چه با خوردن غذاهای غنی از لیزین به همراه رژیم غذایی کم آرژنین ممکن است به مبارزه با ویروس تبخال کمک کند. غذاهای سرشار از لیزین و کم آرژنین شامل محصولات لبنی، ماهی و برخی از پروتئین های حیوانی مانند مرغ هستند. غذاهایی مانند آجیل و غلات، غنی از آرژنین هستند.

طب سوزنی

طب سوزنی، روشی که در طب سنتی چینی وجود دارد، ممکن است برای معالجه فلج عصب صورت یا فلج بل نیز استفاده شود. این کار شامل قرار دادن سوزن های کوچک در نقاط خاصی بر روی پوست است تا بتواند نیروی داخلی بدن را هماهنگ کند (همچنین به آن qi [یا چی] نیز گفته می شود)، بدن را تقویت کند و به بهبود اعصاب کمک کند. این فرآیند به طور کلی ایمن و مطمئن است.

می توان از آن برای درمان بسیاری از علائم فلج عصب صورت یا فلج بل استفاده کرد. مطالعات متعدد نشان داده اند که در مبتلایان به فلج عصب صورت یا فلج بل طب سوزنی می تواند به بهبود علائم و بازگشت عملکرد طبیعی صورت کمک کند، اما تجزیه و تحلیل های این آزمایشات نشان داده اند که کیفیت آن ها نسبتاً محدود است و همین امر نتیجه گیری های محکم در مورد اثر طب سوزنی بر فلج عصب صورت یا فلج بل را دشوار می کند.

بیوفیدبک

بیوفیدبک فرآیندی است که در آن به افراد کمک می شود تا یاد بگیرند که چگونه داوطلبانه کنترل عضلات و عملکردهای شبه غیر ارادی بدن را کنترل کنند. این کار می تواند برای درمان برخی از اختلالات از جمله حرکات غیر ارادی ماهیچه ای که بعد از بهبودی ناقص از فلج عصب صورت یا فلج بل ایجاد می شود، مورد استفاده قرار گیرد.

در یک مطالعه کوچک، محققان به افراد مبتلا به فلج عصب صورت یا فلج بل گفتند که در طی انجام 3 حرکت دهان (دنبال کردن لب ها، شستن دندان ها و پف کردن گونه ها) چشم خود را باز نگه دارند. پس از 10 ماه و با 30 دقیقه تمرین روزانه، این افراد تقارن صورت بهتری نسبت به گروهی که هیچ درمانی دریافت نکردند، داشتند.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی در افراد مبتلا به فلج عصب صورت یا فلج بل می تواند عملکرد عضلات را بهبود بخشد. به نظر می رسد تمرینات صورت ممکن است به بهبود عملکرد عضلات و کاهش حرکات غیر ارادی صورت در افراد مبتلا به فلج عصب صورت یا فلج بل کمک کند. توانبخشی جسمی، در مراحل اولیه منجر به بهبود کلی وضعیت بیماران فلج عصب صورت یا فلج بل و تسریع بهبود آنها در مقایسه با بیماران غیر توانبخشی شد.

غذاهایی برای مبتلایان به فلج عصب صورت یا فلج بل

ملاحظات رژیم غذایی

اگر فلج عصب صورت یا فلج بل یک یا هر دو طرف دهان شما را تحت تأثیر قرار داده است، ممکن است لازم باشد تا به طور موقت عادت های غذایی خود را تغییر دهید. جویدن در دهانی که تحت تأثیر ضعف یا فلج است، احتمالاً مشکل خواهد بود. برای جلوگیری از خفگی، از خوردن تکه های بزرگ یا غذاهایی که جویدنی، چسبناک یا سخت  است مانند کارامل یا برش های ضخیم گوشت، خودداری کنید.

فلج عصب صورت

اگر دهان تحت تأثیر ضعف یا فلج باشد، ممکن است یک رژیم غذایی نرم لازم باشد. رژیم غذایی نرم ممکن است شامل ماست، پودینگ، بستنی، پوره سیب زمینی، سوپ و سبزیجات پخته شده نرم باشد. اگر کل دهان تحت تأثیر فلج عصب صورت یا فلج بل قرار گرفته باشد، ممکن است رعایت یک رژیم کاملا مایع ضروری باشد.

غذاهایی که باید بخورید

در طی دوره فلج عصب صورت یا فلج بل، غذای خاصی وجود ندارد تا به درمان یا تصحیح مشکل کمک کند. با این وجود، مانند هر بیماری، حفظ یک رژیم غذایی سالم، مغذی و متعادل بسیار مهم است. غذاهای مغذی مانند ویتامین ها، مواد معدنی، پروتئین و فیبر بخورید. رژیم غذایی فلج عصب صورت یا فلج بل شما باید شامل مقدار زیادی غلات سبوس دار، میوه و سبزیجات تازه، لبنیات کم چرب، گوشت بدون چربی، حبوبات و چربی های سالم باشد.

در صورت امکان از مصرف غذاهایی که حاوی چربی، قند، آردهای تصفیه شده، سدیم و کلسترول است، خودداری کنید. اگرچه ممکن است این غذاها به طور مستقیم فلج عصب صورت یا فلج بل را بدتر نکنند، اما از عملکرد مطلوب بدن جلوگیری می کنند، که این امر می تواند بهبودی را به تأخیر بیندازد.

ویتامین ها و مواد معدنی

مصرف مقدار زیادی ویتامین B12 ، ویتامین B6 و روی، باعث ترمیم و رشد عصب ها می شود. اگرچه مکمل ها نیز در دسترس هستند، اما می توانید از طریق انتخاب رژیم غذایی، میزان مصرف این مواد مغذی مفید را افزایش دهید. غذاهای غنی از ویتامین B12 شامل گوشت گاو، پنیر، غذاهای دریایی، تخم مرغ و شیر هستند. منابع عالی ویتامین B6 شامل اسفناج، فلفل، ماهی تن، گل کلم، موز و کلم بروکلی است. برای افزایش مصرف روزانه روی، به مصرف صدف، غذاهای دریایی و غلات صبحانه غنی شده بپردازید.


بیشتر بخوانید: مغز و تیکهای عصبی


سوالات متداول درمورد فلج عصب صورت

آیا طبیعی است که قسمت تحت تاثیر فلج عصب صورت یا فلج بل صورت پس از یک هفته ناگهان کبود شود؟

بله در صورت تنظیم سینکینزیس ممکن است کبودی را در اوایل و بعد از آن مشاهده کنید.

آیا تمریناتی وجود دارد که صورتم سریعتر بهبود یابد؟

هنگامی که صورت شما آنطور که باید کار نمی کند، انجام تمرینات صورت، عضلات را مجبور به بازگشت به کار می کنند. هرگز سعی نکنید تمرینات خود را بدون کمک حرفه ای انجام دهید زیرا ممکن است صدمه بیشتری به شما وارد شود. اکثر مردم می خواهند کاری انجام دهند اما تلاش بیش از حد ممکن است بعدا در بهبودی شما مشکلاتی را ایجاد کند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد ورزش عضلات صورت شدید می تواند باعث بدتر شدن عصب در هنگام بهبودی و منجر به عوارض طولانی مدت شود که این مشکل تحت عنوان سینکینسیس شناخته می شود.

اعصاب صورت شما با اعصاب قسمت های دیگر بدن هیچ تفاوتی ندارد و بهبودی آن ها زمان بر است. ماساژ ملایم صورت به تمرینات قدرتی ترجیح داده می شود. با استفاده از نرمه انگشتان دست خود، به آرامی روی ابرو، پیشانی، گونه، چانه و گردن را ماساژ دهید. اگر بعد از دو یا سه ماه نگران نحوه بهبودی هستید، از پزشک معالج خود بخواهید تا شما را برای ارزیابی و درمان به یک فیزیوتراپیست یا گفتاردرمان و زبان درمان ارجاع دهد. آنها باید در زمینه مدیریت و درمان فلج صورت، تجربه کافی داشته باشند.

فلج عصب صورت

فکر می کنم فلج عصب صورت یا فلج بل دارم، باید چه کاری انجام دهم؟

اگر فکر می کنید فلج عصب صورت یا فلج بل دارید، باید به پزشک عمومی مراجعه کنید.

متخصص بهداشت شما ممکن است موارد زیر را نیز در نظر داشته باشد:

سکته مغزی

فلج عصب صورت یا فلج بل شایعترین علت ضعف ناگهانی صورت است، اما سکته مغزی نیز باید توسط متخصص بررسی شود.

سندرم رامسی هانت

در صورت درد شدید گوش، معمولاً به دنبال علائم تاول در گوش، پوست سر یا خط مو یا در دهان یا گلو باشید.

آیا در صورت وجود فلج عصب صورت یا فلج بل باید از محل کار مرخصی بگیرم؟

هنگامی که برای اولین بار مبتلا به فلج عصب صورت یا فلج بل تشخیص داده شدید، باید متوجه شوید که حال خوبی ندارید. حتی در صورت عدم وجود علائم، استراحت زیاد بسیار مهم است. شما همچنین باید یک رژیم غذایی سالم را حفظ کنید. اگر در محل کار یا مدرسه هستید، ممکن است لازم باشد تا مدتی استراحت کنید تا بهبود پیدا کنید.

چه زمانی بهبودی فلج عصب صورت یا فلج بل را احساس می کنم؟

علائم فلج عصب صورت یا فلج بل می تواند به صورت ناگهانی ظاهر شود. ضعف و افتادگی صورت طی یک یا دو روز به اوج خود می رسد. بیشتر افراد طی دو هفته احساس بهبودی می کنند. بهبودی کامل می تواند 3 ماه طول بکشد، اگرچه می تواند برای برخی از افراد طولانی تر شود. به ندرت، علائم فلج عصب صورت یا فلج بل می تواند دائمی باشد.

چهره های معروف مبتلا به فلج عصب صورت

چهره های مشهوری که در برخی از مراحل زندگی، فلج عصب صورت یا فلج بل را تجربه کرده اند عبارتند از:

  • پیرس بروسن
  • جورج کلونی
  • گلندا مک کی
  • گریم گاردن و جان سودورث
  • روزنامه نگار BBC

فلج عصب صورت یا فلج بل در کودکان

ممکن است کودک شما در خوردن، استحمام یا چشمک زدن مشکل داشته باشد. همچنین فلج ناگهانی می تواند شرایطی دشوار برای سازگاری با کلاس درس را ایجاد کند. به فرزند خود بگویید که این وضعیت پایدار نخواهد بود و احتمالاً طی چند ماه بهبود می یابد. اگر احساس می کنید که لازم است، از معلم فرزند خود بخواهید که در مورد شرایط او به همکلاسی های فرزندتان آموزش لازم را بدهد. یک پرستار مدرسه نیز می تواند برای توضیح به کلاس بیاید. در خانه، به فرزند خود عشق بورزید. ممکن است عزت نفس فرزند شما پایین باشد.

روش های دیگری نیز وجود دارد که می توانید از طریق آن ها به کودک مبتلا به فلج عصب صورت یا فلج بل خود کمک کنید:

از چشمی که نمی تواند بسته شود، محافظت کنید

ممکن است لازم باشد تا به کودک خود یادآوری کنید که چشم آسیب دیده را با دست ببندد تا از تحریک جلوگیری شود. همچنین، ممکن است لازم باشد تا چندین بار در روز از قطرات چربی چشم استفاده کنید. عینک، لنز چشم یا عینک آفتابی می توانند از چشم محافظت کنند.

درد را کنترل کنید

استامینوفن یا ایبوپروفن می تواند برای درمان هرگونه درد گوش یا فک مورد استفاده قرار گیرد. به کودک خود ASA (اسید استیل اسیدسیلیک) ندهید. استفاده از دستمال مرطوب می تواند به تسکین بخشی از درد صورت کودک تان کمک کند.

تمرینات فیزیوتراپی را انجام دهید

کودک خود را تشویق کنید تا تمریناتی را که توسط فیزیوتراپ کودک به او داده می شود، تمرین کند.

چشم انداز بلند مدت مبتلایان به فلج عصب صورت

چشم انداز افراد مبتلا به فلج عصب صورت یا فلج بل معمولاً خوب است. زمان بهبود ممکن است بسته به شدت آسیب عصبی متفاوت باشد. اما به طور کلی، افراد می توانند در طی دو هفته بعد از شروع اولیه علائم، بهبودی را مشاهده کنند. بیشتر افراد طی سه تا شش ماه بهبود می یابند، اما ممکن است این زمان برای افرادی که موارد شدیدتر فلج عصب صورت یا فلج بل دارند، طولانی تر شود.

در موارد نادر، علائم ممکن است برگشت کنند یا دائمی باشند. اگر علائم فلج عصب صورت یا فلج بل را دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. درمان سریع می تواند به سرعت بخشیدن به بهبودی شما کمک کرده و از بروز عوارض پیشگیری کند.

هیپرتانسیون پورت چیست؟ + علل، علائم و درمان هیپرتانسیون پورت

هیپرتانسیون پورت به افزایش فشار خون در مجموعه ای از رگهای خونی که به سیستم وریدی پورت معرف است گفته می شود. این رگ ها از معده، طحال و لوزالمعده شروع و در ورید پورت با هم ادغام می شوند. سپس به شاخه های کوچکتری تقسیم می شوند و و به سمت کبد می روند. اگر عروق و رگهای موجود در کبد به دلیل صدمه و آسیب دیدگی مسدود شوند خون دیگر نمی تواند در کبد جریان پیدا کند و در نتیجه هیپرتانسیون یا افزایش فشار خون در سیستم پورت اتفاق می افتد. این افزایش فشار منجر به واریس یا تورم رگهای مری، معده، مقعد، روده و یا ناحیه اطراف ناف می شود. ممکن است رگهای متورم شده دچار پارگی و خونریزی شوند و عوارض بسیار خطرناکی برای فرد ایجاد کنند. در ادامه این مقاله ار بخش مقالات پزشکی دکتر سلام به توضیج کامل هیپرتانسیون پورت پرداخته و با آن آشنا می شویم.

هیپرتانسیون پورت

هیپرتانسیون پورت چه علائمی دارد؟

خونریزی از دستگاه گوارش

در اغلب موارد اولین نشانه هیپرتانسیون پورت خونریزی دستگاه گوارش است که به شکل مدفوع خونی یا تیره رنگ ظاهر می شود.

آسیت

یکی دیگر از علائم افزایش فشار خون پورت تجمع مایعات در شکم است که به آن آسیت گفته می شود. این مساله باعث می شود شکم بیمار بیش از حد طبیعی بزرگ شود و فرد دچار گرفتگی، نفخ و تنگی نفس شود.

سردرگمی

علاوه بر موارد گفته شده، فراموشی و سردرگمی نیز می تواند جزو علائم اختلال خونرسانی در کبد باشد.

کاهش میزان پلاکت های خونی

علت بروز هیپرتانسیون پورت چیست؟

سیروز کبدی علت اصلی افزایش فشار خون پورت شناخته شده است که باعث ایجاد زخم در کبد می شود. سیروز کبدی به دلایل مختلفی مثل ابتلا به هپاتیت یا سوء مصرف مشروبات الکلی بروز می کند. هپاتیت خود ایمنی کلانژیت اسکلروزان اولیه و کلانژیت صفراوی اولیه نیز جزو علل ابتلا به سیروز کبدی و هیپرتانسیون پورت محسوب می شوند. وقتی کبد آسیب می بیند به طور خود به خود خودش را ترمیم می کند. اگر این آسیب ها زیاد باشند کم کم بافت زخم و اسکار جای سلول های سالم کبد را می گیرد. هر چه این زخم بیشتر و بزرگتر شود عملکرد کبد نیز کمتر می شود.

سایر علل ایجاد سیروز کبدی عبارتند از:

  • بیماری کبد چرب غیر الکلی
  • تجمع آهن در بدن
  • فیبروز کیستیک
  • تضعیف مجاری صفراوی
  • عفونت های کبدی
  • واکنش به برخی از داروها مثل متوترکسات

سیروز کبدی باعث می شود دیواره های ورید پورت دچار بی نظمی و اختلال شود و همین مساله مقاومت در برابر جریان خون را افزایش می دهد و در نتیجه فشار خون پورت بالا می رود. لخته های خونی تشکیل شده در ورید پورت باعث افزایش فشار خون در مواجهه با دیواره رگ ها می شود.

هیپرتانسیون پورت

عواملی که خطر هیپرتانسیون پورت را افزایش می دهند کدامند؟

افراد مبتلا به سیروز کبدی و همچنین کسانی که احتمال ابتلا به این بیماری را دارند بیش از سایرین به هیپرتانسیون پورت دچار می شوند. اگر مدتهاست از مشروبات الکلی استفاده می کنید خطر ابتلا به سیروز کبدی در شما بیشتر از دیگران است. علاوه بر این هپاتیت نیز می تواند منجر به سیروز کبدی و در نتیجه هیپرتانسیون پورت شود.

عوامل زیر ریسک ابتلا به هپاتیت را افزایش می دهند:

  • استفاده از سرنگ مشترک برای تزریق
  • خال کوبی یا تتو در شرایط غیر استریل و غیر بهداشتی
  • تماس با سرنگ های آلوده به ویروس هپاتیت
  • متولد شدن از مادر مبتلا به هپاتیت
  • رابطه جنسی محافظت نشده و یا داشتن شرکای جنسی متعدد

هیپرتانسیون پورت چطور تشخیص داده می شود؟

معمولا پزشکان برای تشخیص فشار خون پورت به علائم آسیت ( تجمعم مایعات در شکم) و واریس و گشاد شدن رگ ها توجه می کند. برای این کار هم از آزمایشات بالینی از شکم و مقعد استفاده می شود و هم ممکن است پزشک آزماشات مختلف دیگری مثل معاینات آندوسکوپی و یا تصویر برداری با اشعه ایکس را تجویز کند.

هیپرتانسیون پورت چطور درمان می شود؟

متاسفانه در اکثر موارد درمان علت هیپرتانسیون پورت ممکن نیست و به جای آن بر پیشگیری یا مدیریت عوارض ناشی از هیپرتانسیون پورت به ویژه خونریزی از رگ های متورم شده تمرکز می شود. برای درمان و یا پیشگیری از هیپرتانسیون پورت از رژیم های غذایی مختلف، داروها، آندوسکوپی، جراحی و رادیولوژی استفاده می شود. سایر روش های درمانی به شدت علائم و میزان عملکرد کبد بیمار بستگی دارد.

هیپرتانسیون پورت

به طور کلی روش های درمانی مورد استفاده برای هیپرتانسیون پورت عبارتند از:

آندوسکوپی درمانی

معمولا اولین خط درمان برای برطرف کردن خونریزی از رگ های واریسی آندوسکوپی درمانی است که در آن از روش پیوند زدن و یا اسکلروتراپی استفاده می شود. در روش پیوند زدن پزشک متخصص با استفاده از باندهای لاستیکی رگ های خونی را مسدود می کند تا خونریزی متوقف شود. اسکلروتراپی وقتی استفاده می شود که پیوند زدن امکان پذیر نباشد و طی آن محلول مخصوصی به رگ ها تزریق می شود تا واریس را از بین ببرد و خونریزی را متوقف کند.


بیشتر بخوانید: روشها،خطرات و تکنیک پیوند کبد


دارو درمانی

برای کاهش واریس و کاهش خطر خونریزی از رگ ها معمولا پزشک به همراه آندوسکوپی درمانی یا به تنهایی از داروهای بتابلوکر غیر انتخابی مثل نادولول و یا پروپرانولول استفاده می کند.

سایر روش های درمان هیپرتانسیون پورت عبارتند از:

پیوند کبد

این کار معمولا در مراحل پایانی بیماری های کبدی و وقتی که آسیب کبدی بسیار زیاد است انجام می شود.

هیپرتانسیون پورت

جراحی عروق خونی

در این جراحی واریس های خونی از بین می روند و خونریزی متوقف می شود.

پاراسنتز

در این روش مایعات تجمع یافته در شکم به طور مستقیم خارج می شوند. نتایج این عمل معمولا موقتی اند و چندین بار باید تکرار شوند.

چه رابطه ای بین سیروز کبدی و هیپرتانسیون پورت وجود دارد؟

همان طور که قبلا اشاره کردیم، سیروز کبدی عامل اصلی ایجاد هیپرتانسیون پورت است. این بیماری در مراحل اولیه هیچ علامت قابل تشخیصی ندارد و ممکن است بیمار کاملا احساس سلامت و تندرستی کند. سیروز کبدی این مرحله قابل جبران است و می توان با تصحیح عادات غذایی و سبک زندگی دوباره سلامتی کبد را احیا کرد.

بیماران مبتلا به سیروز کبدی پیشرفته علائم زیر را بروز می دهند:

  • آسیت یا تجمع مایعات در شکم
  • تورم مچ و ساق پا
  • رگ های عنکبوتی (عروق خونی گشاد شده در قسمت بالایی سینه و بازوها)
  • بزرگ شدن طحال
  • انسفالوپاتی کبدی ( احساس خواب آلودگی و گیجی به دلیل ناتوانی کبد در تجزیه سموم از خون)
  • واریس ( تورم رگ ها در مری و معده به دلیل انسداد جریان خون در کبد)

آیا ممکن است هیپرتانسیون پورت بدون ابتلا به سیروز کبدی بروز کند؟

بله اما این مورد بسیار نادر است. عامل اولیه و اصلی افزایش فشار خون پروت همان سیروز کبدی است اما در موارد نادری هم ممکن است این عارضه به دلیل مسائل دیگری اتفاق بیفتد. به این نوع افزایش فشار، هیپرتانسیون پورت غیر سیروزی ایدیوپاتیک گفته می شود.

پنج عامل مهم باعث بروز این اتفاق می شوند که عبارتند از:

  • اختلالات ایمونولوژیک
  • ابتلا به عفونت های مزمن
  • قرار گرفتن در معرض برخی سموم یا داروهای خاص
  • اختلالات ژنتیکی و شرایط پروترومبوتیک

پیشگیری از هیپرتانسیون پورت و سیروز کبدی

حفظ عادات غذایی سالم و پیروی از یک سبک زندگی پر تحریک و صحیح نقش بسیار زیادی در پیشگیری از هیپرتانسیون پورت و سیروز کبدی دارد. برای حفظ سلامتی کبد نکات زیر را به خاطر داشته باشید. از مصرف مشروبات الکلی و مواد مخدر خودداری کنید بدون مشورت با پزشک هیچ نوع داروی بدون نسخه یا با نسخه ای مصرف نکنید. مصرف برخی مکمل ها و داروهای گیاهی هم می تواند به کبد آسیب بزند. از رژیم غذایی کم نمک و با پروتئین بالا پیروی کنید. در برابر هپاتیت واکسینه شوید.

هیپرتانسیون پورت و سیروز کبدی

سیروز کبدی نوعی بیمایست که در آن بافت سالم کبد با بافت غیر زنده و زخم جابجا می شود. با گذشت زمان، این بافت زخم جریان خون کبد را مختل می کند و توانایی کبد را در پردازش مواد مغذی، داروها و هورمون ها کاهش می دهد. اگر این بیماری درمان نشود عملکرد کبد با اختلال مواجه و کم کم کبد دچار نارسایی می شود. سیروز کبدی همیشه با سایر بیماری های کبدی مرتبط است و اغلب به دلایلی مثل هپاتیت مزمن، بیماری کبد الکلی و همینطور بیماری کبد چرب غیر الکلی رخ می دهد.

هیپرتانسیون پورت

به طور کلی موارد زیر دلایلی هستند که خطر ابتلا به سیروز کبدی را بسیار افزایش می دهند:

هپاتیت مزمن ناشی از ویروس هپاتیت B ، C یا D

تقریبا از هر چهار نفر مبتلا به هپاتیت C یک نفر به سیروز کبدی هم مبتلا می شود. هپاتیت B و D نیز می توانند باعث بروز این بیماری شوند.

مصرف بیش از حد مشروبات الکلی

الکل برای کبد سم محسوب می شود و نوشیدن بیش از حد مشروبات الکلی التهاب کبد و تغییر در سلول های کبدی را به همراه دارد.

بیماری کبد چرب غیر الکلی

این بیماری در اثر تجمع چربی ناشی از مصرف مواد غذایی چرب و سنگین رخ می دهد و در دراز مدت می تواند باعث بروز سیروز کبدی شود.

بیماری های مربوط به مجرای صفراوی

این بیماری ها مانع از خروج مایع صفرا از کیسه صفرا به روده کوچک می شوند و می توانند تورم کبد و سیروز کبدی را در پی داشته باشند.

سابقه خانوادگی

برخی بیماری های ژنتیکی مثل ری ویلسون ، هموکروماتوز ، بیماریهای ذخیره سازی گلیکوژن ، کمبود آنتی تریپسین α-1 و هپاتیت خود ایمنی می توانند خطر ابتلا به سیروز کبدی را در فرد افزایش بدهند.

هیپرتانسیون پورت

سیروز کبدی چطور درمان می شود؟

درمان سیروز کبدی به علت بیماری و شدت آسیب دیدگی کبد بستگی دارد. در صورتی که کبد بیش از حد آسیب دیده باشد بیمار باید در بیمارستان بستری شود و تحت مداوا قرار بگیرد.

پروسه درمان سیروز کبدی به شرح زیر است:

1-درمان علت اصلی سیروز کبدی

اگر سیروز کبدی در مراحل اولیه تشخیص داده شود می توان آسیب های کبدی را به حداقل رساند.

در این شرایط گزینه های درمان شامل موارد زیر هستند:

درمان وابستگی به الکل

افراد مبتلا به سیروز کبدی ناشی از الکل باید بلافاصله مصرف مشروبات الکلی را کنار بگذارند. الکل کبد را مسموم و اوضاع آن را وخیم تر می کند. اگر بیمار دچار اعتیاد و وابستگی به الکل است باید ترک مصرف مشروبات الکلی زیر نظر پزشک انجام شود.

کاهش وزن

بیماران مبتلا به سیروز ناشی از کبد چرب غیر الکلی در صورت کاهش وزن و کاهش قند خون می توانند آسیب های کبدی را به حداقل برسانند.

مصرف داروهای کنترل هپاتیت

مصرف این داروها می تواند جلوی آسیب های بیشتر ناشی از ویروس هپاتیت B یا C را بگیرند.

هیپرتانسیون پورت

مصرف داروهای کنترل کننده علائم سیروز کبدی

این داروها می توانند جلوی پیشرفت برخی از انواع سیروز کبدی را بگیرند. به عنوان مثال اگر سیروز صفراوی اولیه زود تشخیص داده شود با مصرف دارو می توان به طور چشمگیری روند پیشرفت بیماری را کند کرد. داروهای دیگر نیز می توانند سایر علائم سیروز مثل خارش، خستگی و درد را برطرف کنند. علاوه بر این ممکن است پزشک برای مقابله با سوء تغذیه مرتبط با سیروز و همینطور جلوگیری از پوکی استخوان از مکمل های غذایی برای بیمار استفاده کند.


بیشتر بخوانید: ارتباط سیروز کبدی با مشکلات طحال


2-درمان عوارض سیروز کبدی

سیروز کبدی با عوارض خاصی همراه است که پزشک برای درمان هر یک از آنها از روش های خاصی استفاده می کند که در ادامه به بررسی آنها می پردازیم:

آسیت یا تجمع مایعات در شکم

برای جلوگیری از بروز این عارضه بیمار باید از یک رژیم غذایی کم نمک و کم سدیم پیروی کند. در برخی موارد هم تخلیه مایعات از شکم بیمار به جراحی نیاز دارد.

هیپرتانسیون پورت

مصرف برخی داروهای فشار خون می تواند از افزایش فشار و تورم در رگ های تامین کننده خون کبد و همچنین خونریزی شدید جلوگیری کند. برای پیشگیری از این مساله، پزشک در فواصل مختلف برای بیمار آندوسکوپی فوقانی انجام می دهد تا رگ های واریسی و متورم شده در مری یا معده که ممکن است باعث خونریزی شوند را پیدا و درمان کند.

در صورتی که بیمار دچار واریس شده باشد، برای کاهش خطر خونریزی به مصرف دارو نیاز دارد. در مواردی که رگ های خونی دچار خونریزی می شوند بیمار باید تحت جراحی قرار بگیرد تا با استفاده از روش باندینگ رگ های خونی مسدود و جلوی خونریزی گرفته شود.

عفونت ها

برای درمان عفونت های ناشی از سیروز کبدی آنتی بیوتیک تجویز می شود. علاوه بر این احتمالا پزشک از بیمار می خواهد که واکسن آنفولانزا ، ذات الریه و هپاتیت را دریافت کند.

افزایش خطر سرطان کبد

برای تشخیص زودرس سرطان کبد، پزشک از آزمایش های دوره ای خون و همینطور معاینات سونوگرافی استفاده می کند.

آنسفالوپاتی کبدی

برای کاهش تولید سموم مختلف در خون و جبران عملکرد ضعیف کبد پزشک از داروهای مختلفی استفاده می کند.

3-جراحی پیوند کبد

در مواردی که سیروز کبدی پیشرفته می شود و عملکرد کبد به طور کامل متوقف می شود تنها گزینه درمانی برای نجات جان بیمار پیوند کبد است. پیوند کبد روشیست که طی آن کبد بیمار با کبد سالم اهدا کننده فوت شده یا بخشی از کبد فرد زنده جایگزین می شود. سیروز کبدی یکی از شایع ترین دلایل انجام پیوند کبد است که برای انجام آن طیف گسترده ای از آزمایشات مختلف باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که نتیجه عمل موفقیت آمیز خواهد بود.

هیپرتانسیون پورت

باورهای درست و غلط درباره سیروز کبدی

من هیچ نوع علامتی ندارم پس امکان ندارد که به سیروز کبدی مبتلا باشم

این باور کاملا غلط است. بسیاری از بیماران مبتلا به سیروز کبدی بدون اینکه علامت خاصی داشته باشند به کار و فعالیت روزانه شان ادامه می دهند. یکی از شایع ترین علامت های این بیماری خستگی است اما این احساس ممکن است به دلایل بسیار دیگری هم رخ بدهد و بنابراین بیمار هیچ وقت متوجه نشود که به سیروز کبدی مبتلاست. علائم این بیماری زمانی بروز می کنند که عملکرد کبد شما دچار اختلال یا نارسایی شده باشد. در این شرایط نشانه هایی مثل زردی پوست و چشم، سردرگمی، تجمع مایعات در شکم، تورم پا و خونریزی بروز می کنند.

من مشروبات الکلی مصرف نمی کنم پس به سیروز کبدی مبتلا نمی شوم

این تفکر نیز غلط است. اگر بخواهیم سیروز کبدی را به طور ساده توضیح بدهیم باید بگوییم که سیروز کبدی یعنی زخم شدید کبد که به دلایل مختلف و در طول سالیان طولانی اتفاق می افتد. عوامل مختلفی باعث زخم شدن کبد می شوند مثل ابتلا به هپاتیت B یا C، اختلالات ارثی مثل ازدیاد آهن یا مس در بدن، بیماری های کبدی ناشی از سیستم ایمنی بیش فعال و همینطور بیماری کبد چرب غیر الکلی. در واقع نوشیدن الکل فقط یکی از دلایل ابتلا به این بیماریست. حتی اگر مشروبات الکلی هم مصرف نکنید باز هم ممکن است به این بیماری دچار شوید.

اگر هم به سیروز کبدی مبتلا شوم کبد خودش را دوباره بازسازی می کند پس جای نگرانی نیست

این باور تا حدودی غلط است. درست است که کبد یک عضو احیا کننده است اما فقط وقتی می تواند خودش را بازسازی و ترمیم کند که هنوز به اندازه کافی سالم باشد و بافت زخم و اسکار نداشته باشد. وقتی شما به سیروز کبدی مبتلا می شوید توانایی احیا و بازسازی کبدتان به شدت کاهش پیدا می کند. به همین دلیل در بسیاری از موارد سیروز کبدی قابل جبران و برگشت نیست.

من سیروز کبدی دارم اما این مساله به معنی این نیست که به سرطان کبد مبتلا شده ام

بله درست است. در واقع سرطان کبد یکی از عوارض احتمالی سیروز کبدی است که تشخیص زودهنگام آن بسیار مهم و موثر است. اگر به سیروز کبدی دچار شده اید پزشک از شما می خواهد که آزمایش های دوره ای خون و رادیولوژی بدهید. بسته به میزان سلامتی بدن شما، محل و اندازه تومور ممکن است سرطان کبد در مراحل اولیه با جراحی یا پیوند کبد قابل درمان باشد.

با اینکه سیروز کبدی دارم اما وزنم در حال افزایش است پس جای خوشحالیست

یکی از نشانه های سیروز کبدی کاهش وزن بدون دلیل است اما اگر وزنتان در حال بالا رفتن است باید دلیل آن را بررسی کنید. اگر افزایش وزنتان به خاطر مصرف بیش از حد کالری است این مساله می تواند باعث رسوب چربی ها در کبدتان شود و اوضاع بیماری تان را وخیم تر کند. از طرفی هم اگر این افزایش وزن به خاطر تجمع مایعات در شکم باشد این مساله نشان تخریب کبد شماست. نکته مهم این است که اگر به سیروز کبدی مبتلا هستید باید با پیروی از یک رژیم غذایی متعادل تمام مواد مغذی بدنتان را تامین کنید تا عضلات بدنتان از دست نرود.

هیپرتانسیون پورت

  1. حالا که به سیروز کبدی مبتلا شده ام حتما باید پیوند کبد انجام بدهم

خیر این مساله لزوما درست نیست. وقتی به سیروز کبدی مبتلا می شوید،کبد تا مدتی می تواند تمام عملکردهای روزانه اش را انجام بدهد اما این بیماری خطر ابتلا به سرطان کبد را هم افزایش می دهد. اگر علائم سیروز کبدی درمان نشوند و تحت نظر پزشک قرار نگیرید و یا اگر به سرطان کبد زود هنگام مبتلا شوید تنها راه پیش رو برای درمان شما پیوند کبد خواهد بود.


بیشتر بخوانید: نوشیدنی موثر در سلامتی کبد چیست؟


17 ماده غذایی شگفت انگیز برای افزایش سلامتی کبد

نحوه تغذیه شما نقش بسیار مهمی در سلامت کلی بدنتان و به ویژه سلامت کبدتان دارد. اگر سیروز کبدی در مراحل اولیه تشخیص داده بشود می توان آن را با استفاده از یک رژیم غذایی صحیح و متعادل درمان کرد. به طور کلی توصیه می کنیم موارد زیر را حتما در برنامه غذایی روزمره تان بگنجانید تا از کبدتان در برابر انواع و اقسام بیماری ها و مشکلات مختلف محافظت کنید.

چای سبز

به طور کلی نوشیدن چای سبز برای سلامت عمومی بدن مفید است اما شواهدی هم وجود دارد که نشان می دهد مصرف چای در حفظ سلامتی کبد نیز موثر است. تحقیقات نشان می دهند که 5 تا 10 فنجان چای سبز در روز می تواند نشانگرهای خون مرتبط با کبد را بهبود ببخشد. چای سبز حاوی ترکیبی به نام کاتچین و همچنین سرشار از آنتی اکسیدان های گیاهی است که به عملکرد کبد کمک می کنند. البته درباره مصرف عصاره چای سبز باید احتیاط کنید چون ممکن است تاثیرات منفی روی بدنتان داشته باشد.

زردچوبه

زردچوبه نه تنها به عنوان ادویه ای خوش رنگ و خوش طعم استفاده می شود بلکه قرن هاست که در زمره داروهای گیاهی نیز قرار دارد. کورکومین نام ماده ای موثر در زردچوبه است که خواص بیولوژیکی دارد. مصرف این ادویه محبوب باعث تولید آنزیم های دفع سموم می شود و به خاطر وجود آنتی اکسیدان ها به ترمیم سلول های کبدی نیز کمک می کند. علاوه بر این زردچوبه در تقویت کبد و تولید صفرا برای دفع سموم نیز موثر است.

مرکبات

مرکبات نه تنها ویتامین C بدن را تامین می کنند بلکه در سنتز مواد سمی در کبد نیز موثرند. از میان مرکبات، گریپ فروت بیش از بقیه حاوی اکسیدان های موثر نارینژین و نارینژنین است که نقش بسزایی در کاهش التهاب و محافظت از سلول های کبدی دارند.

هیپرتانسیون پورت

چغندر

چغندر هم حاوی فیبر است و هم ویتامین C دار.د هر دوی این ترکیبات جزو پاک کننده های طبیعی دستگاه گوارش به شمار می روند. اما نکته مهمی که درباره چغندر می توان گفت این است که چغندر به پاکسازی خون و افزایش میزان اکسیژن در آن می شود و می تواند مواد زائد و سمی را تجزیه کند تا سریع تر از بدن دفع شوند. ترکیبات موجود در این گیاه صفرا را تحریک می کند و فعالیت آنزیم های مفید را افزایش می دهد.

سیر

سیر سرشار از گوگرد است و مصرف آن باعث افزایش ترشح آنزیم های کبدی که می توانند سموم را از بدن دفع کنند می شود. علاه بر این سیر مقدار زیادی سلنیوم نیز در خود دارد. سلنیوم یکی از ریز مغذی های اساسی است که ثابت شده به تقویت سطح آنزیم های طبیعی کبد که نقش آنتی اکسیدانی دارند کمک می کند. مصرف مکمل های سلنیوم نیز می تواند از کبد در برابر آسیب های ناشی از استرس اکسیداتیو محافظت کند.

گردو

گردو یکی از منابع غنی گلوتاتیون، اسیدهای چرب امگا 3 و اسید آمینه آرژنین است که به پاکسازی طبیعی کبد از سموم به ویژه آمونیاک کمک می کند.

روغن زیتون

اگر چه روغن زیتون چرب است اما در دسته چربی های سالم قرار دارد. به طور کلی روغن های ارگانیک مثل روغن زیتون، روغن کنف و تخم کتان از کبد محافظت می کنند و به کبد کمک می کنند تا بتواند سموم مضر را از بدن دفع کند. علاوه بر این تحقیقات نشان می دهند که روغن زیتون می تواند میزان چربی های موجود در کبد را هم کاهش بدهد.

لیمو

لیمو منبع غنی آنتی اکسیدانی قوی و موثر به نام ویتامین C است. محققان دریافته اند که اسید سیتریک موجود در مرکباتی مثل لیمو به کاهش آسیب های ناشی از استرس اکسیداتیو در کبد کمک می کنند. برای پاکسازی کبد توصیه می شود که هر روز نصف لیمو میل کنید.

مارچوبه

مارچوبه سرشار از  ویتامین های A ، C ، E ، K و همینطور فولات، کولین و مواد معدنی حیاتی مثل کلسیمريال منیزیم، پتاسیم، فسفر و فیبر است. از این گیاه پر خاصیت از زمان های دور به عنوان دارویی برای درمان خماری ناشی از مصرف الکل استفاده می شده است. تحقیقات نشان می دهد که مصرف مارچوبه می تواند از کبد در برابر رشد سلول های سرطانی محافظت کند.

هویج

هویج حاوی مقادیر زیادی آنتی اکسیدان، فیبر، ویتامین و مواد معدنی است. دانشمندان با تحقیق روی موش های آزمایشگاهی دریافتند که موش هایی که به مدت 8 هفته آب هویج خورده بودند با کاهش قابل توجهیدر میزان تری گلیسیریدشان مواجه شده اند که همین مساله می تواند خطر کبد چرب غیر الکلی را بسیار کاهش بدهد.

آووکادو

این میوه خوش طعم فواید بسیار زیادی برای سلامتی بدن دارد که محافظت از کبد یکی از آنهاست. آووکادو سرشار از اسیدهای چرب سالم است که خاصیت ضد التهابی و آنتی اکسیدانی دارند. از آنجا که بیماری کبد چرب غیر الکلی به دلیل سبک زندگی و رژیم غذایی غلط ایجاد می شود خواص آنتی اکسیدانی و ضد التهابی آووکادو می تواند تا حد زیادی از آسیب های کبدی جلوگیری کند.

هیپرتانسیون پورت

سیب

تحقیقات نشان می دهند که سیب و آب سیب حاوی پلی فنول های موثری هستند که التهاب کبد و آسیب های ناشی از بیماری های مختلف کبدی مثل کبد چرب غیر الکلی را کاهش می دهد.

غلات سبوس دار

غلات سبوس دار مثل چاودار، جو و برنج قهوه ای سرشار از فیبر غذایی هستند که به دفع چربی و کلسترول اضافی بدن کمک می کند. نکته مهم این است که غلات سبوس دار از شما در برابر بیماری کبد چرب غیر الکلی نیز محافظت می کنند.

گوجه فرنگی

آب موجود در گوجه فرنگی برای کبد بسیار مفید است. گوجه حاوی مقدار مناسبی آنتی اکسیدان است که به کاهش التهاب و آسیب های کبدی کمک می کند و مانع از بروز سرطان کبد می شود. تحقیقات روی نمونه های آزمایشگاهی نشان می دهد آن دسته از موش هایی که در رژیم غذایی شان گوجه گنجانده شده بود مقاومت بیشتری در برابر آسیب های کبدی نشان دادند و چربی و کلسترولشان نیز کاهش پیدا کرده بود.

قاصدک

قاصدک گیاهیست که خاصیت ضد قند و ادرار آوری دارد. اگر چه این گیاه مزه تلخی دارد اما می توان از آن در سالادها استفاده کرد یا مثل اسفناج آن را پخت و مصرف کرد. از قاصدک خشک شده یا ریشه آن نیز می توان به صورت دم نوش، شربت و یا کپسول استفاده کرد. تحقیقات نشان می دهد که آنتی اکسیدان موجود در گیاه قاصدک سطح چربی بدن را کاهش می دهد و این مساله می تواند به درمان مشکلات کبدی کمک کند.

کلم بروکسل

درست مثل خیلی از سبزیجات دیگر کلم بروکسل نیز حاوی ویتامین های A ، K ، C، فولات و مواد معدنی مهمی مثل کلسیم، منیزیم، پتاسیم و فسفر است. محققان معتقدند که مصرف کلم بروکسل می تواند میزان آنزیم های موثر کبدی را افزایش و آسیب های ناشی از استرس اکسیداتیو را کاهش بدهد.

کلم بروکلی

کلم بروکلی یکی از منابع فوق العاده گوگرد است که می تواند از کبد در برابر سموم و مواد سرطان زا محافظت کند. علاوه بر این مشخص شده است که این گیاه پر خاصیت دارای خواص ضد التهابی نیز هست و به همین دلیل می تواند به کاهش خطر ابتلا به کبد چرب غیر الکلی نیز کمک کند.

 

لثه م ورم کرده چیکار کنم ؟؟ (۱۳ درمان خانگی ورم لثه)


لثه م ورم کرده چیکار کنم ؟ (روش های ساده و خانگی درمان ورم لثه)

ما در این نوشته به شما خواهیم گفت که به چه شکل از ورم لثه جلوگیری کنیم و روش های مختلف تسکین این درد را بازگو می کنیم. یکی از شایع ترین مشکلات لثه ورم و التهاب آن می باشد. وقتی لثه ملتهب می شود رنگش قرمز می شود و اگر این التهاب تسکین پیدا نکند فرد به انواع بیماری های لثه دچار می شود. پس حتما به فکر درمان آن باشید.

التهاب لثه و درمان آن

علت و درمان ورم لثه

درمان های ساده و خانگی ورم لثه

۱- مسواک زدن را فراموش نکنید:

دلیل اصلی ایجاد التهاب و ورم لثه، پلاک دندان  می باشد. پلاک دندان یک لایه متشکل از باکتری های مختلف است که به دندان می چسبد و دلیل اصلی رویش این باکتری ها استفاده از قند و شکر می باشد. گاهی اوقات که این پلاک ها مدت طولانی روی دندان باشند به جرم تبدیل می شود. زیرا مواد معدنی که در بزاق دهان است به سمت پلاک می روند و تشکیل ماده سفت می دهد و همین علت تحریک شدن لثه و مشکلاتی در دهان می شود.برای جلوگیری از ایجاد پلاک دندان شما می توانید روزی دوبار مسواک بزنید و اولین قدم در درمان ورم لثه مسواک است.

توجه کنید که مسواکتان حتما نرم باشد و هر از چندگاهی آن را عوض کنید.

اگر مسواک های برقی مصرف کنید کمک زیادی در درمان ورم لثه خواهید کرد.

التهاب لثه دندان عقل

۲- هرگز بدون مسواک زدن به رخت خواب نروید:

غذاهایی که در طول روز خورده اید باعث ایجاد پلاک دندان شده است و اگر شب بدون مسواک بخوابید و پلاک ها روی دندان بمانند باعث ایجاد بیماری های لثه از جمله ورم لثه می شود. پس مسواک زدن را جدی بگیرید.

لثم باد کرده چیکار کنم ؟

۳- درست مسواک زدن را یاد بگیرید:

دو الی ۳ دقیقه باید مسواک بزنید و جاهایی از لثه که التهاب بیشتر است بیشتر متمرکز شوید. مسواک را به صورت چرخشی بزنید زیرا با این روش پلاک دندان بهتر پاک می شود.مسواک زدن را جزء الویت های خود قرار دهید و اجازه ندهید که هیچ کاری شما را از انجام آن بازدارد. اگر مسواک زدن شما به شیوه درست انجام شود ورم لثه‌تان فروکش خواهد کرد.

لثهم درد میکنه چیکار کنم؟

۴- کشیدن نخ دندان بسیار اهمیت دارد :

مسواک قادر نیست بین دندان ها را تمیز کند که در اینجا باکتری های زیادی هم جمع شده اند. پس هرروز از نخ دندان استفاده کنید.شاید این کار در ابتدا سخت باشد ولی مدتی بعد به عادت تبدیل شده و برای سلامتی بسیار مفید است.

التهاب لثه در کودکان

۵- شیوه درست نخ دندان کشیدن را فرا گیرید:

نخ دندان را تا لثه ببرید و پلاک های موجود در دندان را بیرون آورید و از قسمت های مختلف نخ دندان استفاده کنید. در ابتدا ممکن است از لثه شما خون بیاید اما بعد از مدتی خونریزی قطع خواهد شد.

لثم ورم کرده چی بخورم خوبه ؟

۶- از دهان شویه استفاده کنید:

یکسری باکتری ها در دهان وجود دارد که با نخ دندان و مسواک نمی توان آن را از بین برد. در این مواقع از دهان شویه می توان استفاده کرد.دهان شویه های بدون قند مصرف کنید و بعد از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، دهان شویه را ۳۰ ثانیه در دهان خود بچرخانید و سپس تُف کنید.این کار روش بسیار مناسبی برای انواع مشکلات دهانی از جمله ورم لثه است .

 

التهاب لثه

۷- نوشیدن آب را فراموش نکنید:

نوشیدن آب بخودی خود باعث شستشوی دهان و دندان شده است و از بوجود آمدن پلاک دندان پیشگیری می کند. مصرف ۸ لیوان آب در روز باعث ایجاد بزاق دهان می شود که بسیار مفید است..همیشه همراه خود بطری آب داشته باشید و بجای استفاده از نوشیدنی هایی مثل نوشابه، نسکافه و چای، آب بنوشید. توجه داشته باشید که از ۀب های فلورایددار استفاده کنید و این را از اداره آب منطقه تان پرس و جو کنید.

وجود فلوراید در آب آشامیدنی باعث تقویت مینای دندان خواهد شد.

اما توجه کنید که در استفاده از آن زیاده روی نکنید.

التهاب لثه در بارداری

۸- مصرف واترجت دندانی بسیار مفید است:

واترجت درواقع دستگاهی است که آب را با فشار فراوان وارد دهان می کند و باعث تمیز شدن دندان ها می شود. دلیل استفاده از واترجت آن است که مسواک و نخ دندان به قسمت زیرین دندان نفوذ نمی کند. درواقع کارهایی که مسواک و نخ دندان قادر به انجام آن نیست، واترجت انجام می دهد. واترجت هرگونه باقی مانده غذا در دهان را از بین می برد که همین باعث ماساژ لثه می شود و برای تسکین التهاب و درمان ورم لثه موثر است.

توجه کنید که واترجت جایگزین دندان و نخ دندان نیست.

برای عفونت و التهاب لثه چی خوبه؟

۹- شیرینی جات نخورید:

اگر در رژیم غذایی‌تان مواد قندی مانند شکلات و نوشابه هست، آن را از برنامه غذایی حذف کنید تا پلاک دندانی بوجود نیاید. حتی آبمیوه‌هایی که دارای شکر هستند هم باعث ایجاد پلاک دندانی می شوند. موادی که دارای نشاسته هستند مانند پیتزا هم به همین شکل است. هرموقع که شیرینی‌جات مصرف کردید سپس آب بنوشید و در دهان بچرخانید تا مواد قندی از روی دهانتان پاک شود.

لثه م باد کرده مسواک بزنم یا نه ؟

۱۰-بعد از غذا به مسواک زدن بها دهید:

همیشه همراه خود مسواک داشته باشید تا درصورت نیاز بزنید زیرا که در طول روز حداقل باید ۲بار مسواک بزنید. مسواک زدن از فرسایش مینای دندان می کاهد و از ورود باکتری جلوگیری می کند.

التهاب لثه ها

۱۱- از خوردن غذاهای اسیدی دوری کنید:

استفاده از غذای اسیدی باعث از بین رفتن مینای دندان می شود و به رشد باکتری ها کمک می کند و ورم لثه را تشدید می‌کند.
از جمله مواد اسیدی عبارت‌اند از:

  • آبلیمو
  • انگور
  • مرکبات و آبمیوه آنان
  • انوع پنیر مانند پارمزان

التهاب لثه چیست

۱۲- هرسال دوبار به دندانپزشک مراجعه کنید:

در مواقعی که پلاک‌های دندان ضخیم و سفت و به جرم تبدیل شده است، آن را نمی‌توان با مسواک تمیز کرد و همین امر باعث ورم لثه می‌شود. پس برای پاک‌سازی دندان‌ها باید به پزشک مربوطه مراجعه کنید.

برای پیشگیری از مشکلات لثه چکار هایی مفید است ؟

۱۳- از مصرف سیگار پرهیز کنید:

سیگار بیماری‌های مربوط به لثه را تشدید می‌کند و لثه را نرم خواهد کرد که در طول مدت زیان‌هایش را نشان می‌دهد.پس اگر از ورم لثه رنج می‌برید و سیگار می‌کشید، ابتدا آن را ترک کنید. توجه کنید که همه دخانیات برای بدن مضر هستند.

بعد از مصرف دخانیات از جمله سیگار حتما مسواک بزنید تا التهاب لثه‌ تان از بین برود.

 

پیشگیری از ورم لثه

 

درمان التهاب لثه به روش تخصصی

همه آنچه گفته شد برای مشکلاتی نظیر التهاب و ورم لثه است اما گاهی مشکل انقدر شدید است که موارد بالا جوابگو نخواهد بود در این موارد شما ناگزیزید به پزشک مراجعه کنید و درمان تخصصی و دارویی خود را آغاز کنید.

  • دندانپزشک چه کمکی به شما می‌کند؟

دندانپزشک با راهکار‌های موثر شما را در تمیز شدن دهان و دندان یاری می کند و دستورالعمل‌های لازم را به شما می دهد. از آنجایی که الهتاب لثه با رعایت بهداشت تسکین پیدا می‌کند نیاز به استفاده از داروهای شیمیایی نیست.

  • از طریق دندانپزشک دهان خود را چکاب کنید:

با این روش برنامه‌ای منظم برای کاهش باکتری‌های موجود در دهان و تمیز شدن آن خواهیم گرفت و از ابتلا به انواع مشکلات لثه و دندان مثل ورم لثه جلوگیری میکنیم .

توجه داشته باشید که همیشه پیشگیری بهتر از درمان است.

فواید استفاده از دهانشویه

بیشتر بخوانید:

چرا موقع مسواک زدن، لثه هایتان خونریزی می کند؟

علت دندان قروچه چیست؟ + (درمان بزرگسالان و کودکان)

دهنم آفت زده چیکار کنم زود خوب بشه ؟؟ ( ۲۰ درمان آفت دهان)

تحلیل بافت لثه به چه معنی است و چطور درمان میشود ؟

درمان باد کردن لثه 

علت دندان قروچه چیست؟ + (درمان بزرگسالان و کودکان)


دندان قروچه نوعی از بیماری‌ است که افراد در خواب دندان‌هایشان را به هم می‌کشند. اگر دندون قروچه طولانی شود آسیب جدی به دندان‌ها وارد می‌کند. مشکلاتی را برای سلامتی بوجود می‌آورد. ولی اصلا جای نگرانی نیست و شما می‌توانید با استفاده از یکسری درمان‌های خانگی به تسکین این درد کمک کنید.

bruxism teeth

چطور بفهمیم دندان قروچه داریم:

۱- اطلاعات شما درباره دندان قروچه چقدر است؟

دندان قروچه وضعیتی در شب می باشد که فرد دندان‌های خود را بطور ناخودآگاه روی هم می‌کشد یا می‌فشارد. یکی از علت ‌های وجود آمدن دندان قروچه، استرس است. دلایل مختلف فیزیکی و شیمیایی برای ایجاد دندون قروچه وجود دارد که عبارت‌اند از: برخورد دندان‌ها به هم.یکسری از افراد دندان‌های خود را روی هم فشار می‌دهند. سپس با فشار دندا‌هایشان را روی هم حرکت می‌دهند ولی دندون‌ قروچه عموما در خواب اتفاق می‌افتد. به همین دلیل تشخیص دندان قروچه برای فرد مشکل است.

۲- نشانه های دندان قروچه چیست:

به علت اتفاق افتادن دندان قروچه در شب، شما باید از نشانه های آن آگاه باشید و آن ها را بررسی کنید. به هر حال تشخیص آن برای فرد مشکل ساز است ولی نشانه هایی که به شما خواهیم گفت کمک حالتان است:

  • سردرد‌های متداوم
  • حساسیت های دندانی به سرما و گرما
  • التهاب لثه
  • فَک درد
  • زخم شدن گونه ها از داخل
  • کشیده شدن دندان ها روی هم
  • شنیدن صدای دندان قروچه توسط خودتان

۳- از همسر خود بپرسید

اگر که همسر شما یا هر فرد دیگری کنار شما یا در اتاق خوابیده است از او بپرسید که آیا صدای دندان‌ قروچه شما به گوش او رسیده است یا خیر؟ می‌توانید از او درخواست کنید که یا زودتر از شما بیدار شود و یا دیرتر از شما بخوابد تا متوجه صدای دندون قروچه شما شود. اگر این فرد وسط شب از خواب بیدار شد، می‌تواند علائم بوجود آمدن دندان قروچه را در شما بررسی کند.

ولی اگر شما تنها هستید و کسی در اتاق شما نیست و می‌خواهید بدانید که دندانقروچه دارید یا نه، بهترین روش این است که صدای خود را با موبایل ضبط کنید و سپس گوش دهید و متوجه خواهید شد که دندون قروچه دارید یا خیر؟

۴-به دندانپزشک مراجعه کنید و از او بپرسید

اگر شما شک دارید که دندان قروچه دارید یا نه، به پزشک مراجعه کنید و از او بخواهید که دهان و دندان‌های شما را چک کند و وجود نشانه‌هایی مثل: حساسیت‌های دندانی، پوسیدگی دندان‌ و وجود دندان قروچه را بررسی کند. بعد از اطمینان از وجود دندون قروچه می‌توانید درمان‌‌های خانگی و تخصصی را انجام دهید تا این مشکل برطرف شود.پزشک با معاینه می‌تواند شما را از دیگر بیماری‌ها در امان نگه دارد که در زیر آن‌ها را معرفی کرده ایم:

  • تریسموس یا قفل کردن فک
  • TMJ و TMD
  • عوارض داروهایی که استفاده کردیم
  • مشکلات شنوایی و عفونت

درمان دندان قروچه

درمان‌های خانگی دندان قروچه

استرس خود را کم کنید اما چطور؟ استرس و نگرانی یکی از علت های مهم وجود دندان قروچه می باشد پس نباید استرسی به خودتان وارد کنید. شما قادرید با انجام یکسری کارها مانند ورزش، تفریح به کاهش استرس خود کمک کنید. در این مسیر از دمنوش‌های گیاهی مانند گل‌گاو‌زبان و اسطخودوس هم برای درمان استرس استفاده کنید.

 

روش‌های کاهش استرس کدامند؟

  • هرچیزی که به شما استرس وارد می‌کند را حذف کنید:

اگر وجود یک شخص خاص در خابگاه و یا دوستی باعث آزار و اذیت و استرس شما می شود حذف کنید.

  • همیشه بموقع بخوابید و از خواب بیدار شوید:

انجام این کار باعث افزایش انرژی شما می شود و باعث می شود راحتتر مشکلات را حل کنید.

  • با دوستان خود وقت بگذارید و از زندگی لذت ببرید:

خنده و شادی بخودی خود باعث کاهش استرس می شود.

  • درست غذا خوردن و خوب غذا خوردن باعث کاهش استرس می شود: 

در برنامه غذایی خود هرروز سه وعده غذایی سالم داشته باشید تا سلامت شما تضمین شود و اعصاب‌تان خورد نشود. سعی کنید از غذاهایتان را با میوه و سبزی میل کنید و ورزش را فراموش نکنید تا این روش ها به شما در درمان دندان قروچه کمک کند.

  • موادغذایی کافئین دار استفاده نکنید:

از مصرف نوشابه، نسکافه و قهوه اجتناب کنید. شکلات هم نخورید. کافئین به علت داشتن محرک های زیاد باعث می شود ذهن و ماهیچه های فک شما بخوبی کار نکند و به نوعی قفل کند. توجه کنید که در شب به هیچ عنوان نوشیدنی های کافئین دار ننوشید تا در طول روز دچار استرس نشوید.

  • الکل مصرف نکنید:

مصرف الکل افسردگی را بیشتر می کند و کیفیت خواب را پایین می آورد و دندان قروچه شما را زیاد می کند. شاید تصور کنید که الکل باعث راحت خوابیدن شما شده است ولی کیفیت خواب شما را پایین می آورد و دندون قروچه را بیشتر می کند.

  • کمتر با دهان خود بازی کنید:

از بازی کردن با دهان خود مانند گازگرفتن، فشار دادن لپ ها و غیره پرهیز کنید. این حرکات نشانه استرس شما می باشد. بعنوان مثال اگه عادت دارید که مداد خود را مدام بخورید، این عادت بد را ترک کنید.اگر حذف کردن این عادت‌ها برای شما مشکل بود، آدامس بجوید تا ذهن شما برای پاک شدن این رفتار عادت کند.

  • در طول روز مدام تمرین کنید تا دندان‌های خود را به هم نسابید:

اگر فهمیدید که به فک شما فشاری وارد شده است و درحال فشاردادن دندان‌های خود هستید، فک‌تان را ریلکس کنید. بعنوان مثال زبان‌تان را در بین دندان‌تان قرار دهید.

  • از مکمل‌های کلسیم و منیزم دار استفاده کنید:

منیزیم و کلسیم هر دو برای ماهیچه ها و سلامت بدن بسیار مفید است و اگر آن ها را به اندازه کافی استفاه نکنید برای ماهیچه هایتان مشکل ایجاد می شود.توجه کنید که قلب شما نیز مانند یک ماهیچه می باشد و قادر است از کمبود کلسیم و استرس اذیت شود. این درمان خانگی امکان دارد تا ۵ هفته بطول انجامد.

  • قبل از خواب فکرتان را از هرچیزی پاک کنید:

اسنرس خود را تا حد امکان کم کنید و همین کار باعث ریلکس شدن شما و کمتر سابیده شدن دندان‌هایتان می شود.

با چه روش هایی ریلکس کنیم ؟

  1. ماساژ کردن عضلات شانه، گردن و صورت بسیار حائز اهمیت است.
  2. انگشتان و کف دستان خود را بصورت گردشی به اطراف سر و فک و پیشانی خود بمالید.
  3. حوله ای را بردارید و در درون آب داغ بگذارید و روی گونه خود بکشید.
  4. این کار باعث آرام شدن ماهیچه های صورت می شود.
  5. حوله ای را گرم کنید و روی صورت خود قرار دهید.
  6. این کار ذهن شما را آرام و ماهیچه های صورت‌تان را ریلگس می کند.
  7. از شنیدن موسیقی‌‌های آرام غافل نشوید. این کار به خودی‌ خود آرامش ذهنتان را افزایش می دهد.
  8. سعی کنید قبل از خواب چند دقیقه کتاب مطالعه کنید.
  9. چند دقیقه مطالعه خواب شما را با کیفیت می کند و سبب می‌شود خواب سنگین داشته باشید.
  10. حدود یک ساعت قبل از خواب از وسایلی که روشنایی زیادی دارند مانند تلویزیون وکامپیوتر استفاده نکنید‌.
  11. چند دقیقه قبل خواب موبایلتان را کنار بگذارید تا ذهنتان آرام شود.
  12. سعی کنید از مرور کردن تجربه هایی مثل ترس و عشق دوری کنید.

دندون قروچه

درمان های تخصصی دندون قروچه 

کمک‌هایی که دنداپزشک به ما می‌کند، چیست؟

اگر دندان‌قروچه شما متداوم بود حتما به پزشک مراجعه کنید. زیرا دندان قروچه مزمن سبب شکستن دندان‌ها و آسیب آن‌ها می شود. در صورت تداوم دندان قروچه شما نیاز به روکش‌های دندانی، پل دندانی و عصب کشی خواهید داشت.اگر دندان‌های نامرتبی دارید فشار روی دندان‌هایتان بیشتر می شود و با مراجعه به پزشک از براکت‌های ارتودنسی استفاده کنید تا دندان قروچه‌تان برطرف شود.

کارهایی که ممکن است دندانپزشک پیشنهاد کند:

  • شل کننده عضله ها:

خیلی کم پیش می‌آید که دندان قروچه به دارو نیاز داشته باشد ولی گاهی اوقات پزشک یکسری داروهای عضلانی و بوتاکس تجویز می‌کند که باعث شل شدن فک و درمان دندان‌قروچه می شود.

  • گاردهای دهانی یا اسپلینت مصرف کنید:

امکان دارد دندانپزشک بخاطر پیشگیری از دندان قروچه برای شما گارد دهانی تجیوز می کند. شما باید در قبل از خوابیدن و در شب از این گاردها استفاده کنید.

اسپلیت و گاردهای دهانی چیست؟

گاردهای دهانی را از اکلیریکِ سخت می سازند بطوریکه روی دندان‌های بالایی و پایینی قرار می گیرد. همچنین می‌توان آن‌ها را شب در داخل دهان قرار داد تا دندان‌هایمان آسیب نبینند. گاردهای دهانی هم بصورت اختصاصی توسط دنداپزشک ساخته می شود و هم بصورت آماده از داروخانه ها می توانید آن را بخرید. گاردهای دندانی که دنداپزشک آن را تهیه می کند بسیار گران قیمت هستند و مناسب اندازه فک و دهان شما می باشد. درصورتی که گاردهای آماده این مزیت را ندارند که همین ممکن است مشکل ساز شود.

توجه کنید که گاردهای دهانی فقط برای تمیز کردن دهان و دندان هستند و برای درمان دندان قروچه و ازبین بردن آن توصیه نمی شود.

اگر دندان قروچه ظاهر دندان هایتان را خراب کرده چکار باید بکنید؟

دندان‌های خود را درست کنید تا زیباتر شوند. اگر دندان قروچه ظاهر دندان‌های شما را زشت کرده است برای زیباتر شدن آن می توانید روش های مختلفی مانند لمینت، ارتودنسی و غیره استفاده کنید . اگر دندان‌های شما به علت داشتن دندان قروچه کوتاه شده اند، دندانپزشک با انجام یکسری کارها مانند روکش و فرم دادن دندان به زیبایی آن کمک کرده است.

نکات مهم برای پیشگیری از دندون قروچه 

  • زمانی که دهان شما بسته است اجازه ندهید دندان‌هایتان باهم در تماس باشند.
  • بلکه فقط هنگام خوردن این کار را انجام دهید.
  • اگر دندان قروچه دارید به هیچ عنوان یخ مصرف نکنید.
  • زیرا که باعث می شود فک سفت شود و مشکلات زیادی به بار می آورد
  • اگر فک درد دارید می توانید از آنتی‌بیوتیک ها و مسکن ها برای تسکین درد استفاده کنید.
  • یکسری از افراد هستند که وقتی داروهای ضد افسردگی می خورند به دندان قروچه دچار می شوند.
  • اینطور مواقع باید با پزشک مربوطه مشورت کنید تا دارویی تجیوز کند که مشکل دندون قروچه ‌تان را حل کند.
  • با دست خود روی فک و سر خود فشار نیاورید.
  • همیشه ریلکس بودن را تمرین کنید.

دندون قروچه در بچه ها

علت و درمان دندان قروچه در کودکان

کودکان در سنین چهار تا شش سالگی بیشترین احتمال ابتلا به مشکل دندون قروچه یا بروکسیم را دارند. عادت ساییدن دندان ها به هم «دندان قروچه» نامیده میشود که بانام علمی «براکسیزم» شناخت میشود. دندان قروچه بیشتر در خواب رخ میدهد اما ساییدن یا به کوبیدن دندانها درطول روز نیز در برخی افراد وجود دارد. در کودکان نیز این پدیده در خواب شبانه و بیداری دیده می شود.حدود ۱۰درصد از کودکان دندان قروچه دارند. کودکان در سنین بین چهار تا شش سالگی بیشترین احتمال ابتلا به این مشکل را دارند. در دو زمان (رویش دندانهای شیری ورویش دندانهای دائمی) کودکان بیشتر دندون قروچه می کنند. البته در بیشتر موارد، پس از رویش کامل دندانها (شیری یا دائمی) این عادت در کودکان ازبین میرود.

طبق تحقیقات به عمل آمده، این عارضه در پسربچه ها بیشتر از دختربچه ها گزارش شده است. ردیف شدن نامناسب دندانها با تماس غیرطبیعی بین دندانهای پایینی و بالایی، کمبودهای تغذیه ای، مشکلات اضطراب و استرس کودکان، انگل های دستگاه گوارش، آلرژی و… از علتهای این اختلال برشمرده شده است.

 

آیا بچه ها هم دندان‌قروچه دارند؟

  • مشکل دندان‌قروچه فقط مختص افراد بزرگسال نیست.
  • مطالعات نشان داده است که ۱۵ تا ۳۳ درصد کودکان نیز دچار این مشکل هستند.
  • کودکان بیشتر در دو مرحله از زندگی خود دندان‌قروچه می کنند:
  • یکی موقع بیرون آمدن دندان های شیری و دیگری موقع بیرون آمدن دندان های دائمی.
  • بیشتر بچه ها بعد از بیرون آمدن کامل دندان های شیری یا دائمی، عادت دندان‌قروچه را ترک می کنند.
  • معمولاً کودکان در خواب دندان‌قروچه می کنند.
  • دلیل دندان‌قروچه کودکان به طور کامل مشخص نیست،
  • ولی می توان گفت نامنظم قرار گرفتن دندان ها، تماس نامناسب بین دندان های بالایی و پایینی و بیماری هایی مثل سوء تغذیه، آلرژی و اختلالات غدد و نیز عوامل روحی مثل استرس و اضطراب می تواند باعث دندان‌قروچه در کودکان شود.
  • سایش دندان های شیری به هم به ندرت مشکلی به وجود می آورد.
  • اما دندان‌قروچه باعث درد آرواره، سردرد، تحریک و دندان درد و نیز مشکلات مفصل و عضلات فک می شود.
  • اگر دندان کودک شما پوسیده به نظر می رسید، یا دچار درد و حساسیت دندانی بود، او را نزد دندانپزشک ببرید.

 

 

دندون قروچه کودک

علت دندان قروچه در بچه ها 

دندان قروچه کردن بچه ها میتواند علت های زیادی داشته باشد که بعضی روحی و بعضی جسمی هستند اینجا چند مورد از این علت ها را نام میبری:

  • فشارهای روحی
  • نگرانی، استرس، اضطراب
  • بیخوابی
  • مشکلات دندان
  • مشکلات اکلوژنی ناشی ازجفت شدن ناصحیح فکها و دندانها روی هم
  • آلرژی،
  • انگلهای روده ای.

اما بعضی عوامل میتوانند نقش تشدید کننده در این مشکل داشته باشند. عواملی مثل:

  • اضطراب و درگیری های فکری
  • مصرف غذا و نوشیدنی های حاوی کافئین
  • موادی مثل:کولاها، شکلات، قهوه و مصرف نوشیدنی های الکلی

دندان قروچه شبانه کودک

در این حالت دندانپزشک برای شما، وسیله ای به نام «نایت گارد» می سازد که نوعی پروتز متحرک از جنس پلاستیک مقاوم است که باقالبگیری ازدندان شخص ساخته میشود و باید شبها در دندان قرار دهید. این وسیله باعث جلوگیری از فشارهای نادرست و مضر روی دندانها می شود. البته در بسیاری ازموارد، استفاده از این وسیله، به مرور باعث کاهش و حذف عادت دندان قروچه های شبانه نیز شده است. قیمت این وسیله زیادگران نیست و استفاده از آن جهت پیشگیری از عواقب دندان قروچه ضروی است.

عوارض و خطرات دندان قروچه

شاید متوجه نباشید اما دندان قروچه مداوم،عوارض جدی دارد. به عنوان مثال ممکن است باعث ساییده شدن دندان به ویژه دندانهای جلو، آسیب به لثه ها، سست شدن استخوان های نگهدارنده، لق شدن، افتادن دندان، دردناک شدن دندان،کوتاه شدن ارتفاع صورت، شکل نازیبای فکها و دندانها، شکستن مینای دندان و پرکردنی ها، مشکلات مفاصل فک، حساس شدن دندانها،سردرد و… شود.

البته خطرات دندان قروچه در کودکان کمتر از بزگسالان است و به ندرت موجب مشکلات و اختلالات جدی میشود، اما ضروری است در صورتیکه دندان کودک به نظر ساییده یا از بین رفته می آید، حساس شده و درد میکند یا کودک دچار درد فک و مفاصل فک شده است، به دندانپزشک مرجعه شود. ممکن است در نوجوانان نیاز به روکش موقت یا «نایت گارد» (محافظ شبانه) باشد. برای جلوگیری از این عارضه و کاهش استرس کودک کوشش کنید، رژیم غذایی کودک حاوی مقدار آب کافی و فراوان باشد و او را به ورزشهای کششی یا ماساژ ترغیب کند.

 

دندون قروچه بچه ها

روش های درمان دندون قروچه کودکان

بعضی موارد میتواند باعث کاهش دندان قروچه در بچه ها شود مثل خودداری از جویدن آدامس و خودداری از جویدن مداد یا خودکار یا هر چیزی به جز غذا اما برای درمان صحیح دندون قروچه باید ابتدا علت آن را متوجه شوید ، بچه ها به علت های مختلفی دندان قروچه میکنند مثلا:

  • برخی وقتی می خواهند چیز سنگینی بلند کنند، دندانهایشان را به هم می فشارند.
  • برخی وقتی فکر می کنند، ناخودآگاه دندانهایشان را بهم می سایند.
  • برخی هنگام عصبانیت، استرس یا اضطراب، دندانهایشان را می فشارند.
  • گاهی وقت ها کوتاه و بلند بودن دندانها (به طور طبیعی یا ناشی از ترمیم نادرست یا نبود چند دندان بر اثر کشیدن)، باعث می شود که زمانی که دهان بسته است، دندانها روی هم قرار نگیرند و به هم ساییده شوندم
  • بعضی افراد هنگام فکرکردن یا اضطراب، ناخودآگاه با دندانهایش بازی میکند.

بنابراین هر کودکی ممکن است به دلیل متمایزی دندان قروچه کند. اگر دندن قروچه بر اثر مشکلی در دندان است باید با مراجعه به دندان پبزشک درمان را پیدا کرد و اگر مشکل ناشی از اضطراب و استرس است و ریشه های عصبی دارد مراجعه به یک روان پزشک کودک میتواند راه گشا باشد.

دندون قروچه کودکان

بیشتر بخوانید :

نقش دندانپزشک کودکان در سلامت دهان و دندان کودک

درمان خانگی دندان درد | ۱۷ درمان دندان درد در خانه

نکات جالبی که باید در مورد دندان درآوردن نوزادان بدانید

دهنم آفت زده چیکار کنم زود خوب بشه ؟؟ ( درمان آفت)

زبونم سوخته چیکار کنم ؟؟ ( درمان سوختگی زبان)

جراحی بزرگ کردن پستان؛ انواع، مراحل، علائم و نحوه انجام آن

جراحی بزرگ کردن پستان به چه صورت است؟ چه کسانی جراحی بزرگ کردن پستان را انجام می دهند؟ عوارض جراحی بزرگ کردن پستان چیست؟ جراحی بزرگ کردن پستان که به عنوان تقویت پستان یا ماموپلاستی تقویت کننده نیز شناخته می شود، یکی از رایج ترین عمل های زیبایی در انگلیس است. این مهم است که شما قبل از برنامه ریزی جراحی خود، درک خوبی از عمل جراحی بزرگ کردن پستان داشته باشید. این مقاله از بخش زیبایی, پوست, مو از دکتر سلام به جراحی و مراقبت های بعدی مربوط به جراحی بزرگ کردن پستان پرداخته است.

جراحی بزرگ کردن پستان

جراحی بزرگ کردن پستان

این عمل به تقویت و افزایش حجم سینه با هدف افزایش اندازه و شکل سینه ها با ایجاد ظاهری کامل تر و مسحور تر، به آنها کمک می کند. جراح شما ممکن است از ایمپلنت پستانی برای بزرگ کردن آن یا از لیپوساکشن برای از بین بردن چربی از یک قسمت بدن استفاده کند؛ سپس آن چربی را به سینه ها منتقل کند. اگر جراح برای بزرگ کردن سینه ها از چربی استفاده کند، “لیپوفیل شدن” یا بزرگ کردن سینه با انتقال چربی به پستان گفته می شود. اینها برخی از دلایل رایج شما ممکن است جراحی بزرگ کردن سینه را انتخاب کنید:

  • بازیابی حجم پستان که در اثر بالا رفتن سن، حجم خود را از دست داده یا کاهش وزن یا بارداری را متحمل شده
  • شکل پستان را منحنی وار تر کنید
  • برقراری تعادل بین سینه های نامتقارن
  • تقویت عزت نفس و زیبایی

اگرچه عمل جراحی بزرگ کردن سینه می تواند شکل سینه ها را بهبود بخشد، اما نمی تواند افتادگی شدید (افتادگی پستان) را اصلاح کند. افزایش پستان (که به آن ماستوپکسی نیز گفته می شود) ممکن است برای بیماران مبتلا به افتادگی پستان مناسب تر باشد. برای دستیابی به نتیجه های خوب زیبایی، جراح شما ممکن است پیشنهاد بزرک کردن پستان همراه با لیفت بالای بدن انجام دهد.

 کاندیداهای ایده آل برای جراحی بزرگ کردن پستان چه کسانی هستند؟

تقویت پستان ممکن است گزینه ای برای خانمهایی باشد که به دنبال افزایش اندازه و شکل سینه خود هستند. نامزد ایده آل برای جراحی بزرگ کردن پستان به احتمال زیاد فردی است که:

  • بالای 18 سال باشد
  • در حال حاضر باردار یا شیرده نباشد
  • واقع بینی در کنار انتظارات مناسب
  • از نظر جسمی سالم باشد
  • از نظر عاطفی برای جراحی آماده شده است
  • از نگاه فعلی پستان او ناراضی کننده باشد
  • افراد غیر سیگاری یا حداقل 6 هفته قبل از عمل، محصولات نیکوتین دار را نکشیده یا استفاده نکرده اند

جراحی بزرگ کردن پستان

چرا عمل جراحی بزرگ کردن سینه انجام شود؟

به دلایل مختلف ممکن است بخواهید عمل جراحی بزرگ کردن پستان انجام دهید. برخی از رایج ترین آنها شامل موارد زیر است:

آرایشی و بهداشتی

عمل جراحی بزرگ کردن سینه ظاهری کامل تر و مسدود تر به سینه ها می بخشد. یک بیمار می تواند به دلایل زیبایی شناختی جراحی بزرگ کردن پستان را انجام دهد.

به طور کلی، تقویت سینه می تواند:

  • بازیابی حجم از دست رفته پستان
  • بزرگ کردن شکل سینه ها
  • اختلاف در اندازه پستان ها را متعادل کنید
  • عدم تقارن صحیح سینه ها
  • تقویت عزت نفس

توجه به این نکته ضروری است که اگرچه عمل جراحی بزرگ کردن پستان می تواند شکل و اندازه پستان را تقویت کند، اما نمی تواند افتادگی شدید سینه را اصلاح کند. عمل جراحی لیفت سینه برای بیمارانی که سینه های افتاده ی شدیدی دارند، گزینه بهتری است (که به آن پتوز نیز گفته می شود). جراح شما همچنین ممکن است ترکیبی از بزرک کردن سینه را با یک لیفت پستان انتخاب کند تا بهترین نتیجه ممکن را به همراه داشته باشد.

بازسازی پستان

جراحی بزرگ کردن پستان ممکن است گزینه مناسبی برای کسانی باشد که به دلیل سرطان سینه، پستان خود را برداشته اند. جراحی برداشتن یک یا هر دو پستان ماستکتومی نامیده می شود. همچنین ممکن است ماستکتومی به عنوان یک عمل پیشگیری از ابتلا به سرطان پستان ژنتیکی با سابقه خانوادگی در آینده انجام شود. بزرک کردن پستان یکی از راه های بازگرداندن شکل پستان برای کسانی که ماستکتومی داشته اند. به طور کلی، اگر به فکر جراحی بزرگ کردن پستان هستید، می توانید با بهینه کردن سلامتی تان، مناسبیت خود را برای جراحی افزایش دهید. ورزش منظم، استفاده از رژیم غذایی سالم، توقف سیگار کشیدن و کاهش مصرف الکل راه هایی است که می توانید با آنها شانس خود را برای کاندیدایی عالی برای جراحی بزرگ کردن پستان افزایش دهید؛ بدون توجه به دلیلی که شما تصمیم به انجام آن گرفتید.

جراحی بزرگ کردن پستان

مراحل جراحی بزرگ کردن پستان

جراحی بزرگ کردن پستان اغلب بین 60 تا 90 دقیقه طول می کشد. قبل از جراحی، باید راهنمایی هایی که جراحتان درمورد خوردن، آشامیدن و مصرف داروها در شب و هفته های قبل به شما داده است را دنبال کنید. این مراحل شامل موارد زیر است:

فرم رضایت

ابتدا برای امضای فرم رضایت، با جراح و متخصص بیهوشی خود ملاقات خواهید کرد. این کار یا در روز عمل و یا در طول ارزیابی قبل از عمل مثلا یک هفته قبل اتفاق می افتد. جراحی می تواند به محض امضای فرم رضایت صورت گیرد. بعد از مراجعه به بیمارستان، جراح علائمی را روی پستان ها می کشد و اهداف دقیق جراحی بزرگ کردن پستان را با شما در میان می گذارد.

بیهوشی

متخصص بیهوشی شما را بیهوش می کند. آنها ممکن است از بی حسی عمومی یا بی حسی موضعی با آرام بخش IV (داخل وریدی) استفاده کنند. شما و جراح در اولین مشاوره در مورد استفاده از بیهوشی برایتان صحبت خواهیم کرد.

برش

جراح شما قبل از ایجاد برش های لازم برای بزرگ کردن پستان، پوست روی پستان ها و قسمت داخلی را تمیز می کند، سپس یک پوشش جراحی روی شما قرار می دهد. برش ها عموماً به طور آگاهانه داده می شوند تا زخم هایی خارج از دید ایجاد کرده و در نتیجه پس از بهبودی و نظر زیبایی خوشایند تر باشند. سه منطقه وجود دارد که می تواند در طول عمل بزرگ کردن پستان برش ایجاد شود:

  • transaxillary – در زیر بغل
  • Periarolar – اطراف آئرولا
  • Inframammary – زیر پستان در چین پایین پستان

قرار دادن ایمپلنت پستان

جراح شما سپس اینپلنت را در پستان قرار می دهد. آنها می توانند ایمپلنت را روی عضله قفسه سینه (pectoris major)، زیر ماهیچه سینه یا ترکیبی از هر دو قرار دهند.

ایمپلنت زیر جلدی یا زیر غدد پستانی (روی عضله قفسه سینه)

ایمپلنت پستان که روی عضله قفسه سینه قرار می گیرد، می تواند شکل بیشتری به سینه بدهد؛ زیرا ایمپلنت به سطح پوست نزدیکتر است. این روش کمی تهاجمی است، بنابراین ممکن است در چند روز اول بعد از عمل جراحی بزرگ کردن پستان، در زیر آن احساس درد کمی داشته باشید. قرار دادن ایمپلنت بر روی عضله همچنین هنگام حرکت یا خم شدن عضله قفسه سینه امکان حرکت کمتر ایمپلنت را فراهم می کند.

ایمپلنت های زیر سینه ای (زیر عضله قفسه سینه)

ایمپلنت های پستان که در زیر عضله قفسه سینه قرار می گیرند، کمتر احساس یا دیده می شوند. دلیل این امر این است که عضله، بافت نرم لایه ای بسیار خوبی را ایجاد می کند. از آنجایی که این ایمپلنت ها به طور مستقیم زیر بافت پستانی نیستند، از این رو احتمالاً در ماموگرام ها نیز کمتر دخالت می کنند. این مکان جزو اماکن تهاجمی است و به همین دلیل به یک دوره بهبودی متوسط به ​​بیشتر نیاز دارد.


بیشتر بدانید : اطلاعات کامل درباره ماموگرافی


جراحی بزرگ کردن پستان

ایمپلنت دوتایی مستطح (ترکیبی)

ایمپلنت دوتایی مستطح (همچنین با عنوان افزایش دادن بی- صفحه ای نیز نامیده می شود) هر دو تکنیک زیر سینه ای و زیر غدد پستانی را با هم ترکیب می کند. قسمت بالایی ایمپلنت در زیر عضله قرار دارد. این باعث می شود خطر دیده شدن و موج دار شدن کاهش یابد. قسمت پایین مستقیماً در تماس با بافت پستان است. این کمک می کند تا نیمه ی پایین تر پستان کاملتر و شکل خمیده تری داشته باشد. جراح شما همکاری خواهد کرد تا انتخاب کند که کدام تکنیک برای شما مناسب تر خواهد بود.

بستن برش ها

جراح تان سپس برش ها را می بندد و پانسمان روی آن قرار می دهد. ممکن است برای کاهش تورم و کبودی آبگذر هایی در زیر پوست قرار دهد. آبگذر ها معمولاً قبل از مرخص شدن و رفتن به خانه برداشته می شوند.

بازگشت به بخش

سرانجام، شما برای بهبودی و رهایی از بی حسی به بخش بازگردانده می شوید. میتوانید در همان روز عمل یا روز بعد به خانه برگردید. نتایج کلی بلافاصله بعد از عمل قابل مشاهده است. اما ممکن است تا 8 هفته طول بکشد تا تورم و کبودی فروکش کند. پس از این شما می توانید نتیجه کامل عمل زیبایی بزرگ سازی پستان خود را مشاهده کنید.

انواع ایمپلنت های مختلف پستان برای جراحی بزرگ کردن سینه

جراحان مِدبِل فقط از مارک های با بالاترین کیفیت ایمپلنت ها را استفاده می کنند که از نظر کیفیت و ایمنی به شدت مورد آزمایش قرار می گیرند. اندازه ایمپلنت پستان شما بر حسب حجم، سانتی متر مکعب (سی سی)، اندازه گیری می شود. هنگامی که سایز لیوان مورد نظر خود را انتخاب کردید، جراح برای شناسایی اندازه مناسب ایمپلنت با شما همکاری خواهد کرد. با این حال، باید در نظر داشته باشید که حجم ایمپلنت پستان لزوماً با اندازه خاصی از سایز لیوانی سینه بند برابر نیست. می توانید از “آزمایش برنج” استفاده کنید تا به تصوری کلی از اندازه های مختلف ایمپلنت پستان برسید. هر ایمپلنت پستان دارای یک لایه بیرونی نازک است که از سیلیکون ساخته شده است. این لایه بیرونی ایمپلنت پستان همچنین می تواند نرم یا بافتی باشد. ایمپلنت های پستان با ژل سیلیکون یا ژل سیلیکونی بسیار منسجم، پر می شوند.

 سالین

ایمپلنت های سالین از یک پوسته سیلیکونی بیرونی پر شده از آب نمک استریل (سالین) تشکیل شده است. جراح پوسته سیلیکونی خالی را درون پستان وارد می کند و سپس آن را از طریق دریچه کوچکی با سالین باد می کند. این بدان معناست که قرار دادن ایمپلنت های سالین نیاز به برش کوچکتری دارند و بنابراین زخم کوچکتری از عمل جراحی بزرگ سازی پستان با استفاده از ایمپلنت سیلیکونی باقی می ماند. ایمپلنت های سالین کمترین محبوبیت را بین انواع ایمپلنت ها دارند. این امر به دلیل این است که در مقایسه با ایمپلنت های سیلیکونی، بیشتر مستعد به پارگی، کاهش تورم و از دست رفتن حجم هستند. به دلیل قوام آنها، ممکن است نسبت به ایمپلنت سیلیکونی نیز طبیعی به نظر برسند.

ژل سیلیکون

ایمپلنت ژل سیلیکونی از یک پوسته سیلیکونی بیرونی نازک و پر از ژل سیلیکونی نرم تشکیل شده است. قرار دادن ایمپلنت های ژل سیلیکون در مقایسه با ایمپلنت های سالین، به برش بزرگتری احتیاج دارند؛ زیرا آنها قبل از ایمپلنت کاری، در اندازه ی کامل خود هستند. ایمپلنت ژل سیلیکونی نسبت به ایمپلنت های سالین از قوام و استحکام بالاتری برخوردار است. این باعث می شود آنها کمتر در معرض چین و چروک قرار بگیرند و به این معنی است که نسبت به ایمپلنت های سالین بیشتر احساس و ظاهری طبیعی دارند.

ژل سیلیکونی بسیار پسبنده

ایمپلنت های ژل بسیار چسبنده از یک پوسته سیلیکونی بیرونی تشکیل شده و دارای یک ژل سیلیکون محکم تر از ایمپلنت های استاندارد سیلیکونی هستند. اینها قوام، استحکام و طبیعی ترین ظاهر و احساس را در بین انواع فعلی ایمپلنت ها را فراهم می کنند. ایمپلنت ژل سیلیکون بسیار چسبنده نیز کمترین پارگی را ایجاد می کند. حتی در صورت پارگی، محتویات مانند سایر ایمپلنت ها بیرون ریخته نمی شوند.

جراحی بزرگ کردن پستان

اَشکال ایمپلنت های پستان

ایمپلنت پستان معمولاً به صورت گرد یا شکل قطره اشک است. هر دو شکل به ایجاد یک پستان کاملا طبیعی کمک می کند؛ اما شکل ایمپلنتی که برای شما مناسب است، بستگی به آنچه که می خواهید از بزرگ شدن پستان به دست بیاورید، خواهد داشت. جراح با شما همکاری خواهد کرد تا شکل ایمپلنت خود را پیدا کنید که بهترین نتایج زیبایی را از عمل جراحی به شما ارائه می دهد.

ایمپلنت های گرد

ایمپلنت های گرد به هر دو قسمت فوقانی و تحتانی پستان حجم می دهد. این امر به آنها اجازه می دهد تا به سینه ها ظاهری كامل تر بدهند و این امر برای بیمارانی كه می خواهند حجم كلی بیشتری به پستان اضافه كنند، انتخاب مناسبی است.

ایمپلنت های با شکل قطره اشک (آناتومیکی)

ایمپلنت شکل قطره اشک نسبت به قسمت بالایی، حجم بیشتری به قسمت تحتانی پستان می دهد. این ظاهری دوست داشتنی تر به وجود می آورد که از نزدیک شکل طبیعی سینه ها را حفظ خواهد کرد. این به طور معمول گزینه ای بهتر برای بیمارانی که به دنبال نتیجه ای طبیعی تر جراحی بزرگ کردن پستان هستند، می باشد.

مشاوره در مورد جراحی بزرگ کردن پستان

در طول مشاوره بزرگ کردن پستان چه انتظاری باید داشته باشم؟

مشاوره در مورد عمل جراحی بزرگ کردن سینه معمولاً بین 15 تا 60 دقیقه طول می کشد. در طی این ملاقات، جراح شما موارد زیر را با شما بحث خواهد کرد:

  • چرا می خواهید پستان خود را بزرگ کنید؟
  • انتظارات و نتایج مطلوب شما از عمل جراحی
  • سوابق پزشکی فعلی یا گذشته
  • هر نوع حساسیتی که دارید
  • عمل های جراحی گذشته یا برنامه ریزی شده ی آینده
  • داروهای فعلی، ویتامین ها یا مکمل های گیاهی که مصرف می کنید
  • هرگونه سابقه شخصی یا خانوادگی سرطان پستان
  • نتایج هرگونه ماموگرافی یا بیوپسی که داشته اید
  • مصارف هرگونه الکل، دخانیات و مواد مخدر

بعد از اینکه جراح شما درباره تاریخچه پزشکی و داروها صحبت کرد، آنها پستان های شما را معاینه و اندازه گیری می کنند. این شامل اندازه گیری و ثبت اندازه پستان های شما، شکل آنها، کیفیت پوست و قرارگیری نوک پستان ها و آئروئول ها می باشد. آنها سپس از سینه های شما عکس می گیرند و در مورد انتخاب گزینه های عمل جراحی  با شما بحث می کنند. در صورت توصیه شدن عملی به شما، جراح شما موارد زیر را در نظر می گیرد:

  • اندازه و شکل فعلی پستان شما
  • اندازه و شکل پستانی که شما می خواهید
  • کیفیت و کمیت بافت و پوست پستان شما
  • سوابق پزشکی گذشته یا حال.

به منظور اطمینان از آگاهی شما، جراح همچنین با خطرات و عوارض احتمالی مرتبط با جراحی بزرگ کردن پستان با شما صحبت خواهد کرد. برای شما بسیار مهم است که قبل از رضایتتان از انجام جراحی بر روی شما، با همه خطرات احتمالی آشنا شوید.

جراحی بزرگ کردن پستان

سؤالاتی که باید در طول مشاوره جراحی بزرگ کردن پستان بپرسید

سؤالات مهمی وجود دارد که باید در طول مشاوره از جراح برای جراحی بزرگ کردن پستان خود بپرسید:

  • به نظر شما اهداف من برای این عمل جراحی بزرگ کردن سینه واقع بینانه است؟
  • چگونه می توانم بهترین نتایج ممکن را بدست آورم؟
  • هنگامی که زخم ها بهبود یافت، جای زخم ها باقی خواهد ماند؟
  • آیا می توانم از نتایج جراحی های مشابه بزرگ سازی پستان که تابحال انجام داده اید، عکس هایی را مشاهده کنم؟

مشاوره شانسی برای شماست که تا حد ممکن صادقانه و واقع بینانه با جراح خود باشید. مهم است که در مورد آنچه می خواهید به دست آورید صادق باشید تا بتوانید دریابید که این نتیجه واقع بینانه است یا نه.

خطرات و عوارض جراحی بزرگ کردن پستان

اگرچه جراحی بزرگ کردن پستان یک عمل انتخابی است، خطرات و عوارض احتمالی وجود دارد که باید از آن ها آگاه باشید. جراح شما در طول مشاوره در مورد تمام خطرات و عوارض مربوط به جراحی بزرگ کردن پستان با شما صحبت خواهد کرد. انتخاب یک جراح بسیار با تجربه، احتمال بروز هرگونه خطرات و عوارض ناشی از جراحی بزرگ کردن پستان را کاهش می دهد. چند مورد از خطرات و عوارض مربوط به جراحی بزرگ کردن پستان شامل موارد زیر می شوند اما اینها همه ی خطرات نیستند:

خونریزی و کبودی

طبیعی است بعد از عمل بزرگ شدن سینه، خونریزی و کبودی خفیفی مشاهده شود. در برخی موارد ممکن است خونریزی شدیدتر باشد. این معمولاً اندکی پس از عمل اتفاق می افتد، اما به طور بالقوه ممکن است طی چند هفته پس از عمل شما اتفاق بیفتد. بعد از عمل، پستان ها بسیار متورم و محکم خواهد بود و در مشاهده ادامه ی این شرایط، نیاز به جراحی اصلاحی نیاز دارید. همچنین اگر تورم از بین نرود ممکن است شما نیاز داشته باشید یک شب اضافی در بیمارستان بگذرانید. اگر به موقع درمان شود، بعید است تورم و خونریزی روی نتایج جراحی بزرگ کردن پستان اثر منفی بگذارد.

زخم

از آنجا که عمل جراحی بزرگ کردن پستان جراح باید برش بر روی پوست ایجاد کند، جای زخم اجتناب ناپذیر است. اما در بیشتر موارد زخم ها به مرور زمان خفیف و محو می شوند.

عفونت

عفونت خطری است که در هر عمل جراحی ممکن است بوجود بیاید. اگر به یک عفونت خفیف مبتلا شوید، جراح برای درمان آنتی بیوتیک به شما می دهد. به منظور ابتلا به عفونت زودرس، درک علائم مرتبط برای شما بسیار مهم است. این ها شامل موارد زیر است:

  • تب بیش از 38 درجه سانتی گراد
  • قرمزی در خط برش که به دور برش پخش می شود
  • مایعات زرد، چرک مانند یا ناپاک که از محل برش وارد می شوند یا تخلیه می شوند
  • افزایش درد یا ناراحتی که توسط مسکن، تسکین نمی یابد

اگر متوجه هر یک از این علائم شدید، سریعاً به جراح خود اطلاع دهید. سیگار کشیدن همچنین احتمال ابتلا به عفونت بعد از عمل را افزایش می دهد. این کار را با کاهش جریان خون در بدن انجام می دهد که سرعت بهبودی شما به طور کلی و به خصوص بعد از عمل را کند می کند. اگر بریدگی روی سینه شما به درستی یا به سرعت بعد از عمل بسته نشود، در برابر عفونت و همچنین سایر عوارض مهم در معرض خطر قرار خواهید گرفت. به همین دلیل برای شما بسیار مهم است که حداقل 6 هفته قبل از انجام عمل بزرگ کردن پستان، از مصرف سیگار خودداری کنید.

جراحی بزرگ کردن پستان

بی حسی یا حس تغییر یافته

یکی از شایع ترین خطرات مرتبط با جراحی بزرگ کردن پستان، تغییرات حسی در سینه ها است. به طور معمول، بیماران بعد از عمل احساس افزایش یا کاهش حساسیت (بی حسی) در اطراف زخم، نوک پستان، یا آئولا می کنند. هم بی حسی و هم حساسیت بیش از حد به تدریج به مرور زمان به حالت عادی برمی گردد. با این حال، این اتفاق می تواند چندین ماه طول بکشد. در بعضی موارد نادر، بی حسی یا حس تغییر یافته می تواند پایدار باشد و ممکن است دائمی شود.

بافت مردگی

در حین عمل ممکن است خون رسانی به برخی مناطق پستان از جمله نوک پستان، پوست، چربی یا بافت پستان از بین برود. اگر این اتفاق بیفتد، منطقه آسیب دیده ممکن است بمیرد. این مرگ بافت “نکروز” نامیده می شود و یک عارضه بسیار نادر از عمل جراحی است. نکروز بیشتر در افراد سیگاری اتفاق می افتد. دلیل این امر است که سیگار کشیدن باعث کاهش جریان خون در بدن می شود و به نوبه خود بهبودی را کاهش می دهد و خطر عوارضی مانند نکروز و سایر خطرات جدی تر مانند سکته مغزی یا حمله قلبی را افزایش می دهد. این خطر به ویژه هنگام کار روی قسمت های کوچکتر بدن مانند نوک سینه ها یا پستان که رگ های خونی ظریفی دارند و در هنگام جراحی به راحتی آسیب می بینند خطرناک است. برای اینکه به خودتان بهترین فرصت را برای بهبودی سریع و صحیح بدهید، لازم است حداقل 6 هفته قبل از تاریخ عمل، سیگار را ترک کنید. اگر نکروز رخ دهد، برای برداشتن بافت مرده به عمل جراحی دیگری نیاز دارید. این یکی از کمترین خطرات مرتبط با جراحی بزرگ کردن پستان است.

انقباض کپسولی

هنگامی که جراح هر نوع ایمپلنتی (اعم از سالینی یا سیلیکونی) را در بدن قرار می دهد، پاسخ طبیعی بدن، ایجاد یک کپسول از بافت همبند جای زخم فیبری در اطراف آن است. پس از تشکیل، این بافت همبند جای زخم تمایل به منقبض شدن دارد. در برخی موارد، انقباض می تواند منجر به سفت و سخت شدن کپسول شود. با محکم شدن کپسول، ایمپلنت و پستان به طور غیر طبیعی سفت می شوند یا گاهی اوقات سخت و آزار دهنده می شوند. این معمولاً باعث می شود که ایمپلنت به سمت بالا روی قفسه سینه حرکت کند و به سینه ها ظاهری بلند و گرد را با بقیه بافت سینه در زیر ایمپلنت بدهد.

انقباض کپسولی شایعترین عارضه طولانی مدت است که در جراحی بزرگ کردن پستان همراه است. در ایمپلنت های سالینی کمتر از ایمپلنت های سیلیکون کمتر اتفاق می افتد. در بیشتر موارد انقباض کپسولی، جراح شما عمل جراحی ایمپلنتی و کپسول فیبری را توصیه می کند. این روش کپسولکتومی نامیده می شود و هدف از آن بازیابی تقارن پستان و تسکین درد و ناراحتی است. این می تواند شامل برداشتن کامل ایمپلنت ها یا جایگزینی آنها بعد از برداشتن کپسول باشد.

سروما

سروما یک بسته ی مایع است که معمولاً 7 تا 10 روز بعد از عمل، معمولاً در زیر و اطراف برش ایجاد می شود. اگر این اتفاق بیفتد، ممکن است برش در پستان متورم شود یا ممکن است احساس کنید که مایع در زیر پوست بوجود آمده است. ایجاد سروما می تواند زمان بهبودی شما را طولانی تر کند. بیشتر سروما ها به خودی خود برطرف می شوند اما در بعضی موارد، ممکن است جراح نیاز به تخلیه مایعات داشته باشد.

جراحی بزرگ کردن پستان

چین و چروک ها

پس از بزرگ کردن پستان، ممکن است ایمپلنت باعث شود پوست پستان ها به صورت ناخوشایندی چروک یا چین دار شوند. خطر ایجاد چین و چروک بسیار کم است. اما در بیماران با پستان های کوچک که تصمیم به ایمپلنت سالینی دارند، بیشتر اتفاق می افتد.

پارگی

پارگی هنگامی رخ می دهد که ایمپلنت شکسته شود و محتویات به داخل بدن نشت کنند. اگر این اتفاق بیفتد، ایمپلنت باید برداشته شود. در صورت تمایلتان ایمپلنت های پاره شده در حین عمل میتوانند با موارد جدید جایگزین شوند. پارگی می تواند در اثر آسیب به ایمپلنت بعد از قرار دادن آن ایجاد شده یا در نتیجه عمل پیوندی پیشین قبل از عمل و یا در حین عمل جراحی باشد. به همین دلیل انتخاب یک جراح باتجربه که می داند چگونه ایمپلنت کاری مناسب انجام دهد، بسیار مهم است. پارگی به احتمال زیاد در ایمپلنت های سالینی رخ می دهد. تشخیص آنها در ایمپلنت های سیلیکونی ممکن است سخت تر باشد؛ زیرا محتویات به آسانی نشت نمی کنند. اگر پارگی سیلیکون کشف نشود ، “پارگی خاموش” نامیده می شود. FDA (سازمان غذا و داروی) توصیه می کند بیمارانی که ایمپلنت های سیلیکونی دارند بعد از عمل مرتب چک های MRI را انجام دهند تا پارگی های خاموش را تشخیص دهند.

اثر جاذبه

با گذشت زمان، هم پستان های طبیعی و پستان هایی که دارای کاشت ایمپلنتی هستند، تحت تاثیر نیروی جاذبه قرار گرفته و و کم کم شروع به افتادگی روی قفسه سینه می کنند. ایمپلنت های بزرگتر عموماً از موارد کوچکتر بطورکلی بیشتر می افتند. اثر گرانش می تواند استحکام سینه ها را کاهش دهد. این بیماری به دلیل ترکیبی از مواردی از جمله از بین رفتن خاصیت ارتجاعی پوست، اثر گرانش و از دست رفتن حجم بافت پستان (خصوصاً بعد از بارداری و شیردهی) رخ می دهد. این افتادگی را می توان با عمل لیفت پستان و سینه اصلاح کرد.

سویابی

در طول بزرگ کردن پستان، جراح شما یک جیب را در زیر یا بالای عضلات قفسه سینه ایجاد می کند که در آن آنها ایمپلنت قرار می گیرد. این جیب گاهی می تواند شکل را تغییر دهد و باعث شود ایمپلنت ها به سمت زیر بغل حرکت کنند. این منجر به کاهش یا از بین رفتن شکاف می شود. اگر کسی بافت طبیعی پستان کمی داشته باشد و ایمپلنت های بزرگی قرار داده که اندازه لیوان را به طرز چشمگیری زیاد انتخاب کرده باشد، سو یابی رخ می دهد. همچنین اگر جراح ایمپلنت ها را بالاتر از ماهیچه قرار دهد، احتمال وقوع این حادثه بیشتر می شود. اگر سویابی اتفاق بیفتد، جراح شما می تواند با انجام جراحی های بعدی آن را اصلاح کند.

ایمپلنت پستان همراه با لمفوما بزرگ سلولی آناپلاستیک (BIA-ALCL)

لمفوما بزرگ سلولی آناپلاستیک همراه با ایمپلنت پستان (BIA-ALCL) سرطان غدد لنفاوی است. علائم این بیماری می تواند شامل تورم پستان ها یا ایجاد مایعات انبوه اطراف ایمپلنت باشد. با این حال، این یک وضعیت بسیار نادر است. درمان شامل جراحی برداشتن كپسول پستان و ایمپلنت و در بعضی موارد شیمی درمانی است. اگر شما و جراح به اندازه کافی BIA-ALCL را زود تشخیص داده و درمان کنید، این بیماری قابل علاج خواهد بود.

جراحی بزرگ کردن پستان

دو حبابی

قرار دادن ایمپلنت پستان گاهی اوقات می تواند با چین طبیعی در انتهای پستان تداخل یابد (چین پایین پستانی). “دو حبابی” هنگامی اتفاق می افتد که ایمپلنت زیر این چین می افتد و باعث ایجاد چین دیگری در سینه می شود. ایمپلنت هایی که زیر عضله سینه قرار دارند (ایمپلنت های زیر سینه ای)، بیشتر در معرض خطر این عارضه هستند. اگر این اتفاق بیفتد، ممکن است عمل جراحی تجدید نظر برای برطرف کردن شکل ظاهری آن ضروری باشد.

پایین آمدن

برای نگه داشتن ایمپلنت در سینه، جراح شما یک “جیب” را در زیر یا بالای عضله سینه ایجاد می کند. این جیب گاهی اوقات می تواند ثبات را از دست داده و فضای جابجایی ایمپلنت را فراهم کند. هنگامی که این اتفاق بیفتد، بافت پشتیبان ایمپلنت در پایین پستان اجازه می دهد تا امپلنت پایین آمده که همراه آن بافت پستان اطراف را پایین می آورد. این منجر به ایجاد ناهنجاری در پستان ها می شود؛ بدین صورت که قسمت پایینی پستان بسیار پر بوده و ممکن است نوک سینه ها به طور غیر طبیعی بالا ظاهر شوند. جراحی های بیشتر می تواند سینه ها را به حالت زیبای یشناختی خود برگرداند.

زیبایی

همیشه این خطر وجود دارد که شما ممکن است از نتایج بزرگ کردن پستان خود ناراضی باشید. به عنوان مثال، شما ممکن است از اندازه، شکل یا تقارن سینه های خود ناراضی باشید. انتخاب با دقت جراح می تواند در جلوگیری از این نتیجه به شما کمک کند. مِدبِل پیشنهاد می کند مطمئن شوید که جراح انتظارات شما را کاملاً درک می کند و در مورد امکان پذیر بودن این انتظارات با شما صادق است.

چگونه می توانم برای جراحی بزرگ کردن پستان آماده شوم؟

مهم است که قبل از عمل جراحی پستان، خود را به خوبی آماده کنید. توصیه های زیر را برای آماده سازی جراحی پستان توصیه می کنیم:

رانندگی

بلافاصله پس از عمل جراحی پستان، به شما اجازه رانندگی خودرو داده نمی شود. جراح شما ممکن است دستور دهد 5 روز تا 2 هفته صبر کنید تا بتوانید دوباره رانندگی کنید. بنابراین مهم است که پس از انجام عمل جراحی، یک دوست یا عضو خانواده همراه خود داشته باشید تا شما به خانه برساند. تیم مِدبِل همچنین می تواند در تنظیم سفرتان به شما کمک کند! همچنین برای 24 ساعت اول بعد از جراحی پستان به نظارت بزرگسالان نیاز خواهید داشت. دلیل این امر این است که شما ممکن است در این دوره زمانی توسط بی حس کننده ها و مسکن ها تحت تأثیر قرار بگیرید.

جراحی بزرگ کردن پستان

خوابیدن و استراحت کردن

بعد از عمل جراحی پستان، ممکن است به خواب راحت تری نیاز داشته باشید. بنابراین باید بالش های اضافی روی تخت خود داشته باشید؛ بخاطر چند روز اول روی پشت خود استراحت کنید و بخوابید. مهم است که بعد از عمل استراحت زیادی داشته باشید. با این حال شما باید متحرک باشید و گاه به گاه در خانه پیاده روی کنید. انجام این کار به کاهش خطر ایجاد لخته خون در پاها کمک می کند.

وسایل خانگی و کارها

قبل از عمل باید وسایل کابینت قابل دسترس مانند ظروف مخصوص، لیوان و مواد غذایی خشک را روی پیشخوان (اوپن) آشپزخانه قرار دهید. این امر باعث می شود با دسترسی به وسایل، فشاری روی برش های خود قرار ندهید. همچنین تمیز کردن خانه، شستن لباس ها و تخلیه سطل زباله ها قبل از روز عمل، برای شما ابتکار خوبی است.

خرید مواد غذایی

از آنجایی که بعد از جراحی قادر به بلند کردن اجسام سنگین برای مدتی نخواهید بود، باید روز قبل به فروشگاه مواد غذایی رفته و خرید کنید. همچنین ذخیره بعضی از وعده های غذایی و نگه داشتن آنها در فریزر میتواند مفید باشد؛ به این ترتیب نیازی به نگرانی در مورد پخت و پز هم ندارید.

کودکان و حیوانات خانگی

برای کمک به بهبودی خود، باید از خانواده و دوستان خود بخواهید که به مراقبت از حیوانات خانگی و کودکان خردسالتان کمک کنند.

جراحی بزرگ کردن پستان

رژیم غذایی

حفظ رژیم غذایی سالم بعد از جراحی بزرگ کردن پستان بسیار مهم است. شما باید دارای وعده های غذایی پر پروتئین و کم سدیم باشید که شامل بسیاری از میوه ها و سبزیجات تازه است. حتماً مقدار زیادی آب و نوشیدنی های بدون کافئین بنوشید. سعی کنید از هرگونه مواد غذایی و نوشیدنی هایی که حاوی مقادیر زیادی نمک و قندوشکر هستند خودداری کنید.

لباس پوشیدن

پوشیدن لباس هایی در چند روز اول پس از جراحی بزرگ کردن پستان که از جلو باز می شوند، برای شما راحت تر خواهد بود. پوشیدن کفش های راحتی ممکن است به بهبودی نیز کمک کنند؛ زیرا با آنها دیگر نیازی به خم شدن برای بستن بند یا در آوردن سخت ندارید. در صورت نیاز به سوتین بعد از عمل در روز جراحی، جراح به شما خواهد گفت.

مشاوره جراحی بزرگ کردن پستان

به منظور کاهش خطر عوارض در حین و بعد از عمل جراحی بزرگ کردن پستان، جراحان ما توصیه های زیر را ارائه می دهند:

BMI زیاد، مصرف بی رویه الکل، سیگار کشیدن و استفاده از مواد مخدر تفریحی (اعم از دارویی یا تفریحی)، همگی خطر بروز عوارض را افزایش می دهد. مصرف سیگار بویژه خطر عفونت را افزایش داده و روند بهبود زخم را به تأخیر می اندازد. بنابراین جراحان ما به شما توصیه می کنند حداقل 6 هفته قبل از عمل جراحی سیگار را ترک کنید و از محصولات نیکوتین دار استفاده نکنید. همچنین بسیاری از داروهای هومیوپاتی که با نسخه در دسترس هستند، می توانند بر روند عمل شما تأثیر منفی بگذارند. این داروها شامل داروهای حاوی: زنجبیل، ژنکگو، روغن جگر ماهی، آسپرین، گل راعی و بسیاری از مولتی ویتامین های مختلف است. بنابراین باید 2 هفته قبل از عمل جراحی تمام داروهای هومیوپاتی را متوقف کنید. این امر خطر خونریزی بعد از عمل، کبودی بیش از حد و ایجاد هماتوم را کاهش می دهد. آماده سازی عمل جراحی پستان به شما در اطمینان از مناسب بودن کافی برای جراحی کمک خواهد کرد.

مراقبت های بعد از جراحی بزرگ کردن پستان

در طول مشاوره، جراح شما دستورالعمل خاصی راجع به روش ترجیح داده شده ی مراقبت های بعدی برای بیماران جراحی بزرگ کردن پستان ارائه می دهد.

قرار ملاقات بعد از جراحی بزرگ کردن پستان

بعد از عمل جراحی بزرگ کردن پستان، به احتمال زیاد قادر خواهید بود در همان روز یا روز بعد به خانه برگردید. قبل از ترک بیمارستان، قرار ملاقات بعد از عمل ترتیب داده می شود تا بتوانید طی دو هفته با جراح خود ملاقات کنید. در طی این ملاقات، جراح شما پستان های شما را معاینه می کند، هر بخیه غیر قابل حل را برداشته و هرگونه عارضه جراحی را برطرف می کند. به عنوان بخشی از روند مراقبت جراحی بزرگ کردن پستان، جراح شما در مورد مواردی از قبیل مرخصی کاری، تمرین و ورزش، رانندگی و غیره به شما چارچوبهای زمانی خاصی را توصیه می کند. بنابراین پیروی از توصیه های خاصی که جراح به شما ارائه می دهد، مهم است؛ زیرا این موضوع مختص بهبودی شماست. با این حال، ما در زیر برخی از دستورالعمل ها و اطلاعات کلی در مورد مراقبت های بعد از عمل بزرگ کردن پستان ارائه شده است.

جراحی بزرگ کردن پستان

مرخصی از کار بعد از جراحی بزرگ کردن پستان

زمان لازم برای مرخصی گرفتن از کار بعد از جراحی بزرگ کردن پستان بستگی به نوع کار شما دارد. اگر شغل شما به هر میزان کار دستی به خصوص بلند کردن اجسام سنگین، بردن اشیاء به بالای سر یا هر کار جسمی شدیدی نیاز دارد، حداقل یک هفته مرخصی بگیرید. اگر شغلتان نسبتاً سبک است یا هیچ تأثیری بر بهبودی شما ندارد و فقط به یک میز کار نیاز دارد، فقط 4 تا 5 روز از کار خود مرخصی بگیرید. مهم نیست که نقش شما در آن کار چیست، حتی تاثیرات تأثیر نور نیز باید حداقل برای 1 تا 2 هفته اجتناب شود.

بازگشت به تمرین و ورزش بعد از جراحی بزرگ کردن پستان

اگرچه بعد از جراحی بزرگ کردن پستان نیاز به استراحت دارید، اما مهم است که تمام روز در رختخواب نمانید. حتی اگر شما عمل جراحی بر روی قفسه سینه خود کرده باشید، پیاده روی روزانه گاهی اوقات می تواند به جلوگیری از ایجاد لخته های خون در پاهای شما کمک کند. در حالی که شما باید کمی خود را متحرک نگه دارید، باید فقط با راهنمایی جراح خود به ورزش منظم بازگردید. در زیر یک دستورالعمل گسترده برای بازگشت به ورزش بعد از جراحی بزرگ کردن پستان آورده شده است:

هفته 1 – 3

اصلاً ورزش نکنید. حتی فعالیت های هوازی جزئی ممکن است منجر به افزایش تورم و طولانی تر شدن زمان بهبودی شود.

هفته 3 – 6

میتوانید ورزشهایی مانند دوچرخه سواری را شروع کنید که شامل حرکت شدید نیست.

بعد از 6 هفته

6 هفته بعد از جراحی بزرگ کردن پستان، باید دوباره انواع ورزش را از سر بگیرید.

رانندگی بعد از جراحی بزرگ کردن پستان

شما نمی توانید بلافاصله بعد از جراحی بزرگ کردن پستان رانندگی کنید؛ زیرا هنوز کمی تحت تأثیر بیهوشی قرار خواهید گرفت. بنابراین، شما نیاز دارید که یکی از اعضای خانواده یا یکی از دوستانتان همراهتان باشد تا پس از عمل شما را به خانه برساند. همچنین ممکن است رانندگی تا یک هفته بعد از عمل برای شما دشوار یا غیرممکن باشد. این امر به این دلیل است که عمل جراحی بزرگ کردن پستان بر روی عضلات موجود در سینه شما تأثیر می گذارد و لازم است که فرمان را با بازو بچرخانید. حتی اگر رانندگی در هفته بعد از جراحی شما راحت باشد، NHS توصیه می کند حداقل 1 هفته بعد از عمل از رانندگی خودداری کنید تا از صدمه دیدن خود و آهسته شدن روند بهبودی خود جلوگیری کنید.

سوتین بعد از جراحی بزرگ کردن پستان

بعد از جراحی بزرگ کردن پستان، مجبور خواهید بود 2 تا 5 هفته بعد از عمل یک لباس فشرده ساز و جذب بپوشید. میزان زمانی که شما مجبور به پوشیدن این “سوتین بهبودی” هستید بستگی به توصیه جراح شما دارد. پوشاک فشرده ساز در روزهای ابتدایی مراقبت بعد از عمل بزرگ کردن پستان بسیار مهم است؛ زیرا به کاهش تورم و کبودی کمک کرده و به شما در رسیدن به بهترین نتیجه ممکن کمک می کنند.

مراقبت از زخم بعد از جراحی بزرگ کردن پستان

چندین روش مختلف وجود دارد که ممکن است جراح شما برای بهبود زخم ها بعد از جراحی بزرگ کردن پستان به شما کمک کند. این شامل:

  • ماساژ زخم – پس از بهبودی جای زخم، می توانید زخم خود را به آرامی ماساژ دهید، ترجیحاً با یک کرم یا روغن زخم.
  • کرم/ ژل/ ورق های سیلیکونی – جراح شما ممکن است 6 تا 12 ماه پس از بهبودی زخم هایتان با یک محصول مبتنی بر سیلیکون، به شما کمک کند تا به روشن شدن رنگ جای زخم کمک کرده و محو شود.
  • از قرار دادن زخم های خود در معرض آفتاب یا آفتاب گیری جلوگیری کنید و از یک ضد آفتاب قوی برای محافظت از پوست و جلوگیری از افزایش رنگ دانه های پوستی (تاریک شدن رنگ زخم) استفاده کنید.

به طور خاص جراح شما در مورد چگونگی مراقبت از زخم ها، توصیه هایی خواهد کرد.

جراحی بزرگ کردن پستان

نتایج جراحی بزرگ کردن پستان

اگرچه تفاوت فوری در اندازه پستان های شما بعد از جراحی بزرگ کردن پستان مشاهده می شود، ممکن است 2 تا 9 ماه طول بکشد تا بتوانید نتایج کامل زیبایی بزرگ کردن پستان خود را مشاهده کنید. تورم و برخی اختلافات جزئی در شکل آنها ممکن است تا 9 ماه ادامه داشته باشد. این نکته را باید در نظر داشته باشید که زمان ریکاوری دقیق در هر بیماری متفاوت است. زمان بندی برای هر بیمار متفاوت بوده و هر جراح توصیه ها و جداول زمانی متفاوتی را ارائه می دهد. بنابراین، پیروی از تمام توصیه های بعد از عمل جراح، مهم است.

 سؤالات متداول در مورد جراحی بزرگ کردن پستان

مهم است که قبل از انجام عمل، در مورد بزرگ کردن پستان خود تحقیق کنید. سؤالات متداول در مورد بزرگ کردن پستان شامل موارد زیر است:

بعد از جراحی بزرگ کردن پستان چه مدت باید از کار خود مرخصی بگیرم؟

این بستگی به نوع کار شما دارد. اگر شغل شما شامل فعالیت های بدنی زیادی است، حداقل یک هفته مرخصی باید داشته باشید. اگر فعالیت زیادی نداشته باشد، شما فقط باید 4 تا 5 روز مرخصی داشته باشید. در هر صورت، شما باید حداقل از 1 تا 2 هفته از وظایف سبک خودداری کنید.

آیا جراحی بزرگ کردن پستان در توانایی من در شیردهی تأثیر خواهد گذاشت؟

برخی از خانم ها پس از بزرگ کردن پستان در شیردهی دچار مشکل می شوند. این حالتی غیر معمول است و بیشتر بیماران با این فرض که قبل از عمل می توانستند از شیر مادر تغذیه بدهند، می توانند پس از عمل هم شیرده باشند. ایجاد برش ها در زیر پستان یا زیر بغل ممکن است از آسیب به مجاری شیردهی، غدد یا اعصاب جلوگیری کند. ایمپلنت هایی که در زیر عضله قفسه سینه قرار می گیرند نیز احتمال آسیب به مجاری و اعصاب شیردهی را ندارند.

چه مدت بعد از شیردهی باید منتظر بمانم تا بتوانم جراحی بزرگ کردن پستان انجام دهم؟

اگر هم اکنون در حال شیردهی هستید، جراح شما ممکن است مجبورتان کند حداقل 3 تا 6 ماه قبل از عمل، شیردهی را متوقف کنید. این اجازه می دهد تا پستان ها قبل از عمل شما بخوبی مستقر شوند.

جراحی بزرگ کردن پستان

چه مدت بعد از بارداری باید منتظر بمانم تا بتوانم جراحی بزرگ کردن پستان انجام دهم؟

اگر اخیراً نوزادی را به دنیا آورده اید، ممکن است جراح شما از شما بخواهد 3 تا 6 ماه صبر کنید تا بتوانید جراحی بزرگ کردن پستان بکنید.

ایمپلنت پستان چه حسی دارد؟

ایمپلنت پستان به منظور جلوه دادن طبیعی پستان ها طراحی شده اند. ایمپلنت های ژل سیلیکونی، به ویژه ژل سیلیکونی بسیار منسجم، نسبت به ایمپلنت های سالینی، ظاهر و احساس طبیعی تری دارند.

آیا برای جراحی بزرگ کردن پستان به مراجعه پزشک عمومی نیاز دارم؟

اکثر جراحان زیبایی می خواهند بدون مراجعه به پزشک معالج، شما را برای مشاوره اولیه ببینند. اما اگر قصد دارید همگام با جراحی پیش بروید، جراح شما برای دریافت جزییاتی در مورد تاریخچه درمانی و پزشکیتان ممکن است با پزشک معالج شما تماس بگیرد.

آیا جراحی بزرگ کردن پستان در NHS (بیمه سلامت) موجود است؟

عمل های زیبایی مانند بزرگ کردن پستان معمولاً شامل NHS نمی شوند. اگر با این حال شما برای درمان سرطان پستان متحمل لامپکتومی یا ماستکتومی شده باشید، ممکن است واجد شرایط بازسازی پستان در NHS باشید.


بیشتر بدانید : عدم آگاهی بانوان ایرانی از علائم سرطان پستان


جراحی بزرگ کردن پستان

تأثیر مواد مخدر و الکل در بزرگ کردن پستان چیست؟

سیگار کشیدن، نوشیدن مقادیر زیاد الکل ویا مصرف مواد مخدر تفریحی، خطر عوارض در حین و بعد از عمل را افزایش می دهد. جراحان ما اکیدا توصیه می کنند حداقل شش هفته قبل از عمل سیگار کشیدن و استفاده از تمام محصولات نیکوتین دار را متوقف کنید.

آیا بعد از عمل بزرگ کردن پستان به جراحی های اضافی نیاز دارم؟

به دلایل متعددی ممکن است عمل جراحی های بیشتری انجام شود. در بیشتر موارد به دنبال ایجاد عارضه ای از قبیل انقباض کپسولی یا پارگی ایمپلنت، لازم است عمل جراحی دیگری صورت بپذیرد. همچنین برخی از بیماران برای تغییر اندازه، شکل یا نوع ایمپلنت، عمل جراحی دیگری را انتخاب می کنند.

چه کسی کاندید مناسبی برای جراحی بزرگ کردن پستان نیست؟

بزرگ کردن پستان ممکن است برای خانمهایی که دارای شرایط زیرند مفید نباشد:

  • یک عفونت فعال داشته باشید
  • سرطان فعال یا سابقه سرطان داشته و درمان کافی دریافت نکرده اید
  • باردار یا پرستار هستید

جراحی بزرگ کردن پستان ممکن است در درمان عفونت یا سرطان اختلال ایجاد کند. همچنین ممکن است ایمنی کودک در دوران بارداری را به خطر بیاندازد.

افزایش یا کاهش وزن بعد از جراحی بزرگ کردن پستان چه تأثیری خواهد داشت؟

کاهش عمده وزن یا افزایش وزن ممکن است در ظاهر پستان شما تأثیر بگذارد. افزایش شدید وزن منجر به تاثیر کمی در اندازه ایمپلنت می شود. در حالی که کاهش شدید وزن اثر آنها برجسته تر خواهد شد. اثر کاهش وزن یا افزایش بین افراد متفاوت است.

بیماری های التهابی روماتیسمی؛ علائم آرتروز و راه های درمان آن

آرتروز به معنای التهاب مفصل است اما این عبارت برای توصیف حدود 200 بیماری استفاده می شود که بر مفاصل و بافت های پیرامون مفاصل و سایر بافت های متصل کننده تاثیر می گذارد. این بیماری در واقع رماتیسمی است. مرسوم ترین نوع آرتروز، آرتروز استخوانی است. سایر بیماری های رماتیسمی مرسوم مرتبط با آرتروز، شامل نقرس، فیبرومیلاگیا و آرتروز روماتیسمی (RA) می شود.  بیماری های رماتیسمی اغلب، احساس درد، خشکی و ورم در یک یا چند مفصل یا پیرامون آن ها را به همراه خواهند داشت. علائم ممکن است به صورت ناگهانی یا به تدریج بروز پیدا کند. بیماری های خاص روماتیسمی می تواند بر سیستم ایمنی و اندام های داخلی مختلف بدن اثرگذار باشد. در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام به بررسی بیماری آرتروز می پردازیم.

آرتروز

انواع آرتروز

برخی از انواع آرتروز، همانند آرتروز روماتیسمی و لوپوس (SLE) می تواند بر چندین اندام اثر گذاشته و باعث بروز علائم گسترده ای شود. براساس گفته های مرکز جلوگیری و کنترل بیماری ها (CDC)، 54.4 میلیون بزرگسال در ایالت متحده، تشخیص مثبت نوعی از آرتروز را داشته اند.

از این آمار، 23.7 میلیون فرد به دلیل این بیماری، دچار محدودیت در برخی از فعالیت های خود شده اند. آرتروز در میان بزرگسالان، با سن 65 سال به بالا مرسوم تر است اما می تواند بر تمامی بازه های سنی (مثل کودکان) اثرگذار باشد.

حقایق سریع درباره آرتروز

در این جا چند نکته کلیدی درباره آرتروز را می آوریم. برای به دست آوردن جزئیات بیشتر می توانید به مقاله اصلی رجوع کنید.

  • آرتروز به حدود 200 بیماری روماتیسمی اشاره دارد که بر مفاصل اثر میگذارد (شامل لوپوس و آرتروز روماتیسمی)
  • می تواند باعث بروز بازه ای از علائم شده و توانایی شخص، در زمینه انجام کارهای روزمره را مختل کند.
  • فعالیت های فیزیکی، اثری مثبت بر آرتروز داشته و می تواند سلامت ذهنی، عملکرد و درد را بهبود ببخشد.
  • فاکتورهای موجود در زمینه توسعه آرتروز، شامل مصدومیت، متابولیسم غیرطبیعی، دلایل ژنتیکی، عفونت و کارکرد نادرست سیستم ایمنی باشد.
  • درمان ها تلاش می کنند تا درد را کنترل کرده، آسیب به مفصل را به حداقل برسانند و کیفیت زندگی را بهبود بخشیده یا در همان سطح حفظ کنند. روش های درمان، شامل دارو، درمان های فیزیکی و پشتیبانی از بیماران می شود

درمان آرتروز

هدف درمان، برای آرتروز، کنترل درد، حداقل کردن آسیب به عضلات و بهبودبخشی یا حفظ کارکرد و کیفیت زندگی است.

بازه ای از داروها و استراتژی های سبک زندگی می تواند برای نائل آمدن به این هدف و محافظت از مفاصل، در برابر آسیب های بیشتر موثر باشد

به چند مورد درمان در زیر می پردازیم:

  • دارو
  • درمان های بدون دارو
  • درمان به کمک شغل یا درمان فیزیکی
  • پشتیبانی از بیماران
  • کم کردن وزن
  • جراحی شامل عمل جایگزینی مفصل

دارو برای آرتروز

انواع غیرالتهابی آرتروز همانند آرتروز استخوانی اغلب با کمک داروهای کاهش درد، فعالیت فیزیکی، کم کردن وزن در صورت وجود اضافه وزن و تسهیلات خود-مدیریتی، درمان می شود.

این درمان ها برای انواع التهابی آرتروز، همانند RA، همراه با داروهای ضد التهاب، همانند کورتیکوسترویدها و داروهای ضد التهاب غیر استرویدی (NSAIDها)، داروهای ضد روماتیسمی اصلاح کننده بیماری (DMARDها) و طبقه نسبتا جدیدی از  داروها به نام های بیولوژیک ها اِعمال می شود. داروها بر نوع آرتروز وابسته است. داروهایی که استفاده مرسوم دارند را در زیر می خوانیم.

آرتروز

درد-نشان ها

این داروها درد را کاهش داده اما هیچ اثری بر التهاب ندارند. مثال هایی از این دارو شامل استامینافون، تیلنول، ترامادول، اولترام و داروهای مخدری که شامل اوکسیدوکون (پرکوست و اوکسیکونتین) می شوند یا هایدروکودون (ویکودین و لورتا) را در بر می گیرد. تایلنول را می توان به صورت آنلاین خریداری کرد.

داروهای ضد التهاب غیر استرویدی

  NSAIDها

این داروها می توانند هم درد و هم التهاب را کاهش دهند. NSAIDها را می توان در داروخانه یا به صورت آنلاین خریداری کرد (شامل ایبوپروفن) (Advil, Motrin IB) و ناپرسکون سدیم (آلیو). برخی از NSAIDها را می توان به صورت کِرِم، ژل یا بسته هایی که روی مفاصل خاص اِعمال می شوند خریداری کرد.

آزارگرها

برخی از کرم ها پمادها شامل منتول یا کاپسایسی می شوند. باعث تند شدن فلفل می شود. مالیدن این ماده بر پوست، روی مفصلی که در آن احساس درد می کنید می تواند سیگنال های درد را از مفصل تعدیل کرده یا درد را کاهش دهد. کرم های مختلفی را می توان از این خانواده به صورت آنلاین خریداری کرد.

داروهای ضد روماتیسمی

با اصلاح بیماری (DMARD): برای درمان RA استفاده می شوند و می توانند سیستم ایمنی را از حمله به مفاصل باز داشته یا این کار را کند کنند. مثال هایی در این باره شامل متوتریکسات (ترکساد) و هیدروکسی کلروکویین (پلاکویینیل) می شود.

بیولوژیک ها

این داروها با DMARDها استفاده می شود و در واقع اصلاح کننده های واکنشی هستند که به صورت ژنتیکی، مهندسی شده و مولکول های پروتئینی مختلف دخیل در واکنش سیستم ایمنی را هدف قرار می دهند. مثال هایی در این زمینه شامل اتانرسپ، اینفلکسیماب می شود.

کورتیکوسترویدها

تردمیسون و کورتیزون، التهاب را کاهش داده و سیستم ایمنی را سرکوب می کند.

درمان های طبیعی

رژیم غذایی متعادل و سالم، با تمرین های مناسب، اجتناب از سیگار کشیدن و ننوشیدن بیش از حد الکل می تواند به افراد مبتلا به آرتروز کمک کند که سلامت عمومی خود را حفظ نمایند.

آرتروز

رژیم غذایی

هیچ گونه رژیم غذایی خاصی وجود ندارد که بتواند آرتروز را درمان کند اما برخی از انواع غذا می تواند به کاهش التهاب کمک کند. غذاهای زیر که در رژیم غذایی مدیترانه ای یافت می شوند، می توانند مواد مغذی فراوانی را فراهم آورند که برای سلامت مفاصل خوب است: ماهی، مغز و دانه، میوه و سبزیجات، لوبیا، روغن زیتون، غلات کامل

غذاهایی که باید از خوردن آن ها اجتناب کرد:

غذاهایی وجود دارد که افراد مبتلا به آرتروز باید از آن ها دوری کنند. سبزیجات تاج ریزی همانند گوجه، یک ماده شیمیایی به نام سولانین در خود دارد که برخی از مطالعات، آن را با درد آرتروز در ارتباط می دانند. یافته های پژوهشی، هنگام مباحثه درباره این سبزیجات، گمراه کننده هستند اما برخی، کاهش علائم آرتروز را هنگام دوری از گیاهان تاج ریزی گزارش کرده اند.

خود مدیریتی

خود-مدیریتی علائم آرتروز نیز حائز اهمیت فراوان است. استراتژی های کلیدی را در زیر می خوانیم:

  • حفظ فعالیت فیزیکی
  • به دست آوردن و حفظ وزن سالم
  • معاینه های منظم توسط دکتر
  • محافظت از مفاصل، دربرابر تنش های غیر الزامی

7 عادت هستند که می توانند به فرد مبتلا به آرتروز کمک کنند که بیماری خود را مدیریت کند:

منظم بودن

علائم خود، سطح درد، داروها و عوارض جانبی محتمل را به منظور مشاوره با دکتر خود ثبت کنید.

مدیریت درد و خستگی

یک رژیم دارویی را می توان با مدیریت درد غیر دارویی ترکیب کرد. یادگیری مدیریت خستگی، برای زندگی راحت با آرتروز، نقش کلیدی دارد

فعال بودن

تمرینات بدنی برای مدیریت آرتروز و سلامت عمومی مفید است

متعادل کردن فعالیت، با استراحت

علاوه بر فعال بودن، استراحت نیز هنگام فعال بودن بیماریتان بسیار مهم است

داشتن رژیم غذایی سالم

رژیم غذایی متعادل می تواند به شما کمک کند تا وزن سالمی را به دست آورده و التهاب را کنترل کنید. از غذاهای فرآوری شده و اصلاح شده و همچنین غذاهای استخراج شده از حیوانات که التهاب زا هستند، دوری کرده و غذاهای گیاهی کامل را انتخاب نمایید که آنتی اکسیدان های بالایی داشته و هم چنین ویژگی ضد التهاب دارند.

بهبود خواب

خواب کم می تواند خستگی و درد آرتروز را تشدید کند. برای بهبود بهداشت خواب تلاش کنید تا راحت تر خوابیده و به خواب خود ادامه دهید. از مصرف کافئین و انجام تمرین های شدید در غروب اجتناب ورزیده و زمان خیره شدن به صفحه مانیتور را قبل از خوابیدن، کاملا محدود کنید.

مراقبت از مفاصل

توصیه هایی برای مراقبت از مفاصل می تواند شامل استفاده از مفاصل بزرگتر و قوی تر، به عنوان اهرم، هنگام باز کردن در، استفاده از چندین مفصل برای پخش کردن وزن یک شی (همانند استفاده از کوله پشتی) و به دست گرفتن اشیا با استفاده از دستگیره های پددار باشد. یک موقعیت نشستن را برای بازه های زمانی طولانی انتخاب نکنید. برای حفظ تحرک خود، استراحت های منظمی داشته باشید تا متحرک بمانید.

درمان های فیزیکی

دکترها اغلب، دوره ای از درمان های فیزیکی را برای کمک به بیماران مبتلا به آرتروز، در زمینه غلبه کردن به برخی از چالش ها و هم چنین کاهش محدودیت های تحرک توصیه می کند.

حالت هایی از درمان های فیزیکی که می توان آن ها را توصیه کرد در زیر آمده است:

درمان آب گرم: تمرین در استخر آب گرم: آب از وزن، پشتیبانی کرده و فشار کمتری بر عضلات و مفاصل وارد می کند

درمان فیزیکی: تمرین های خاص که با توجه به شرایط و نیازهای انفرادی، شخصی سازی شده اند، در برخی از مواقع، در ترکیب با تمرین های کاهش درد، همانند بسته های یخ یا آب داغ یا ماساژ، می تواند موثر باشد

درمان به کمک کار: توصیه ای عملی در زمینه مدیریت وظایف روزانه، انتخاب از کمک ها و ادوات تخصصی، محافظت از مفاصل در برابر آسیب بیشتر و مدیریت خستگی

آرتروز

فعالیت فیزیکی

پژوهش ها نشان داده با وجود این که افراد مبتلا به آرتروز ممکن است افزایش کوتاه مدت درد، هنگام شروع تمرین ها احساس نمایند، فعالیت فیزیکی مداوم می تواند روشی موثر، برای کاهش علائم بلندمدت باشد.

مبتلایان به آرتروز می توانند در فعالیت های فیزیکی کمک به مفاصل، شرکت داشته باشند. به دلیل اینکه تعداد زیادی از مبتلایان به آرتروز، یک بیماری دیگر همانند بیماری قلبی دارند، انتخاب کردن فعالیت های مناسب، بسیار مهم است.

فعالیت های فیزیکی که به مفاصل کمک می کنند و برای بیماران مبتلا به آرتروز و بیماری های قلبی مناسب هستند، شامل موارد زیر می شوند: پیاده روی، شنا کردن، دوچرخه سواری، یک متخصص مراقبت از سلامت می تواند به شما کمک کند تا روش هایی برای به دست آوردن سبک زندگی سالم و رسیدن به کیفیت بهتر زندگی را داشته باشید.

درمان های طبیعی آرتروز

درمان طبیعی، برای انواع مختلف آرتروز توصیه شده است. براساس سازمان مقابله با آرتروز که در بریتانیا بنا گذاشته شده است (U.K) ،برخی از پژوهش ها از استفاده از پنجه شیطان (روزهیب و بزولیا)، از درخت فرانکینسس پشتیبانی کرده اند. مکمل های بزولیا و پنجه شیطان را می توان به صورت آنلاین خریداری کرد. مدارکی وجود دارد مبنی بر این که مارچوبه می تواند موثر واقع شود اما مطالعات بیشتری برای تائید اثربخشی آن مورد نیاز است.


بیشر بدانید: مصرف شیر عامل ابتلا به آرتروز روماتوئید


گیاهان دارویی و ادویه های دیگری نیز وجود دارند که برای RA  توصیه شده اند اما باید بگوییم که پژوهش های بیشتری برای تائید ان ها مورد نیاز است. می توان به زردچوبه، سیر، زنجبیل، فلفل سیاه و چای سبز اشاره کرد. بسیاری از این گیاهان دارویی و ادویه ها را می توان به صورت آنلاین در حالت مکمل خریداری کرد (همانند زردچوبه، زنجبیل و سیر). افرادی که به دنبال درمان های طبیعی برای آرتروز می گردند باید ابتدا با دکتر خود مشورت کنند.

علل آرتروز

هیچ علت خاصی برای تمامی انواع آرتروز وجود ندارد. علت یا علل، بر اساس نوع و حالت آرتروز متفاوت است.

علل محتمل این بیماری را در زیر می بینید:

  • مصدومیت که منجر به آرتروز وخیم شده است
  • متابولیسم غیرطبیعی که منجر به نقرس و شبه نقرس می شود
  • عوامل موروثی همانند آرتروز استخوانی
  • عفونت همانند آرتروز لایم
  • نارسایی سیستم ایمنی همانند RA و SLE

اکثر انواع آرتروز، با ترکیبی از فاکتورها در ارتباط هستند اما برخی هیچ علت واضحی نداشته و به نظر بروزی غیرقابل پیش بینی دارند. برخی افراد از لحاظ ژنتیکی احتمال بیشتری برای مبتلا شدن به بیماری های آرتروزی دارند. فاکتورهای دیگر همانند مصدومیت های قبلی، سیگار کشیدن، عفونت و شغل هایی که از لحاظ فیزیکی دشوار هستند نیز می تواند روی ژن ها تاثیر بگذارد تا ریسک آرتروز بیشتر شود.

آرتروز

رژیم غذایی و مواد مغذی می توانند در مدیریت آرتروز و هم چنین ریسک بروز آن موثر واقع شوند. با این وجود غذاهای خاص، حساسیت غذا و عدم تحمل غذا به عنوان علل شناخته شده آرتروز مطرح نمی شوند. غذاهایی که التهاب را افزایش می دهند، به خصوص غذاهای مشتق شده از حیوان و رژیم های غذایی که قند آلوده بیشتری دارند می توانند باعث بدتر شدن علائم شوند. هم چنین خوردن غذاهایی که باعث تحریک واکنش سیستم ایمنی می شود نیز همین اثر را خواهد گذاشت.

نقرس، یک نوع از آرتروز است که ارتباط نزدیکی با رژیم غذایی دارد به دلیل این که توسط سطوح بیش از حد اسید یوریک بروز پیدا می کند که می تواند خود، نتیجه رژیم باشد. رژیم های غذایی که در بر گیرنده غذاهایی با پیورین بالا هستند، همانند غذای دریایی، شراب قرمز و گوشت، می تواند باعث بروز نقرس شود. سبزیجات و سایر غذاهای گیاهی که شامل سطوح بالایی از پیورین می شوند به نظر علائم نقرس را بدتر نمی کنند.

فاکتورهای ریسک، برای آرتروز

فاکتورهای ریسک خاصی با آرتروز در ارتباط هستند.برخی از این فاکتورها را می توان اصلاح کرد در حالی که بقیه قابل دستکاری نیستند.

فاکتورهای ریسک آرتروز که غیرقابل اصلاح هستند:

  • سن: ریسک بروز اکثر انواع آرتروز، با افزایش سن افزایش می یابد
  • جنسیت: اکثر انواع آرتروز در خانم ها شیوع بیشتری دارد. 60 درصد از تمامی افرادی که آرتروز دارند خانم هستند. نقرس در آقایان به نسبت خانم ها مرسوم تر است
  • فاکتورهای ژنتیکی: ژن های خاصی با ریسک های بالاتر انواع خاصی از آرتروز در ارتباط هستند. همانند آرتروز روماتیسمی (RA)، لوپوس اریتماتوتوس سیستمیک (SLE)، آنکای لوزینگ اسپاندیلیتیس

فاکتورهای ریسک آرتروز قابل اصلاح

  • اضافه وزن و چاقی: وزن بیش از حد می تواند هم به شیوع و هم به پیشرفت آرتروز استخوانی زانو کمک کند.
  • مصدومیت های مفاصل: آسیب به مفاصل می تواند در بروز آرتروز استخوانی در همان مفصل موثر باشد.
  • عفونت: بسیاری از عوامل میکروبی می توانند باعث عفونت مفاصل شده و بروز حالت های مختلفی از آرتروز را شروع کند
  • کار: کارهای خاصی هستند که در واقع شامل خم شدن مکرر زانو و گرفتن حالت اسکوات می شوند که با آرتروز استخوان زانو در ارتباط می باشند.
  • بیماری همراه: بیشتر از نیمی از بزرگسالان ایالات متحده که مبتلا به آرتروز هستند، ابتلا به فشار خون بالا را نیز گزارش می کنند. فشار خون بالا با بیماری های قلبی در ارتباط است که در واقع شایع ترین بیماری همراه، در میان بزرگسالان مبتلا به آرتروز می باشد

حدود 1 مورد از 5 بزرگسال، در ایالت متحده که مبتلا به آرتروز سیگار می کشند. سیگار کشیدن، با بیماری های تنفسی شدید در ارتباط است که در واقع دومین شایع ترین بیماری همراه، در میان بزرگسالان مبتلا به آرتروز می باشد.

انواع آرتروز

حدود 200 نوع آرتروز یا بیماری عضله-اسکلتی وجوددارد. می توان این بیماری را به 7 گروه عمده تقسیم کرد:

  • آرتروز التهابی
  • آرتروز مکانیکی یا دجنراتیو
  • درد عضله ای اسکلتی بافت نرم
  • درد کمر
  • بیماری بافت اتصال دهنده
  • آرتروز عفونی
  • آرتروز متابولیک

آرتروز التهابی

التهاب، بخش عادی ای از فرآیند بهبود بدن است. التهاب اغلب به عنوان یک مکانیزم دفاعی، در برابر ویروس ها و باکتری یا به عنوان یک واکنش در برابر صدماتی همانند سوختگی شناخته می شود. با این وجود در آرتروز التهابی ،التهاب در افراد مبتلا، بدون هیچ دلیل خاصی بروز می کند. آرتروز التهابی را می توان توسط التهاب آسیب زننده ای تعریف کرد که به صورت واکنشی طبیعی، در برابر صدمه به وجود نمی آید.


بیشتر بدانید: خوراکی های ممنوعه برای مبتلایان به آرتروز


این نوع التهاب، مفید نبوده و باعث آسیب زدن به مفاصل تحت تاثیر می شود. به درد، خشکی و ورم کردگی منجر خواهد شد. آرتروز التهابی می تواند بر چندین مفصل تاثیر بگذارد و التهاب می تواند به سطح مفاصل و هم چنین استخوان آن ها آسیب بزند. مثال هایی از آرتروز التهابی را در زیر داریم:

  • آرتروز رماتیسمی
  • آرتروز واکنشی
  • ورم مهره های ستون فقرات آنکولیز کننده
  • آرتروز متناظر با ورم مخاط روده بزرگ یا پوریازیس

عبارت آرتروز یعنی التهاب مفاصل اما التهاب می تواند بر تاندوم ها و لیگامنت های پیرامون مفصل نیز تاثیرگذار باشد.

آرتروز

آرتروز مکانیکی یا دجنراتیو

آرتروز مکانیکی یا دجنراتیو به گروهی از بیماری ها اشاره دارد که عمدتا شامل آسیب به غضروف پوشاننده انتهای استخوان می شود. کار اصلی غضروف لغزنده و صاف، این است که به مفاصل کمک کند تا روی همدیگر لغزیده و به صورت روان حرکت نماید. این نوع آرتروز باعث می شود که غضروف، نازک تر و ناهموارتر شود.

برای جبران کردن عدم وجود غضروف و کارکردن در مفاصل، بدن، استخوان را در تلاشی برای بازیابی پایداری خود، مدلسازی مجدد می کند. این پدیده می تواند منجر به رشد نامطلوب استخوان شده که آن را با نام آرتروز استخوانی می شناسیم. مفصل، شکل خود را از دست می دهد. این بیماری را اغلب با نام آرتروز استخوانی می شناسیم. آرتروز استخوانی می تواند از آسیب قبلی به مفصل (همانند شکستگی یا التهاب قبلی) در مفصل پدید بیاید.

درد عضله ای اسکلتی بافت نرم

درد عضله ای اسکلتی بافت نرم در بافت هایی به جز مفاصل و استخوان ها احساس می شود. درد اغلب بر قسمتی از بدن پس از بروز صدمه یا استفاده بیش از حد تاثیر میگذارد (همانند آرنج بازیکنان تنیس)  و از عضلات و بافت های نرمی پدیدار می شود که مفاصل را پشتیبانی میکنند. دردی که شایع تر و مرتبط با سایر علائم است می تواند نشان دهنده فیبرونیالجیا باشد.

درد کمر

درد کمر از عضلات، دیسک ها، اعصاب، لیگامتها، استخوان ها یا مفاصل به وجود می آید. درد کمر می تواند از مشکلات موجود در اندام های داخل بدن نیز ریشه بگیرد هم چنین می تواند نتیجه درد ارجاع شده باشد. برای مثال هنگامی که یک مشکل، در جای دیگر از بدن منجر به درد کمر می شود. همچنین ممکن است علت خاصی داشته باشد (همانند آرتروز استخوانی).

این پدیده را اغلب با نام اسپاندیلوسیس میشناسیم، هنگامی که در ستون فقرات اتفاق بیفتد. آزمایش های تصویربرداری یا معاینات فیزیکی می تواند این نوع بیماری را شناسایی کند. یک دیسک در رفته یا نازک شدن استخوان ها، علت دیگری برای کمردرد است (دقیقا همانند آرتروز استخوانی). در صورتی که یک دکتر نتواند علت دقیق درد کمر را شناسایی کند، اغلب آن را به عنوان درد نامشخص توصیف می نمایند.

 بیماری بافت متصل کننده (CTD)

بافتهای متصل کننده، سایر بافتها و اندام های بدن را پشتیبانی کرده، با یکدیگر پیوند داده یا از یکدیگر جدا می کنند. آن ها شامل تاندوم ها، لیگامنتها و غضروف ها می شوند. CTD شامل التهای و درد مفاصل می شود. التهاب نیز می تواند در سایر بافتها شامل پوست، عضله، شش و کلیه بروز پیدا کند.

این پدیده می تواند منجر به علائم مختلفی در کنار درد در مفاصل شود و ممکن است نیاز به مشاوره با چندین متخصص داشته باشد. مثال هایی از CTD را در زیر می بینیم:

  • SLE یا لوپوس
  • سلرودرما یا سلروسیس سیستمیک
  • درماتومیوسیتیس

آرتروز

آرتروز عفونی

یک باکتری، ویروس یا قارچ که وارد مفصل می شود می تواند در نهایت منجر به التهاب شود. اورگانیزم هایی که مفاصل را آلوده می کنند شامل موارد زیر می شوند:

  • سالمونلا و شیگلا که از طریق مسمومیت غذایی یا آلودگی شیوع پیدا می کند
  • کلامدیا و گونورها که در واقع بیماری هایی با انتقال جنسی هستند (STD)
  • هپاتیت سی، یک بیماری خون به خون است که از طریق سوزن های مشترک یا انتقال خون بروز پیدا می کند

عفونت مفصل را اغلب می توان با استفاده از آنتی بیوتیک ها یا سایر داروهای آنتی میکروبی از بین برد. با این وجود آرتروز، برخی از مواقع مزمن شده و در صورتی که عفونت، برای مدت خاصی ادامه پیدا کرده باشد، آسیب وارده به مفاصل، غیرقابل بازگشت خواهد بود.

آرتروز متابولیک

اسید یوریک، یک ماده شیمیایی است که هنگامی ایجاد می شود که بدن، موادی با نام پیورین ها را تجزیه می کند. پیورین ها در سلول های انسانی و چندین غذا یافت می شود. اکثر اسیدهای یوریک، در خون حل شده و به کلیه می رود. از آن جا وارد ادرار خواهند شد.

برخی، سطوح بالای اسید یوریک دارند زیرا یا به طور طبیعی به نسبت نیازشان، اسید یوریک بیشتری تولید می کنند یا این که بدنشان نمی تواند اسید یوریک را با سرعت کافی پاکسازی کند. اسید یوریک، در بدن برخی تجمع پیدا کرده و کریستال های شبه سوزن در مفاصلشان تشکیل می دهد که منجر به افزایش ناگهانی درد فوق العاده زیاد در عضلات یا حمله نقرسی می شوند.


بیشتر بدانید: جلوگیری از تغییر شکل استخوان ناشی از آرتروز با اسفناج


نقرس ممکن است در یک بازه زمانی احساس شده و سپس احساس آن از بین برود یا در صورتی که سطوح اسید یوریک، کاهش پیدا نکند، مزمن شود. این بیماری، اغلب بر روی مفصل یا تعداد کمی از مفاصل تاثیرگذار است (همانند انگشت شست پا و دست ها). اغلب، نواحی انتهایی بدن را تحت تاثیر قرار می دهد. یک نظریه این است که کریستال های اسید یوریک، در مفاصل سردتر تشکیل می شوند که از گرمای اصلی بدن، فاصله بیشتری دارد. برخی از انواع شایع تر آرتروز را در زیر به بحث و بررسی می گذاریم:

آرتروز رماتیسمی

آرتروز روماتیسمی (RA) هنگامی بروز پیدا می کند که سیستم ایمنی بدن به بافت بدن (به خصوص بافت های متصل کننده) حمله کرده و منجر به التهاب در مفاصل، درد و فساد بافت مفاصل شود. غضروف، یک بافت متصل کننده و انعطاف پذیر در مفاصل است که ضربه و فشار ایجاد شده توسط تحرک (همانند دویدن و راه رفتن را جذب می کند).

هم چنین از مفاصل محافظت کرده و توانایی حرکت روان را به ما می دهد. تورم مداوم، در مایع مفصلی منجر به فسادپذیری غضروف و استخوان می شود. این پدیده منجر به تغییر شکل مفصل، درد، ورم کردگی و قرمزی خواهد شد. RA می تواند در هر سنی بروز پیدا کند و متناظر با خستگی و خشکی طولانی، پس از استراحت می باشد. RA باعث مرگ زودهنگام و ناتوانی شده و می تواند کیفیت زندگی را کاهش دهد.

بیماری هایی که RA با آن ها در ارتباط است، بیماری های قلب و عروق (همانند بیماری قلبی ایسمیک و سکته) است. تشخیص زودهنگام RA می تواند احتمال یادگیری نحوه مدیریت علائم، به صورت موفقیت آمیز را افزایش دهد. این پدیده می تواند تاثیر بیماری ها بر کیفیت زندگی را کم کند.

آرتروز

آرتروز استخوانی

آرتروز استخوانی، یک بیماری مفصلی شایع دجنراتیو می باشد که بر غضروف، پوشش مفصل و لیگامنت ها و استخوان های زیرمفصل تاثیر خواهد گذاشت. تجزیه این بافت ها در نهایت منجر به خشکی مفصل و درد خواهد شد. مفاصلی که بیشترین تاثیر را توسط آرتروز استخوانی می پذیرند، مفاصلی هستند که از آن ها استفاده سنگین می شود (همانند باسن، زانو، دست ها، ستون فقرات، قسمت پایه انگشت شست دست و مفصل انگشت شست پا).

آرتروز کودکان

این بیماری را می توان نقطه ارجاع چندین نوع آرتروز دانست. آرتروز گزین-آسیب نوجوانی (JRA) که آن را به عنوان آرتروز روماتیسم نوجوانی می شناسیم، شایع ترین نوع این بیماری است. آرتروز در کودکان می تواند باعث ایجاد آسیب های دائمی به مفاصل شود و هیچ درمانی برای آن وجود ندارد. با این وجود امکان بهبودی بیماری وجود دارد که در طول این زمان، بیماری کاملا غیر فعال باقی خواهد ماند. دلیل آن  می تواند مشکلات سیستم ایمنی باشد.

آرتروز عفونی

بر این باور هستیم که این نوع آرتروز، میان دو و ده، در هر صد هزار نفر را در جمعیت کلی تحت تاثیر قرار می دهد. در میان افراد مبتلا به RA می تواند 30 تا 70 نفر، به ازای هر هزار نفر را تحت تاثیر قرار دهد. آرتروز عفونی، نوعی التهاب مفصل است که از عفونت قارچی یا باکتریایی حاصل می شود. اغلب بر زانو و باسن اثر می گذارد.

این نوع بیماری هنگامی توسعه پیدا می کند که باکتریا و سایر میکرواورگانیزم های ایجادکننده بیماری، از طریق خون به مفصل جریان پیدا کند یا هنگامی که مفصل به طور مستقیم، توسط میکرواورگانیزم، از طریق آسیب یا جراحی آلوده شود. باکتری های همانند استافیلوکوکوس، استریپتوکوس یا نیزریاگونوریا، اکثر موارد آرتروز عفونی مزمن را تشکیل می دهند.

اورگانیزم هایی همانند مایکوباکتریوم، تومورکولوسیس و کاندیدا آلبیکانز باعث ایجاد آرتروز عفونی جدید می شود. این پدیده به نسبت آرتروز عفونی مزمن، شیوع کمتری دارد. آرتروز عفونی در هر سنی می تواند رخ دهد. در نوزادان، قبل از سن 3 سالگی، این بیماری به وجود می آید. باسن، محل شایعی، برای عفونت در این سن و سال است.

آرتروز عفونی از 3 سالگی تا نوجوانی، شیوع چندانی ندارد. احتمال بیشتری وجود دارد که کودکان مبتلا به آرتروز عفونی، به نسبت بزرگسالان، مبتلا به استرپتوکوس یا آنفولانزای هیموفیلوس شوند در صورتی که واکسیناسیون روی ان ها اِعمال نشده باشد. بروز آرتروز باکتریایی که توسط عفونت آنفولانزای H ایجاد می شود حدود 70 تا 80 درصد، از زمان استفاده از واکسن آنفولانزای BH (Hib) کاهش یافته است.

شرایط زیر می تواند ریسک ایجاد آرتروز عفونی را افزایش دهد:

  • آسیب یا بیماری مفصلی موجود
  • ایمپلنت های مفصلی مصنوعی
  • عفونت باکتریایی، هر جایی در بدن
  • حضور باکتری در خون
  • بیماری های شدید (همانند دیابت، RA و بیماری سلول های داسی)
  • استفاده از داروهای تزریقی یا درون-وریدی (IV)
  • داروهایی که سیستم ایمنی را سرکوب می کنند
  • آسیب دیدگی تازه در مفاصل
  • آرتروسکوپی یا سایر جراحی جدید در مفصل
  • بیماری هایی همانند HIV که سیستم ایمنی را تضعیف می کند
  • دیابت
  • سن بالا

آرتروز عفونی، یک حالت اضطراری روماتیسمی است و می تواند منجر به نابودی سریع مفصل شود. حتی می تواند منجر به مرگ و میر شود.

آرتروز

فیبرومیالژیا

فیبرومیالژیا حدود 4میلیون بزرگسال در ایالت متحده یا حدود 2 درصد از جمعیت را تحت تاثیر قرار داده است. اغلب در طول میانسالی یا پس از آن، شروع شده اما می تواند کودکان را هم تحت تاثیر قرار دهد. فیبرومیالژیا شامل موارد زیر است:

  • درد فراگیر
  • اختلال خواب
  • خستگی
  • افسردگی
  • مشکلاتی در زمینه تفکر و به یادآوردن

افراد مبتلا به این بیماری پردازش درد غیرطبیعی را تجربه می کنند که در آن، واکنش شدیدی به چیزی نشان می دهند که اغلب، سایر افراد، آن را به هیچ عنوان باعث درد نمی دانند. ممکن است احساس گز گز کردن یا خواب رفتن در دست ها و پاها، درد در فک و مشکلات گوارشی نیز پیش بیاید. دلایل فیبرومیالژیا مشخص نیستند اما چندین فاکتور با شروع این بیماری، کم و بیش در ارتباط می باشند:

  • یک رویدادهای آسیب زننده یا پر تنش
  • اختلال تنش پسا-آسیب (PTSD)
  • آسیب هایی به دلیل تحرک های مکرر
  • بیماری (عفونت های ویروسی)
  • مبتلا بودن به لوپوس (RA) یا سندروم خستگی مزمن
  • سابقه خانوادگی
  • چاقی

این بیماری در میان خانم ها شیوع بیشتری دارد.

آرتروز پسوریازی

آرتروز پسوریازی، یک مشکل مفصلی است که اغلب با یک بیماری پوستی با نام پسوریازی بروز پیدا می کند. بر این باور هستیم که حدود 0.3 درصد تا 1 درصد از جمعیت، در ایالت متحده و حدود 6 و 42% از افراد مبتلا به پسوریازیس را تحت تاثیر قرار می دهد.

اکثر افرادی که مبتلا به آرتروز پسوریازی و خودِ پسوریازیس مبتلا هستند، در وهله اول مبتلا به پسوریازیس می شوند و سپس آرتروز پسوریازی به سراغ آن ها می رود اما مشکلات مفصلی، اغلب قبل از بروز جراحت های پوستی پدیدار می شود. دلیل دقیق آرتروز پسوریازی مشخص نیست اما به نظر مرتبط با حمله سیستم ایمنی به سلول های سالم می باشد.

واکنش غیرطبیعی ایمنی باعث التهاب در مفاصل شده و هم چنین بیش تولیدی سلول های پوست را داریم. آسیب به مفاصل، نتیجه این فرآیندها است. فاکتورهایی که ریسک این بیماری را افزایش می دهند در زیر می بینیم:

  • مبتلا بودن به پسوریازیس
  • سابقه خانوادگی
  • بازه سنی 50-30 سال

اشخاص مبتلا به آرتروز پسوریازی اغلب، تعداد بیشتر فاکتورهای ریسکی، برای بیماری های قلبی-عروقی، به نسبت افراد عادی دارند(شامل BMI بیشتر، تعداد گلیسیرید بیشتر و پروتئین واکنش پذیر سی بیشتر)

آرتروز

نقرس

نقرس، یک بیماری روماتیسمی است که هنگامی رخ می دهد که کریستال های یوریک اسید یا یورات مونو سدیم، در بافت ها و مایعات بدن تشکیل شود. این بیماری هنگامی بروز پیدا می کند که بدن، در زمینه تولید یوریک اسید فعال بوده یا نتواند به اندازه کافی یوریک اسید دفع کند. نقرس شدید اغلب به صورت درد شدید و مفاصل ورم کرده، داغ و به شدت قرمز ظاهر می شود. فاکتورهای ریسک شامل موارد زیر است:

  • اضافه وزن یا چاقی
  • فشار خون بالا
  • مصرف الکل
  • استفاده از دیورتیکا
  • رژیم غذایی که گوشت و غذای دریایی بالایی داشته باشد
  • برخی از داروهای مرسوم
  • عملکرد ضعیف کلیه

دوره های طولانی درمانی نیز ممکن است که پس از آن، عود کردن بیماری را از چند روز تا چند هفته انتظار داشت. در برخی از مواقع، این بیماری می تواند مزمن باشد. حمله های مکرر نقرس حاد می تواند منجر به حالت دجنراتیو آرتروز مزمن شود که آن را با نام آرتروز نقرسی می شناسیم.

سندروم یوگرن

یک بیماری خود-ایمنی است که در برخی از مواقع، در کنار RA و SLE بروز پیدا می کند. این بیماری باعث نابودی غده هایی می شود که اشک و بذاق دهان تولید می کنند. بیماری مذکور می تواند خشکی در دهان و چشم ها و سایر نواحی ای که اغلب نیاز به رطوبت دارند (گلو، دماغ و پوست) را ایجاد کند. هم چنین می تواند بر مفاصل، شش ها و کلیه، رگ های خونی، اندام های گوارشی و اعصاب نیز اثر بگذارد.

سندروم یورگن به طورعادی در بزرگسالانی که بین 50-40 سال دارند (به خصوص خانم ها) بروز پیدا می کند. براساس مطالعه ای که در روماتیسم شناسی آزمایشگاهی و کلینیکی انجام شده، در 40 تا 50 درصد از افرادی که سندروم یورگن اصلی دارند، این بیماری می تواند بر بافت هایی به غیر از غدد موثر واقع شود.

بیماری مذکور می تواند بر شش ها، کبد یا کلیه ها اثر کرده و حتی منجر به پاسکیولیتیس پوست، اختلالات عصبی جانبی، گلومرولونفریتیس و سطوح پایین موادی با نام C4 شود. تمامی موارد ذکر شده، ارتباطی میان سندروم یورگن و سیستم ایمنی را نشان می دهند. در صورتی که این بافت ها تحت تاثیر قرار بگیرند، ریسک بالای بروز لینفومای غیر غدین را خواهیم داشت.

سِلِرودِرما

سلرودرما برای اشاره به گروهی از بیماری ها استفاده می شود که بر بافت های متصل کننده در بدن اثر می گذارد. پوست شخص مبتلا، تکه هایی سخت و خشک خواهدداشت. برخی از انواع این بیماری می تواند بر اندام های داخلی و شریان های کوچک تاثیر بگذارد. بافت های شبه به زخم، در پوست تشکیل شده و باعث بروز آسیب می شود. دلیل آن، اکنون شناخته شده نیست.

اغلب بر اشخاصی تاثیر می گذارد که سن آن ها از 30 تا 50 سال است و می تواند همراه با سایر بیماری های خود-ایمنی همانند لوپوس بروز پیدا کند. سلودرما تاثیر متفاوتی بر اشخاص مختلف دارد. عوارض آن شامل مشکلات پوستی، ضعف قلب، آسیب به شش، مشکلات گوارشی و نارسایی کلیوی می باشد.

آرتروز

 لوپوس ارتی ماتوسوس سیستمی (SLE)

SLE که آن را به صورت مرسوم با نام لوپوس می شناسیم، یک بیماری خود-ایمنی است که در آن، سیستم ایمنی، پادتن هایی را برای سلول ها، در داخل بدن ترشح کرده و منجر به التهاب فراگیر و آسیب به بافت می شود. این بیماری را می توان توسط دوره های بیماری و بهبود بیماری توصیف نمود. بیماری مذکور، در هر سنی بروز می کند اما شروع آن، به احتمال زیاد، میان سن 15 تا 45 سال است.

به ازای هر مردی که مبتلا به لوپوس شده، 12-10 زن مبتلا به این بیماری داریم. لوپوس می تواند در مفاصل، پوست، مغز، شش، کلیه و رگ های خونی و سایر بافت ها اثر بگذارد. نشانه های آن شامل خستگی، درد یا ورم کردگی در عضلات، خارش پوستی و تب می باشد. هنوز دلیل آن مشخص نیست اما می توان آن را با فاکتورهای هورمونی، محیطی و ژنتیکی مرتبط دانست.

نشانه های اولیه آرتروز

نشانه هایی از آرتروز که بروز پیدا کرده و نحوه بروز آن ها کاملا متفاوت است البته وابسته بر نوع آرتروز. این نشانه ها می تواند به صورت تدریجی یا ناگهانی ظاهر شود. به دلیل این که آرتروز، یک بیماری مزمن است علائم آن پدیدار شده یا از بین می رود و یا در طول زمان ادامه پیدا می کند. با این وجود شخصی که هر نوع از 4 نشانه هشداری کلیدی زیر را تجربه کرده است باید به دکتر رجوع کند:

درد

درد حاصل از آرتروز می تواند ثابت یا گذرا باشد. می تواند تنها بر یک قسمت از بدن تاثیر بگذارد و در قسمتهای مختلفی از بدن احساس شود.

ورم کردگی

در چندین نوع آرتروز، پوست پوشش دهنده مفصل متاثر، قرمز و ورم کرده شده و با لمس، احساس گرما به شخص می دهد

خشکی

خشکی، یک عامل مرسوم است. در برخی از انواع آرتروز، احتمالا این نشانه پس از خواب برخاستن در صبح بروز پیدا می کند (پس از نشستن در میز یا پس از نشستن برای مدت طولانی). در سایر انواع آرتروز، خشکی می تواند پس از تمرین بروز پیدا کرده و یا کاملا مداوم باشد.

دشواری برای حرکت دادن یک مفصل

در صورتی که حرکت دادن مفصل یا بلند شدن از صندلی، دشوار بوده یا به شما احساس درد می دهد، ممکن است آرتروز یا یک مشکل مفصلی دیگر داشته باشید


بیشتر بدانید: 7 تمرین ورزشی برای آرتروز شانه


آرتروز روماتیسمی

RA، یک بیماری سیستمی است. بنابراین بر مفاصل، در هر دو طرف بدن، به طور برابر اثر می گذارد. مفاصل مچ دست، انگشت ها، زانوها، پا و مچ پا، بیشتر تحت تاثیر این بیماری قرار می گیرند. برخی از نشانه های مفصلی را در زیر عنوان میکنیم:

  • خشکی در صبح که بیشتر از 1 ساعت طول می کشد
  • درد، اغلب در برخی از مفاصل، در هر دو طرف بدن
  • از دست دادن بازه حرکتی مفاصل، احتمالا همراه با تغییر شکل

آرتروز

نشانه های دیگری را در زیر می بینید:

  • هنگام تنفس، درد در سینه پدیدار می شود
  • چشم ها و دهان خشک (البته در صورتی که سندروم یورگن داشته باشید)
  • سوزش در چشم، خارش و هم چنین تخلیه مایعی از آن
  • برآمدگی زیر پوست اغلب نشانه بیماری های شدید تر است.
  • بی حسی، گز گز کردن یا احساس سوختگی در پاها و دست ها
  • دشواری برای خوابیدن

آرتروز استخوانی

آرتروز استخوانی اغلب نتیجه فرسایش مفاصل است. می تواند بر مفاصلی تاثیر بگذارد که بیشتر از دیگران با آن ها کار شده است. اشخاصی که مبتلا به آرتروز استخوانی هستند نشانه های زیر را تجربه خواهند کرد:

  • درد و خشکی در مفاصل
  • دردی که پس از تمرین یا فشار، بر روی مفاصل بیشتر می شود
  • صدای مالیدن، شکستن یا خورد شدن، هنگامی که مفصل حرکت می کند
  • خشکی در صبح
  • دردی که باعث اختلال خواب می شود

برخی از مبتلایان ممکن است تغییراتی در ارتباط با آرتروز استخوانی داشته باشند که در اشعه ایکس مشهود باشد اما هیچ گونه نشانه ای را تجربه نکند. آرتروز استخوانی اغلب بر چندین مفصل، به نسبت دیگران (همانند زانوی چپ یا راست، شانه چپ یا راست، مچ دست چپ یا راست) اثر بیشتری می گذارد.

آرتروز کودکان

نشانه های آرتروز کودکان را در زیر می بینید:

  • یک مفصل ورم کرده، قرمز یا گرم می شود.
  • یک مفصل، خشک شده یا تحرک محدودی پیدا می کند
  • لنگ زدن یا دشواری در استفاده از یک دست یا پا
  • تب شدید ناگهانی که گذرا است
  • خارش در بدن و نقاط دور بدن که همراه با تب گذرا است
  • نشانه هایی در کل بدن (همانند پوست رنگ پریده، غدد لنفاوی ورم کرده)
  • ظاهر بیمار گونه

RA نوجوانی می تواند باعث مشکلات چشمی، تورم رنگینه چشم  وآیریتیس شود. در صورتی که نشانه های چشمی بروز پیدا کند، موارد زیر را شاهد خواهیم بود:

  • قرمزی چشم، در چشم (به خصوص هنگام نگاه کردن به نور)
  • تغییرات بصری

آرتروز

آرتروز عفونی

نشانه های آرتروز عفونی خیلی سریع بروز پیدا می کند که اغلب موارد زیر را داریم:

  • تب
  • درد شدید مفاصل که با حرکت، شدید تر می شود
  • ورم کردگی مفاصل در یک مفصل

نشانه ها در نوزادان، شامل موارد زیر است:

  • گریه کردن هنگامی که مفصلی که دچار عفونت شده حرکت داده شود
  • تب
  • عدم توانایی برای حرکت دادن عضوی از بدن که در آن، مفصل دچار عفونت قرار دارد.
  • کج خلقی

نشانه ها در کودکان و بزرگسالان شامل موارد زیر می شود:

  • ناتوانی برای تکان دادن عضوی از بدن که در آن، مفصل دچار عفونت قرار گرفته است
  • درد مفصلی شدید، ورم کردگی و قرمزی
  • تب

احساس سرما در برخی از موارد بروز پیدا می کند اما نشانه ای است که زیاد شیوع ندارد

فیبرومیالژیا

فیبرومیالژیا می تواند نشانه های زیر را ایجاد نماید:

  • درد فراگیر، اغلب در نقاط خاص نرم
  • اختلال در خواب
  • خستگی
  • تنش روانی
  • خشکی در صبح
  • گزگز کردن در دست ها و پاها
  • سردرد (شامل میگرن)
  • مشکلاتی در زمینه تفکر و یادآوری که آن را با نام مه فیبرو میشناسیم.
  • دوره های قاعدگی دردناک و سایر سندروم های مرتبط با درد

آرتروز پسوریازی

نشانه های آرتروز پسوریازی می تواند خفیف بوده و تنها شامل چند مفصل همانند انتهای انگشتان دست یا پا شود. آرتروز پسوریازی شدید می تواند در چندین مفصل اثر بگذارد که ستون فقرات، شامل آن می شود. نشانه های ستون فقرات اغلب در قسمت پایین و استخوان خاجی حس می شود. این نشانه ها شامل خشکی، احساس سوزش و درد خواهد بود. مبتلایان به آرتروز پسوریازی اغلب تغییرات پسوریازیسی در ناخن ها و پوست داشته و با بدتر شدن پوست، آرتروز آن ها بدتر می شود.

آرتروز

نقرس

نشانه های نقرس را در زیر می خوانیم:

  • درد و ورم کردگی، اغلب در مفاصل انگشت شست پا، زانو یا مچ پا
  • درد ناگهانی اغلب در طول شب است که می تواند احساس ضربه زدن را داشته و بسیار شدید باشد.
  • مفاصل نرم و گرم که به نظر قرمز و ورم کرده می آید
  • در برخی از مواقع تب را شاهد هستیم

پس از مبتلا بودن به نقرس، به مدت چند سال، شخص ممکن است به توفی مبتلا شود. توفی در واقع ورم کردگی های زیر پوست است که اغلب پیرامون مفاصل یا نوک انگشتان ظاهر می شود. چندین توفی کوچک ممکن است ایجاد شود یا یک برآمدگی بزرگ سفید را داشته باشیم. این پدیده می تواند باعث تغییر شکل و کش آمدن پوستتان شود.

در برخی از مواقع توفی ترکیده و آب آن خارج می شود که در واقع یک مایع گچ مانند سفید از آن خارج خواهد شد. توفی هایی که در حال خروج از پوست هستند می تواند منجر به عفونت یا مایلیتیس استخوانی شود. برخی از بیماران، برای خارج کردن توفوس، نیاز به جراحی اضطراری دارند.

سندروم یوگرن

نشانه های سندروم یوگرن را در زیر می خوانیم

  • خشکی و احساس خارش در چشم ها و هم چنین این احساس را دارید که همیشه در چشم شما شی ای قرار گرفته است
  • دهن خشک، دشواری برای قورت دادن یا خوردن، از دست دادن حس چشایی
  • مشکل برای صحبت کردن
  • آب دهان چسبنده و غلیظ
  • درد در دهان
  • گرفتگس صدا
  • خستگی
  • تب
  • تغییر در رنگ دست و پاها
  • درد مفصلی یا ورم مفصلی
  • غدد ورم کرده

آرتروز

سلرودرما

نشانه های سلرودرما را در زیر می خوانیم:

  • انگشت های دست یا پا در واکنش به دمای پایین، رنگ آبی یا سفید گرفته که آن را با نام پدیده ریناولد می شناسیم
  • ریزش مو
  • پوست به نسبت نرمال، تیره تر یا روشن تر می شود.
  • خشکی و سفتی پوست، روی انگشتان دست
  • بیرون زدگی های سفید کوچک زیر پوست (در برخی از مواقع می ترکند و مایعی که همانند خمیردندان است از آن خارج می شود)
  • درد روی نوک انشگتان دست یا انگشتان پا
  • پوست سفت و شبه ماسک بر روی صورت
  • درد و بی حسی در پا
  • درد، خشکی و ورم کردگی مچ دست و سایر مفاصل
  • سرفه خشک و نفس کم آوردن و خس خس کردن
  • مشکلات گوارشی همانند نفخ پس از غذا خوردن، یبوست و اسهال
  • دشواری برای قورت دادن غذا

لوپوس ارتوماتوس سیستمیک (SLE)

مرسوم ترین نشانه های SLE یا لوپوس را در زیر می خوانیم:

  • جوش قرمز رنگ یا تغییر رنگ در صورت (اغلب به حالت پروانه روی دماغ و گونه)
  • احساس درد و ورم کردگی در مفاصل
  • تب بی دلیل
  • درد سینه هنگام نفس عمیق
  • غدد ورم کرده
  • خستگی بیش از حد
  • ریزش موی غیر طبیعی
  • انگشتان دست یا پای بنفش یا رنگ پریده (درصورت قرار گرفتن در معرض تنش یا سرما)
  • حساسیت به خورشید
  • افسردگی و مشکل برای فکر کردن یا به یادآوردن

نشانه های دیگر می تواند جوش در دهان، تشنج بی دلیل، سقط مکرر جنین، مشکلات کلیوی بی دلیل باشد.

ماسک های نور درمانی یا LED چیست؟

نور درمانی

 

آیا ماسک های نور درمانی (ال ای دی) صورت واقعا کارآیی دارند؟

شاید تا به حال به این فکر افتاده باشید که از دستگاه های مراقبت از پوست دستی خانگی استفاده کنید. مثل دستگاه Quasar MD plus که کیم کارداشیان از آن استفاده می کند ، کیم کارداشیان که ظاهرا خیلی هم به لیزر پوست صورت علاقه مند است. آیا افراد را با عینک های محافظ شیک در مدیسپاها یا مطب های دکتر دیده اید؟ و یا این شیوه نور درمانی شامل انواع نورها مانند ماسک های نور درمانی (ال ای دی) می باشد؟ جواب این مسئله این است که بله همین طور است. ماسک های نور درمانی چیست ؟ و این ماسک های نور درمانی ( ال ای دی ) چه تاثیری روی پوست ما می گذارد؟ در این مقاله از بخش پزشکی و زیبایی دکتر سلام  می خواهد به توضیح کامل درباره روش ماسک های نور درمانی (ال ای دی) بپردازد.

آیا ماسک های نور درمانی (ال ای دی) صورت واقعا تاثیر دارند؟

به نظر می رسد دکتر آر گلن کلدرهد یکی از کارشناسان پیش رو در نور درمانی و جراحی با لیزر در جهان این طور فکر می کند. او در یک تحقیق که به تازگی انتشار یافته است بیان می کند که نور درمانی کم توان (سرد) با دیودهای ساطع کننده نور( LED) که اخیرا در حال ظهور می باشد، یک شیوه درمانی علمی پزشکی قابل اطمینان است که عملکرد آن شاهدی بر تاثیر و کیفیت این شیوه درمانی می باشد.
طبق گفته های دکتر کلدرهد گزارش های رسیده حاکی از کیفیت های درمانی متفاوت هستند که نشان می دهد یکی از علاقه مندی های جراحان پلاستیک در درمان پیری پوست، هدف ثابت شده نور درمانی سلول های پوست با ال ای دی و قابلیت روش نور درمانی در بهبود جریان خون در پوست می باشد. او می افزاید این امر، روش نور درمانی به وسیله ال ای دی را یک روش درمان مستقل، سالم و موثر برای بیمارانی که آماده دیدن نتایج نهایی این درمان هستند می سازد.

به طور خلاصه می توان گفت که روش نور درمانی ( LED) روش موثری است اما نه فقط در مدت یک شب.

طبق گفته های کارشناس برجسته پزشکی زیبا شناختی شهر نیویورک دکتر پاول لارنس استفاده از دستگاه ال ای دی مراقبت از پوست (که از داروخانه می توان آن را تهیه کرد) یک جایگزین عالی برای درمان های کلینیکی پوست است. احتمالا بزرگترین مزیت نور درمانی ( LED) این است که روش کارآمدی است. مطالعاتی که در مورد استفاده از ال ای دی در درمان آکنه و درمان پیری پوست صورت گرفته پیشرفت قابل اطمینانی را در هر دو حوزه نشان می دهد. مسئله مهم این است که باید هر روز از آن استفاده کنید. استفاده از این دستگاه باید بخشی از رژیم مراقبت از پوست روزانه شما باشد. برای برخی از افراد این موضوع یعنی استفاده منظم و مرتب از دستگاه ممکن است مانع رسیدن به هدف یعنی مراقبت از پوست شود.

برای بیمارانی که منظم و منضبط نیستند ممکن است انتخاب یک دستگاه قوی تر گزینه بهتری باشد. دکتر لارنس می گوید نور در واحد نانومتر اندازه گیری می شود و نورهای ال ای دی، قدرت های متفاوتی دارند. دستگاه های مشابه آنچه که اینجا داریم فقط در مدیسپاها یا در موارد پزشکی قابل استفاده هستند و همه چیز به انتظاراتی که شما دارید بستگی دارد.

ماسک های نور درمانی

آیا نوردرمانی فقط یک مد احمقانه است؟

بورداج می گوید نور ال ای دی بر روی آسیب های مختاف پوستی تاثیر قابل توجهی را نشان داده است. نور ال ای دی می تواند رده های سلولی خاص را تحریک کرده و پوست را از نظر بعضی ویژگی ها بهبود ببخشد و وقتی که این تکنولوژی با ژل جذب کننده نور کروموفور ترکیب می شود می تواند بهتر عمل کرده و باعث می شود که نور درمانی ( LED) به لایه های عمیق تری از پوست نفوذ کند.

بورداج از یک دستگاه که به نام Lumibel  معروف است استفاده می کند. او می گوید ما از این دستگاه برای کاهش خطوط پنجه کلاغی (چین و چروک گوشه چشم)، خطوط ماریونت (خط خنده)، خطوط پیشانی و همینطور کاهش اندازه منافذ پوست استفاده می کنیم. او ادامه می دهد که برای بیماران با پوست مستعد به آکنه نیز درمان به وسیله دستگاه Lumibel  می تواند به کار برده شود.
در اینجا توضیح داده می شود که یک جلسه کار با دستگاه Lumibel  به کمک ال ای دی چطور پیش می رود. بیمار پس از عکس گرفتن، وارد شده و روی تخت معاینه دراز می کشد. سپس متخصص زیبایی قبل از به کار بردن ژل مخصوص روی صورت بیمار، برای پاک کردن آرایش و هرگونه آلودگی دیگری از صورت بیمار از یک کلینزر (پاک کننده) ملایم استفاده می کند.

سپس از نور آبی دستگاه مولتی ال ای دی Lumibel  برای فعال کردن ژل استفاده می شود. این مرحله با تبدیل نور به طول موج های رنگی مختلف انجام می شود. پنل های نوری برای دیگر مناطق بدن که مستعد آکنه هستند نیز به کار می رود، جاهایی مثل قفسه سینه و پشت.

اگرچه که دستگاه هرگز عملا به بدن بیمار نمی خورد و آن را لمس نمی کند اما بیمار باید از عینک محافظ استفاده کند. در مدیسپای پارک ویکتوریا و سایر مدیسپاها برای درمان چین های پنجه کلاغی از برچسب های کوچکی برای نواحی اطراف چشم استفاده می شود.
بورداج با حالتی حاکی از تعجب می گوید اگر این عینک های محافظ بزرگ را پوشیده باشید چطور انتظار دارید که نور ال ای دی چین های پنجه کلاغی دور چشم  های شما را درمان کند؟
دقت کنید که زمانی که وقت بعدی خود را جهت نور درمانی ( LED) رزرو می کنید این را در ذهن داشته باشید. این مطلب که آیا در مدیسپا یا مطب متخصص پوست مورد نظر شما از برچسب هم علاوه بر عینک محافظ استفاده می شود یا خیر و این را از مسئول پذیرش آنجا بپرسید و از پرسیدن آن واهمه نداشته باشید.
این درمان خاص ۹ دقیقه زمان می برد و بیشتر درمان ها با ال ای دی در کمتر از ۲۰ دقیقه انجام می شود.

بورداج به این نکته اشاره می کند که در طول نور درمانی ( LED) می توان یک حس گرم و مطبوع در کل صورت ایجاد کرد. در حالی که درمان روی شما انجام می شود می توانید به یک موزیک پس زمینه گوش دهید یا حتی به یک چرت عمیق فرو روید. برای بیشتر بیمارانمان، فرایند این درمان آرامش بخش بود.
بعد از درمان وقتی که ژل به آرامی پاک شد یک مرطوب کننده دارای SPF برای محافظت از پوست در برابر اشعه های مضر UV  استفاده می شود. قرمزی پوست خیلی به ندرت رخ می دهد.
بر طبق نظرات هم بیماران و هم کارشناسان و همچنین موفقیت تجاری این فناوری، به نظر می رسد روش نور درمانی ( LED) آمده است که بماند.

کشف 6 تا از بهترین ماسک های نور درمانی (ال ای دی) صورت

ماسک های نور درمانی ( ال ای دی )  صورت در واقع جهشی از مطب دکتر، به حمام منزلتان است و اکنون بسیاری از شرکت های تولید کننده در حال ساختن دستگاه هایی هستند که می توانند در جهت راحتی و آسایش شما در منزل خودتان و توسط خودتان مورد استفاده قرار گیرند.
زمان انتخاب یک ماسک صورت ال ای دی خانگی فاکتورهای زیادی وجود دارد که باید مد نظر قرار گرفته شوند. در بین این فاکتورها، فاکتورهای قیمت، قابلیت حمل و هدف از خرید این دستگاه وجود دارند. ماسکه ای صورت خاصی ممکن است که فقط برای درمان یک بیماری پوستی مثلا آکنه یا چین و چروک (و نه هر دوی آنها با هم) طراحی شوند یا فقط نواحی خاصی از صورت و چشم ها را هدف قرار دهند. ما ۶ تا از بهترین ماسک های نور درمانی (ال ای دی) صورت را که در حال حاضر متداول هستند و معتقد هستیم که از بهترین های این حوزه می باشند را در این مبحث معرفی کرده و درباره نقاط قوت و ضعف هر کدام از آنها صحبت می کنیم.

ماسک های نور درمانی صورت

همانطور که از نام Project E Beauty 7 color LED mask  بر می آید، این دستگاه مجموعه ای از ۷۲ نور را عرضه می کند که هر کدام از این نورها برای درمان یک مشکل پوستی متفاوت طراحی شده است.
نور قرمز: تحریک سلول های پوست برای تولید کلاژن و رسیدن به یک بافت سفت تر و نرم تر.
نور آبی: درمان پوستهای حساس
نور سبز: ضد پیری، صاف کننده چین و چروک و خطوط ظریف
نور بنفش: افزایش متابولیسم لنفی
نور آبی فیروزه ای: کاهش تورم پوست
نور سبز روشن: کاهش چین و چروک و سایه های زرد
نور آبی روشن: تسکین پوست های حساس
بسته، شامل یک ماسک نور درمانی ال ای دی ، یک کنترل از راه دور و همچنین یک کابل usb  و کابل شارژر دستگاه می باشد. ماسک های نور درمانی قابل حمل است و کار با آن نسبتا آسان. اگرچه استفاده از انواع سنگین این نوع ماسک ها برای برخی از مصرف کنندگان کمی نا خوشایند بوده است.
سازندگان این محصول پیشنهاد می کنند ماسک را ۳ یا ۴ بار در هفته بر اساس تنظیمات مورد نظر حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه در هر بار استفاده کنید. وقتی که نتیجه کم کم خودش را نشان داد می توانید استفاده از آن را به یک یا دو بار در هفته کاهش دهید.

نوتروژینا یکی از بزرگ ترین برندها در صنعت محصولات مراقبت از پوست است. بنابراین تعجبی نیست اگر این برند تصمیم بگیرد که ماسک صورت ال ای دی خودش را تولید کند. محصول تولید شده توسط این برند مورد تایید FDA  است و فاقد اشعه مضرUV  بوده و عاری از هرگونه مواد شیمیایی می باشد.
در یک تحقیق کلینیکی ۱۲ هفته ای که اخیرا انجام شده است، ۹۸ درصد از شرکت کنندگان بعد از استفاده از این ماسک دچار آکنه کمتر شدند در حالی که ۹۴ درصد آنها گزارش دادند که پوستشان نرم تر شده است. نورهای قرمز و آبی، باکتری هایی را که مسبب ایجاد آکنه و التهاب (که معمولا با هم اتفاق می افتند) می شوند را هدف قرار می دهند.
این ماسک های نور درمانی برای استفاده ۱۰ دقیقه ای در هر روز و در یک دوره ۳۰ روزه طراحی شده است. بعد از گذشت ۳۰ روز، فعال کننده دستگاه (منبع برق) به این صورت طراحی شده است که انرژی خود را کامل از دست می دهد. بنابراین اگر هنوز به دنبال نتیجه درمان هستید و می خواهید به درمان ادامه دهید باید فعال کننده دیگری (تقریبا ۱۵ دلار)خریداری کنید.

چون قیمت خود ماسک های نور درمانی در سایت آمازون فقط ۲۰ دلار است می توان گفت تقریبا ارزان است. اما بعضی از مشتری ها از اینکه مجبورند هر ماه یک فعال کننده بخرند زیاد راضی نیستند. مهمترین چیزی که باید به یاد داشته باشید این است که این ماسک فقط برای درمان آکنه طراحی شده است. پس برای آن افرادی که امیدوارند چین و چروک های شان را کاهش دهد یا دیگر مسائل پوستی شان را درمان کند کارایی نخواهد داشت.

ماسک چشم

ماسک چشم SpectraLite EyeCare Pro

دکتر دنیس گروس متخصص پوست از نیویورک که باعث شهرت این محصولات مراقبت از پوست شده است درباره این ماسک چشم توضیح می دهد که مورد تایید FDA  بوده و یک دستگاه ضد پیری است که از نور درمانی حرفه ای برای کاهش چین و چروک و خطوط ریز استفاده می کند.
این دستگاه شامل ۷۲ تا ال ای دی است که طیف کاملی از نوردرمانی را به هدف رشد طبیعی کلاژن ها، سفتی پوست و یکنواختی بافت و تن پوست ارائه می دهد. این ماسک چشم علاوه بر اینکه چین های پنجه کلاغی را درمان می کند به کاهش دایره های تیره زیر چشم که بعضی از ما گرفتارش هستیم نیز کمک می کند.

برای استفاده از ماسک چشم SpectraLite EyeCare Pro  لازم نیست از دست استفاده کرد و این دستگاه بعد از ۳ دقیقه استفاده، خودش به طور اتوماتیک قطع می شود. ماسک چشم از یک تسمه مخصوص سر و از جنس سیلیکون قابل انعطاف ساخته شده است. بنابراین به راحتی می توان آن را با سر شخص تطبیق داده و تنظیم کرد.
به این دلیل که این ماسک فقط ناحیه چشم را درمان می کند نسبت به دیگر ماسک هایی که کل صورت را می پوشانند سبک تر است و ۲ پوند یا کمی بیشتر وزن دارد.

تعداد زیادی ماسک های نور درمانی صورت ال ای دی بی ضرر در بازار وجود دارند که به همدیگر شبیه هستند. مدل Missammy  یکی از معدود انواع ماسک صورت است که یک ماسک گردن نیز به همراه دارد و خیلی شبیه به ماسکی است که جسیکا آلبا در یکی از پست های اینستاگرامی جدیدش به صورت داشت.
روی هم رفته سازندگان، ۱۹۲ نور ال ای دی قرمز و آبی ارائه می دهند که به کشته شدن باکتری ها کمک کرده، از جوش زدن جلوگیری کرده و اسکارها و چین و چروک و خطوط ظریف را کاهش می دهند. دستگاه ۳ برنامه انتخابی دارد که عبارتند از نور اینفرارد قرمز، اینفرارد آبی، اینفرارد آبی و قرمز.
ماسک دارای یک جعبه محافظ با لایه داخلی نرم است اما پایه ندارد. ترکیب ماسک صورت و گردن، این ماسک را تقریبا در حدود 10 پوند سنگین می کند. این ماسک فقط باید در حالتی که لم داده اید استفاده شود.

ماسک گردن و صورت Missammy  از هر ماسک دیگری در این حوزه گران تر است. آن هم به علت ماسک گردن که به آن اضافه شده است. بنابراین باید ببینید آیا ارزش آن را دارد که بابت آن پول اضافه تری نسبت به ماسک  های دیگر بپردازد یا خیر.
این ماسک از سه مدل تنظیمات نوری برای درمان مشکلات مختلف پوستی استفاده می کند. تنظیمات برای نور قرمز، آبی و سبز. نور قرمز با تحریک کلاژن سازی بافت آسیب دیده، پوست را ترمیم کرده و بافت جدید را جایگزین بافت قدیمی می کند. ماسک با این عملیات خطوط ظریف و منافذ باز پوست را کاهش می دهد.

نور آبی باکتری ها را می کشد و جوش های صورت، التهاب و حساسیت پوستی را کاهش می دهد. نور سبز رنگ دانه ها را متعادل کرده، فرایند بهبود پوست را تسریع کرده و هر گونه جای زخم (اسکار) را روشن می کند.
یک لایه محافظ دور تا دور حفره چشم وجود دارد تا مجبور نباشید در هنگام استفاده از این ماسک از عینک محافظ هم استفاده کنید و این همان چیزی که برای بیشتر استفاده کنندگان از این محصول، ارزش آن را افزایش می دهد. ۵ شدت نور متفاوت در این ماسک وجود دارد که می توانید هر یک از آنها را انتخاب کنید. بنابراین می توانید نورها را به همان اندازه ای که می خواهید تاریک و روشن نمایید. همینطور می توانید مدت زمان درمان را همان قدر که خواستید از ۰ تا ۶۰ دقیقه تنظیم کنید.

 ماسک چشم

اگر چه ماسک های نور درمانی صورت، فناوری منحصر به فرد خودشان را ندارند اما ماساژور صورت ریکا (Rika facial Massager) همان فناوری ال ای دی را که ماسک های صورت استفاده می کنند به کار برده است. اگر بخواهید مناطق خاصی از صورتتان را به صورت نقطه ای درمان کنید ماساژور برای این کار بسیار عالی است. به عنوان مثال اگر هدف، درمان چین و چروک های روی گونه یا آکنه روی چانه باشد.
همانطور که در مورد ماسک های نور درمانی توضیح دادیم ماساژور صورت هم از طیف نور کلاسیک آبی، قرمز و سبز برای هر چیزی از آکنه گرفته تا چین و چروک استفاده می کند. برای استفاده از ماساژور بر روی صورت فقط لازم است که از یک سرم (مثل یک مرطوب کننده یا یک تونر شفاف کننده) استفاده کنید. سطح شدت نور و نوع درمان مورد نظر را انتخاب کرده و ناحیه مورد نظر را به مدت ۳ تا ۵ دقیقه به آرامی ماساژ دهید.

این دستگاه را با شدت کمتر روی صورت و با شدت های بالاتر روی پوست های ضخیم تر بدن مثل نواحی ران و شکم می توان استفاده کرد.
این ماساژور باتری ندارد. بنابراین مجبورید در هنگام استفاده آن را به برق وصل کنید. اگر این موضوع را نادیده بگیریم با فقط 5/1 پوند وزن، این دستگاه وسیله ای است که می توان آن را با خود حمل کرد. برند ریکا پیشنهاد می کند که از دستگاه ماساژور صورت دو یا سه بار در هفته روی نواحی از صورت که می خواهید درمان شوند استفاده کنید، هر بار تا ۵ دقیقه روی صورت و ۱۰ تا ۱۵ دقیقه روی قسمت های دیگر بدن.

انواع بیماری التهاب روده؛ علائم و درمان بیماری التهاب روده

در مورد بیماری التهاب روده چه می دانید؟ آیا با علائم این بیماری آشنایی دارید؟ بیماری التهاب روده (IBD)، یک عبارت جامع است که برای توصیف اختلالاتی مورد استفاده قرار می گیرد که شامل التهاب مزمن مسیر گوارشی شما می شود. انواع بیماری التهاب روده IBD را در ادامه این مقاله از بیماری های دکتر سلام به توضیح کامل می پردازیم. همچنین رژیم غذایی مناسب برای این بیماری را مورد تحلیل قرار می دهیم.

بیماری التهاب روده

بیماری التهاب روده بزرگ یا کلیتیس زخمی

این بیماری که حدودا 907هزار شهروند آمریکایی را تحت تاثیر قرار داده است باعث التهاب در روده بزرگ (کولون) می شود. طبقه های مختلفی از کلیتیس زخمی به طور وابسته بر مکان و شدت این بیماری وجود دارد:

  • پروسیتیس زخمی: التهاب فقط محدود به مقعد می شود. این مورد اغلب خفیف ترین نوع کلیتیس زخمی است.
  • کلیتیس کلی یا پانکلیتیس: التهاب، بر کل کولون تاثیر می گذارد.
  • پروکتوسیگ موییتیس: التهاب در مقعد و قسمت انتهایی روده بزرگ تاثیر می گذارد.
  • کلیتیس دیستال: التهاب از مقعد توسعه پیدا کرده و به قسمت چپی روده بزرگ گسترش پیدا می کند
  • کلیتیس زخمی شدید: یک حالت نادر که بر کل روده بزرگ تاثیر گذاشته و باعث وجود درد و علائم شدیدی می شود

بیماری التهاب روده کرون

بیماری التهاب روده کرون می تواند بر هر قسمتی از مسیر گوارشی (از دهان تا مقعد) تاثیر بگذارد. با این وجود مناطق متاثیر که بیشترین شیوع را دارند، قسمت های نهایی روده کوچک و روده بزرگ می باشند. بیماری کرون حدودا بر 780 هزار شهروند آمریکایی تاثیر گذاشته است. این بیماری می تواند در هر سنی بروز پیدا کند اما اغلب در سن 35-15 سال بیشترین شیوع را دارد. در حالی که کولیتیس زخمی و بیماری کرون، کاملا دو حالت متفاوت از IBD کلاسیک می باشند، انواع دیگر این بیماری شامل کولیتیس لینفوسیتیک و کولیتیس کلاژینوس می شود.

در صورتی که دکترها نتوانند میان این دو  نوع عمده از IBD تمییز قایل شوند بیماری را به عنوان کولیتیس نامشخص طبقه بندی می کنیم. هم کولیتیس زخمی و هم بیماری کرون، اغلب شامل اسهال شدید، دردهای شکمی، خستگی و کاهش وزن می باشد. IBD را می توان تضعیف نموده و در برخی از مواقع منجر به عوارضی می شود که زندگی شما را به خطر می اندازد.

بیماری التهاب روده

علائم بیماری التهاب روده

علائم بیماری التهاب روده IBD، وابسته بر موقعیت و شدت التهاب، متفاوت بوده اما شامل موارد زیر می شود:

  • اسهال: هنگامی بروز پیدا می کند که قسمت تحت تاثیر روده نمی تواند آب را مجددا جذب کند.
  • زخم های خون ریزان: این زخم ها باعث پیدا شدن خون، در مدفوع می شود (هماتوچزیا)
  • درد معده، گرفتگی عضلات و نفخ که دلیل آن، مسدود شدن روده است
  • کاهش وزن و کم خونی که می تواند باعث رشد متاخر در کودکان شود

افراد مبتلا به بیماری کرون ممکن است دچار زخم های کوچک دهانی شوند. در برخی از مواقع، زخم ها و پارگی هایی پیرامون ناحیه آلت تناسلی یا مقعد پدیدار خواهد شد. بیماری التهاب روده IBD را می توان با مشکلات خارج از سیستم گوارشی در ارتباط دانست (همانند التهاب چشم، اختلالات پوستی و آرتروز).

در چه زمانی برای بیماری التهاب روده باید به دکتر مراجعه کرد؟

در صورتی که تغییرات مداوم، در عادات مزاج داشته یا در صورتی که هر علامت یا نشانه ای از بیماری التهابی روده دارید، به دکتر خود مراجعه کنید. با وجود این که بیماری التهاب روده اغلب کشنده نیست، بیماری جدی ای است که در برخی از مواقع می تواند منجر به عوارضی شود که زندگی شما را به خطر خواهد انداخت.

دلایل بیماری التهاب روده

دلیل دقیق بیماری التهاب روده هنوز هم نامشخص است. قبلا شک هایی در زمینه رژیم غذایی و تنش، مورد نظر بود اما اکنون دکترها به این نتیجه رسیده اند که این فاکتورها می توانند بیماری التهاب روده IBD را تشدید کرده اما عامل به وجود آورنده آن نیستند. یک دلیل محتمل، این است که سیستم ایمنی به خوبی کار نمی کند. هنگامی که سیستم ایمنی شما تلاش کند تا با یک باکتری یا ویروس مهاجم مبارزه کند، واکنش ایمنی غیرطبیعی باعث می شود که سیستم ایمنی به سلول ها، در مسیر گوارشی حمله کنند. عوامل موروثی نیز می توانند نقش مهمی در IBD ایفا کنند که در واقع این بیماری در افرادی که اعضای خانواده آن ها مبتلا به این بیماری شده اند، شایع تر است. با این وجود اکثر مبتلایان به بیماری التهاب روده IBD هیچگونه سابقه خانوادگی ای ، از این بیماری ندارند.

بیشتر بدانید؛ مراقب اختلالات گوارشی و بیماری التهاب روده باشید

بیماری التهاب روده

فاکتورهای ریسک بیماری التهاب روده

سن:

اکثر افراد مبتلا به بیماری التهاب روده IBD، قبل از 30 سالگی، تشخیص این بیماری را دارند اما برخی از افراد، این بیماری را تا زمان دهه 50 یا 60 زندگیشان تجربه نمی کنند.

نژاد یا قومیت:

با وجود این که افراد سیاه پوست، ریسک بیشتری از این بیماری دارند، بیماری مذکور می تواند در هر نژادی بروز پیدا کند. در صورتی که نژاد یهودی آشکنازی باشد، ریسک مبتلا شدن شما به این بیماری حتی بیشتر است.

سابقه خانوادگی:

در صورتی که خویشاوند نزدیک شما (همانند پدر یا مادر، خواهر، برادر) دچار بیماری التهاب روده است، ریسک ابتلای شما به این بیماری، بالاتر می رود.

سیگار کشیدن:

سیگار کشیدن مهم ترین فاکتور ریسک قابل کنترل، برای ابتلا به بیماری التهاب روده کرون است. با وجود این که سیگار کشیدن می تواند باعث ایجاد محافظت در برابر کولیتیس زخی شود، منافع سلامت کلی سیگار نکشیدن می تواند دلیل حائز اهمیت، برای ترک این عادت باشد.

داروهای ضد التهاب غیراسترویدی:

این داروها شامل ایبوپروفن (ادویل و..)، ناکروپسن سدیم، دیکلوفناک سدیم (اولتران )و .. را در بر می گیرد. این داروها می تواند ریسک ابتلا به IBD یا حتی بدتر کردن بیماری در افراد مبتلا به آن را افزایش دهد

مکان زندگی:

در صورتی که در یک کشور صنعتی زندگی می کنید احتمال ابتلا به بیماری التهاب روده IBD در شما بیشتر است. بنابراین فاکتورهای زیست محیطی شامل رژیم غذایی پرچرب، غذاهای فرآوری شده می تواند نقش مهمی را ایفا نماید. اشخاصی که در اقلیم های شمالی زندگی می کنند نیز ریسک بیشتری را متحمل می شوند.

بیماری التهاب روده

عوارض بیماری التهاب روده

کولیتیس زخمی و بیماری کرون، عوارضی مشترک داشته و هم چنین عوارضی که مختص به هر کدام می باشد. عوارضی که در هر دو بیماری بروز پیدا می کند می تواند شامل موارد زیر باشد:

سرطان روده بزرگ:

ابتلا به بیماری التهاب روده IBD می تواند ریسک ابتلا به سرطان روده بزرگ را افزایش دهد. دستورالعمل های غربال گری سرطان روده بزرگ کلی، برای اشخاصی که مبتلا به IBD نیستند، انجام کولونوسکوپی 10 ساله با شروع در سن 50 سالگی را الزامی می دارد. از دکتر خود بخواهید که به شما بگوید آیا نیاز است این تست را زودتر یا با تکرر بیشتر انجام دهید یا خیر؟

التهاب در مفاصل، چشم و پوست:

اختلالات خاص (آتروز، زخم های پوستی و التهای چشم(یو وی تست)) می تواند در طول بروز IBD پدیدار شود

عوارض جانبی داروها:

داروهای خاصی برای بیماری التهاب روده IBD می تواند ریسک ایجاد سرطان های خاص را افزایش دهد. کورتیکوسترویدها را می توان با ریسک ابتلا به استئوپروسیس، فشار خون بالا و سایر بیماری ها مرتبط دانست

کولانژیت اسکلروزان اولیه:

در بیماری التهاب روده، التهاب باعث بروز زخم، در مسیر صفرا شده و در نهایت باعث تنگ تر شدن و ابتلا تدریجی به آسیب کبدی خواهد شد

لخته های خونی:

بیماری التهاب روده می تواند ریسک بروز لخته های خونی، در رگ ها و شریان ها را افزایش دهد.

بیماری التهاب روده

عوارض بیماری التهاب روده کرون

عوارض بیماری التهاب روده کرون شامل موارد زیر می شود:

مسدود شدن روده:

بیماری التهاب روده کرون بر ضخامت کلی دیواره روده تاثیر می گذارد. در طول زمان، قسمت هایی از روده، ضخیم تر، نازک تر و باریک تر می شوند که می توانند جریان محتوای گوارشی را مسدود نمایند. ممکن است برای برداشتن قسمت های تحت تاثیر بیماری، در روده یتان، نیاز به جراحی داشته باشید. سوء تغذیه، اسهال، بیماری های شکمی و گرفتگی عضلات باعث می شود که غذا خوردن یا جذب مواد مغذی کافی، برای روده یتان دشوارتر شود. هم چنین ایجاد کم خوری، به دلیل آهن کم یا ویتامین B12 کم که توسط بیماری پدیدار می شود نیز امکان بروز دارد

زخم های درونی:

التهاب مزمن می تواند منجر به زخم های باز، هر جایی در مسیر گوارشی شما از دهان تا مقعد و در ناحیه آلت تناسلی (پرینیوم) شود

ناسور:

در برخی از مواقع، زخم ها به طور کامل از طریق دیواره روده گسترش پیدا کرده و باعث بروز ناسور می شود. یک اتصال غیر طبیعی میان قسمت های مختلف بدن است. ناسور، نزدیک یا پیرامون ناحیه مقعدی (پرینینال)، شایع ترین نوع این عارضه می باشد. در برخی از موارد، ناسور ممکن است دچار عفونت شده و چرک را به وجود بیاورد.

پارگی مقعد:

این عارضه در واقع پارگی کوچکی در بافت است که در پیرامون مقعد یا پوست پیرامون مقعد بروز پیدا می کند که باعث می شود عفونت ایجاد شود. اغلب با اجابت مزاج همراه با درد است و منجر به بروز ناسور پری اینال خواهد شد.

بیماری التهاب روده

عوارض بیماری التهاب روده کولیتیس زخمی

عوارض کولیتیس زخمی می تواند شامل موارد زیر شود:

مگاکولون سمی:

کولیتیس زخمی می تواند باعث شود روده بزرگ به سرعت منبسط شده و ورم کند که خود یک عارضه جدی است که به عنوان مگاکولون سمی آن را می شناسیم.

سوراخ در روده بزرگ (سوراخ شدگی کولون):

کولونی که سوراخ شده به احتمال زیاد توسط مگاکولون سمی به وجود می آید اما به صورت مستقل نیز می تواند بروز پیدا کند.

کم آبی شدید:

اسهال شدید می تواند منجر به کم آبی گردد.

بیماری التهاب روده

تشخیص بیماری التهاب روده

احتمالا دکتر شما تنها پس از حذف کردن سایر دلایل محتمل، برای علائم و نشانه های بیماریتان می تواند بیماری التهابی روده را تشخیص دهد. به منظور کمک به تائید تشخیص IBD ممکن است نیاز به یک یا چند مورد از آزمایش ها و عمل های زیر داشته باشید.

آزمایش خون :

آزمایش کم خونی یا عفونت: دکتر شما ممکن است آزمایش خون، برای بررسی احتمال ابتلا به کم خونی را توصیه کند (بیماری ای که در آن، تعداد سلول های قرمز خون، برای حمل اکسیژن مناسب به بافت هایتان مفید است) یا اینکه به دنبال علائم عفونت از باکتری یا ویروس باشد. تست خون از مدفوع: ممکن است نیاز به ارائه نمونه مدفوع به آزمایشگاه داشته باشید تا دکتر شما بتواند خون های پنهان در مدفوعتان را آزمایش نماید.

کولونوسکوپی:

این معاینه به دکترتان اجازه می دهد که کل روده بزرگتان را با استفاده از یک لوله مجهز به چراغ انعطاف پذیر و باریک که متصل به یک دوربین است، مشاهده کند. در طول این عمل، دکترتان ممکن است نمونه های کوچکی از بافت ها (بایوپسی)، برای تحلیل در آزمایشگاه بردارد. در برخی از مواقع، نمونه بافت می تواند به تائید یک تشخیص کمک کند

سیگماداسکوپی انعطاف پذیر:

دکترتان می تواند از لوله های مجهز به چراغ انعطاف پذیر و باریکی برای معاینه مقعد استفاده کند که در واقع قسمت آخر روده بزرگ می باشد. در صورتی که روده بزرگتان، التهاب شدیدی داشته باشد، دکترتان این آزمایش را به جای کولونوسکوپی کامل انجام خواهد داد.

اندوسکوپی بالایی:

در این عمل، دکترتان از یک لوله مجهز به چراغ انعطاف پذیر و باریک استفاده می کند تا اسوفاگوس، معده و قسمت اول روده کوچک (دئودنام) را معاینه کند. با وجود این که احتمال بروز بیماری کرون، در این نواحی بسیار نادر است، آزمایش مذکور را می توان در صورتی که حالت تهوع و استفراغ، دشواری برای غذا خوردن یا درد در قسمت بالایی شکم وجود داشته باشد، توصیه کرد.

اندوسکوپی کپسولی:

این آزمایش در برخی از مواقع برای کمک به تشخیص بیماری کرون که روده کوچکتان را درگیر کرده است، مورد استفاده قرار می گیرد. شما کپسولی را قورت می دهید که درونش یک دوربین وجود دارد، تصاویر به یک ضبط کننده ای که بر روی کمربندتان نصب شده، ارسال خواهد شد و پس از آن، کپسول، بدون درد، در مدفوعتان از بین خواهد رفت. هنوز هم ممکن است همراه بایاپسی، به اندوسکوپی نیاز داشته باشید تا بتوان تشخیص بیماری کرون را تائید کرد

انتروسکوپی با کمک بالون:

برای انجام این آزمایش، دوربین به طور ترکیبی، با دستگاهی به نام اور تیوپ مورد استفاده قرار می گیرد .این دستگاه به دکتر اجازه می دهد تا دقت بیشتری به روده کوچک کند که در آن، اندوسکوپی ها استاندارد نمی توانند دسترسی کامل داشته باشند. این تکنیک هنگامی که اندوسکوپی کپسول، ناهنجاری هایی را نشان داد می تواند موثر باشد اما تشخیص آن، هنوز هم قطعی نیست.

اشعه ایکس:

در صورتی که علائم شدیدی دارید دکترتان می تواند از اشعه ایکس استاندارد، در نواحی شکمی، برای حذف کردن عوارض جدی همانند  سوراخ شدگی روده بزرگ استفاده کند.

اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT):

ممکن است به شما یک اسکن CT توصیه شود (یک تکنیک اشعه ایکس خاص که می تواند جزئیات بیشتری را به نسبت اشعه ایکس استاندارد ارائه دهد). این آزمایش، از کل روده و بافت های خارج از روده عکسبرداری می کند. انتروگرافی CT، یک اسکن CT خاص است که می تواند تصاویر بهتری از روده کوچک ارائه دهد. این آزمایش، جایگزین اشعه ایکس باریم در بسیاری از مراکز پزشکی شده است.

بیماری التهاب روده

تصویر برداری بسامد مغناطیسی (MRI):

یک اسکنر MRI از میدان مغناطیسی و امواج رادیویی، برای ایجاد تصاویر دقیق از اندام ها و بافت ها استفاده می کند. MRI، برای ارزیابی ناسور، پیرامون ناحیه مقعدی (MRI پلویک) یا روده کوچک (انتروگرافی MRI) بسیار موثر است. برخلاف CT هیچگونه تماسی با پرتو، در MRI وجود ندارد.

درمان بیماری التهابی روده

هدف درمان بیماری التهابی روده، کاهش التهابی است که می تواند منجر به بروز علائم و نشانه های مربوطه شود. در بهترین سناریو، این پدیده نه تنها منجر به کاهش نشانه ها بلکه به درمان بلند مدت و ریسک کمتر بروز عوارض خواهد شد. درمان IBD اغلب شامل درمان با استفاده از دارو و جراحی می شود.

 داروهای ضد التهاب:

داروهای ضد التهاب اغلب اولین گام در درمان بیماری التهاب روده می باشند. داروهای ضد التهاب شامل کورتیکوسترویدها و آمینوسالیسیلات ها می شوند (همانند مزالامین (آساکول اچ دی و …)، بالسالازید (کلازال) و اولسالازین (دیپنتوم)). این که شما کدام داروها را مصرف می کنید وابسته به ناحیه تحت تاثیر از روده شما می باشد.

عوامل سرکوب کننده سیستم ایمنی بدن.:

این داروها برای سرکوب کردن واکنش ایمنی بدن که مواد شیمیایی القا کننده التهاب را در پوشش روده آزاد می کند، به چندین روش عمل می کند. برای برخی از افراد، ترکیبی از داروهای مذکور به نسبت یک دارو، عملکرد بهتری نشان می دهد. برخی از نمونه های داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی بدن شامل موارد زیر می شود:

azathioprine (Azasan, Imuran), mercaptopurine (Purinethol, Purixan), cyclosporine (Gengraf, Neoral, Sandimmune) , methotrexate (Trexall).

یک طبقه از داروها با نام بازدارنده های آلفای فاکتور نکتروسیس تومور (TNF) یا بیولوژیک ها، از طریق از بین بردن پروتئین های تولیدی، توسط سیستم ایمنی تان عمل می کند. مثال های این موارد شامل اینفلکسیمب (رنیکات)، آدالیماب (هومیرا) و گلیموماب (سیمپونی) می شود. سایر درمان های بیولوژیکی که می توان از آن ها بهره جست:

natalizumab (Tysabri), vedolizumab (Entyvio) , ustekinumab (Stelara).

بیماری التهاب روده

آنتی بیوتیک ها:

آنتی بیوتیک ها را می توان در کنار سایرداروها یا هنگامی که عفونت باعث نگرانی شده، استفاده کرد (برای مثال در موارد بیماری کرون پری اینال). آنتی بیوتیک هایی که اغلب تجویز می شوند:

ciprofloxacin (Cipro) , metronidazole (Flagyl).

سایر داروها و مکمل ها:

علاوه بر کنترل کردن التهاب، برخی از داروها می توانند به کاهش علائم و نشانه ها کمک کنند اما همیشه با دکتر خود قبل از مصرف هر گونه داروی بدون نسخه مشورت کنید. وابسته بر شدت IBD شما دکترتان، یک یا چند مورد از موارد زیر را به شما توصیه خواهد کرد:

داروهای ضد اسهال: یک مکمل فیبری (همانند پودر سیلیوم (متاموسیل) یا متیل سلولز ) می تواند به کاهش اسهال خفیف، با اضافه کردن حجم به مدفوع کمک کند. برای اسهال های شدیدتر، لوپرامید (ایمودیم A-D) می تواند مفید باشد

مسکن درد: برای درد خفیف، دکترتان می تواند استامینافون را تجویز کند با این وجود اپوپروفن (آدویل و …)، ناپروکسون سدیم (آلیو) و دیفلوفناک سدیم (ولتارن)، احتمالا باعث بدتر شدن علائم شما شده و موجب می شوند بیماری شما پیشرفت بیشتری داشته باشد:

مکمل آهن:  در صورتی که خونریزی روده ای مزمن دارید، ممکن است دچار کم خونی با توجه به کمبود آهن شده و نیاز باشد تا مکمل های آهن استفاده نمایید.

مکمل های ویتامین D و کلسیم: بیماری کرون و استروید مورد استفاده، برای درمان آن می تواند ریسک بروز اوستئوپروسیس را افزایش دهد. بنابراین نیاز است تا با ویتامین D بیشتر، مکمل کلسیم مصرف نمایید.

پشتیبانی با کمک مواد مغذی:

دکترتان می تواند رژیم غذایی خاصی را از طریق یک لوله تغذیه (تغذیه داخلی) یامواد مغذی ای که داخل رگ تزریق می شوند (مواد مغذی پرا روده ای) ،برای درمان IBD شما تجویز کند. این پدیده می تواند به بهبودبخشی جذب مواد مغذی و هم چنین استراحت دادن به روده کمک نماید. استراحت دادن به روده می تواند التهاب را در کوتاه مدت کاهش دهد. در صورتی که استنوسیس یا جراحت در روده خود دارید دکتر می تواند رِژیم غذایی با ته نشست کم را توصیه نماید. این رژیم به شما کمک می کند تا احتمال گیر کردن غذای هضم نشده در قسمت باریک روده را به حداقل رسانده و از ایجاد مانع در طول روده جلوگیری به عمل بیاورید.

بیماری التهاب روده

جراحی:

در صورتی که تغییرات، در سبک زندگی و رژیم غذایی، درمان دارویی یا سایر درمان ها نتوانستند نشانه و علائم IBD شما را کاهش دهند، دکترتان می تواند جراحی را توصیه کند.

جراحی برای کولیتیس زخمی:

جراحی اغلب، کولیتیس زخمی را از بین می برد اما جراحی یعنی این که کل روده بزرگ و مقعد شما برداشته شود (پروکتوکلوکتومی). در بیشتر موارد، این پدیده شامل عملی می شود که آن را با نام آناستوماسیس مقعدی کیسه، در روده بزرگ می شناسیم. این عمل جراحی، نیاز برای داشتن کیسه ای به منظور جمع کردن مدفوعتان را از بین می برد. جراح شما کیسه ای را از انتهای روده کوچکتان می سازد. این کیسه سپس به صورت مستقیم به مقعدتان متصل شده و به شما اجازه می دهد که به طور تقریبا عادی مدفوع را از بدن خود خارج کنید . در برخی از موارد، کار گذاشتن کیسه ممکن نیست. به جای آن، جراحان، یک محفظه دائمی را در شکم شما ایجاد می کنند (منفذ روده) که از طریق آن، مدفوع عبور کرده و در یک کیسه جمع می شود.

جراحی برای بیماری کرون:

حداکثر، نصف افراد مبتلا به بیماری کرون، حداقل نیاز به یک جراحی خواهند داشت. با این وجود جراحی، بیماری کرون را درمان نمی کند. در طول جراحی، جراحتان قسمت آسیب دیده از مسیر گوارشی شما را برداشته و سپس قسمت های سالم را به یکدیگر متصل می کند. این جراحی را می توان برای بستن ناسور و ورم چرکی مورد استفاده قرار داد. منافع جراحی برای بیماری کرون اغلب گذرا هستند. این بیماری معمولا بازگشته و احتمالا نزدیک بافتی که مجددا متصل شده است، بروز پیدا می کند. بهترین رویکرد، این است که برای حداقل کردن ریسک بروز مجدد بیماری، جراحی همراه با دارو را داشته باشیم.

بیشتر بدانید؛ سرطان های دستگاه گوارش؛ سرطان معده، روده و مقعد

درمان های خانگی برای بیماری التهابی روده و سبک زندگی:

در برخی از مواقع ممکن است هنگام رو به رو شدن بیماری التهابی روده احساس درماندگی داشته باشید اما تغییر در رژیم غذایی و سبک زندگی می تواند به شما کمک کند تا علایم را کنترل کرده و زمان موجود میان حاد شدن این بیماری را افزایش دهید

رژیم غذایی: هیچ گونه مدرک موثقی وجود ندارد مبنی بر این که آنچه شما می خورید می تواند باعث بیماری التهابی روده شود اما نوشیدنی و غذاهای خاصی می تواند علائم و نشانه های شما را بدتر کند (به خصوص در طول بازه حاد شدن بیماری). بنابراین داشتن یادداشت هایی از غذاهایتان، به منظور پیگیری غذاهایی که می خورید و هم چنین احساستان می تواند مفید باشد. در صورتی که به این نتیجه رسیدید، برخی از غذاها باعث می شوند علایم بیماریتان افزایش پیدا کنند می توانید این غذاها را حذف کنید. در این جا توصیه ارائه می دهیم که می تواند اثربخش باشد.

 فرآورده های لبنی را محدود کنید: بسیاری از افراد مبتلا به بیماری التهاب روده به این نتیجه رسیده اند که از طریق محدود کردن یا حذف کردن مصرف فرآورده های لبنی مشکلاتی همانند اسهال، دردهای شکمی و گاز کاهش پیدا می کند. هم چنین ممکن است بدنتان تحمل لاکتوز را نداشته باشد (یعنی بدنتان نمی تواند قند شیر در غذاهای لبنی را هضم کند). استفاده از فرآورده های آنزیم همانند لاکتاید می تواند در این جا موثر باشد.

غذاهای کم چرب را امتحان کنید: در صورتی که بیماری کرون در روده کوچک دارید ممکن است نتوانید چربی را به صورت عادی جذب یا هضم نمایید. به جای آن، چربی از طریق روده کوچک شما عبور کرده  وباعث می شود که اسهالتان بدتر شود. از خوردن کره، مارگارین، سس خامه و غذاهای سرخ کردنی اجتناب به عمل بیاورید.

در مصرف فیبر دقت کنید: در صورتی که بیماری التهابی روده دارید، غذاهایی با فیبر بالا همانند میوه ها و سبزیجات تازه و غلات کامل می تواند باعث بدتر شدن علائم بیماری التهاب روده شود. در صورتی که میوه ها و سبزیجات خام، شما را به دردسر می اندازند آن ها را بخارپز کرده یا با آن ها تاس کباب درست کنید.

به طور کلی با غذاهایی که در خانواده کلم قرار می گیرند مشکلات بیشتری خواهید داشت (همانند بروکلی و گل کلم). مغزها، دانه ها، ذرت و ذرت بودداده نیز به همین شکل است. غذاهای تند، الکل دار و کافئین دار می توانند باعث بدتر شدن نشانه های بیماری التهاب روده شوند.

بیماری التهاب روده

سایر اقدامات مربوط به رژیم غذایی:

وعده های کوچک غذایی مصرف کنید: ممکن استپس از خوردن 5 یا 6 وعده کوچک غذایی در طول روز، به جای خوردن 2 یا 3 وعده بزرگ احساس خوبی داشته باشید.

مایعات زیادی بنوشید: تلاش کنید تا مقدار زیادی مایعات، به صورت روزانه بنوشید. آب بهترین مورد است. الکل و نوشیدنی هایی که شامل کافئین می شوند، روده کوچک شما را تحریک کرده و می توانند باعث بدتر شدن اسهال شوند. در حالی که نوشیدنی های کربن دار اغلب باعث ایجاد گاز معده می شوند.

مولتی ویتامین ها را در رژیم های غذایی خود وارد کنید: به دلیل این که بیماری کرون می تواند با توانایی جذب مواد مغذی اختلال ایجاد کرده و رژیم غذایی تان  محدود خواهد شد، مولتی ویتامینها و مکمل های معدنی اغلب اثربخش هستند. قبل از مصرف هرگونه ویتامین یا مکمل، با دکتر خود مشورت نمایید.

با یک متخصص رژیم غذایی مشورت کنید: در صورتی که وزن از دست داده یا رژیم غذاییتان بسیار محدود شد، با یک متخصص رژیم غذایی مشورت نمایید.

سیگار کشیدن:

سیگار کشیدن، ریسک ابتلا به بیماری التهاب روده کرون را افزایش داده و هنگامی که این بیماری بروز پیدا کرد، سیگار کشیدن می تواند باعث بدترشدن آن شود. مبتلایان به بیماری کرون که سیگار می کشند احتمال بیشتر بروز مجدد بیماری را داشته و هم چنین نیاز به دارو و جراحی های مکرر دارند.

سیگار کشیدن می تواند به جلوگیری از کُلیت زخمی کمک کند. با این وجود مضرات آن برای سلامت کلی، از منافعش بیشتر بوده و ترک سیگارمی تواند باعث بهبودبخشی سلامت کلی مسیر گوارشی شما شده و هم چنین منافع سلامت فراوانی را به همراه خودش داشته باشد. بسته های نیکوتین، برای درمان کلیت زخمی مورد استفاده قرار گرفته است اما نتایج کاملا ناامید کننده بود

تنش:

ارتباط تنش، با بیماری کرون متناقض است اما تعداد زیادی از مبتلایان به این بیماری، در طول بازه های پرتنش، حاد شدن علائم این بیماری را گزارش کرده اند. در صورتی که در زمینه مدیریت تنش، با مشکل مواجه هستید، یکی از این استراتژی ها را امتحان کنید:

تمرین بدنی: حتی تمرینات بدنی متعادل می تواند به شما کمک کند تا تنش خود را کاهش داده، افسردگی خود را بهبود ببخشید و کارکرد روده را نرمال نمایید. درباره تمرین فیزیکی که متناسب با شرایط شما است با دکترتان مشورت کنید.

بیوفیدبک: این تکنیک کاهش استرس می تواند به شما آموزش های لازم، در زمینه کاهش تنش عضلات و کم کردن ضربان قلب، با کمک ماشین فیدبک را ارائه کند. هدف، این است که به شما کمک شود تا وارد حالت آرامبخش شوید؛ به گونه ای که بتوانید با تنش، راحت تر تطابق پیدا کنید.

تمرین های منظم تنفس و آرامش: یک روش، برای انطباق با تنش، این است که به طور منظم، تنفش را آرام کنید و از تکنیک هایی همانند نفس عمیق و آرام، برای انجام این کار استفاده نمایید. هم چنین می توانید از کلاس های یوگا یا مدیتیشن، کتاب، سی دی یا دی وی دی در خانه استفاده کنید.

پشتیبانی احساسی:

بیماری التهاب روده می تواند تاثیر احساسی ای بر روی مبتلایان داشته باشد به خصوص در موارد شدید، بنابر این داشتن شبکه خوبی از عوامل پشتیبان، هم در میان خانواده و هم در میان دوستان حائز اهمیت است. مبتلایان به بیماری التهاب روده IBD می توانند به گروه پشتیبانی IBD یا جلسات مشاوره مراجعه کنند که البته منافع زیادی در آن ها نهفته است

بیماری التهاب روده

داروی جایگزین:

بسیاری از مبتلایان به اختلالات گوارشی، از نوعی از داروهای جایگزین و مکمل استفاده کرده اند (CAM). با این وجود  تعداد مطالعات دقیق، درباره ایمنی و اثربخشی آن ها محدود است. برخی از روش های درمانی شامل موارد زیر می شود:

پروبیوتیک ها: پژوهش ها به این نتیجه رسیدند که اضافه کردن برخی از باکتری های مفید (پروبیوتیک ها) که اغلب در مسیر گوارشی یافت می شود می توانند به مبارزه با بیماری التهاب روده IBD کمک کنند. با وجود این که پژوهش ها محدود است، مدارکی وجود دارد مبنی بر این که اضافه کردن پروبیوتیک ها به داروهایتان می تواند موثر واقع شود اما این پدیده به طور قطعی اثبات نشده است

روغن ماهی: روغن ماهی به عنوان یک داروی ضد التهاب عمل کرده و توصیه هایی وجود دارد مبنی بر این که می تواند التهاب روده کوچک را در ارتباط با بیماری التهاب روده IBD کاهش دهد اما این پدیده نیز به طور قطع اثبات نشده است

آلوورا: ژل آلوورا تاثیر ضد التهابی بر روی اشخاص مبتلا به کلیت زخمی دارد اما می تواند منجر به اسهال نیز شود.

زردچوبه: کرکومین، ترکیبی که در ادویه زردچوبه یافت شده با روش های درمانی استاندارد کلیت زخمی، در آزمایش های کلینیکی ترکیب شده است. مدارکی مبنی بر منافع آن وجود دارد اما پژوهش های بیشتری در این زمینه مورد نیاز است.

طب سوزنی: تنها یک آزمایش کلینیکی در زمینه منافع این روش درمانی انجام شده است. روند انجام آن شامل ورود سوزن های ریز به داخل پوست می شود که می تواند آزادسازی مسکن های طبیعی بدن را تحریک نماید

پریبیوتیک ها: برخلاف پروبیوتیک ها (باکتری های زنده مفیدی هستند که مصرف میکنیم)، پریبیوتیک ها، ترکیب های طبیعی ای بوده که در گیاهان یافت می شود (همانند کنگر فرنگی) که میتواند به فعالیت باکتری های مفید روده شما کمک نماید. مطالعات، نتایج مثبت پریبیوتیک ها را برای مبتلایان به بیماری کرون نشان نداده اند

چگونه می توان از ابتلا به بیماری التهاب روده جلوگیری کرد؟

نمی توان از عوامل موروثی بیماری التهاب روده IBD اجتناب به عمل آورد . با این وجود ممکن است بتوانید ریسک ابتلا به بیماری التهاب روده IBD یا بروز مجدد آن را با استفاده از روش های زیر کاهش دهید: خوردن غذاهای سالم، تمرین بدنی منظم، ترک سیگار. بیماری التهاب روده IBD می تواند باعث ایجاد ناراحتی های خاص خود شود اما همیشه روش هایی برای مدیریت این بیماری و داشتن زندگی سالم و فعال وجود دارد.

IBD، سندروم روده تحریک پذیر (IBS) نیست…:

بیماری التهاب روده IBD را نباید با سندروم روده تحریک پذیر یا IBS اشتباه گرفت. با وجود این که اشخاص مبتلا به IBS ممکن است علائمی مشابه با IBD داشته باشند، IBD و IBS کاملا متفاوت می باشند. سندروم روده تحریک پذیر، توسط التهاب ایجاد نشده است و بافت های روده مشابهبا بیماری IBD، آسیب نمی بینند. درمان آن ها نیز متفاوت است.

IBD ،بیماری شکمی نیست…:

بیماری شکمی ،یک بیماری دیگر با علائم مشابه با بیماری التهاب روده IBD است، می توان آن را توسط التهاب روده ها توصیف نمود. با این وجود دلیل بیماری شکمی مشخص است. واکنش التهابی آن، در قبال گلوتن (گروهی از پروتئین ها که در گندم و غلات مشابه یافت می شوند) ثبت شد ه است. علائم بیماری شکمی، پس از داشتن رژیمی عاری از گلوتن از بین خواهد رفت. با این وجود تا زمان رسیدن تاثیر کامل رژیم غذایی جدید، ماه ها زمان مورد نیاز خواهد بود.

بیماری التهاب روده IBD چگونه بر زنان تاثیر می گذارد؟

IBD تاثیری منحصربه فرد بر زنان دارد.  بیماری التهاب روده IBD می تواند باعث موارد زیر شود:

احتمال داشتن علائم قاعدگی توسط خانم های مبتلا به بیماری التهاب روده IBD همانند دردهای قاعدگی بسیار بیشتر است. اسهال، دردهای شکمی و سایر علائم IBD، قبل و در طول عادت ماهیانه ممکن است شدیدتر باشد. علائم خود را ثبت نمایید تا بتوانید با یک دکتر یا پزشک، درباره مدیریتشان مشورت کنید

کم خونی همراه با کمبود آهن: ریسک بروز کم خونی، همراه با کمبود آهن، برای خانم های مبتلا به IBD، به نسبت خانم هایی که IBD ندارند، بیشتر است. در صورتی که IBD دارید، بدن شما به خوبی آهن را جذب نمی کند و ریسک خونریزی در سیستم گوارشی بیشتر است

مشکل برای باردار شدن: در طول حاد شدن علائم بیماری التهاب روده IBD ممکن است باردار شدن برای شما امری مشکل آفرین باشد

بیماری التهاب روده

بیماری التهاب روده IBD چگونه بر بارداری اثر می گذارد؟

IBDمی تواند بر احتمال باردار شدن و هم چنین علایمتان در طول بارداری تاثیر بگذارد. خانم های باردار مبتلا به بیماری التهاب روده IBD ممکن است بارداری پر ریسکی داشته باشند.

قبل از باردار شدن: ممکن است در راه باردار شدن، در طول حاد شدن علائم بیماری، مشکل داشته باشید (هنگامی که علائم، پس از مدتی نهان بودن باز می گردند). هم چنین در صورتیکه مبتلا به بیماری التهاب روده IBD هستید درباره ریسک مشکلات محتمل در طول بارداری با دکتر خود مشورت کنید. در صورتی که در طول بارداری، علائمتان حاد شد ممکن است ریسک بالاتری برای زایمان زودهنگام و وزن کم کودک، به نسبت خانم هایی که مبتلا به بیماری التهاب روده IBD نیستند داشته باشید.

دکترتان می تواند نوع و میزان داروهایی که مصرف می کنید را تغییر دهد. برخی از داروها مثل متورکسات و تالیدوماید باعث ایجاد نقص در کودک و سایر مشکلات مربوط به سلامتی می شود و نباید در هنگام بارداری یا شیردهی از آن استفاده کنید. در صورتی که باردار شدید درباره داروهای مصرفی با دکتر خود مشورت کنید.

در طول بارداری: برخی از خانم ها می گویند که علائم آن ها در طول بارداری بهتر می شود اما سایرین عنوان می دارند که این علائم در آن ها حتی بدتر شده است. خانم هایی که از بارداری، علائم بیماری التهاب روده IBD آن ها بررسی شده (هنگامی که علائم برای ماه ها یا سال ها از بین می روند)، به احتمال بیشتر، در طول بارداری، بدون علائم این بیماری خواهند بود.

 باید غربال گری سرطان روده بزرگ را انجام دهم؟

بله، همه باید با شروع 50 سالگی، غربال گری سرطان روده بزرگ را انجام دهند اما در صورتی که مبتلا به بیماری التهاب روده IBD هستید ریسک ابتلا به سرطان روده بزرگ در شما بیشتر است. حتی باید در سن پایین تر یا با تکرر بیشتر، به نسبت افرادی که مبتلا به بیماری التهاب روده IBD نیستند، آزمایش غربال گری بر روی شما انجام شود . درباره زمان شروع آزمایش غربال گری سرطان روده بزرگ، تست هایی را باید انجام دهید و درباره میزان تکرر آن ها با دکتر خود مشورت کنید

توصیه دکترتان وابسته بر سابقه سلامتی خانواده، مدت ابتلا به بیماری التهاب روده IBD، اینکه روده بزرگ شما توسط بیماری التهاب روده IBD تحت تاثیر قرار گرفته است یا نه وابسته است که در صورت مثبت بودن این سوال با توجه به شدت آن، متفاوت خواهد بود. درصورتی که به مدت 8-10 سال مبتلا به بیماری التهاب روده IBD بودید، دکترتان می تواند کلنوسکوپی همراه با مافت برداری، هر یک یا 2 سال تجویز نماید. این آزمایش نشانه های هشداردهنده اولیه سرطان را بررسی می کند.

درصورتی که باردار یا در حال شیردهی هستم می توانم بیماری التهاب روده IBD را درمان کنیم؟

بله، اما دکترتان باید نوع و میزان داروهایی که مصرف می کنید را تغییر دهد. برخی از داروها همانند متوتراکساید و تالیدوماید باعث ایجاد نقص در کودک و سایر مشکلات مربوط به سلامتی می شوند و نباید در طول بارداری یا شیردهی از آن ها استفاده کرد. قبل از باردار شدن، با دکتر زنان و متخصص گوارش خود، درباره داروهایی که در طول بارداری و پس از آن باید مصرف کنید برنامه ای تهیه کنید. دقیقا با توجه به مواردی که دکتر به شما می گوید داروهایتان را مصرف نمایید. در صورتی که دست از مصرف داروها کشیدید و علایمتان بازگشتند، کنترل کردن آن ها برای بار دیگر می تواند مشکل باشد.

درباره داروها و شیردهی، قبل از وضع حمل، با دکتر خود مشورت کنید. می توانید در پایگاه داده  LactMed database به منظور یافتن داروهایی که از طریق شیر شما به کودک منتقل می شوند اطلاعات کسب کنید و ببینید که آیا این داروها هرگونه اثرجانبی  ای برای کودک شما دارند یا خیر

سرفه مزمن چیست؟ + علل، علائم و درمان سرفه مزمن

سرفه مزمن، سرفه ای است که در بزرگسالان هشت هفته یا بیشتر، و در کودکان، چهار هفته طول می کشد. سرفه مزمن، بیش از یک حس آزردگی است، به طوری که می تواند خواب شما را بر هم بزند و احساس خستگی را به شما القا کند.  خوشبختانه، سرفه مزمن معمولاً پس از درمان علت اساسی آن برطرف می شود. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره عوامل باعث ایجاد سرفه مزمن و درمان آن ادامه این مقاله از بیماری های دکتر سلام را مطالعه نمایید.

سرفه مزمن

چه عواملی باعث ایجاد سرفه مزمن می شوند؟

عوامل مختلفی می توانند باعث سرفه مزمن شوند و بعضی اوقات، بیش از یک عامل ممکن است مسئول آن باشد. موارد شدید سرفه مزمن می تواند باعث استفراغ، سرگیجه و حتی شکستگی دنده ها شود. در حالی که گاهی اوقات، اشاره به عوامل ایجاد سرفه، مشکل است، با این حال، شایع ترین علل آن، مصرف دخانیات، آبریزش از عقب بینی، آسم و ریفلاکس اسید است.

علل شایع سرفه مزمن

برخی از دلایل شایع سرفه مزمن شامل موارد زیر است:

برونشیت

برونشیت مزمن، باعث التهاب مزمن مجاری هوایی می شود که می تواند باعث سرفه شود. این می تواند بخشی از بیماری مجاری هوایی به نام بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) باشد که به طور معمول به عنوان عارضه جانبی سیگار کشیدن رخ می دهد.

بیماری ریفلاکس معده- مری (GERD)

هنگامی رخ می دهد که اسید از معده فرد، به گلوی او برگردد. نتیجه آن می تواند تحریک مزمن گلو باشد که منجر به سرفه می شود.

اثرات ثانوی عفونت طولانی مدت

اگر شخصی به عفونت شدیدی چون، ذات الریه یا آنفولانزا مبتلا شده باشد، ممکن است همچنان اثرات طولانی مدت ثانوی آن، همچون سرفه مزمن را تجربه کند. حتی اگر بیشتر علائم آن ها برطرف شده باشد، مجاری هوایی هنوز هم ممکن است مدتی ملتهب باقی بماند.

سرفه مزمن

آسم

آسم هنگامی رخ می دهد که مجاری هوایی فوقانی فرد، به خصوص در برابر هوای سرد، مواد تحریک کننده موجود در هوا یا ورزش حساس شوند. یک نوع آسم، به گونه سرفه ای آسم معروف است که باعث سرفه می شود.

خلط ته بینی یا تجمع ترشحات پشت حلق

همچنین به عنوان سندرم سرفه راه هوایی شناخته شده است، این حالت در نتیجه چکیدن مزمن خلط از ته بینی به داخل حلق رخ می دهد. این باعث تحریک گلو می شود و باعث ایجاد رفلکس سرفه می شود.

داروهای کاهش دهنده فشار خون

داروهایی که به عنوان مهارکننده آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین (ACE) شناخته می شوند، می توانند در برخی افراد باعث ایجاد سرفه مزمن شوند. این داروهای کپسولی شامل بنازپریل، کاپتوپریل و رامی پریل هستند.

علل کمتر شایع سرفه مزمن

برخی از دلایل کمتر شایع سرفه مزمن شامل موارد زیر است:

آسپیراسیون

آسپیراسیون، اصطلاح پزشکی زمانی است که غذا یا بزاق به جای لوله غذایی از راه هوایی پایین بیاید. این مایع اضافی می تواند باکتری یا ویروس را جمع آوری کند و ممکن است منجر به تحریک راه هوایی شود. بعضی اوقات آسپیراسیون می تواند منجر به ذات الریه شود.

سرفه مزمن

برونشکتازی

تولید بیش از حد مخاط می تواند باعث بزرگ تر شدن راه های هوایی نسبت به حالت عادی شود.

برونشیولیت

برونشیولیت، بیماری شایعی است که کودکان را تحت تأثیر قرار می دهد. این حالت، به سبب ویروسی ایجاد می شود که باعث التهاب برونشیول ها (مجاری هوایی کوچک در ریه ها) می شود.

فیبروز کیستیک

فیبروز کیستیک باعث ایجاد مخاط بیش از حد در ریه ها و مجاری هوایی می شود که می تواند باعث سرفه مزمن شود.

بیماری قلبی

گاهی اوقات سرفه و تنگی نفس، می تواند علائم بیماری یا نارسایی قلبی باشد. به این حالت، سرفه قلبی گفته می شود. فرد مبتلا به این بیماری ممکن است متوجه این موضوع شود که وقتی کاملا صاف دراز می کشد سرفه اش بدتر می شود.

سرطان ریه

سرفه مداوم به ندرت می تواند نشانه ای از سرطان ریه باشد. همچنین فرد مبتلا به این بیماری ممکن است درد قفسه سینه و همچنین مشاهده خون در خلط خود را تجربه کند.

سارکوئیدوز

این یک بیماری التهابی است که باعث التهاب ریه ها، غدد لنفاوی، چشم ها و پوست می شود.

سرفه مزمن

علائم احتمالی دیگر سرفه مزمن

بسته به علت، ممکن است همراه با سرفه، علائم دیگری نیز داشته باشید. علائم شایعی که اغلب با سرفه مزمن همراه هستند عبارت اند از:

  • احساس آبریزش در قسمت پشتی حلق
  • سوزش سر دل
  • گرفتگی صدا
  • آبریزش بینی
  • گلو درد
  • بینی پر
  • خس خس سینه
  • تنگی نفس

همچنین سرفه مزمن می تواند باعث بروز مشکلات زیر شود:

  • سرگیجه یا غش
  • درد و ناراحتی در قفسه سینه
  • سردرد
  • ناامیدی و اضطراب، به ویژه اگر علت سرفه را ندانید
  • بی خوابی
  • بی اختیاری ادراری

علائم جدی تر ذیل، به ندرت اتفاق می افتند، اما در صورت مشاهده هر یک از این موارد به پزشک مراجعه کنید:

  • سرفه خونی
  • عرق شبانه
  • تب شدید
  • تنگی نفس
  • کاهش وزن بدون هیچ گونه تقلایی برای آن
  • درد مداوم قفسه سینه

سرفه مزمن

چه زمانی باید برای سرفه مزمن به پزشک مراجعه کرد؟

سرفه مزمن می تواند وضعیت شما را اورژانسی کند. اگر شخصی، علائم زیر را همراه با سرفه مزمن تجربه کند، باید با اورژانس تماس بگیرد:

  • تب بالاتر از 103 درجه فارنهایت
  • سرفه خونی
  • درد قفسه سینه
  • تنگی نفس یا تقلا در حبس نفس در سینه

اگر سرفه مزمن در فعالیت های روزمره شخص تاثیری داشته باشد، اغلب، معاینه بیشتر، توسط پزشک ضرورت می یابد. علائم دیگری که ممکن است به معنای نیاز فرد برای مراجعه به پزشک باشد شامل موارد زیر است:

  • بی اشتهایی
  • سرفه زیاد همراه با خلط
  • خستگی
  • تعریق شبانه
  • کاهش وزن غیر قابل توجیه

عوامل خطر سرفه مزمن

در حال حاضر سیگاری بودن یا سابقه کشیدن سیگار، یکی از مهم ترین عوامل خطرناک سرفه مزمن است. تماس مکرر در معرض فرد سیگاری نیز می تواند منجر به سرفه و آسیب ریوی شود.

عوارض سرفه مزمن

سرفه مداوم می تواند خسته کننده باشد و مشکلات مختلفی ایجاد کند، از جمله:

  • اختلالات خواب
  • سردرد
  • سرگیجه
  • استفراغ
  • تعریق زیاد
  • از دست دادن کنترل مثانه (بی اختیاری ادرار)
  • شکسته شدن دنده ها
  • غش (سنکوپ)

سرفه مزمن

تشخیص سرفه مزمن

پزشک، سابقه بیماری شما را می پرسد و معاینه تان می کند. سابقه پزشکی کامل و معاینه فیزیکی می تواند سرنخ های مهمی در مورد سرفه مزمن ارائه دهد. همچنین پزشک شما ممکن است آزمایشاتی را انجام دهد تا علت سرفه مزمن تان را بررسی کند.

با این وجود، بسیاری از پزشکان تصمیم می گیرند به جای پیشنهاد آزمایشات گران، درمان یکی از دلایل عمده سرفه مزمن را شروع کنند. اگر درمان مؤثر نباشد، ممکن است تحت آزمایش دلایل کمتر معمول سرفه قرار بگیرید.

تست های تصویربرداری سرفه مزمن

اشعه ایکس

اگرچه پرتودرمانی معمول قفسه سینه، با اشعه ایکس، شایع ترین دلایل سرفه، یعنی آبریزش پشت بینی، ریفلاکس اسید یا آسم را نشان نمی دهد، با این حال، ممکن است برای بررسی سرطان ریه، ذات الریه و سایر بیماری های ریه مورد استفاده قرار گیرد. اشعه ایکس سینوس های شما، ممکن است شواهدی از عفونت سینوس را نشان دهد.

اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT)

همچنین ممکن است از سی تی اسکن برای بررسی ریه ها در شرایطی که ممکن است سرفه مزمن یا حفره های سینوسی، کیسه های عفونی ایجاد کنند، استفاده می کند.

تست عملکرد ریه

این آزمایشات ساده و غیر تهاجمی مانند اسپیرومتری، برای تشخیص آسم و COPD استفاده می شود. آن ها اندازه گیری می کنند که ریه های شما تا چه میزان هوا را می توانند در خود نگه می دارند و شما با چه سرعتی می توانید بازدم کنید.

پزشک شما ممکن است آزمایش چالش آسم را بررسی کند، که مشخص می کند چقدر می توانید قبل و بعد از استنشاق داروی متاکولین (Provocholine) نفس بکشید.

تست های آزمایشگاهی

اگر مخاطی که سرفه می کنید رنگی باشد، پزشک ممکن است برای بررسی باکتری های موجود، آن را آزمایش کند.

تست اسکوپ

اگر پزشک شما قادر به یافتن توضیحی در مورد سرفه شما نباشد، ممکن است تست های اسکوپ ویژه ای را برای جستجوی دلایل احتمالی آن در نظر بگیرد. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

برونکوسکوپی

پزشک با استفاده از لوله نازک و انعطاف پذیری که مجهز به نور و دوربین (برونکوسکوپ) است، می تواند ریه ها و معابر تنفسی هوا را بررسی کند. همچنین، برای بررسی ناهنجاری های موجود، می توان از قسمت داخلی مجاری هوایی (مخاط) بیوپسی گرفت.

رینوسکوپی

پزشک با استفاده از فایبر اپتیک اسکوپ (رینوسکوپ)، می تواند معابر بینی، سینوس ها و مجاری هوایی فوقانی شما را مشاهده کند.

سرفه مزمن

سرفه مزمن در کودکان

به طور معمول برای یافتن علت سرفه مزمن در کودکان، حداقل یک اشعه ایکس سینه و اسپیرومتری پیشنهاد می شود.

درمان سرفه مزمن

تعیین علت سرفه مزمن، برای درمان آن مؤثر است. در بسیاری از موارد، بیش از یک بیماری اساسی ممکن است باعث سرفه مزمن فرد شود. در صورتی که سیگاری باشید پزشک از شما می خواهد که سیگار را ترک کنید و در این راه نیز کمک تان می کند. اگر داروی مهار کننده ACE مصرف می کنید، پزشک ممکن است داروی دیگری را برایتان پیشنهاد دهد که باعث سرفه نمی شود. داروهای مورد استفاده در درمان سرفه مزمن ممکن است شامل موارد زیر باشد:

آنتی هیستامین ها، کورتیکواستروئیدها و ضد احتقان ها

این داروها، درمان استانداردی برای آلرژی و آبریزش پشت بینی است.

داروهای آسم استنشاقی

مؤثرترین روش های درمان سرفه مرتبط با آسم، کورتیکواستروئیدها و برونکودیلاتیلاتورها هستند که باعث کاهش التهاب می شوند و مجاری هوایی شما را باز می کنند.

آنتی بیوتیک ها

اگر عفونت باکتریایی، قارچی یا مایکروباکتریایی باعث سرفه مزمن شما شود، پزشک تان ممکن است داروهایی را برای رفع عفونت تجویز کند.

مسدود کننده های اسید

هنگامی که تغییرات سبک زندگی از ریفلاکس اسید، پیشگیری نکرد، ممکن است با داروهای منع تولید اسید درمان شوید. برخی از افراد برای رفع این مشکل به عمل جراحی نیاز پیدا می کنند.

سرکوب کننده های سرفه

طی مدتی که پزشک در حال بررسی دلیل سرفه و شروع درمان آن می باشد، ممکن است سرکوب کننده های سرفه را برایتان تجویز کند تا به تسکین علائم تان سرعت ببخشد. داروهای بدون نسخه سرفه و سرماخوردگی برای درمان علائم این دو در نظر گرفته شده اند، نه درمان بیماری اساسی. طبق تحقیقات، عملکرد بهتر این داروها نسبت به داروهای غیرفعال (دارونما) اثبات نشده است. مهم تر از همه، این داروها عوارض جانبی بالقوه جدی دارند، مثلا به هنگام مصرف بیش از حد آن، در کودکان کم تر از 2 سال.

به جز کاهش دهنده تب و تسکین دهنده درد، برای درمان سرفه و سرماخوردگی در کودکان کمتر از 6 سال از داروهای بدون نسخه، استفاده نکنید. همچنین، از مصرف این داروها در کودکان کمتر از 12 سال خودداری کنید.

سبک زندگی و درمان های خانگی

برنامه ای که پزشک برای درمان علت سرفه شما ارائه می دهد را دنبال کنید. در ضمن، می توانید نکات زیر را امتحان کنید تا سرفه خود را کاهش دهید:

مایعات زیادی بنوشید.

مصرف مایعات به نازک شدن مخاط گلوی شما کمک می کند. مایعات گرم مانند آب قلم، چای یا آبمیوه می توانند گلوی شما را تسکین دهند.

قطره ضد سرفه یا آب نبات های مکیدنی سفت بمکید.

ممکن است سرفه خشک را کاهش داده و گلوی تحریک شده تان را تسکین دهد.

مصرف عسل

مصرف یک قاشق چایخوری عسل ممکن است به تسکین سرفه تان کمک کند. به بچه های کوچکتر از 1 سال عسل ندهید زیرا عسل می تواند حاوی باکتری هایی باشد که برای نوزادان مضر است.

هوا را مرطوب کنید

از رطوبت ساز سرد استفاده کنید یا از حمام بخار استفاده کنید.

از دود تنباکو خودداری کنید

سیگار کشیدن یا تنفس دود سیگار، ریه های شما را تحریک می کند و می تواند سرفه های ناشی از عوامل دیگر را بدتر کند. اگر سیگار می کشید، با پزشک خود در مورد برنامه ها و محصولاتی که می توانند به شما در ترک سیگار کمک کنند، صحبت کنید.

سرفه مزمن

دورنمای سرفه مزمن

چشم انداز شما بستگی به علت سرفه مزمن و نحوه درمان آن دارد. اغلب سرفه ها، با درمان صحیح از بین می روند. اگر بیش از سه هفته با سرفه سر و کار داشتید، به پزشک خود مراجعه کنید. هنگامی که بدانید چه چیزی باعث سرفه تان شده است، می توانید برای درمان آن اقدام کنید. تا زمانی که سرفه تان برطرف نشده است، نکات زیر را برای مدیریت آن امتحان کنید:

  • مقدار زیادی آب یا آبمیوه بنوشید. مصرف زیاد مایعات، مخاط را شل و نازک می کند. مایعات گرم مانند چای و آب قلم به خصوص می توانند گلوی تان را تسکین دهند.
  • lozenge ضد سرفه بمکید.
  • اگر ریفلاکس اسید دارید، از پرخوری و غذاخوردن طی دو تا سه ساعت قبل از خواب خودداری کنید. کاهش وزن می تواند به شما در این مسیر کمک کند.
  • رطوبت ساز سرد را روشن کنید تا رطوبت هوا اضافه شود، یا دوش بگیرید و در بخار آن تنفس کنید.
  • از قطره سالین بینی استفاده کنید. سالین یا آب نمک به برطرف شدن و تخلیه مخاطی که باعث سرفه شما می شود کمک می کند.
  • اگر سیگار می کشید، در مورد نحوه ترک آن از پزشک خود کمک بخواهید و از افراد سیگاری دوری کنید.

8 دلیل بهبود نیافتن سرفه

دلیل 1: مجاری هوایی تحریک شده بعد از سرماخوردگی یا آنفولانزا

شایع ترین علت سرفه مزمن، قابل پیش بینی است. نورم ادلمن، دارای مدرک دکترای پزشکی و رئیس ارشد انجمن پزشکی ریه آمریكا می گوید، این پیامد ناشی از سرماخوردگی یا عفونت های ویروسی دیگر است. بیشتر علائم سرماخوردگی ممکن است بعد از چند روز از بین برود. با این حال، سرفه ممکن است هفته ها ادامه داشته باشد زیرا ویروس ها می توانند باعث متورم و حساس شدن مجاری هوایی شوند. این مهم، می تواند مدت طولانی پس از، از بین رفتن ویروس ادامه یابد.

دلیل 2: مشکلات سلامتی اساسی

آلرژی و آسم علل شایع سرفه هستند. سرماخوردگی حتی می تواند باعث حمله آسم شود. برخی افراد می دانند که هنگام سرماخوردگی دچار آسم می شوند. همچنین ریفلاکس اسید و وقفه تنفسی در خواب یا آپنه خواب می تواند باعث سرفه مزمن شود. خوشبختانه این شرایط قابل درمان است. در صورت بروز علائم ریفلاکس اسید، از جمله موارد زیر به پزشک خود مراجعه کنید.

  • آروغ زدن
  • سوزش سر دل
  • سرفه مداوم
  • استفراغ

در صورت بروز علائم آپنه خواب، هچون موارد زیر نیز به پزشک خود مراجعه کنید:

  • بی خوابی
  • خروپف بلند
  • احساس تنگی نفس شبانه یا نفس نفس زدن
  • تکرار شب بیداری
  • خواب آلودگی در طول روز

دلیل 3: استرس

استرس، به ویژه هنگامی که مزمن باشد، می تواند باعث طولانی شدن دوره سرماخوردگی شود. برای در امان ماندن از آزردگی ناشی از سرفه طولانی، استرس را کنار بگذارید. فشار بیش از حد به خودتان ممکن است شما را بیمارتر کند. یکی از راه های ریلکس شدن، استراحت بیشتر است: 7 تا 8 ساعت خواب شبانه برایتان کافی است.

دلیل 4: ننوشیدن کافی مایعات

هنگام سرماخوردگی یا آنفولانزا به نوشیدن مایعات زیادی نیاز دارید. آب، آبمیوه و سوپ می تواند به رقیق شدن مخاط موجود در مجاری هوایی کمک کند تا بتوانید آن را با سرفه دفع کنید. البته الکل و نوشیدنی های حاوی کافئین، گزینه های مفیدی نیستند زیرا می توانند بدن شما را دهیدراته کنند- نقطه مقابل آنچه که شما هنگام بیمار شدن به آن نیاز دارید. راه دیگر برای مرطوب ساختن مجاری هوایی، استفاده از اسپری سالین بینی یا مرطوب کننده است.

دلیل 5: استفاده بیش از حد از اسپری ضد احتقان بینی بدون نسخه یا  OTC

اسپری های ضد احتقان بینی بدون نسخه (OTC) ممکن است به گرفتگی بینی کمک کنند. با این حال بیش از 3 روز از آن ها استفاده نکنید. اگر این کار را انجام دهید، به هنگام قطع مصرف آن ها، علائم تان ممکن است وخیم تر شود- اثر برگشتی. این اسپری های مازاد باعث می شود غشای بینی شما متورم شود و این باعث احتقان بیشتر، آبریزش پشت بینی و سرفه می شود.

دلیل 6: هوای خیلی خشک یا خیلی مرطوب

ادلمن اظهار می دارد: “هوای خشک- مخصوصاً در زمستان- می تواند سرفه را تحریک کند.” از طرف دیگر، بالا بردن بیش از حد رطوبت هوا نیز مفید نیست. هوای مرطوب می تواند محرك آسم و رشد کپک و گرد و غبار هوا باشد، که این ها آلرژن هایی هستند  كه ممكن است شما را ناراحت کنند.

ادلمن می گوید: “مردم باید در زمستان و تابستان، رطوبت هوای خانه خود را در سطح 40 تا 50 درصد حفظ کنند.”

دلیل 7: عفونت باکتریایی

بعضی اوقات، سرماخوردگی می تواند در پس خود آرمانی به همراه داشته باشد. هنگامی که مجاری هوایی شما پس از سرماخوردگی سرد و تحریک شده باشد، باکتری ها راحت تر وارد بدن تان می شوند. باکتری ها می توانند باعث عفونت سینوسی، برونشیت و ذات الریه شوند. اگر به همراه سرفه طولانی مدت خود تب یا درد داشته باشید، می تواند دلیلی بر عفونت باکتریایی باشند. در این حالت به پزشک خود مراجعه کنید، زیرا ممکن است لازم باشد آنتی بیوتیک مصرف کنید.

سرفه مزمن

دلیل 8: داروی فشار خون

آیا شما برای فشار خون بالایتان مهارکننده ACE مصرف می کنید؟ اگر چنین باشد، ممکن است سرفه تان ماندگار باشد. حدود 1 نفر از هر 5 نفری كه مهار كننده ACE مصرف می كنند، به عنوان یک اثر جانبی، به بیماری سرفه خشک مزمن مبتلا می شوند. اگر شما نیز این عارضه جانبی را دارید، مصرف این دارو را متوقف نکنید بلکه با پزشک خود صحبت کنید. داروی دیگری ممکن است برای شما اثر بهتری داشته باشد. بسیاری از مهارکننده های ACE در دسترس، شامل:

  • Aceon (پریندوپریل)
  • Accupril (کوئیناپریل)
  • Altace (رامی پریل)
  • Capoten (کاپتوپریل)
  • Lotensin, Lotrel (بنازپریل)
  • Mavik, Tarka (تراندولاپریل)
  • Monopril (فوزینوپریل)
  • Prinivil, Zestril (لیزینوپریل)
  • Uniretic, Univasc (موکسی پریل)
  • Vasotec (انالاپریل)

اگر نام عمومی داروی شما یا هر جزئی در داروی ترکیبی شما به “پریل “خاتمه یابد، احتمال زیادی وجود دارد که یک مهارکننده  ACE باشد. اگر سرفه شما شدید باشد یا بعد از یک هفته بهبود نیابد، با پزشک خود تماس بگیرید. در کنار یک پزشک، می توانید دریابید که چه عواملی باعث سرفه شما شده است و از درمان صحیح آن مطمئن شوید.


بیشتر بدانید؛ انواع روش های دارویی و خانگی برای درمان سرفه های خلط آور


دوازده داروی سرفه طبیعی

افراد از طیف وسیعی از داروهای طبیعی برای درمان سرفه مداوم خود استفاده می کنند. در ادامه، ما به 12 مورد از این روش های درمانی با جزئیات بیشتری پرداخته ایم.

چای عسل

طبق برخی تحقیقات، عسل ممکن است سرفه را تسکین دهد. مطالعه ای در مورد درمان سرفه شبانه در کودکان، عسل تیره را با داروهای ضد سرفه دکسترومتورفان مقایسه کرد. محققان گزارش کردند که عسل و به دنبال آن دکسترومتورفان مهم ترین مواد رهایی از سرفه است. اگرچه فواید عسل نسبت به دکسترومتورفان اندک بود، با این حال، والدین از هر سه مداخله، بالاترین امتیاز را به عسل اختصاص دادند. برای عسل درمانی سرفه، 2 قاشق چایخوری از عسل را با آب گرم یا یک چای گیاهی مخلوط کنید. این مخلوط را یک یا دو بار در روز بنوشید. نکته: به کودکان زیر 1 سال عسل ندهید.

مایعات

تامین آب بدن برای افرادی که سرفه یا سرماخوردگی دارند بسیار حیاتی است. تحقیقات نشان می دهد که نوشیدن مایعاتی در دمای اتاق می تواند سرفه، آبریزش بینی و عطسه را کاهش دهد. با این حال، افرادی که علائم دیگری از سرماخوردگی یا آنفولانزا را دارند، بهتر است از نوشیدنی های گرم استفاده کنند.

در همین مطالعه گزارش شده است که نوشیدنی های گرم علائم بیشتری چون گلودرد، لرز و خستگی را کاهش می دهد. تسکین علائم، فوری است و پس از اتمام مصرف نوشیدنی گرم، برای یک دوره ادامه پیدا می کند. نوشیدنی های گرمی که ممکن است سرفه تان را تسکین دهند شامل موارد زیر است:

  • آب قلم رقیق
  • چای گیاهی
  • چای سیاه بدون کافئین
  • آب گرم
  • آب میوه های گرم

سرفه مزمن

زنجبیل

زنجبیل ممکن است سرفه خشک یا آسم را کاهش دهد، زیرا خاصیت ضد التهابی دارد. همچنین ممکن است حالت تهوع و درد را تسکین دهد. مطالعه ای نشان داد که برخی از ترکیبات ضد التهابی موجود در زنجبیل می توانند غشاهای مجاری هوایی را شل کنند، که این مهم، می تواند باعث کاهش سرفه شود. محققان عمدتاً اثرات زنجبیل را در مورد سلول های انسانی و حیوانی، مورد مطالعه قرار دادند بنابراین به تحقیقات بیشتری در این زمینه نیاز است.

یک چای زنجبیل آرامش بخش، با اضافه کردن 20 تا 40 گرم از برش های زنجبیل تازه به یک فنجان آب گرم حاصل می شود. قبل از صرف آن اجازه دهید چند دقیقه به همان حالت باقی بماند. عسل یا آب لیمو را به زنجبیل اضافه کنید تا طعم آن بهتر شود و باعث تسکین بیشر سرفه شود. توجه داشته باشید که در بعضی موارد، چای زنجبیل می تواند باعث ناراحتی معده یا سوزش سردل شود.

بخار

سرفه مرطوب، که یکی از تولید کننده مخاط یا خلط است، ممکن است با بخار بهبود یابد. دوش یا حمام آب گرم بگیرید و بگذارید حمام مملو از بخار شود. چند دقیقه در این بخار بمانید تا علائم تان فروکش کنند بعد از آن یک لیوان آب بنوشید تا خنک شوید و از کمبود آب بدن تان جلوگیری شود. روش دیگر این است که یک کاسه بخار تهیه کنید. برای این کار، یک کاسه بزرگ را با آب داغ پر کنید.

گیاهان دارویی یا روغن های ضروری مانند اکالیپتوس یا رزماری را به آن اضافه کنید، که این امر نیز ممکن است باعث رفع احتقان تان شود. در بالای کاسه بخور کنید و حوله ای را روی سرتان قرار دهید. این کار بخار را به دام می اندازد. این بخار را به مدت 5 دقیقه استنشاق کنید. اگر بخار، پوستتان را سوزاند، تا زمانی که پوستتان خنک شد، از انجام بخور امتناع کنید. افرادی که دارای سرفه مرطوب یا گرفتگی قفسه سینه هستند نیز ممکن است بخواهند توصیه های موسسه ملی قلب، ریه و خون  (NHLBI) را رعایت کرده و از یک مرطوب کننده یا دستگاه بخور در خانه خود بهره مند شوند.

ریشه مارشمالو

ریشه مارشمالو، گیاهی است که دارای سابقه طولانی مدت در درمان سرفه و گلودرد دارد. این گیاه به دلیل دارا بودن لعاب زیاد می تواند سوزش ناشی از سرفه را کاهش دهد. موسيلاژ ماده ای غلیظ و چسبنده است که گلو را پوشش می دهد. یک مطالعه کوچک نشان داد که شربت سرفه گیاهی حاوی ریشه مارشمالو، به همراه آویشن و پیچک، سرفه های ناشی از سرماخوردگی و عفونت دستگاه تنفسی را کاهش می دهد. 90 درصد از شرکت کنندگان در مصرف این شربت، بعد از 12 روز مصرف، میزان اثربخشی آن را خوب یا بسیار خوب ارزیابی کردند.

ریشه مارشمالو نیز به عنوان یک گیاه خشک شده یا یک چای کیسه ای موجود است. آب گرم را هم به آن اضافه کنید و بعد فورا آن را بنوشید یا بگذارید ابتدا خنک شود. هرچه ریشه این گیاه بیشتر در آب خیسانده شود، لعاب بیشتری در نوشیدنی خواهد داشت. عوارض جانبی آن می تواند شامل ناراحتی معده باشد، اما می توانید با نوشیدن آب اضافی با آن مقابله کنید. برای خرید ریشه مارشمالو به فروشگاه های بهداشتی آنلاین مراجعه کنید.

غرغره آب نمک

این داروی ساده، یکی از مؤثرترین موارد برای درمان گلودرد و سرفه مرطوب است. آب نمک باعث کاهش خلط و مخاط در قسمت پشت گلو می شود که می تواند نیاز به سرفه را کاهش دهد. نصف قاشق چایخوری، نمک را درون یک فنجان آب گرم هم بزنید تا حل شود. اجازه دهید محلول قبل از استفاده کمی خنک شود تا غرغره کنید. این مخلوط را چند لحظه قبل از بیرون ریختن در قسمت پشتی گلوی خود غرغره کنید. هر روز چندین بار با آب نمک غرغره کنید تا سرفه تان بهبود یابد. از دادن آب نمک به کودکان خردسال خودداری کنید زیرا ممکن است نتوانند به طور مناسب غرغره کنند. بلعیدن آب نمک می تواند خطرناک باشد.

بروملین

بروملین آنزیمی است که از آناناس تولید می شود و در هسته میوه بسیار فراوان است. بروملین خواص ضد التهابی دارد و همچنین ممکن است دارای خاصیت موکولیتیک باشد، به این معنی که می تواند مخاط را تجزیه کرده و آن را از بدن خارج کند. برخی افراد روزانه، آب آناناس را برای کاهش مخاط گلو و سرکوب سرفه می نوشند. با این وجود، ممکن است بروملین کافی در آبمیوه برای رفع علائم وجود نداشته باشد.

مکمل های بروملین موجود، ممکن است در تسکین سرفه موثر باشد. با این حال، بهتر است قبل از امتحان مکمل های جدید با پزشک خود صحبت کنید. ممکن است به بروملین حساسیت داشته باشید و همچنین این گیاه می تواند عوارض جانبی ایجاد کند و با داروها تداخل دارویی ایجاد کند. افرادی که رقیق کننده خون یا آنتی بیوتیک های خاص مصرف می کنند، نباید بروملین مصرف کنند.

سرفه مزمن

آویشن

آویشن هم خاصیت دارویی دارد و هم به عنوان ادویه استفاده می شود و یک درمان شایع برای سرفه، گلودرد، برونشیت و مشکلات گوارشی است. مطالعه ای نشان داد که شربت سرفه متشکل از برگ های آویشن و پیچک، در افراد مبتلا به برونشیت حاد، سرفه را بهتر و سریع تر از شربت دارونما تسکین می دهد. آنتی اکسیدان های موجود در این گیاه، ممکن است مسئول مزایای آن باشد. برای درمان سرفه با استفاده از آویشن، به دنبال شربت سرفه ای باشید که حاوی این گیاه باشد. روش دیگر، چای آویشن را با اضافه کردن 2 قاشق غذاخوری آویشن خشک شده به یک فنجان آب داغ، تهیه کنید. 10 دقیقه قبل از صاف کردن و نوشیدن، آن را بخیسانید.

تغییرات رژیم غذایی برای ریفلاکس اسید

ریفلاکس اسید یک علت شایع سرفه است. اجتناب از مصرف غذاهایی که می توانند باعث ریفلاکس اسید شوند، یکی از بهترین راه ها برای مدیریت این بیماری و کاهش سرفه همراه با آن است. هر فرد ممکن است محرک های مختلفی برای ریفلاکس اسید داشته باشد که باید از آن جلوگیری کند. افرادی که از علل ایجاد ریفلاکس شان مطمئن نیستند می توانند با از بین بردن رایج ترین محرک های رژیم غذایی و نظارت بر علائم آن ها درمان خود را شروع کنند. غذاها و نوشیدنی هایی که معمولاً باعث ریفلاکس اسید می شوند عبارت اند از:

  • الکل
  • کافئین
  • شکلات
  • مرکبات
  • غذاهای سرخ شده و چرب
  • سیر و پیاز
  • نعناع
  • ادویه ها و غذاهای پر ادویه
  • گوجه فرنگی و محصولات مبتنی بر گوجه فرنگی

نارون قرمز

آمریکایی های بومی به طور سنتی برای درمان سرفه و مشکلات گوارشی از پوست درخت نارون قرمز لغزنده استفاده می کردند. نارون قرمز لغزنده شبیه به ریشه مارشمالو است زیرا حاوی مقادیر زیادی لعاب است، که به تسکین گلو درد و سرفه کمک می کند. با اضافه کردن 1 قاشق غذاخوری از گیاه خشک شده، به یک فنجان آب داغ، چای نارون قرمز لغزنده تهیه کنید. حداقل 10 دقیقه قبل از نوشیدن، آن را بخیسانید. ذکر این نکته حائز اهمیت است که نارون قرمز لغزنده می تواند در جذب داروها اختلال ایجاد کند. نارون قرمز لغزنده به صورت پودر و کپسول در فروشگاه های بهداشتی و بصورت آنلاین موجود است.

ان- استیل سیستئین (NAC)

NAC مکمل دیگری است که ازآمینو اسید ال- سیستئین تهیه می شود. دوز روزانه آن ممکن است با کاهش مخاط موجود در مجاری هوایی، دفعات و شدت سرفه مرطوب را کاهش دهد. تجزیه و تحلیل متاآنالیز 13 مطالعه نشان می دهد که NAC می تواند علائم را در افراد مبتلا به برونشیت مزمن بطور قابل توجه و مداومی کاهش دهد. برونشیت مزمن، التهاب طولانی مدت در راه های هوایی است که باعث ایجاد مخاط، سرفه و علائم دیگر شود.

محققان دوز روزانه 600 میلی گرم NAC را برای افرادی که انسداد مجاری هوایی ندارند و 1200 میلی گرم را در صورت انسداد این مجاری، توصیه می کنند. NACمی تواند عوارض جانبی شدیدی از جمله کهیر، تورم ، تب و دشواری تنفس را به همراه داشته باشد. هرکسی که این روش را در نظر بگیرد، ابتدا باید با پزشک خود صحبت کند.

سرفه مزمن

پروبیوتیک

پروبیوتیک ها به طور مستقیم سرفه را تسکین نمی دهند، اما ممکن است با متعادل کردن باکتری های موجود در روده، سیستم ایمنی بدن را تقویت کنند. یک سیستم ایمنی برتر می تواند به مقابله با عفونت ها یا حساسیت زایی هایی که ممکن است باعث سرفه شوند، کمک کند. طبق تحقیقات انجام شده، یک نوع پروبیوتیک- باکتری به نام لاکتوباسیلوس- مزیت متوسطی در جلوگیری از سرماخوردگی دارد. مکمل های حاوی لاکتوباسیلوس و سایر پروبیوتیک ها در فروشگاه های بهداشت و داروخانه ها موجود هستند. برخی غذاها نیز به طور طبیعی سرشار از پروبیوتیک هستند، از جمله:

  • سوپ میسو
  • ماست طبیعی
  • کیمچی
  • کلم ترش

با این حال، تعداد و تنوع واحدهای پروبیوتیکی در غذاها می تواند بسیار متفاوت باشد. بهتر است علاوه بر خوردن غذاهای سرشار از پروبیوتیک، مکمل های پروبیوتیکی مصرف کنید.

علائم کمر درد چیست؟ + تشخیص، درمان و تمرینات ورزشی

کمر درد یک مشکل بسیار رایج است و در طول زندگی، بسیاری از ما را تحت  تاثیر قرار خواهد داد. خبر خوب این است که در بیشتر موارد، این یک مشکل جدی نیست و ممکن است تنها ناشی از یک فشار ساده به یک ماهیچه یا رباط باشد. بهتر این است که تا جایی که می توانید هر چه زودتر به فعالیت  های روزمره معمولی خود ادامه دهید و تحرک داشته باشید. برای آشنایی بیشتر درباره کمر درد ادامه این مقاله مغز و اعصاب از دکتر سلام را مطالعه نمایید.

کمر درد

ستون فقرات شما چگونه کار می کند ؟

ستون فقرات یا ستون مهره ای یا تیره پشت یکی از قوی  ترین قسمت های بدن است و انعطاف  پذیری و قدرت زیادی را به ما می دهد. ستون فقرات از ۲۴ استخوان تشکیل شده است  که به عنوان استخوان های مهره شناخته می شود و یکی بر روی یکی دیگر قرار دارد. این استخوان  ها دیسک هایی در بین مهره ها و تعداد زیادی رباط  ها و ماهیچه  های قوی در اطراف خود به منظور حمایت و پشتیبانی دارند. همچنین استخوان  هایی در قسمت انتهایی کمر و در ناحیه دنبالچه وجود دارند که به یکدیگر چسبیده هستند و هیچ دیسکی در بین آنها وجود ندارد.

در دو طرف ستون فقرات، که از بالا تا پایین امتداد دارد، مفاصل کوچکی به نام مفاصل فاست وجود دارند. نخاع از داخل مهره  ها عبور می کند که از آن محافظت می کند. نخاع از طریق جمجمه و با بقیه بدن توسط اعصابی که از فضای بین استخوان های ستون فقرات عبور می کند ، به مغز متصل می شود. این اعصاب همچنین با عنوان ریشه های عصبی نیز شناخته می شوند. وقتی بزرگ  تر می شوید ، ساختار ستون فقرات شما مانند مفاصل ، دیسک ها و رباط  ها نیز رشد می کنند. این ساختارها محکم باقی می ماند اما معمولا با افزایش سن، کمر شما محکم  تر می شود.

فعالیت داشتن و ورزش کردن، درد کمر شما را بدتر نمی کند ، حتی اگر در ابتدا کمی درد و ناراحتی داشته باشید. فعال ماندن به شما کمک می کند تا بهتر شوید. مصرف مسکن می تواند به شما در این راستا، کمک کند.

علل کمر درد

اغلب کمر درد، به دلیل بروز یک علت ساده نیست اما ممکن است ناشی از یک یا چند دلیل زیر باشد :

  • طرز ایستادن ضعیف و نادرست
  • نداشتن تمرینات ورزشی که باعث سفت شدن ستون فقرات و ضعیف شدن عضلات می شود
  • کشیدگی عضلات یا رگ به رگ شدن

علاوه بر موارد ذکر شده در بالا، شرایطی خاصی نیز وجود دارند که با درد کمر مرتبط هستند. لازم به یادآوری است که درد شدید لزوما به این معنا نیست که مشکل جدی وجود دارد. برخی از شرایط رایج کمر درد در زیر ذکر شده است.

اسپوندیلوز( آرتروز ستون فقرات)

وقتی بزرگ  تر می شویم، استخوان ها، دیسک ها و رباط  ها در ستون فقرات می توانند به طور طبیعی با افزایش سن ضعیف شوند. این اتفاق برای همه ما تا حدی به عنوان بخشی از فرآیند سالمندی رخ می دهد اما این یک مشکل نیست و همه از این مشکل، احساس درد نمی کنند. وقتی بزرگ  تر می شویم ،  دیسک ها در ستون فقرات نازک  تر و فاصله بین مهره  ها باریک  تر می شود. تکه های کوچک استخوان که به نام استئوفیت ها شناخته می شوند ممکن است در لبه  های ستون فقرات و مفاصل فاست شکل بگیرند.

اصطلاح پزشکی این وضعیت، اسپوندیلوز است و بسیار شبیه به تغییراتی است که در اثر آرتروز در مفاصل دیگر به وجود می آید. حفظ انعطاف پذیری ستون فقرات و ماهیچه  های اطراف ستون فقرات و لگن ، تاثیر اسپوندیلوز را کاهش می دهد.

کمر درد

سیاتیک

درد کمر گاهی با درد در پاها مرتبط است که ممکن است احساس بی حسی یا احساس سوزن سوزن شدن داشته باشد. این درد سیاتیک نامیده می شود. سیاتیک به دلیل فشار عصبی بر روی ستون فقرات است که باعث فشرده شدن آن می شود. برای بیشتر مبتلایان  به درد سیاتیک ، درد پا می تواند بدترین قسمت باشد و گاهی ممکن است آنها درد کمتری داشته باشند و یا اصلا کمر دردی نداشته باشند.

در اغلب موارد درد سیاتیک توسط یک دیسک بیرون زده است که باعث وارد آمدن فشار بر روی عصب می شود. دیسک ها طوری طراحی شده  اند که به راحتی می توانیم ستون فقرات را حرکت دهیم اما گاهی اوقات یک بیرون زدگی دیسک می تواند یک ریشه عصبی را در گیر کند و باعث ایجاد درد شود که در تمام طول پاها، این درد حرکت می کند.

اغلب افراد به سرعت بهبود پیدا می کنند اگرچه که در برخی مواقع ممکن است چندین ماه طول بکشد. هر چه زودتر تمرینات ورزشی سبکی را آغاز کنید زیرا به درمان درد سیاتیک کمک بزرگی می کند.دیدن یک فیزیوتراپیست نیز ایده بسیار خوبی است.

تنگی کانال نخاع

بعضی اوقات کمر درد با درد در پاها مرتبط است که بعد از چند دقیقه پیاده روی، شروع می شود و بعد از نشستن به سرعت بهتر می شود. این حالت، به عنوان تنگی کانال نخاع شناخته می شود. تنگی کانال نخاع می تواند از بدو تولد و یا می تواند با افرایش سن اتفاق بیفتد. مشکلات زمانی رخ می دهند که چیزی بر روی یک فضای کوچک در وسط ستون فقرات فشار وارد می کند، جایی که اعصاب در آنجا قرار دارند. این فضا که مجرای نخاعی یا کانال اصلی عصب نامیده می شود ، می تواند به وسیله استخوان یا رباط تحت فشار قرار گیرد.

علائم اغلب بر روی هر دو پا تاثیر می گذارند، اما ممکن است شرایط یکی از پاها، بدتر از دیگری باشد. درد معمولا در زمان نشستن یا استراحت، بهتر می شود و برخی افراد متوجه می شوند که با کمی راه فتن، درد کمتر می شود. همانند درد سیاتیک ، مشکل اصلی، درد پا است تا درد کمر. در اغلب موارد درد سیاتیک و یا تنگی نخاع مشکلات جدی نیستند. با این حال ، اگر علائم باعث ناراحتی شما می شوند و تاثیر زیادی بر کیفیت زندگی شما دارند ،باید برای مشاوره به پزشک خود مراجعه کنید.

علل دیگر کمر درد

سایر دلایلی که به ندرت باعث کمر درد می شوند، عبارتند از:

  • مشکلات استخوانی مانند شکستگی استخوان که اغلب با تحلیل رفتن استخوان ها مرتبط است و با عنوان پوکی استخوان شناخته می شود.
  • وجود یک عفونت
  • وجود یک تومور
  • وجود یک التهاب مانند اسپوندیلیت آنکیلوزان.

کمر درد

چه وقت باید برای کمر درد به پزشک مراجعه کرد؟

حتی با اینکه کمر درد یک درد معمولی است اما در اغلب موارد، بدون مراجعه  به پزشک، تشخیص داده می شود. در صورتی باید به پزشک مراجعه کنید که درد شما:

  • واقعا ناراحت کننده است.
  • برای مدت طولانی ادامه دارد.
  • شما را از انجام کارهایی که لذت می برید، باز می دارد.
  • بر روی فعالیت های روزمره شما اثر می گذارد
  • بدتر می شود.

شما همچنین باید در صورت بروز تغییراتی در عملکرد جنسی خود  به پزشک مراجعه کنید، به عنوان مثال عدم توانایی در نعوظ. اگر درد باعث مشکلات قابل  توجه و مانع از انجام امور عادی زندگی و فعالیت  های کاری شما می شود ، پزشک شما را معاینه می کند و از شما سوالاتی را خواهد پرسید. این سوالات به شما کمک می کنند تا پیش بینی کنید که احتمالا چقدر به کمک در مورد کمر درد خود نیاز دارید. در صورت نیاز به حمایت بیشتر ، پزشک برای کمک به کاهش درد و برگشتن به انجام فعالیته ای عادی ، به فیزیوتراپی ارجاع می دهد تا بتوانید زودتر درمان شوید.

طبیعی است که بدانیم چه چیزی باعث کمردرد شما شده است. با این حال، متخصصان ممکن است حتی پس از ارزیابی های دقیق، نتوانند به شما بگویند که چه چیزی باعث کمردرد شما شده است. اگر نگران دلیل کمردرد خود هستید ، می تواند درباره هرگونه نگرانی با یک متخصص بهداشت و درمان صحبت کنید ،زیرا کاهش یافتن هرگونه ترس می تواند به سرعت بهبودی شما کمک کند.


بیشتر بدانید؛ حساسیت فصلی موجب ابتلا به کمر درد خواهد شد


علائم هشدار دهنده کمر درد چه هستند؟

به ندرت کمر درد یا دردی که به پایین پا حرکت می کند می تواند نشانه یک مشکل جدی باشد. اگر علائم زیر را داشته باشید ، باید به دنبال فوریت های پزشکی باشید :

  • مشکل در کنترل یا دفع ادرار
  • از دست دادن کنترل روده ها
  • بی حسی در اطراف کمر یا اندام های تناسلی
  • ضعف شدید در پاها به طوری که ایستادن را با مشکل مواجه می کند.
  • کمردرد شدید و مداوم که در مدت چند هفته بدتر می شود.

علائم فوق می توانند به طور بالقوه به یک بیماری نادر اما جدی مرتبط باشند که نیازمند توجه به اقدامات پزشکی می باشد.

کمر درد

تشخیص کمر درد

دستورالعمل های ملی نشان می دهند که پزشکان باید از یک حس مشترک و از روش  صبر و دیدن در هنگام تشخیص کمر درد و قبل از تصمیم گیری برای درمان بیشتر استفاده کنند، به خصوص که اغلب موارد کمر درد، به خودی خود بهبود می یابند. به عنوان یک بیمار ، این رویکرد گاهی ممکن است خسته کننده و ناامید کننده باشد ، اما ممکن است متوجه شوید که اگر به اقدامات خودیاری خود را ادامه دهید، به درمان بیشتری نیاز نخواهید داشت. اگر به درمان بیشتری نیاز داشته باشید، پزشک عمومی شما می تواند کمر درد شما را با بحث در مورد علائم آن، مورد ارزیابی قرار دهد. بسیاری از مشکلات را می توان پس از یک معاینه ساده تشخیص داد ، و بعید است که به انجام آزمایشات خاصی نیاز باشد.

آزمایشات

در صورت داشتن موارد زیر، ممکن است برای شما آزمایشاتی تجویز شود:

  • آسیب رسیدن به کمر، به عنوان مثال سقوط از بلندی
  • تردید پزشک نسبت به اینکه یک علت اساسی باعث درد شما می باشد.
  • درد به مدت زیاد و به طور غیر معمولی، ادامه یافته است.

در این حالت تصویربرداری رزونانس مغناطیسی ( MRI ) یا اسکن توموگرافی کامپیوتری ( CT ) ممکن است مورد نیاز باشد.

اشعه های ایکس معمولا به این دلیل کمتر مورد استفاده قرار می گیرند که کمر درد اغلب به دلیل مشکلاتی در بافت  های نرم مثل رباط  ها و ماهیچه  ها ایجاد می شود که با اشعه ایکس قابل مشاهده نیستند. تغییرات ستون فقرات ناشی از اسپوندیلوز می تواند با اشعه x نشان داده شود. این تغییرات رایج که برای تمام ما اتفاق می افتد می تواند بدون هیچ گونه درد یا مشکلی با اشعه x دیده شود. به همین دلیل اشعه ایکس کمک خاصی نمی کند. به یاد داشته باشید که گاهی حتی پس از یک معاینه کامل، ممکن است نتوان دلیل اصلی کمر درد را به طور قطع و یقین تشخیص داد.

مدیریت و کنترل علائم کمر درد

مهمترین چیز برای درمان کمر درد، تداوم و داشتن تحرک ، ادامه دادن به فعالیت  های روزمره و داشتن یک سبک زندگی سالم است. برخی از افراد نگران این هستند که اگر کمر درد داشته باشند، انجام فعالیت  های خاصی مانند بلند کردن اشیاء ، خم شدن و چرخیدن  ممکن است درد کمر را بدتر کنند. مهم است به یاد داشته باشید که کمر و ستون فقرات ما بسیار قوی هستند و برای حرکت کردن طراحی شده اند. در واقع استراحت بیش از حد می تواند درد کمر را بدتر کند.

داشتن فعالیت و ادامه دادن به انجام فعالیت  های روزمره هر چه زودتر و در حد امکان ، بهبود شما را تسریع خواهد کرد. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد که چگونه می توانید از نظر احساسی به کمر درد خود واکنش نشان دهید که تاثیر مهمی بر سرعت روند بهبودی شما دارد. هر چه قدر دید مثبت  تر و فعالیت بیشتری داشته باشید، زودتر بهبود خواهید یافت.

علائم خود را با رعایت موارد زیر می توانید کنترل و مدیریت کنید:

  • داشتن فعالیت
  • مصرف قرص های مسکن ضد درد
  • استفاده از کمپرس گرم یا سرد
  • وضعیت ایستادن و نشستن
  • درمان های مکمل
  • درست بلند کردن اجسام از روی زمین
  • رژیم غذایی و تغذیه
  • برنامه های مدیریت درد

کمر درد

داشتن فعالیت

بهتر این است که فعالیت های ورزشی را انتخاب کنید که از آنها لذت می برید. انواع زیادی از فعالیت های ورزشی وجود دارند که به افراد مبتلا به کمر درد کمک می کنند از جمله:

  • شنا كردن
  • پیاده روی
  • یوگا
  • پیلاتس
  • رفتن به سالن های ورزشی

مسکن های ضد درد

مسکن های ضد درد ساده ای مانند پاراستامول به کاهش علائم درد کمک می کند. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن نیز می توانند مفید باشند. از مسکن ها و NSAID می توانید به مدت یک هفته تا 10 روز استفاده کنید. همچنین می توانید از کرم ها یا ژل های ضد التهابی بر روی مناطق آسیب دیده نیز استفاده کنید. مراقب باشید که قرص های NSAID و کرم های NSAID را به طور همزمان استفاده نکنید.

کمپرس گرم یا سرد

استفاده از کمپرس گرم در ناحیه آسیب دیده می تواند درد و سفتی را کاهش دهد. حمام آب گرم نیز اثری مشابه کمپرس گرم دارد. یک بسته یخ یا یک کیسه نخود فرنگی منجمد شده نیز می تواند کمک کننده باشد. ممکن است متوجه این نکته شوید که استفاده متناوب از کمپرس گرم وسرد در طول روز یا هفته می تواند مفید باشد. از پوست خود در برابر تماس مستقیم با گرما یا سرما محافظت کنید تا از سوختگی یا تحریک پوست خود جلوگیری کرده باشید. استفاده از کمپرس سرد یا گرم به مدت 15 تا 20 دقیقه کافی است.

وضعیت ایستادن و نشستن

سعی کنید هنگام نشستن در منزل، محل کار یا ماشین، وضعیت خوب ستون فقرات خود را حفظ کنید. به عنوان مثال قرار گرفتن در موقعیت های نامناسب در هنگام کار یا رانندگی، بر روی بافت های نرم کمر که از ستون فقرات پشتیبانی می کنند ، تاثیر می گذارد و باعث افزایش درد یا زمان بهبودی می شود.سعی کنید گاهی وضعیت خود را تغییر دهید ، زیرا ماندن در یک موقعیت به مدت طولانی، می تواند برای شما بد باشد.

درمان های مکمل

درمان های مکمل مختلفی وجود دارند که به تسکین درد کمک می کنند و برخی از افراد در هنگام استفاده از آنها، حس بهتری دارند. با این حال ، این روش های درمانی به دلیل اینکه هیچ مدرکی برای اثبات کارآیی آنها وجود ندارد، توصیه نمی شود. درمان های مکمل شامل:

طب سوزنی

یکی از این روش های درمانی مکمل، استفاده از طب سوزنی  است که ممکن است باعث تسکین درد شود. طب سوزنی با منحرف کردن یا تغییر دادن احساسات دردناکی که از بافت های دردناک به مغز ارسال می شود و با تحریک هورمون های تسکین دهنده درد بدن ، معروف به آندورفین ها، عمل می کند. ماساژ ماساژ یک روش دستی است که از حرکت های موزون , ورز دادن و یا ضربه زدن برای حرکت عضلات و بافت نرم بدن استفاده می کند. ماساژ می تواند اضطراب و استرس را کاهش دهد, تنش عضلانی و خستگی را تسکین دهد و گردش خون را بهبود بخشد که برای کاهش سطح درد کار می کند.

کمر درد

ماساژ دادن

یک درمان مکمل دیگر،ماساژ دادن است. ماساژ یک روش دستی است که از حرکات موزون، ورز دادن یا اعمال ضربه برای حرکت عضلات و بافت نرم بدن استفاده می کند. ماساژ می تواند اضطراب و استرس را کاهش دهد ، تنش عضلانی و خستگی را تسکین داده و گردش خون را بهبود بخشد ، که تمام این ها به منظور کاهش سطح درد عمل می کنند.

درست بلند کردن اجسام از روی زمین

یادگیری صحیح بلند کردن اجسام می تواند به جلوگیری از بروز درد بیشترکمک کند. زانوهای خود را هنگام بلند کردن خم کنید و به ستون فقرات خود بدون اینکه آن را بچرخانید، اجازه حرکت بدهید. در زمان انجام کارهایی مثل خرید کردن، سعی کنید بار را بین هر دو دست خود تقسیم کنید.

رژیم غذایی و تغذیه

هیچ رژیم غذایی خاصی که بتواند به کمر درد کمک کند و یا از بروز آن جلوگیری کند، وجود ندارد. اما اگر دارای اضافه وزن هستید، باید رژیم غذایی خود را تغییر دهید و برای کاهش وزن، ورزش منظم انجام دهید زیرا این باعث کاهش کشیدگی عضلات در کمر شما می شود. آنچه که برای تمام افراد توصیه می شود ، داشتن یک رژیم غذایی متعادل و سالم است که دارای مقدار کمی چربی های اشباع شده ، قند و نمک است. همچنین خوردن میوه و سبزیجات تازه و نوشیدن مقدار زیادی آب است.

برنامه های مدیریت درد

برنامه های مدیریت درد ممکن است در کنترل درد به شما کمک کند و به شما آموزش دهد چگونه می توانید با دردهای طولانی مدت، زندگی کنید. این برنامه ها معمولا به صورت جلسات سرپایی تشکیل می شود و شامل یادگیری در مورد درد از دیدگاه فیزیکی و همچنین چگونگی تاثیر درد بر روحیه و سلامتی عاطفی شما می باشد

درمان کمر درد

مصرف برخی مسکن ها، داشتن فعالیت و انجام برخی تمرینات خاص، موثرترین درمان برای افراد مبتلا به کمر درد می  باشد. با این حال، برخی افراد به درمان های پزشکی بیشتری نیاز دارند.

روش های درمانی

  • فیزیوتراپی
  • کار درمانی
  • گفتار درمانی
  • داروها
    • آمیتریپتیلین
    • گاباپنتین / پرگابالین
    • داروهای تزریقی
  • عمل جراحی

کار کردن با داشتن کمر درد

برگشتن به سر کار زودتر از موعد مقرر، به بیشتر افراد مبتلا به کمر درد کمک خواهد کرد. این کار به خود درد نیز کمک می کند چون داشتن فعالیت و حرکت دادن ماهیچه های کمر به شما کمک می کند تا زودتر بهبود پیدا کنید. همچنین باعث می شود که احساس بهتری نسبت به خود داشته باشید زیرا نشان داده شده  است که کار کردن می تواند بر روی خلق و خوی افراد تاثیر گذار باشد.

در گذشته ، به افراد توصیه می شد که در بستر استراحت کنند ا ما اکنون می دانیم که این کار ضررش بیشتر از فایده اش می باشد و بهتر است تحرک داشته باشید ، حتی می توانید با مصرف یک قرص مسکن ساده، به کار و فعالیت خود ادامه دهید. اکثر افراد می توانند در عرض مدت ۲ تا ۳ روز به سر کار خود برگردند، اگرچه مدت زمان مرخصی، بسته به فرد و نوع کاری که انجام می دهد فرق دارد. لازم نیست صبر کنید تا مشکل کمر درد شما به طور کامل رفع شود. در بسیاری از موارد ، مرخصی طولانی مدت باعث می شود که با مشکلات بیشتری روبرو شوید و احتمال اینکه بتوانید به محل کار خود برگردید نیز کمترمی شود.

کمر درد

تمرینات ورزشی به منظور کنترل کمر درد

خم کردن زانو به سمت سینه

به پشت دراز بکشید و زانوها را خم کنید. یک زانو را به سمت بالا بیاورید و به مدت 5 ثانیه آن را به آرامی به داخل سینه خود بکشید. این تمرین را با هر یک از زانوهای خود تا 5 بار تکرار کنید.

چرخش کمری

به پشت دراز بکشید و دستان خود را به بالای سر ببرید. زانوها را خم کنید و آنها را به آرامی به یک  بچرخانید و پاهای خود را روی زمین نگه دارید. 10 ثانیه صبر کنید و این حرکت را از هر طرف 3 بار تکرار کنید.

شیب لگن

زانوهای خود را خم کرده و دراز بکشید. ماهیچه های شکم خود را سفت کنید و کمر خود را صاف بر روی زمین قرار دهید.. ۵ ثانیه به همین حالت بمانید. این حرکت را پنج بار تکرار کنید.

ایستادن بر روی یک پا

در صورت نیاز ، به منظور حمایت، یک پای خود را بر روی چیزی قرار دهید و سپس پای دیگر خود را به پشت سر خود خم کنید. ۵ ثانیه به همین حالت بمانید. این حرکت را با هر طرف بدن خود تا ۳ بار تکرار کنید.

حرکت لانج

بر روی یک زانوی خود، زانو بزنید و پای دیگر خود را در جلوی بدن خود بگذارید. به سمت جلو خم شوید و زانوی عقبی خود را به سمت بالا باند کنید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید و این تمرین را با هر طرف، ۳ بار تکرار کنید.

کمر درد

چکیده مطالب درباره کمر درد

کمردرد یک وضعیت شایع است اما در بیشتر موارد به دلیل یک مشکل جدی ایجاد نمی شود. در بیشتر موارد کمر درد در عرض مدت چند هفته و به خودی خود ، بهتر می شود. فعالیت داشته  باشید. استراحت کردن بیشتر از چند روز باعث می شود که ادامه کار سخت تر شود. به تدریج فعالیت  های نرمال خود را افزایش دهید و به طور منظم ورزش کنید. در صورت نیاز مسکن مصرف کنید تا بتوانید فعال بمانید. درد شما باید ظرف مدت 2 هفته کاهش یابد و شما باید طی یک دوره 4 تا 6 هفته ای بهبود پیدا کنید. شما باید حداقل به مدت 6 تا 8 هفته تمرینات خود را انجام دهید تا از بروز آسیب های دیگر پیشگیری کنید.

در صورت داشتن درد شدید یا بهبود نیافتن پس از یک هفته، با پزشک خود تماس بگیرید. ورزش کردن مهم  ترین راهی است که می توانید در صورت داشتن کمر درد، به خود کمک کنید. تحقیقات نشان می دهند که استراحت برای بیش از چند روز به بهبود درد کمر کمکی نمی کند و در دراز مدت باعث بدتر شدن آن می شود چون باعث تضعیف ماهیچه های کمر می شود. ورزش همچنین به آزاد شدن هورمون اندورفین که یک نوع  ضد درد طبیعی بدن می باشد، کمک می کند.

ورزش کردن ممکن است باعث شود که شما در ابتدا کمی احساس ناراحتی کنید اما باعث هیچگونه آسیبی نمی شود. ورزش را  به آرامی شروع کنید و به تدریج میزان ورزش خود را افزایش دهید. همچنین می توانید قبل از ورزش، از داروهای مسکن استفاده کنید. با گذشت زمان، کمر شما قوی  تر و انعطاف پذیرتر می شود و باعث کاهش درد می شود. بهتر است شکلی از ورزش را انتخاب کنید که از انجام آن لذت می برید ، زیرا احتمال اینکه بیشتر به انجام آن پایبند باشید، زیاد است. هر نوع تمرین ورزشی منظمی که به انعطاف  پذیر،  قوی تر شدن و افزایش استقاما شما کمک می کند، خوب و مفید است از جمله:

  • شنا کردن
  • پیاده روی
  • یوگا یا پیلاتس
  • رفتن به سالن ورزشی

کمر درد

داشتن فعالیت مهمترین روشی است که از این طریق و در صورت داشتن کمر درد، می توانید به خودتان کمک کنید. قوی نگه داشتن عضلات اطراف ستون فقرات ،از استخوان ها و مفاصل حمایت بیشتری می کنند و فشار کمتری بر آنها وارد می شود. اگر به مدت طولانی فعالیت های خود را متوقف کنید ، عضلات کمر شما ضعیف می شوند و  این می تواند باعث بدتر شدن درد شما شود. اگر با ورزش کردن مشکلی دارید ، بهتر است به یک پزشک عمومی یا یک فیزیوتراپ مراجعه کنید. اگر عضو یک باشگاه ورزشی هستید، ممکن است مربیان خصوصی در آنجا حضور داشته باشند که بتوانند به شما مشاوره های تخصصی ارائه دهند. حتما در مورد وضعیت خود با آنها صحبت کنید.